Moultrie sex slave probe was one of biggest ever        
An Atlanta based non-profit reports 7,200 people in Georgia purchase a child for sex each month and each child is sold 10 to 15 times to meet the high demand. MOULTRIE, Ga. (WTOC) — One of the largest federal investigations into the sex slave industry ever busted a ring headquartered in South Georgia on Oct. 30. […]
          Ha ha cuando te refieras a mi te lavas la boca...        
Ha ha cuando te refieras a mi te lavas la boca si como tu tan estudiado y tan joto mira como estamos por jente como tu este pais es un desmadre y bienes a desirme esto estas bien pendejo de tu cabesa o te falta que tapen la voca eres uno de esos mugrosos me gustaria verte para ensenarte buenos modales y de jotos y lesbianas ya estamos asta la madre y tu
chilango banda ya te estas largando por que tu si que no eres de tepa que quede claro que la empsaste ahora si se armo y yo si te cunplo tus gustos con migo no juegas para que veas y si la primaria abierta te la pones en yoyo y que aprobeche esto es para ti espinoso menso ahh
          Forty summers ago – July 5, 1977 – grand jury began hearing testimony, piercing, slightly, the ongoing Showalter hit-run cover-up in New London, CT        


Editor’s Note: The Showalter grand jury is noteworthy in that forces for justice – Judge Joseph Dannehy, Special Prosecutor Austin McGuigan and as many as 17 Connecticut State Police detectives – could only knock down some of the walls protecting New London Police, State’s Attorney C. Robert Satti, Asst. State’s Attorney Harold Dean, Judge Angelo Santaniello, former Mayor Harvey Mallove and others who escaped complete discovery. The cover-up continues to this day, highlighted by the suppression and disappearance of the grand jury transcripts.




The foundation for investigative reporting in this case was developed by John Peterson, who was managing editor of The Norwich Bulletin during the grand jury. The grand jury began hearing testimony on July 5, 1977
.








Special Prosecutor McGuigan became Chief State’s Attorney, then was fired after convicting appointees of the governor and many other public officials.

---
Chronology, Grand Juror Report, Follow-up Columns
Via
Law And Justice In Everyday Life, CT Law Tribune


F. Lee Bailey on Law and Justice in Everyday Life and the Showalter case:

This book - which is mainly about public officials, police, judges and lawyers either shaming or shining - is a good read. Many of the stories stand alone, like slices of life. Others will appear early in the book, with follow-up chapters later. The crown jewel, in my view, is his handling of the strange death of Kevin Showalter, who was slammed 50 feet down the road in New London, Connecticut on Christmas Eve 1973 while changing a tire on the traffic side of a parked car. For many years, Andy Thibault dogged a case which public officials seemed determined to let die, despite the presence of a likely suspect. He tells me his mentor, John Peterson, broke the case open and then handed over the torch. Joined by the victim's mother, Lucille, who revealed herself as a determined but delightful woman as the story unfolds, Andy beats up on police, prosecutors, judges and governors until finally there is action. Spurred on by an appointment hastened by Gov. Ella Grasso, Judge Joseph Dannehy conducted one of the most brilliant and thorough investigations I have ever seen. If this book were only about the Showalter case, it would be worth the price.

APPENDIX

THE SHOWALTER CHRONOLOGY – A FOUR YEAR SEARCH FOR JUSTICE


New London, Ct.

1973

December 24

Approximately 11:10 to 11:20 p.m. Kevin B. Showalter is killed. Car leaves scene. Only taillights observed by a neighbor.

There is much confusion. Mr. Showalter had been changing a tire on his companion’s car. His companion Debra Emilyta, was sitting about six feet away from the car on a stone wall.

Ms. Emilyta told police she heard a thud, but did not see the car which struck Mr. Showalter. She said she ran across the road, a well-lit section of Pequot Avenue near Plant Street, before seeing Mr. Showalter’s body.

Mr. Showalter’s body was thrown 22 feet from the believed point of impact, onto a sidewalk near a large tree. The police report prepared that night noted the deceased’s shoes were found 110 feet apart. Part of a leg bone was found 75 feet away.

Michael Buscetto of Mike’s Auto Body gives police body putty, apparently from the car which struck Mr. Showalter. The putty never made it to the police station. Det. Lt. Konstanty T. Bucko later denies its existence.

December 25

Autopsy performed. No trace of alcohol or drugs found. Cause of death listed as lacerated liver and broken neck.

In efforts to console Mrs. Showalter, friends, neighbors, witnesses and officials volunteer information about the accident. She quietly listens for about six weeks, taking it for granted that police are acting on the same information. December 26

New London police begin full-scale search for red car.

1974

February 6

FBI report describes paint particles on Mr. Showalter’s clothing as “racing green” or “forest green” used on 1968 Chrysler products.

February 7

Mrs. Showalter notes she had the impression local police were not actively pursuing the case. She began interviewing those persons who came to her voluntarily and made a written record of her findings.

During the next three weeks, Mrs. Showalter spends much of her time making telephone calls and knocking on doors. She and her youngest son Craig, then 14, visited a number of local auto dealers and garages. She said in most cases they were told police had not made any inquiries of them.

February 28

New London police conduct first interview with Harvey N. Mallove, the downtown merchant and former mayor and city councilor. Mallove stated he drove by Pequot Avenue near Plant Street shortly before 11:15 p.m. on Christmas Eve 1973. Seven people near the accident scene contradict what he said he saw.

April 20

Mrs. Showalter writes to State’s Atty. Edmund J. O’Brien, requesting a one-man grand jury investigation into her son’s death. O’Brien never responds.

On the same day, Atty. Thomas Bishop, representing Mrs. Showalter as the administratix of Mr. Showalter’s estate, asks Atty. Joseph Moukawsher to conduct a coroner’s inquest of the hit-run death.

April 23

Moukawsher agrees to conduct inquest but must confer with New London police before setting date.

June 4

Mrs. Showalter writes to New London Police Chief John J. Crowley, asking for a progress report on the investigation by his force. Crowley neither acknowledges receipt of letter nor responds. Copies of letter were sent to City Manager C. Francis Driscoll, and Abraham Kirshenbaum, then chairman of the City Council’s Public Safety Committee.

June 10

Mrs. Showalter asks Superior Court Judge Angelo Santaniello to call for a grand jury investigation.

June 24

Santaniello notes Moukawsher has agreed to conduct coroner’s inquest. He tells Mrs. Showalter, “If it appears that during any stage of this proceeding that any further intercession is necessary, appropriate action will be taken at that time.”

July 2

Mrs. Showalter writes to City Manager C. Francis Driscoll, asking for a report from his office assessing the police department’s handling of the case. She also asks for a reply to her June 4 letter to Police Chief Crowley.

July 9

Driscoll tells Crowley to prepare a complete report for Mrs. Showalter.

July 10

Bucko completes report on fatal accident.

July 25

Driscoll sends Mrs. Showalter Bucko’s report. The report said Mr. Showalter’s body was in the road, but the ambulance crew which took Mr. Showalter to Lawrence Memorial Hospital said they found him on the sidewalk several feet away. No police officer ever saw the body at the scene since the first officer arrived as the body was being placed in the ambulance.

Bucko says paint particles from a 1968 Plymouth at the U.S. Naval Submarine Base in Groton are similar to those found on Mr. Showalter’s clothing, but the same paint is used on any 1968 Chrysler product.

Bucko also says a piece of metal Mrs. Showalter found near the accident scene is in the detective bureau. When Mrs. Showalter first offered the metal to police, they refused to sign a receipt for it.

August 6

Mrs. Showalter writes to Driscoll regarding Bucko’s report. She lists six pages of comments on allegedly “serious omissions” and “strictly opinion judgments” by Bucko.

Mrs. Showalter also writes to Chief State’s Atty. Joseph Gormley, asking him to send a representative to the coroner’s inquest. She includes copies of correspondence with local officials and Bucko’s report.

August 9

Mrs. Showalter requests a meeting with the City Council’s Public Safety Committee.

August 15

Bucko updates report, at request of city manager Driscoll.

Bucko said of the body location, “the position he (Mr. Showalter) was found in at the scene of the accident, in my opinion, would not help in solving this matter.” Erroneous on the report is the position of the car jack which is shown on the front bumper. The car Mr. Showalter was working on, a Ford Pinto, had to be jacked from the side of the vehicle.

Omitted from the report is the location of a car mat seen to the rear of the car and the spare tire Mr. Showalter never got to put on the car.

August 20

Gormley writes to Mrs. Showalter, telling her the local police investigation “has proceeded smoothly,” and there is “no reason for this office to initiate its own investigation.”

August 28

The Public Safety Committee of the New London City Council meets in closed session for one hour to discuss the hit-run death. Chief Crowley requested the closed session. He said there is evidence that could jeopardize future action.

Mrs. Showalter submitted a 12-page statement for the meeting, but did not attend.

Crowley said the case is not closed and it appears an arrest may be made.

August 31

Mallove submits official statement to New London police.

November, 1974

After being postponed several times, the coroner’s inquest hears testimony from 50 persons. No findings issued.

1975

January 24

A state police detective participating in the federal grand jury probe of the city police department has told one of its patrolmen they identified the driver of the car which struck and killed Mr. Showalter on Christmas Eve, 1973.

“We know who killed the Showalter kid, how come you don’t?” the detective was quoted in The Norwich Bulletin as saying.

March 19-22

The Bulletin, in a four-part series, shows:

- Eyewitnesses and what New London police called “near witnesses” drastically differed in their accounts of the accident.

- Microscopic paint particles found on Mr. Showalter’s clothing on which police based their search may not have been left by the vehicle which struck him.

- Evidence entrusted to police officers at the scene has never been seen since.

- A claim by police that it would cost as much as $1,200 to trace vehicles possible involved in the mishap was declared false by the state Motor Vehicle Department.

The Bulletin, when preparing the series of articles, made repeated efforts to discuss the case with police officials but Lt. K.T. Bucko, who headed the case, on the advice of then Police Chief John Crowley, would not.

April 3 State police conduct an extensive door-to-door inquiry in the Pequot Avenue region. State police have been looking into the case as part of a federal grand jury investigation into alleged corruption within the city force.

July 12

The state of Connecticut offers a $2,000 reward for information leading to the arrest and conviction of the person responsible for the hit-run death of Mr. Showalter. A total of $3,000 is now being offered. Classmates and friends of Mr. Showalter’s have already collected $1,000.

July 21

A community effort by friends and classmates raises the reward to $5,000.

November 8

The transcript of the coroner’s inquest of the hit-run death conducted nearly a year ago has yet to be typed, Coroner Joseph Moukawsher confirms. He said he wants to review the transcript even though he believes his six-day long inquest did not establish any guilt in the case. He said he has not spoken with the court reporter assigned to the case since the early summer.

December 10

Mrs. Showalter writes to State’s Atty. C. Robert Satti, requesting a one-man grand jury investigation. No response.

1976

January 6

Satti refuses to confirm or deny the existence of Mrs. Showalter’s request. Mrs. Showalter has also asked Satti’s office to ascertain the location of recorded tapes made during the coroner’s inquest.

January 9

Mrs. Showalter sends a special delivery letter to Satti asking for a response to the December 10 request. No response.

February 19

In a feature article, also carried statewide by the Associated Press, The Bulletin profiles Mrs. Showalter on page one.

Some public officials regard her as a persistent nuisance, someone to be ignored and sidestepped, but Mrs. Lucille M. Showalter will not breathe easily until they tell her who killed her son, Bulletin reporter Fred Vollono wrote.

“The official comment seems to be there is nothing to it,” Mrs. Showalter said. “It is just the ramblings of a grief-stricken mother. But there are many people who urge me to go on. They say, ‘Lucille, if you stop, then nothing will ever be done.’”

February 23

Mrs. Showalter receives a letter of confession from an inmate at Somers state prison. The inmate said he was plagued by news accounts of the death. Every time he seems to forget the accident, the inmate said, he reads another news story.

April 2

Mrs. Showalter submits a third written request to Satti for a grand-jury probe. No response.

May 6

Common Pleas court Prosecutor Harold Dean quashes the only lead in the two and a half year old investigation, The Norwich Bulletin reports. The lead was the letter of confession written by the inmate at Somers Prison. State police arrested the inmate for harassment of the victim’s mother, Mrs. Showalter, to whom the letter was sent. Dean nolled the case and allowed it to be dismissed despite a prior meeting with state police when the significance of the arrest was discussed.

State police did not believe the letter writer was responsible for the hit-run death, but they thought the letter contained possibly significant information. Dean said he was certain the accused had no knowledge of the case, because he was incarcerated when Mr. Showalter was killed.

August 7 The day following the Bulletin’s report of Dean quashing the lead, Chief State’s Atty. Joseph Gormley says he had “no idea” why the lead “which very well could have led to something,” resulted in a dead end. Two state police officers had met with Gormley to discuss the letter of confession.

August 6

State police list the investigation into the killing of Mr. Showalter as “closed pending further development.” That classification came 31 days after Dean threw the harassment case out of court.

August 30

Mrs. Showalter again asks Superior Court Judge Angelo Santaniello to call for a one-man grand jury probe.

September 1

Mrs. Showalter publicly renews her efforts to have a one-man grand jury reopen the investigation into the hit-run killing of her son. In a statement sent to 22 media outlets, Mrs. Showalter says she made the appeal in an August 30 letter to Superior Court Judge Angelo Santaniello. She says she was asking the judge to “make good on a promise” he made to her in June 1974. Santaniello wrote in a June 24, 1974 letter, Superior Court intercession would be possible if the investigation required it.

Santaniello said, “probably the proper person” to approach would be State’s Atty. C. Robert Satti. But Mrs. Showalter said she is ignoring Satti because he failed to respond to her December 1975 letter asking for the grand jury.

September 23

State’s Atty. C. Robert Satti says he needs another three weeks to review information on the killing of Mr. Showalter before deciding whether the investigation should be reopened or shelved.

Satti says he had hoped to have the matter resolved by today, but the sinking of his 35-foot cabin cruiser two weeks ago, an unexpected report of crimes by New London police, and a new trial forced him behind schedule.

November 23

Mrs. Showalter turns to Governor Ella T. Grasso for help.

“I cannot endure this loss of a beloved son in the midst of a governmental system that appears to neither act nor care,” Mrs. Showalter says in a letter to the governor.

Mrs. Showalter says she is skeptical the New London County State’s Attorney’s review of the case will result in the one-man grand jury she has requested. Satti today said he is still reviewing transcripts of the Coroner’s Inquest and refused further comment.

December 21

Just three days before the third anniversary of the killing of Kevin B. Showalter, the state’s chief court administrator orders the city’s only unsolved hit-and-run case reopened.

John P. Cotter signs an order creating a one-man jury to probe the death, renewing hopes that allegations of police bungling and mishandling of the case will be settled.

“I can’t yet believe it,” says Mrs. Showalter, calling the action a “literal miracle.”

Cotter, a justice on the state Supreme Court, selects retired Superior Court Judge Raymond J. Devlin to head the one-man grand jury.

An attorney representing Mrs. Lucille M. Showalter also files a $600,000 lawsuit against the unnamed person(s) responsible for the killing of her son. Atty. Averum J. Sprecher of East Haddam says the suit is aimed at protecting Mrs. Showalter’s rights.

“The action as I have filed it will definitively preserve her rights when the investigative bodies finally determine who killed the boy,” he said. The suit is aimed at heading off fears the state’s statute of limitations might preclude Mrs. Showalter from pursuing civil action if the killer is found.

December 24

Superior Court Judge Joseph F. Dannehy is ordered to replace State Referee Raymond J. Devlin as the one-man grand juror investigating Mr. Showalter’s death. Chief Court Administrator John P. Cotter says Judge Devlin had asked to be taken off the case because he was too busy with other duties, and would be unable to commute from his New Haven office.

1977

January 4

Austin J. McGuigan, the special prosecutor assigned to the one-man grand jury probing the hit-run death of Mr. Showalter promises to pull “all the stops” in his investigation but says he needs help from the public to succeed.

McGuigan has worked for the state for two years as the top investigator of organized crime. He appeals to anyone with information to call him confidentially.

February 8

State Police Commissioner Edward P. Leonard, as part of a last-resort effort, makes a personal appeal to area residents for information about the killing of Mr. Showalter. In a letter to the people who live near the Pequot Avenue site where Mr. Showalter died, Leonard asks for facts – “No matter how insignificant they may appear” – which might shed light on the car, the driver or the accident scene.

Special Prosecutor McGuigan says police “had no suspects.” However, he says if a suspect is found police believe there is sufficient evidence to tie the person to the case.

April 18

Investigators say they feel confident the Showalter case will be solved.

The new optimism comes after a public appeal netted more than 300 leads, new laboratory analysis of existing evidence, and an accounting of each of the more than 10,000 green Chrysler products registered in Eastern Connecticut when Mr. Showalter was killed.

The new evidence means “there is a significant possibility the vehicle in question was not a green Chrysler,” Special Prosecutor Austin McGuigan says. While the investigators will not say what other color the car might have been, the evidence apparently opens new avenues for the investigation. Previously, other theories on who drove the death car, theories which have had some substantiation, were locked into the green Chrysler theory, police acknowledge.

May 10

State police investigators spend two and a half hours recreating and filming the Pequot Avenue death scene where Mr. Showalter was the victim of the hit and run.

May 18

State police again film and re-create death scene.

June 22

The Bulletin reports that one of the most intensive investigations in state police history, the probe into Mr. Showalter’s hit-run death, will be given to a one-man grand jury July 5 in Windham county Superior Court.

Judge Joseph F. Dannehy, the grand juror, imposes a gag order on all investigators assigned to the case. Special Prosecutor McGuigan and 17 state police detectives had gathered evidence for the grand jury.

June 23

More than 50 persons will be subpoenaed and the scope of the probe will be expanded to include subsequent actions connected with the accident, The Bulletin reports.

June 24

Eleven New London police officers, including the top detective involved in the first of three investigations of the hit-run death, have been subpoenaed, The Bulletin reports.

July 5

The grand jury begins behind closed doors with testimony by New London Det. Lt. Konstanty T. Bucko.

Outside, a television camera crew drips with sweat under the glare of a hot summer sun.

Inside it is quiet and cool – almost like any other day. The state police detectives and reporters talk about golf, baseball and other summertime activities. Because of the gag order imposed by Judge Dannehy, they can’t talk about what is most on their minds, what has brought them all together – the unsolved hit-run death of Kevin B. Showalter.

The session lasts about five hours and also includes testimony by Mrs. Showalter and Debra Emilyta, Mr. Showalter’s companion the night he died.

Ms. Emilyta has been sitting on a wall about 6 feet from Mr. Showalter when he was killed. She told police she only heard the 20-year-old Mitchell College student struck, and did not see the car which struck him.

July 6

Witnesses include Michael Buscetto of Mike’s Arco in New London. What he identified as body putty, apparently from the car that struck and killed Mr. Showalter, has never been seen since police officers placed it in an envelope that night, according to sources.

Ms. Emilyta concludes testimony.

Also testifying are Dr. Robert Weller, members of his family, and a friend, who while returning home from church drove past Mr. Showalter as he was changing the tire. They were among the last persons to see Mr. Showalter alive.

Other witnesses include Mrs. Ruth P. Hendel and Mrs. Charles (Shirley Pope) Alloway, her daughter.

On Christmas Eve, 1973, Mrs. Hendel had just turned away from the window of her home on Pequot Avenue where she had been watching Mr. Showalter work on the Emilyta car. She heard the noise of the car striking Mr. Showalter and turning back quickly she caught a glimpse of the taillights. Her first impression of the fleeing southbound car was that it was bright-colored, possibly red.

Mrs. Hendel continued to watch the accident scene as she telephoned Mrs. Alloway, the wife of a New London police officer.

Arthur Adams of New London, a Mitchell College security guard and former state policeman, also testifies. Aside from Ms. Emilyta and the hit-run driver, Adams may have been one of the last persons to see Mr. Showalter alive.

Adams saw Mr. Showalter working on the car and Ms. Emilyta sitting on the stone wall, swinging her legs. He observed the girl with a coat collar wrapped around her head, in conversation with Mr. Showalter, after the Weller party had driven by.

Adams continued on his rounds towards the Montauk Avenue side of the campus. Sometime after 11 p.m., he saw an ambulance heading for the hospital and two police cars heading down Plant Street.

July 7

Some of the last persons who saw Mr. Showalter alive and one of the first who saw him dead testify.

Six members of the Sitty family, who were celebrating Christmas Eve and occasionally watching Mr. Showalter change a tire from inside a house on Pequot Avenue, tell the grand jury what they knew about the case, Edmond Sitty had brought out a blanket and a corduroy coat to put over Mr. Showalter’s body after he had been struck and killed.

A New London High School classmate of Mr. Showalter, Arthur Petrini, was a passenger in a car that passed the accident scene sometime after Mr. Showalter was killed and before the ambulance and police arrived. He also testified.

July 12

Witnesses included two firemen and a dispatcher, two nurses and an orderly, the New London County Medical Examiner, the first man to officially identify Mr. Showalter, and a woman who lives near the accident scene.

Larry Grimes, a security guard who knew Mr. Showalter from Mitchell College, had made the preliminary identification at Lawrence and Memorial Hospitals, where he also worked. Mrs. Dorothy Bryson of Pequot Avenue, who came upon the accident scene, also testifies.

July 13

New London police officers pack the waiting room of the Windham County Courthouse. Of the 11 who were subpoenaed last month, at least seven are present.

The 11 include Patrolmen Vincent McGrath, Steven Colonis, Thomas P. Bowes Jr., and Cpl. Joseph Chiapponne, all of whom were involved in the initial investigation. With the change of shift, Sgt. Joseph Jullarine, Patrolmen Richard West and Glenn Davis and Det. Sgt. Konstanty T. Bucko joined the probe. Bucko was off duty at the time.

McGrath filed the motor vehicle report of the accident and the sketch on the report was by Bowes. Bucko took photographs of the scene and gathered evidence. His photographs may be the only ones taken. Bucko also went to the hospital and got the victim’s clothing, according to sources.

Colonis, the first officer on the scene, apparently arrived as Mr. Showalter was being placed in the ambulance. He interviewed Ms. Emilyta and took her to the station to file a 13-sentence statement.

There is some confusion of whether Colonis drove an unmarked police car that night. Sources say police made conflicting statements on that question.

July 14

Thomas Wainwright, who played tennis with Kevin Showalter at New London High, saw his lifeless body on a sidewalk on Pequot Avenue before an ambulance or police arrived, and is among those testifying today. Arthur Petrini, who testified last week, was a passenger in Wainwright’s car.

Mr. and Mrs. Donald Wainwright, who were stopped by police after circling the scene in another auto, also testify.

At least seven New London police officers are at the courthouse, but it is not known how many are testifying.

July 19

The grand jury shifts beyond reconstructions by “near witnesses,” as Sgt. Joseph Jullarine, now retired, testifies. He was the squad leader who reportedly conducted “an intensive investigation” for a red car during the 11:30 p.m. to 7:30 a.m. shift on Christmas Day 1973.

July 20

The grand jury investigators spend much of the day alone reviewing physical evidence and testimony. Only three witnesses – New London police who have already appeared during the proceedings – are present.

July 21

Det. Bucko appears for at least the fourth time in the nine days the grand jury has convened. The session begins at 10 a.m. and ends about 5:45 p.m., with his departure.

A nurse’s aide who knelt by Mr. Showalter’s body, feeling for a pulse, also testifies, Sue Costello, who heard the report of an accident as she was leaving Lawrence and Memorial Hospitals in New London from her shift, had arrived on the scene before ambulance personnel and police.

July 26

The scope of the grand jury probe goes beyond Mr. Showlater’s death and runs smack into a crucial area of dispute with the appearance of New London police detective Walter Petchark.

On Christmas Day 1973, with evidence already missing and news of Mr. Showalter’s death on the radio, Petchark reportedly received a call from former mayor Harvey N. Mallove. Mallove later told The Bulletin there was no truth to the report. But he allegedly told Petchark he thought he saw the accident the night before.

Three city police detectives – Bucko, Petchark, and Carmello Fazzina – were present at the inquiry. They were followed by laboratory technicians from the FBI, who lent their expertise in the analysis of headlight glass possibly belonging to the death vehicle.

July 27

The former counsel for the estate of Mr. Showalter testifies. Atty. Thomas Bishop confirms his representation of the estate was severed in June 1974.

Thomas and Donald Wainwright return for further testimony.

July 28

Witnesses include Mrs. S.F. Zimet of Ledyard. Mallove said he was visiting at her home on Christmas Eve 1973, left about 10:45 p.m., and was home in New London about half an hour later.

Mrs. Zimet is accompanied by her attorney, L. Patrick Gray. Gray, like Bishop, is a member of the New London law firm Suissman, Shapiro, Wool, and Brennan.

Other witnesses include New London city Manager C. Francis Driscoll and Elise Mallove, Mallove’s daughter. Miss Mallove was home for her Christmas vacation in 1973.

The grand jury begins a four-week recess. More than 50 persons were called during the first 12 days of the inquiry.

August 30

New London police investigators and a newspaper editor who has followed their unsolved hit-run death case for three years are among the witnesses.

Retired Police Chief John Crowley and Det. Lt. K.T. Bucko, who refused repeated pleas by The Bulletin in March of 1975 to discuss the death of Kevin B. Showalter, gives testimony – as did the paper’s managing editor, John C. Peterson.

Peterson testifies for three hours.

August 31

The attorney who conducted a coroner’s inquest into Mr. Showalter’s death, the results of which have never met public scrutiny, is the first witness today. Atty. Joseph Moukwasher, who heard testimony from 50 witnesses during six days in September and November of 1974, is one of the few persons familiar with the substance of that investigation.

It took more than two years for the transcripts of the hearings to be typed and submitted to State’s Atty. C. Robert Satti.

State Police Sgt. Donald Crouch, who in 1974 and 1975 worked for the federal grand jury investigating alleged corruption in the New London force, also testifies. Other witnesses included Rosemary Benson and Carol James.

September 1

Physical exhibits appear to outnumber witnesses in the 15th day of proceedings. Two state police technicians from the crime lab in Bethany carry satchels concealing evidence into the closed courtroom. One exhibit is a light colored automobile fender, which was dented and streaked.

September 2

Det. Edward Pickett of the New London County State’s Attorney’s office, who helped administer a lie detector test to Ms. Emilyta, testifies. Ms. Emilyta passed the test.

Another detective, private investigator Joe Harris, is also called. A former Waterford police sergeant, he worked on the case for a brief time, on his own.

Other witnesses in a short session include State Police Sgt. Charles Trotter, a principal investigator in the federal grand jury probe of the New London city police.

September 12

Two persons who saw Mr. Showalter on Christmas Eve 1973, hours before he was killed testify.

Ramona Ricci, a coworker of Mr. Showalter’s at a Waterford discotheque, attended one of two parties Mr. Showalter had planned to go to after work that night. Nancy Wicksham, who also testified, had joined friends that holiday evening at the club.

September 18

Mallove says his status as a suspect in the case is “nothing new.” During testimony in a New Jersey courtroom, Connecticut State Police revealed Mallove is a prime suspect in the hit-run case. The testimony concerned refusal by two New Jersey men to comply with a subpoena issued by the one-man grand jury. Trooper Charles Wargat also testified he was told the two men repaired Mallove’s car on Christmas Eve or Christmas Day 1973.

Mallove tells The Bulletin he did not know the men and never had a car repaired at their shop on Reed Street in New London. He says he didn’t kill Mr. Showalter and doesn’t know anything about anybody who did.

September 19

One of the two men who testified with immunity today has said in a published account he has no knowledge of the case and denied any car was repaired in his New London shop on Christmas Eve 1973.

Walter String Jr. made those comments in the New Jersey Courier Post. He and his son, Walter String III, had been ordered to appear today by a New Jersey judge, after refusing to comply with a subpoena.

Among the dozen or so witnesses are New London city police Sgt. Donald Sloan and Cpl. Charles Alloway. They took the first full statement from Ms. Emilyta, five days after the accident.

September 26

Darlene Barnes, a friend of Mr. Showalter who patronized the Waterford discotheque where he worked, is among the witnesses today. Ms. Barnes was also one of the 50 witnesses during the coroner’s inquest of 1974.

October 3

Larry Grimes testifies again. The Mitchell College security guard who made the first identification of Mr. Showalter at Lawrence and Memorial Hospitals, was also at the courthouse on July 12, and Sept. 26.

The grand jury will be in recess until October 17. It has convened 20 times since July 5 and heard about 90 witnesses.

October 11

Judge Dannehy says published reports that Mallove is a prime suspect in the case “couldn’t bother me in the least.”

“They (the newspapers) are free to speculate if they wish,” Dannehy says. “I am not concerned with their claimed right to freedom of expression.

I think that sometimes their attitude is to publish and be damned, but they don’t bother me.”

“Why don’t you wait” for the grand jury report? Dannehy asked.

October 17

The sales manager of a New London auto firm who said he has sold a number of cars to the family of a suspect in the hit-run case testifies.

In 1970, Peter Emmanuel Sr. of New London Motors sold a Lincoln Continental to Harvey N. Mallove, whom state police have identified as a suspect in the Christmas Eve, 1973 death. A compact car was among the other autos the New London firm sold to Mallove.

State police were looking for a green Chrysler product when they first questioned New London motors personnel, Emmanuel said before he testified. But the firm didn’t sell Mallove such a vehicle, which police had believed was the death car, he added.

October 24

The grand jury does not convene today because the investigators were not ready to proceed, Judge Dannehy said. He said he plans to conduct several more sessions before adjourning to write the final report, but did not specify.

November 14

The grand jury meets for its first regular session since October 17 and hears one witness. The witness, Gary Jordan of New London, said he was dating Elise Mallove on Christmas Eve 1973.

Sources say the grand jury conducted at least one special session since October 17, but it was not known who testified.

November 21

State police continue working long and irregular hours probing Mr. Showalter’s death as they re-create the hit-run scene on Pequot Avenue near Plant Street for at least the third time.

November 29

The man whom state police have said they consider a prime suspect in New London’s only unsolved hit-run death has his day in court.

Harvey N. Mallove testifies for about four hours before the secret grand jury probing Mr. Showalter’s death. Atty. Leo J. McNamara accompanies Mallove to the Windham County Courthouse.

Mallove says he was one of a number of persons who drove by the accident scene shortly before or after Mr. Showalter was killed. But a four-part series by The Bulletin in March of 1975 showed Mallove saw a scene that seven other persons said could not have taken place.

Mallove passed the accident scene within a minute or two after an ambulance call was logged. His statement to New London police – dated eight months later – conflicts with accounts of seven persons at the scene or looking out their windows seconds after Mr. Showalter was struck.

Mr. Showalter was struck by a car as he changed a tire on a friend’s parked Ford Pinto, on a well-lit section of Pequot Avenue near Plant Street.

In his statement, Mallove said he saw an automobile parked at an angle in front of the Pinto. None of the seven persons saw any car stopped at the scene immediately after the victim was hit according to the July 10, 1974 report by New London Det. Lt. Konstanty T. Bucko.

Mallove’s vivid description of a middle-aged man talking with a girl near the car also conflicts with statements by the seven persons.

In his statement, Mallove said he assumed the man was a member of the police department. But Bucko claims in the July 10 report that Mallove told him the talking to the girl was “NOT” a policeman.

Bucko’s report also claims Mallove learned on Christmas Day 1974 that “a man had been killed and he remarked to some people that he saw the body.” But Bucko continued to report that after Mallove viewed photographs of the scene he realized what he mistook for a body was a floor mat. In his statement, Mallove said he saw a “flat object which I assumed was a blanket or a mat.”

In his August 31, 1974 statement, Mallove said, “Seeing no trouble, accident, or any evidence of anything out of place…I continued on my way home.”

In the July 10, 1974 report, Bucko claims; “Mr. Mallove stated he was going to stop because he realized there had been an accident.”

Mallove has told The Bulletin that Bucko misquoted him.

December 7

The calling of witnesses ends with Mallove’s second appearance.

The proceedings included a film screening, apparently of the death scene as re-created by state police.

After the 35 minute screening, Special Prosecutor McGuigan and Judge Dannehy questioned Mallove for about 40 minutes. That was the bulk of the afternoon session.

The question of whether indictments should be handed down in New London’s only unsolved hit-run death now rests with Judge Dannehy.

After 24 sessions and more than 100 witnesses, Dannehy said the next step for the grand jury is the final report on who killed Kevin B. Saltwater.

1978

Feb. 17 Report filed.

Feb. 22

Report made public.

  • THE DANNEHY REPORT


  • SHOWALTER COVERUP COLUMNS

    Chapter 1

    Law and Justice in Everyday Life

    Cover-Up In New London

    Hit-And-Run Continues To Mock Justice


    Sept. 4, 2000

    If Connecticut Chief State’s Attorney John Bailey wants to bring closure to cold cases, here’s one from New London that should top the list: The Showalter hit-and-run cover-up is a dark chapter in Connecticut history, a tale more appropriate for a Third World country.

    And yet, only one thing bothers former New London County State’s Attorney C. Robert Satti about the Showalter case: that it was investigated at all.

    Satti, now retired, made the point again and again, most recently this year. Satti’s complaint, made during the wake of the late state police Detective George Ryalls, was that Ryalls’ obituary mentioned the suspect the prosecutor refused to pursue in the Showalter probe.

    Kevin B. Showalter, a 20-year-old Mitchell College student, was killed at 11:12 p.m. on Christmas Eve 1973. He was changing a tire on a well-lit section of Pequot Avenue on the New London shoreline when he was struck and killed. His girlfriend, sitting only 6 feet away on a stone wall, claims she saw nothing.

    Auto body putty from the death car disappeared after a tow truck driver gave it to New London police. The evidence file that was supposed to contain the putty was stuffed with bathroom tiles. The file that was supposed to contain headlight glass from the death car instead contained glass from three different headlights. State police and others suspected that, in order to throw legitimate investigators off the trail, the late young man's clothing was pounded on a different-colored car than the one that killed him.

    The victim's mother, Lucille M. Showalter, tried to get a grand jury investigation of the cover-up. She was rebuffed repeatedly by the presiding judge, Angelo Santaniello who, it later became clear, was best friends with the leading suspect. Santaniello then referred Showalter to prosecutor Satti, who happened to be his former law partner. Satti refused to acknowledge registered letters from Mrs. Showalter pleading for a grand jury probe.

    Satti did finally meet with Mrs. Showalter in 1978, after Judge Joseph Dannehy of Willimantic, acting as a one-man grand jury, named former New London Mayor Harvey N. Mallove as the probable driver of the hit-run vehicle. Satti called the three-hour meeting, in which he repeatedly told Mrs. Showalter that there never should have been a grand jury investigation under Dannehy.

    Mallove held a good hand; he had the best legal muscle in New London County on his side. New London police would not question him for more than seven months, and then only in a perfunctory manner. They would say they inspected his cars, but they did not. Significantly, Mallove’s Lincoln had been repaired, but it wasn’t until state police took over the case four years after the accident that the fender was finally seized.

    Santaniello would arrange for a coroner’s inquest and put his niece in charge of typing the transcript. Only after two years of intense public pressure would the transcript be typed. But the inquest never issued a finding.

    Santaniello tipped off Mallove that he was a suspect. The judge was also aware of what local police knew about the case. Mrs. Showalter memorialized the admissions in tape-recorded telephone conversations.

    “I did talk to Harvey,” Santaniello told Mrs. Showalter on Oct. 17, 1975, “and I said, `You’re suspected.’ As a matter of fact, at that time a police officer came to him on the same day or the next day, and told him you were making accusations about him and that he was a prime suspect.” The day before, Mallove told Mrs. Showalter, “Judge Santaniello is of the opinion that you fingered me.”

    It was not until 1977 that state police, who took over the case at the behest of former Gov. Ella Grasso, formally named Mallove a suspect. Next week, I'll propose a means to solve the Showalter cover-up.

    Showalter Cover-Up Is New London's Shame

    Sept. 11, 2000

    New London, where I grew up and began working in the 1960s and ‘70s, was a dirty little city with character.

    It had a restaurant called the Hygienic that was everything but. There were at least a couple bars where the cops couldn't do anything, except maybe a little business.

    The top pimp in town never went to jail until he was about 60 and a certain court official retired.

    New London will always be the city that tried to cover up the Christmas Eve 1973 hit-and-run death of Kevin B. Showalter. It's been doing a pretty good job for nearly 27 years, but the onion is beginning to peel.

    The local daily newspaper admitted -- in its official history published this year -- that it did a shoddy job on the Showalter case. Specifically, The Day admitted its failure to explore the relationship between a former mayor and a top judge, and their influence on the course of the criminal investigation. That’s a beginning.

    Political and police corruption goes back a couple generations in New London. By the 1970s, New London police were widely known to be involved in the selling of women, dope and refrigerators, among other things. A federal grand jury took note. But as with the Showalter case, there were these little problems with the evidence.

    A jewelry store owner and former city mayor multi-millionaire Harvey Mallove was the prime suspect in the hit-and-run death of Showalter, a student at Mitchell College. Showalter’s date that night, Christmas Eve 1973, said she saw nothing from her vantage point six feet away, sitting on a stone wall under a streetlight on a residential street as a young man changed the tire of her car.

    Harvey was everybody’s pal. He would take kids to the Super Bowl, then, down the road, get them jobs as cops. He was friends with bums in the street and bums in high political office. He was wired. The standing joke among reporters became: Harvey's a great guy to have a beer with, just don't change your tire if he's driving by.

    “I didn't kill the kid in any way, shape or form,” Harvey told me many times. As mayor, Harvey helped hire a few police chiefs. His best friend was the administrative judge for the county; that was the judge who controlled the early stages of the investigation, specifically a coroner’s inquest that never issued a finding.

    State police followed up a report that Mallove’s best friend, County Administrative Judge Angelo G. Santaniello, was with Mallove on Christmas Eve 1973. Santaniello reportedly was No. 11 on a guest list for a party at the home of his political mentor, the late state Sen. Peter Mariani. The Mariani party was one of two Mallove attended that night.

    Santaniello told reporters he never went out on Christmas Eve.

    Another state judge, Joseph F. Dannehy, conducted two grand jury investigations. In 1978, Dannehy named Mallove as the probable driver of the hit-run vehicle, but said evidence that might have ensured conviction was either mishandled or destroyed.

    Mallove died a few years ago with this legacy. Others still have time to come clean and tell the truth about the cover-up. Mrs. Showalter tried unsuccessfully to have Satti, Santaniello and others prosecuted for hindrance of prosecution (CGS Section 53a-166) warning of impending discovery, providing means of avoiding discovery, preventing discovery by deception. Because a conspiracy to hinder prosecution is an ongoing crime, those with information could tell Chief State's Attorney John Bailey, who has begun an initiative to solve some of the state's cold homicide cases.

    Isn’t it time? No one kept the system honest when it counted, though some tried. Most stood by as the system that was supposed to protect the victim and his family betrayed them all.

    Where is the conscience of the community?

    Cold Case On Ice Forever

    Nov. 6, 2000

    One way to deflect attention from a suspect is to get investigators involved in meaningless, time-consuming tasks. Another way is to create a bogus suspect who is then exposed as such, causing a belief that the case is just too hazy to pursue.

    Both of these devices were used repeatedly in the cover-up of the Showalter hit-run case in New London. Whether this was happenstance, indifference, incompetence or malfeasance, the result was the same. The system failed.

    And now, it seems, the truth will remain buried forever.

    Judge Joseph F. Dannehy, the grand juror who investigated the case, wrote in his finding of fact: “After December 25, 1973, the New London Police Department did virtually nothing to solve the hit-run death of Kevin B. Showalter.” The accident occurred the night before.

    Local police and court officials, however, were pro-active in another sense. Their actions served to protect the assailant.

    For example, New London police claimed it would cost as much as $1,200 to trace vehicles using data from the state Motor Vehicle Department. The motor vehicle department declared there was no such charge.

    Nevertheless, New London police spent their time hand-sorting local motor vehicle cards. They looked for a green Chrysler. That was likely a false lead; state police said paint particles found on the victim's clothing did not come from the car that killed him.

    Former Mayor Harvey Mallove began meeting informally with police and court officials as early as Dec. 25, 1973. Mallove wanted to know what the police knew.

    The only lead after two and a half years was quashed by then New London Common Pleas Court Prosecutor Harold Dean in May 1976. The lead was a letter of confession written by a Somers prison inmate to the victim’s mother, Lucille Showalter.

    “I told Harold how important that was to me,” Mallove, the prime suspect, confided to an associate. He also acknowledged discussing the purported confession with his best friend, the presiding judge for the county, Angelo Santaniello.

    The author of the letter was known to be connected with “fences,” or purveyors of stolen goods in the New London area. State police arrested him for harassment of Mrs. Showalter. Two state troopers met with Dean for an hour. They told him the letter contained possibly significant information. State police also believed they could connect the dots in New London between the letter writer and the powers-that-be. Did he owe some favors? Was he paid? Police knew the author had no liability for the accident; he was actually in Florida at the time of the hit-run.

    Dean nolled and dismissed the case without telling the troopers or Mallove. Soon thereafter, state police listed the killing of Showalter as “closed pending further development.” Upon learning of Dean's action, Chief State's Attorney Joseph Gormley remarked he had “no idea” why the lead, “which very well could have led to something,” resulted in a dead end. The case would remain closed for six months, until Gov. Ella Grasso brought the matter to Justice John Cotter.

    Was there criminal activity connected with the Showalter cover-up? It appears we will never know for certain. Dannehy named Mallove as the probable driver, noting that evidence which might have ensured conviction was destroyed. The Chief State’s Attorney’s Office reviewed aspects of the case this fall after a series of columns appeared in The Law Tribune. However, the statute of limitations for the most likely potential charge, conspiracy to hinder prosecution of motor vehicle misconduct, has expired. This shameful case, it appears, is destined to stay on ice forever.

    - AND:

    Olympic Gold for Missing Evidence


    November 28, 2005

    Judge Ellen Gordon was in way over her head with what she tried pass off as a ruling in Day Publishing v. State's Attorney.

    Clueless Gordon was handed a hot one, a case no one has ever wanted in the so-called New London Judicial District. Every single time this case has come to court, begging for justice, The Robes, the prosecutors and their minions have either desecrated their oaths or looked the other way. Clueless Gordon, fairly new to the scene, has managed to join the list of those who are both ostriches and failures.

    The Day newspaper asked Gordon this year to release the grand jury testimony regarding the cover-up of the 1973 hit-run death of Kevin Showalter. Before Gordon probably ever heard of Showalter, five New London County judges recused themselves from a John Doe civil suit against the driver because they were friends with the prime suspect, Harvey Mallove. Mallove -- the late mayor of New London and multimillionaire jeweler who picked police chiefs, planned to run for Congress and starred in the social scene -- was prone to say, "I never killed the kid -- in any way, shape or form."

    It's not like we could expect a New London judge to show guts or brains in this case. Compelling testimony from the first of two grand juries implicated local law enforcement and court officials in a widespread cover-up.

    On Christmas Eve 1973 at 11:12 p.m., as the call came in, a high-ranking New London officer, said, "F--k him, he's dead," and then left to go home. Showalter, a 20-year-old Mitchell College student, lay dead on a well-lit section of Pequot Avenue by the shoreline. His body was thrown 22 feet from the point of impact. His shoes were found 110 feet apart. A leg bone was 75 feet away.

    A tow truck driver gave police auto body putty from the death car. The putty was never seen again. New London police mixed headlight glass from at least three different cars in what they called the evidence file. Replacing the auto body putty was bathroom tile. A local coroner's inquest never issued a finding. State police, who took over the case at the behest of Gov. Ella Grasso, were bewildered and angry when they could not find the transcript of the coroner's inquest. Mallove's best friend -- the presiding judge for the county, Angelo G. Santaniello -- had put his niece in charge of typing that transcript. Santaniello also tipped off Mallove to his status as a suspect.

    Now, Clueless Gordon can't find the 3,000-page transcript of the first grand jury. Does she care? Court clerks allegedly performed a diligent search. Would any reasonable person believe or accept any of this?

    Among the last persons known to possess the grand jury report was the late State's Attorney, C. Robert Satti. Satti, who refused to investigate the case before a special prosecutor was appointed, claimed he returned a copy to the grand juror, then Willimantic Superior Court Judge (later Supreme Court Justice) Joseph Dannehy. Both Dannehy and Satti are dead. Did "Do Nothing Bob" -- Mallove's moniker for Satti -- take it with him? We might as well ask Harvey, also dead, or Kevin.

    Gordon's pathetic decision, dated Nov. 7, went on for about a sentence before its first fatal error. It might sound like a technical error, but it's much, much more than that. She actually said New London police investigated the case.

    Before this, I thought it might take generations to remove the stench from the New London courthouse. Alas, for New London, the stench of this cover-up is forever.


    Find & Open
    the Showalter File

  • Hartford Courant Editorial








  • more COOL JUSTICE








  •           Pathankot attack: NIA to produce arms seized before court        

    Mohali: The arms and ammunition recovered during the Pathankot terror attack on January 2 last year would be produced by the National Investigation Agency (NIA) before a special court here on the next date of hearing.

    The NIA stated this during a hearing in the designated court here yesterday.

    The arms would be produced as evidence for exhibit and identification by the witnesses, NIA senior public prosecutor told the court.

    The arms and ammunition belonged to terrorists killed during the counter-terror operation.

    The court here fixed August 14 as the next date of hearing in the case, the day on which the statement of Flight Lieutenant Vimal Kumar, the first witness in the case, would also be recorded.

    The officer is expected to identify the arms and ammunition on the next date of hearing.

    Kumar was among the 39 witnesses in the case.

    Security forces had recovered some arms and ammunition, including assault rifles, grenade launchers, mortars, bullets, from the Pathankot Airbase after the terror attack there.

    Last year, terrorists had attacked the Pathankot air base, claiming the lives of seven security personnel while four terrorists were also killed.

    Cases were initially registered by local police stations in Pathankot, but subsequently, these were transferred and handed over to the NIA, a central probe agency that was set up after the audacious 26/11 Mumbai terror strike to probe all terror cases in the country.

    The NIA had filed a charge sheet in the Pathankot terror attack case in December last year. 

    Section: 
    Yes
    News Source: 
    Facebook Instant Article: 
    No

              Hit-and-Run Chronology, Grand Jury Report & Follow-up Columns, Re; Library Discussion 9-22-16        

    Open
    the Showalter File

  • Hartford Courant Editorial




  • Cool Justice Editor's Note:
    This post is primarily for patrons and guests of the Sprague Public Library, who might participate in a discussion on Thursday at 6:30 p.m. A link to announcements of that event is at the very bottom of this post. Thanks for reading, AT.


    Via
    Law And Justice In Everyday Life


    F. Lee Bailey on Law and Justice in Everyday Life and the Showalter case:

    This book - which is mainly about public officials, police, judges and lawyers either shaming or shining - is a good read. Many of the stories stand alone, like slices of life. Others will appear early in the book, with follow-up chapters later. The crown jewel, in my view, is his handling of the strange death of Kevin Showalter, who was slammed 50 feet down the road in New London, Connecticut on Christmas Eve 1973 while changing a tire on the traffic side of a parked car. For many years, Andy Thibault dogged a case which public officials seemed determined to let die, despite the presence of a likely suspect. He tells me his mentor, John Peterson, broke the case open and then handed over the torch. Joined by the victim's mother, Lucille, who revealed herself as a determined but delightful woman as the story unfolds, Andy beats up on police, prosecutors, judges and governors until finally there is action. Spurred on by an appointment hastened by Gov. Ella Grasso, Judge Joseph Dannehy conducted one of the most brilliant and thorough investigations I have ever seen. If this book were only about the Showalter case, it would be worth the price.

    APPENDIX

    THE SHOWALTER CHRONOLOGY – A FOUR YEAR SEARCH FOR JUSTICE


    New London, Ct.

    1973

    December 24

    Approximately 11:10 to 11:20 p.m. Kevin B. Showalter is killed. Car leaves scene. Only taillights observed by a neighbor.

    There is much confusion. Mr. Showalter had been changing a tire on his companion’s car. His companion Debra Emilyta, was sitting about six feet away from the car on a stone wall.

    Ms. Emilyta told police she heard a thud, but did not see the car which struck Mr. Showalter. She said she ran across the road, a well-lit section of Pequot Avenue near Plant Street, before seeing Mr. Showalter’s body.

    Mr. Showalter’s body was thrown 22 feet from the believed point of impact, onto a sidewalk near a large tree. The police report prepared that night noted the deceased’s shoes were found 110 feet apart. Part of a leg bone was found 75 feet away.

    Michael Buscetto of Mike’s Auto Body gives police body putty, apparently from the car which struck Mr. Showalter. The putty never made it to the police station. Det. Lt. Konstanty T. Bucko later denies its existence.

    December 25

    Autopsy performed. No trace of alcohol or drugs found. Cause of death listed as lacerated liver and broken neck.

    In efforts to console Mrs. Showalter, friends, neighbors, witnesses and officials volunteer information about the accident. She quietly listens for about six weeks, taking it for granted that police are acting on the same information. December 26

    New London police begin full-scale search for red car.

    1974

    February 6

    FBI report describes paint particles on Mr. Showalter’s clothing as “racing green” or “forest green” used on 1968 Chrysler products.

    February 7

    Mrs. Showalter notes she had the impression local police were not actively pursuing the case. She began interviewing those persons who came to her voluntarily and made a written record of her findings.

    During the next three weeks, Mrs. Showalter spends much of her time making telephone calls and knocking on doors. She and her youngest son Craig, then 14, visited a number of local auto dealers and garages. She said in most cases they were told police had not made any inquiries of them.

    February 28

    New London police conduct first interview with Harvey N. Mallove, the downtown merchant and former mayor and city councilor. Mallove stated he drove by Pequot Avenue near Plant Street shortly before 11:15 p.m. on Christmas Eve 1973. Seven people near the accident scene contradict what he said he saw.

    April 20

    Mrs. Showalter writes to State’s Atty. Edmund J. O’Brien, requesting a one-man grand jury investigation into her son’s death. O’Brien never responds.

    On the same day, Atty. Thomas Bishop, representing Mrs. Showalter as the administratix of Mr. Showalter’s estate, asks Atty. Joseph Moukawsher to conduct a coroner’s inquest of the hit-run death.

    April 23

    Moukawsher agrees to conduct inquest but must confer with New London police before setting date.

    June 4

    Mrs. Showalter writes to New London Police Chief John J. Crowley, asking for a progress report on the investigation by his force. Crowley neither acknowledges receipt of letter nor responds. Copies of letter were sent to City Manager C. Francis Driscoll, and Abraham Kirshenbaum, then chairman of the City Council’s Public Safety Committee.

    June 10

    Mrs. Showalter asks Superior Court Judge Angelo Santaniello to call for a grand jury investigation.

    June 24

    Santaniello notes Moukawsher has agreed to conduct coroner’s inquest. He tells Mrs. Showalter, “If it appears that during any stage of this proceeding that any further intercession is necessary, appropriate action will be taken at that time.”

    July 2

    Mrs. Showalter writes to City Manager C. Francis Driscoll, asking for a report from his office assessing the police department’s handling of the case. She also asks for a reply to her June 4 letter to Police Chief Crowley.

    July 9

    Driscoll tells Crowley to prepare a complete report for Mrs. Showalter.

    July 10

    Bucko completes report on fatal accident.

    July 25

    Driscoll sends Mrs. Showalter Bucko’s report. The report said Mr. Showalter’s body was in the road, but the ambulance crew which took Mr. Showalter to Lawrence Memorial Hospital said they found him on the sidewalk several feet away. No police officer ever saw the body at the scene since the first officer arrived as the body was being placed in the ambulance.

    Bucko says paint particles from a 1968 Plymouth at the U.S. Naval Submarine Base in Groton are similar to those found on Mr. Showalter’s clothing, but the same paint is used on any 1968 Chrysler product.

    Bucko also says a piece of metal Mrs. Showalter found near the accident scene is in the detective bureau. When Mrs. Showalter first offered the metal to police, they refused to sign a receipt for it.

    August 6

    Mrs. Showalter writes to Driscoll regarding Bucko’s report. She lists six pages of comments on allegedly “serious omissions” and “strictly opinion judgments” by Bucko.

    Mrs. Showalter also writes to Chief State’s Atty. Joseph Gormley, asking him to send a representative to the coroner’s inquest. She includes copies of correspondence with local officials and Bucko’s report.

    August 9

    Mrs. Showalter requests a meeting with the City Council’s Public Safety Committee.

    August 15

    Bucko updates report, at request of city manager Driscoll.

    Bucko said of the body location, “the position he (Mr. Showalter) was found in at the scene of the accident, in my opinion, would not help in solving this matter.” Erroneous on the report is the position of the car jack which is shown on the front bumper. The car Mr. Showalter was working on, a Ford Pinto, had to be jacked from the side of the vehicle.

    Omitted from the report is the location of a car mat seen to the rear of the car and the spare tire Mr. Showalter never got to put on the car.

    August 20

    Gormley writes to Mrs. Showalter, telling her the local police investigation “has proceeded smoothly,” and there is “no reason for this office to initiate its own investigation.”

    August 28

    The Public Safety Committee of the New London City Council meets in closed session for one hour to discuss the hit-run death. Chief Crowley requested the closed session. He said there is evidence that could jeopardize future action.

    Mrs. Showalter submitted a 12-page statement for the meeting, but did not attend.

    Crowley said the case is not closed and it appears an arrest may be made.

    August 31

    Mallove submits official statement to New London police.

    November, 1974

    After being postponed several times, the coroner’s inquest hears testimony from 50 persons. No findings issued.

    1975

    January 24

    A state police detective participating in the federal grand jury probe of the city police department has told one of its patrolmen they identified the driver of the car which struck and killed Mr. Showalter on Christmas Eve, 1973.

    “We know who killed the Showalter kid, how come you don’t?” the detective was quoted in The Norwich Bulletin as saying.

    March 19-22

    The Bulletin, in a four-part series, shows:

    - Eyewitnesses and what New London police called “near witnesses” drastically differed in their accounts of the accident.

    - Microscopic paint particles found on Mr. Showalter’s clothing on which police based their search may not have been left by the vehicle which struck him.

    - Evidence entrusted to police officers at the scene has never been seen since.

    - A claim by police that it would cost as much as $1,200 to trace vehicles possible involved in the mishap was declared false by the state Motor Vehicle Department.

    The Bulletin, when preparing the series of articles, made repeated efforts to discuss the case with police officials but Lt. K.T. Bucko, who headed the case, on the advice of then Police Chief John Crowley, would not.

    April 3 State police conduct an extensive door-to-door inquiry in the Pequot Avenue region. State police have been looking into the case as part of a federal grand jury investigation into alleged corruption within the city force.

    July 12

    The state of Connecticut offers a $2,000 reward for information leading to the arrest and conviction of the person responsible for the hit-run death of Mr. Showalter. A total of $3,000 is now being offered. Classmates and friends of Mr. Showalter’s have already collected $1,000.

    July 21

    A community effort by friends and classmates raises the reward to $5,000.

    November 8

    The transcript of the coroner’s inquest of the hit-run death conducted nearly a year ago has yet to be typed, Coroner Joseph Moukawsher confirms. He said he wants to review the transcript even though he believes his six-day long inquest did not establish any guilt in the case. He said he has not spoken with the court reporter assigned to the case since the early summer.

    December 10

    Mrs. Showalter writes to State’s Atty. C. Robert Satti, requesting a one-man grand jury investigation. No response.

    1976

    January 6

    Satti refuses to confirm or deny the existence of Mrs. Showalter’s request. Mrs. Showalter has also asked Satti’s office to ascertain the location of recorded tapes made during the coroner’s inquest.

    January 9

    Mrs. Showalter sends a special delivery letter to Satti asking for a response to the December 10 request. No response.

    February 19

    In a feature article, also carried statewide by the Associated Press, The Bulletin profiles Mrs. Showalter on page one.

    Some public officials regard her as a persistent nuisance, someone to be ignored and sidestepped, but Mrs. Lucille M. Showalter will not breathe easily until they tell her who killed her son, Bulletin reporter Fred Vollono wrote.

    “The official comment seems to be there is nothing to it,” Mrs. Showalter said. “It is just the ramblings of a grief-stricken mother. But there are many people who urge me to go on. They say, ‘Lucille, if you stop, then nothing will ever be done.’”

    February 23

    Mrs. Showalter receives a letter of confession from an inmate at Somers state prison. The inmate said he was plagued by news accounts of the death. Every time he seems to forget the accident, the inmate said, he reads another news story.

    April 2

    Mrs. Showalter submits a third written request to Satti for a grand-jury probe. No response.

    May 6

    Common Pleas court Prosecutor Harold Dean quashes the only lead in the two and a half year old investigation, The Norwich Bulletin reports. The lead was the letter of confession written by the inmate at Somers Prison. State police arrested the inmate for harassment of the victim’s mother, Mrs. Showalter, to whom the letter was sent. Dean nolled the case and allowed it to be dismissed despite a prior meeting with state police when the significance of the arrest was discussed.

    State police did not believe the letter writer was responsible for the hit-run death, but they thought the letter contained possibly significant information. Dean said he was certain the accused had no knowledge of the case, because he was incarcerated when Mr. Showalter was killed.

    August 7 The day following the Bulletin’s report of Dean quashing the lead, Chief State’s Atty. Joseph Gormley says he had “no idea” why the lead “which very well could have led to something,” resulted in a dead end. Two state police officers had met with Gormley to discuss the letter of confession.

    August 6

    State police list the investigation into the killing of Mr. Showalter as “closed pending further development.” That classification came 31 days after Dean threw the harassment case out of court.

    August 30

    Mrs. Showalter again asks Superior Court Judge Angelo Santaniello to call for a one-man grand jury probe.

    September 1

    Mrs. Showalter publicly renews her efforts to have a one-man grand jury reopen the investigation into the hit-run killing of her son. In a statement sent to 22 media outlets, Mrs. Showalter says she made the appeal in an August 30 letter to Superior Court Judge Angelo Santaniello. She says she was asking the judge to “make good on a promise” he made to her in June 1974. Santaniello wrote in a June 24, 1974 letter, Superior Court intercession would be possible if the investigation required it.

    Santaniello said, “probably the proper person” to approach would be State’s Atty. C. Robert Satti. But Mrs. Showalter said she is ignoring Satti because he failed to respond to her December 1975 letter asking for the grand jury.

    September 23

    State’s Atty. C. Robert Satti says he needs another three weeks to review information on the killing of Mr. Showalter before deciding whether the investigation should be reopened or shelved.

    Satti says he had hoped to have the matter resolved by today, but the sinking of his 35-foot cabin cruiser two weeks ago, an unexpected report of crimes by New London police, and a new trial forced him behind schedule.

    November 23

    Mrs. Showalter turns to Governor Ella T. Grasso for help.

    “I cannot endure this loss of a beloved son in the midst of a governmental system that appears to neither act nor care,” Mrs. Showalter says in a letter to the governor.

    Mrs. Showalter says she is skeptical the New London County State’s Attorney’s review of the case will result in the one-man grand jury she has requested. Satti today said he is still reviewing transcripts of the Coroner’s Inquest and refused further comment.

    December 21

    Just three days before the third anniversary of the killing of Kevin B. Showalter, the state’s chief court administrator orders the city’s only unsolved hit-and-run case reopened.

    John P. Cotter signs an order creating a one-man jury to probe the death, renewing hopes that allegations of police bungling and mishandling of the case will be settled.

    “I can’t yet believe it,” says Mrs. Showalter, calling the action a “literal miracle.”

    Cotter, a justice on the state Supreme Court, selects retired Superior Court Judge Raymond J. Devlin to head the one-man grand jury.

    An attorney representing Mrs. Lucille M. Showalter also files a $600,000 lawsuit against the unnamed person(s) responsible for the killing of her son. Atty. Averum J. Sprecher of East Haddam says the suit is aimed at protecting Mrs. Showalter’s rights.

    “The action as I have filed it will definitively preserve her rights when the investigative bodies finally determine who killed the boy,” he said. The suit is aimed at heading off fears the state’s statute of limitations might preclude Mrs. Showalter from pursuing civil action if the killer is found.

    December 24

    Superior Court Judge Joseph F. Dannehy is ordered to replace State Referee Raymond J. Devlin as the one-man grand juror investigating Mr. Showalter’s death. Chief Court Administrator John P. Cotter says Judge Devlin had asked to be taken off the case because he was too busy with other duties, and would be unable to commute from his New Haven office.

    1977

    January 4

    Austin J. McGuigan, the special prosecutor assigned to the one-man grand jury probing the hit-run death of Mr. Showalter promises to pull “all the stops” in his investigation but says he needs help from the public to succeed.

    McGuigan has worked for the state for two years as the top investigator of organized crime. He appeals to anyone with information to call him confidentially.

    February 8

    State Police Commissioner Edward P. Leonard, as part of a last-resort effort, makes a personal appeal to area residents for information about the killing of Mr. Showalter. In a letter to the people who live near the Pequot Avenue site where Mr. Showalter died, Leonard asks for facts – “No matter how insignificant they may appear” – which might shed light on the car, the driver or the accident scene.

    Special Prosecutor McGuigan says police “had no suspects.” However, he says if a suspect is found police believe there is sufficient evidence to tie the person to the case.

    April 18

    Investigators say they feel confident the Showalter case will be solved.

    The new optimism comes after a public appeal netted more than 300 leads, new laboratory analysis of existing evidence, and an accounting of each of the more than 10,000 green Chrysler products registered in Eastern Connecticut when Mr. Showalter was killed.

    The new evidence means “there is a significant possibility the vehicle in question was not a green Chrysler,” Special Prosecutor Austin McGuigan says. While the investigators will not say what other color the car might have been, the evidence apparently opens new avenues for the investigation. Previously, other theories on who drove the death car, theories which have had some substantiation, were locked into the green Chrysler theory, police acknowledge.

    May 10

    State police investigators spend two and a half hours recreating and filming the Pequot Avenue death scene where Mr. Showalter was the victim of the hit and run.

    May 18

    State police again film and re-create death scene.

    June 22

    The Bulletin reports that one of the most intensive investigations in state police history, the probe into Mr. Showalter’s hit-run death, will be given to a one-man grand jury July 5 in Windham county Superior Court.

    Judge Joseph F. Dannehy, the grand juror, imposes a gag order on all investigators assigned to the case. Special Prosecutor McGuigan and 17 state police detectives had gathered evidence for the grand jury.

    June 23

    More than 50 persons will be subpoenaed and the scope of the probe will be expanded to include subsequent actions connected with the accident, The Bulletin reports.

    June 24

    Eleven New London police officers, including the top detective involved in the first of three investigations of the hit-run death, have been subpoenaed, The Bulletin reports.

    July 5

    The grand jury begins behind closed doors with testimony by New London Det. Lt. Konstanty T. Bucko.

    Outside, a television camera crew drips with sweat under the glare of a hot summer sun.

    Inside it is quiet and cool – almost like any other day. The state police detectives and reporters talk about golf, baseball and other summertime activities. Because of the gag order imposed by Judge Dannehy, they can’t talk about what is most on their minds, what has brought them all together – the unsolved hit-run death of Kevin B. Showalter.

    The session lasts about five hours and also includes testimony by Mrs. Showalter and Debra Emilyta, Mr. Showalter’s companion the night he died.

    Ms. Emilyta has been sitting on a wall about 6 feet from Mr. Showalter when he was killed. She told police she only heard the 20-year-old Mitchell College student struck, and did not see the car which struck him.

    July 6

    Witnesses include Michael Buscetto of Mike’s Arco in New London. What he identified as body putty, apparently from the car that struck and killed Mr. Showalter, has never been seen since police officers placed it in an envelope that night, according to sources.

    Ms. Emilyta concludes testimony.

    Also testifying are Dr. Robert Weller, members of his family, and a friend, who while returning home from church drove past Mr. Showalter as he was changing the tire. They were among the last persons to see Mr. Showalter alive.

    Other witnesses include Mrs. Ruth P. Hendel and Mrs. Charles (Shirley Pope) Alloway, her daughter.

    On Christmas Eve, 1973, Mrs. Hendel had just turned away from the window of her home on Pequot Avenue where she had been watching Mr. Showalter work on the Emilyta car. She heard the noise of the car striking Mr. Showalter and turning back quickly she caught a glimpse of the taillights. Her first impression of the fleeing southbound car was that it was bright-colored, possibly red.

    Mrs. Hendel continued to watch the accident scene as she telephoned Mrs. Alloway, the wife of a New London police officer.

    Arthur Adams of New London, a Mitchell College security guard and former state policeman, also testifies. Aside from Ms. Emilyta and the hit-run driver, Adams may have been one of the last persons to see Mr. Showalter alive.

    Adams saw Mr. Showalter working on the car and Ms. Emilyta sitting on the stone wall, swinging her legs. He observed the girl with a coat collar wrapped around her head, in conversation with Mr. Showalter, after the Weller party had driven by.

    Adams continued on his rounds towards the Montauk Avenue side of the campus. Sometime after 11 p.m., he saw an ambulance heading for the hospital and two police cars heading down Plant Street.

    July 7

    Some of the last persons who saw Mr. Showalter alive and one of the first who saw him dead testify.

    Six members of the Sitty family, who were celebrating Christmas Eve and occasionally watching Mr. Showalter change a tire from inside a house on Pequot Avenue, tell the grand jury what they knew about the case, Edmond Sitty had brought out a blanket and a corduroy coat to put over Mr. Showalter’s body after he had been struck and killed.

    A New London High School classmate of Mr. Showalter, Arthur Petrini, was a passenger in a car that passed the accident scene sometime after Mr. Showalter was killed and before the ambulance and police arrived. He also testified.

    July 12

    Witnesses included two firemen and a dispatcher, two nurses and an orderly, the New London County Medical Examiner, the first man to officially identify Mr. Showalter, and a woman who lives near the accident scene.

    Larry Grimes, a security guard who knew Mr. Showalter from Mitchell College, had made the preliminary identification at Lawrence and Memorial Hospitals, where he also worked. Mrs. Dorothy Bryson of Pequot Avenue, who came upon the accident scene, also testifies.

    July 13

    New London police officers pack the waiting room of the Windham County Courthouse. Of the 11 who were subpoenaed last month, at least seven are present.

    The 11 include Patrolmen Vincent McGrath, Steven Colonis, Thomas P. Bowes Jr., and Cpl. Joseph Chiapponne, all of whom were involved in the initial investigation. With the change of shift, Sgt. Joseph Jullarine, Patrolmen Richard West and Glenn Davis and Det. Sgt. Konstanty T. Bucko joined the probe. Bucko was off duty at the time.

    McGrath filed the motor vehicle report of the accident and the sketch on the report was by Bowes. Bucko took photographs of the scene and gathered evidence. His photographs may be the only ones taken. Bucko also went to the hospital and got the victim’s clothing, according to sources.

    Colonis, the first officer on the scene, apparently arrived as Mr. Showalter was being placed in the ambulance. He interviewed Ms. Emilyta and took her to the station to file a 13-sentence statement.

    There is some confusion of whether Colonis drove an unmarked police car that night. Sources say police made conflicting statements on that question.

    July 14

    Thomas Wainwright, who played tennis with Kevin Showalter at New London High, saw his lifeless body on a sidewalk on Pequot Avenue before an ambulance or police arrived, and is among those testifying today. Arthur Petrini, who testified last week, was a passenger in Wainwright’s car.

    Mr. and Mrs. Donald Wainwright, who were stopped by police after circling the scene in another auto, also testify.

    At least seven New London police officers are at the courthouse, but it is not known how many are testifying.

    July 19

    The grand jury shifts beyond reconstructions by “near witnesses,” as Sgt. Joseph Jullarine, now retired, testifies. He was the squad leader who reportedly conducted “an intensive investigation” for a red car during the 11:30 p.m. to 7:30 a.m. shift on Christmas Day 1973.

    July 20

    The grand jury investigators spend much of the day alone reviewing physical evidence and testimony. Only three witnesses – New London police who have already appeared during the proceedings – are present.

    July 21

    Det. Bucko appears for at least the fourth time in the nine days the grand jury has convened. The session begins at 10 a.m. and ends about 5:45 p.m., with his departure.

    A nurse’s aide who knelt by Mr. Showalter’s body, feeling for a pulse, also testifies, Sue Costello, who heard the report of an accident as she was leaving Lawrence and Memorial Hospitals in New London from her shift, had arrived on the scene before ambulance personnel and police.

    July 26

    The scope of the grand jury probe goes beyond Mr. Showlater’s death and runs smack into a crucial area of dispute with the appearance of New London police detective Walter Petchark.

    On Christmas Day 1973, with evidence already missing and news of Mr. Showalter’s death on the radio, Petchark reportedly received a call from former mayor Harvey N. Mallove. Mallove later told The Bulletin there was no truth to the report. But he allegedly told Petchark he thought he saw the accident the night before.

    Three city police detectives – Bucko, Petchark, and Carmello Fazzina – were present at the inquiry. They were followed by laboratory technicians from the FBI, who lent their expertise in the analysis of headlight glass possibly belonging to the death vehicle.

    July 27

    The former counsel for the estate of Mr. Showalter testifies. Atty. Thomas Bishop confirms his representation of the estate was severed in June 1974.

    Thomas and Donald Wainwright return for further testimony.

    July 28

    Witnesses include Mrs. S.F. Zimet of Ledyard. Mallove said he was visiting at her home on Christmas Eve 1973, left about 10:45 p.m., and was home in New London about half an hour later.

    Mrs. Zimet is accompanied by her attorney, L. Patrick Gray. Gray, like Bishop, is a member of the New London law firm Suissman, Shapiro, Wool, and Brennan.

    Other witnesses include New London city Manager C. Francis Driscoll and Elise Mallove, Mallove’s daughter. Miss Mallove was home for her Christmas vacation in 1973.

    The grand jury begins a four-week recess. More than 50 persons were called during the first 12 days of the inquiry.

    August 30

    New London police investigators and a newspaper editor who has followed their unsolved hit-run death case for three years are among the witnesses.

    Retired Police Chief John Crowley and Det. Lt. K.T. Bucko, who refused repeated pleas by The Bulletin in March of 1975 to discuss the death of Kevin B. Showalter, gives testimony – as did the paper’s managing editor, John C. Peterson.

    Peterson testifies for three hours.

    August 31

    The attorney who conducted a coroner’s inquest into Mr. Showalter’s death, the results of which have never met public scrutiny, is the first witness today. Atty. Joseph Moukwasher, who heard testimony from 50 witnesses during six days in September and November of 1974, is one of the few persons familiar with the substance of that investigation.

    It took more than two years for the transcripts of the hearings to be typed and submitted to State’s Atty. C. Robert Satti.

    State Police Sgt. Donald Crouch, who in 1974 and 1975 worked for the federal grand jury investigating alleged corruption in the New London force, also testifies. Other witnesses included Rosemary Benson and Carol James.

    September 1

    Physical exhibits appear to outnumber witnesses in the 15th day of proceedings. Two state police technicians from the crime lab in Bethany carry satchels concealing evidence into the closed courtroom. One exhibit is a light colored automobile fender, which was dented and streaked.

    September 2

    Det. Edward Pickett of the New London County State’s Attorney’s office, who helped administer a lie detector test to Ms. Emilyta, testifies. Ms. Emilyta passed the test.

    Another detective, private investigator Joe Harris, is also called. A former Waterford police sergeant, he worked on the case for a brief time, on his own.

    Other witnesses in a short session include State Police Sgt. Charles Trotter, a principal investigator in the federal grand jury probe of the New London city police.

    September 12

    Two persons who saw Mr. Showalter on Christmas Eve 1973, hours before he was killed testify.

    Ramona Ricci, a coworker of Mr. Showalter’s at a Waterford discotheque, attended one of two parties Mr. Showalter had planned to go to after work that night. Nancy Wicksham, who also testified, had joined friends that holiday evening at the club.

    September 18

    Mallove says his status as a suspect in the case is “nothing new.” During testimony in a New Jersey courtroom, Connecticut State Police revealed Mallove is a prime suspect in the hit-run case. The testimony concerned refusal by two New Jersey men to comply with a subpoena issued by the one-man grand jury. Trooper Charles Wargat also testified he was told the two men repaired Mallove’s car on Christmas Eve or Christmas Day 1973.

    Mallove tells The Bulletin he did not know the men and never had a car repaired at their shop on Reed Street in New London. He says he didn’t kill Mr. Showalter and doesn’t know anything about anybody who did.

    September 19

    One of the two men who testified with immunity today has said in a published account he has no knowledge of the case and denied any car was repaired in his New London shop on Christmas Eve 1973.

    Walter String Jr. made those comments in the New Jersey Courier Post. He and his son, Walter String III, had been ordered to appear today by a New Jersey judge, after refusing to comply with a subpoena.

    Among the dozen or so witnesses are New London city police Sgt. Donald Sloan and Cpl. Charles Alloway. They took the first full statement from Ms. Emilyta, five days after the accident.

    September 26

    Darlene Barnes, a friend of Mr. Showalter who patronized the Waterford discotheque where he worked, is among the witnesses today. Ms. Barnes was also one of the 50 witnesses during the coroner’s inquest of 1974.

    October 3

    Larry Grimes testifies again. The Mitchell College security guard who made the first identification of Mr. Showalter at Lawrence and Memorial Hospitals, was also at the courthouse on July 12, and Sept. 26.

    The grand jury will be in recess until October 17. It has convened 20 times since July 5 and heard about 90 witnesses.

    October 11

    Judge Dannehy says published reports that Mallove is a prime suspect in the case “couldn’t bother me in the least.”

    “They (the newspapers) are free to speculate if they wish,” Dannehy says. “I am not concerned with their claimed right to freedom of expression.

    I think that sometimes their attitude is to publish and be damned, but they don’t bother me.”

    “Why don’t you wait” for the grand jury report? Dannehy asked.

    October 17

    The sales manager of a New London auto firm who said he has sold a number of cars to the family of a suspect in the hit-run case testifies.

    In 1970, Peter Emmanuel Sr. of New London Motors sold a Lincoln Continental to Harvey N. Mallove, whom state police have identified as a suspect in the Christmas Eve, 1973 death. A compact car was among the other autos the New London firm sold to Mallove.

    State police were looking for a green Chrysler product when they first questioned New London motors personnel, Emmanuel said before he testified. But the firm didn’t sell Mallove such a vehicle, which police had believed was the death car, he added.

    October 24

    The grand jury does not convene today because the investigators were not ready to proceed, Judge Dannehy said. He said he plans to conduct several more sessions before adjourning to write the final report, but did not specify.

    November 14

    The grand jury meets for its first regular session since October 17 and hears one witness. The witness, Gary Jordan of New London, said he was dating Elise Mallove on Christmas Eve 1973.

    Sources say the grand jury conducted at least one special session since October 17, but it was not known who testified.

    November 21

    State police continue working long and irregular hours probing Mr. Showalter’s death as they re-create the hit-run scene on Pequot Avenue near Plant Street for at least the third time.

    November 29

    The man whom state police have said they consider a prime suspect in New London’s only unsolved hit-run death has his day in court.

    Harvey N. Mallove testifies for about four hours before the secret grand jury probing Mr. Showalter’s death. Atty. Leo J. McNamara accompanies Mallove to the Windham County Courthouse.

    Mallove says he was one of a number of persons who drove by the accident scene shortly before or after Mr. Showalter was killed. But a four-part series by The Bulletin in March of 1975 showed Mallove saw a scene that seven other persons said could not have taken place.

    Mallove passed the accident scene within a minute or two after an ambulance call was logged. His statement to New London police – dated eight months later – conflicts with accounts of seven persons at the scene or looking out their windows seconds after Mr. Showalter was struck.

    Mr. Showalter was struck by a car as he changed a tire on a friend’s parked Ford Pinto, on a well-lit section of Pequot Avenue near Plant Street.

    In his statement, Mallove said he saw an automobile parked at an angle in front of the Pinto. None of the seven persons saw any car stopped at the scene immediately after the victim was hit according to the July 10, 1974 report by New London Det. Lt. Konstanty T. Bucko.

    Mallove’s vivid description of a middle-aged man talking with a girl near the car also conflicts with statements by the seven persons.

    In his statement, Mallove said he assumed the man was a member of the police department. But Bucko claims in the July 10 report that Mallove told him the talking to the girl was “NOT” a policeman.

    Bucko’s report also claims Mallove learned on Christmas Day 1974 that “a man had been killed and he remarked to some people that he saw the body.” But Bucko continued to report that after Mallove viewed photographs of the scene he realized what he mistook for a body was a floor mat. In his statement, Mallove said he saw a “flat object which I assumed was a blanket or a mat.”

    In his August 31, 1974 statement, Mallove said, “Seeing no trouble, accident, or any evidence of anything out of place…I continued on my way home.”

    In the July 10, 1974 report, Bucko claims; “Mr. Mallove stated he was going to stop because he realized there had been an accident.”

    Mallove has told The Bulletin that Bucko misquoted him.

    December 7

    The calling of witnesses ends with Mallove’s second appearance.

    The proceedings included a film screening, apparently of the death scene as re-created by state police.

    After the 35 minute screening, Special Prosecutor McGuigan and Judge Dannehy questioned Mallove for about 40 minutes. That was the bulk of the afternoon session.

    The question of whether indictments should be handed down in New London’s only unsolved hit-run death now rests with Judge Dannehy.

    After 24 sessions and more than 100 witnesses, Dannehy said the next step for the grand jury is the final report on who killed Kevin B. Saltwater.

    1978

    Feb. 17 Report filed.

    Feb. 22

    Report made public.

  • THE DANNEHY REPORT


  • SHOWALTER COVERUP COLUMNS

    Chapter 1

    Law and Justice in Everyday Life

    Cover-Up In New London

    Hit-And-Run Continues To Mock Justice


    Sept. 4, 2000

    If Connecticut Chief State’s Attorney John Bailey wants to bring closure to cold cases, here’s one from New London that should top the list: The Showalter hit-and-run cover-up is a dark chapter in Connecticut history, a tale more appropriate for a Third World country.

    And yet, only one thing bothers former New London County State’s Attorney C. Robert Satti about the Showalter case: that it was investigated at all.

    Satti, now retired, made the point again and again, most recently this year. Satti’s complaint, made during the wake of the late state police Detective George Ryalls, was that Ryalls’ obituary mentioned the suspect the prosecutor refused to pursue in the Showalter probe.

    Kevin B. Showalter, a 20-year-old Mitchell College student, was killed at 11:12 p.m. on Christmas Eve 1973. He was changing a tire on a well-lit section of Pequot Avenue on the New London shoreline when he was struck and killed. His girlfriend, sitting only 6 feet away on a stone wall, claims she saw nothing.

    Auto body putty from the death car disappeared after a tow truck driver gave it to New London police. The evidence file that was supposed to contain the putty was stuffed with bathroom tiles. The file that was supposed to contain headlight glass from the death car instead contained glass from three different headlights. State police and others suspected that, in order to throw legitimate investigators off the trail, the late young man's clothing was pounded on a different-colored car than the one that killed him.

    The victim's mother, Lucille M. Showalter, tried to get a grand jury investigation of the cover-up. She was rebuffed repeatedly by the presiding judge, Angelo Santaniello who, it later became clear, was best friends with the leading suspect. Santaniello then referred Showalter to prosecutor Satti, who happened to be his former law partner. Satti refused to acknowledge registered letters from Mrs. Showalter pleading for a grand jury probe.

    Satti did finally meet with Mrs. Showalter in 1978, after Judge Joseph Dannehy of Willimantic, acting as a one-man grand jury, named former New London Mayor Harvey N. Mallove as the probable driver of the hit-run vehicle. Satti called the three-hour meeting, in which he repeatedly told Mrs. Showalter that there never should have been a grand jury investigation under Dannehy.

    Mallove held a good hand; he had the best legal muscle in New London County on his side. New London police would not question him for more than seven months, and then only in a perfunctory manner. They would say they inspected his cars, but they did not. Significantly, Mallove’s Lincoln had been repaired, but it wasn’t until state police took over the case four years after the accident that the fender was finally seized.

    Santaniello would arrange for a coroner’s inquest and put his niece in charge of typing the transcript. Only after two years of intense public pressure would the transcript be typed. But the inquest never issued a finding.

    Santaniello tipped off Mallove that he was a suspect. The judge was also aware of what local police knew about the case. Mrs. Showalter memorialized the admissions in tape-recorded telephone conversations.

    “I did talk to Harvey,” Santaniello told Mrs. Showalter on Oct. 17, 1975, “and I said, `You’re suspected.’ As a matter of fact, at that time a police officer came to him on the same day or the next day, and told him you were making accusations about him and that he was a prime suspect.” The day before, Mallove told Mrs. Showalter, “Judge Santaniello is of the opinion that you fingered me.”

    It was not until 1977 that state police, who took over the case at the behest of former Gov. Ella Grasso, formally named Mallove a suspect. Next week, I'll propose a means to solve the Showalter cover-up.

    Showalter Cover-Up Is New London's Shame

    Sept. 11, 2000

    New London, where I grew up and began working in the 1960s and ‘70s, was a dirty little city with character.

    It had a restaurant called the Hygienic that was everything but. There were at least a couple bars where the cops couldn't do anything, except maybe a little business.

    The top pimp in town never went to jail until he was about 60 and a certain court official retired.

    New London will always be the city that tried to cover up the Christmas Eve 1973 hit-and-run death of Kevin B. Showalter. It's been doing a pretty good job for nearly 27 years, but the onion is beginning to peel.

    The local daily newspaper admitted -- in its official history published this year -- that it did a shoddy job on the Showalter case. Specifically, The Day admitted its failure to explore the relationship between a former mayor and a top judge, and their influence on the course of the criminal investigation. That’s a beginning.

    Political and police corruption goes back a couple generations in New London. By the 1970s, New London police were widely known to be involved in the selling of women, dope and refrigerators, among other things. A federal grand jury took note. But as with the Showalter case, there were these little problems with the evidence.

    A jewelry store owner and former city mayor multi-millionaire Harvey Mallove was the prime suspect in the hit-and-run death of Showalter, a student at Mitchell College. Showalter’s date that night, Christmas Eve 1973, said she saw nothing from her vantage point six feet away, sitting on a stone wall under a streetlight on a residential street as a young man changed the tire of her car.

    Harvey was everybody’s pal. He would take kids to the Super Bowl, then, down the road, get them jobs as cops. He was friends with bums in the street and bums in high political office. He was wired. The standing joke among reporters became: Harvey's a great guy to have a beer with, just don't change your tire if he's driving by.

    “I didn't kill the kid in any way, shape or form,” Harvey told me many times. As mayor, Harvey helped hire a few police chiefs. His best friend was the administrative judge for the county; that was the judge who controlled the early stages of the investigation, specifically a coroner’s inquest that never issued a finding.

    State police followed up a report that Mallove’s best friend, County Administrative Judge Angelo G. Santaniello, was with Mallove on Christmas Eve 1973. Santaniello reportedly was No. 11 on a guest list for a party at the home of his political mentor, the late state Sen. Peter Mariani. The Mariani party was one of two Mallove attended that night.

    Santaniello told reporters he never went out on Christmas Eve.

    Another state judge, Joseph F. Dannehy, conducted two grand jury investigations. In 1978, Dannehy named Mallove as the probable driver of the hit-run vehicle, but said evidence that might have ensured conviction was either mishandled or destroyed.

    Mallove died a few years ago with this legacy. Others still have time to come clean and tell the truth about the cover-up. Mrs. Showalter tried unsuccessfully to have Satti, Santaniello and others prosecuted for hindrance of prosecution (CGS Section 53a-166) warning of impending discovery, providing means of avoiding discovery, preventing discovery by deception. Because a conspiracy to hinder prosecution is an ongoing crime, those with information could tell Chief State's Attorney John Bailey, who has begun an initiative to solve some of the state's cold homicide cases.

    Isn’t it time? No one kept the system honest when it counted, though some tried. Most stood by as the system that was supposed to protect the victim and his family betrayed them all.

    Where is the conscience of the community?

    Cold Case On Ice Forever

    Nov. 6, 2000

    One way to deflect attention from a suspect is to get investigators involved in meaningless, time-consuming tasks. Another way is to create a bogus suspect who is then exposed as such, causing a belief that the case is just too hazy to pursue.

    Both of these devices were used repeatedly in the cover-up of the Showalter hit-run case in New London. Whether this was happenstance, indifference, incompetence or malfeasance, the result was the same. The system failed.

    And now, it seems, the truth will remain buried forever.

    Judge Joseph F. Dannehy, the grand juror who investigated the case, wrote in his finding of fact: “After December 25, 1973, the New London Police Department did virtually nothing to solve the hit-run death of Kevin B. Showalter.” The accident occurred the night before.

    Local police and court officials, however, were pro-active in another sense. Their actions served to protect the assailant.

    For example, New London police claimed it would cost as much as $1,200 to trace vehicles using data from the state Motor Vehicle Department. The motor vehicle department declared there was no such charge.

    Nevertheless, New London police spent their time hand-sorting local motor vehicle cards. They looked for a green Chrysler. That was likely a false lead; state police said paint particles found on the victim's clothing did not come from the car that killed him.

    Former Mayor Harvey Mallove began meeting informally with police and court officials as early as Dec. 25, 1973. Mallove wanted to know what the police knew.

    The only lead after two and a half years was quashed by then New London Common Pleas Court Prosecutor Harold Dean in May 1976. The lead was a letter of confession written by a Somers prison inmate to the victim’s mother, Lucille Showalter.

    “I told Harold how important that was to me,” Mallove, the prime suspect, confided to an associate. He also acknowledged discussing the purported confession with his best friend, the presiding judge for the county, Angelo Santaniello.

    The author of the letter was known to be connected with “fences,” or purveyors of stolen goods in the New London area. State police arrested him for harassment of Mrs. Showalter. Two state troopers met with Dean for an hour. They told him the letter contained possibly significant information. State police also believed they could connect the dots in New London between the letter writer and the powers-that-be. Did he owe some favors? Was he paid? Police knew the author had no liability for the accident; he was actually in Florida at the time of the hit-run.

    Dean nolled and dismissed the case without telling the troopers or Mallove. Soon thereafter, state police listed the killing of Showalter as “closed pending further development.” Upon learning of Dean's action, Chief State's Attorney Joseph Gormley remarked he had “no idea” why the lead, “which very well could have led to something,” resulted in a dead end. The case would remain closed for six months, until Gov. Ella Grasso brought the matter to Justice John Cotter.

    Was there criminal activity connected with the Showalter cover-up? It appears we will never know for certain. Dannehy named Mallove as the probable driver, noting that evidence which might have ensured conviction was destroyed. The Chief State’s Attorney’s Office reviewed aspects of the case this fall after a series of columns appeared in The Law Tribune. However, the statute of limitations for the most likely potential charge, conspiracy to hinder prosecution of motor vehicle misconduct, has expired. This shameful case, it appears, is destined to stay on ice forever.

    - AND:

    Olympic Gold for Missing Evidence


    November 28, 2005

    Judge Ellen Gordon was in way over her head with what she tried pass off as a ruling in Day Publishing v. State's Attorney.

    Clueless Gordon was handed a hot one, a case no one has ever wanted in the so-called New London Judicial District. Every single time this case has come to court, begging for justice, The Robes, the prosecutors and their minions have either desecrated their oaths or looked the other way. Clueless Gordon, fairly new to the scene, has managed to join the list of those who are both ostriches and failures.

    The Day newspaper asked Gordon this year to release the grand jury testimony regarding the cover-up of the 1973 hit-run death of Kevin Showalter. Before Gordon probably ever heard of Showalter, five New London County judges recused themselves from a John Doe civil suit against the driver because they were friends with the prime suspect, Harvey Mallove. Mallove -- the late mayor of New London and multimillionaire jeweler who picked police chiefs, planned to run for Congress and starred in the social scene -- was prone to say, "I never killed the kid -- in any way, shape or form."

    It's not like we could expect a New London judge to show guts or brains in this case. Compelling testimony from the first of two grand juries implicated local law enforcement and court officials in a widespread cover-up.

    On Christmas Eve 1973 at 11:12 p.m., as the call came in, a high-ranking New London officer, said, "F--k him, he's dead," and then left to go home. Showalter, a 20-year-old Mitchell College student, lay dead on a well-lit section of Pequot Avenue by the shoreline. His body was thrown 22 feet from the point of impact. His shoes were found 110 feet apart. A leg bone was 75 feet away.

    A tow truck driver gave police auto body putty from the death car. The putty was never seen again. New London police mixed headlight glass from at least three different cars in what they called the evidence file. Replacing the auto body putty was bathroom tile. A local coroner's inquest never issued a finding. State police, who took over the case at the behest of Gov. Ella Grasso, were bewildered and angry when they could not find the transcript of the coroner's inquest. Mallove's best friend -- the presiding judge for the county, Angelo G. Santaniello -- had put his niece in charge of typing that transcript. Santaniello also tipped off Mallove to his status as a suspect.

    Now, Clueless Gordon can't find the 3,000-page transcript of the first grand jury. Does she care? Court clerks allegedly performed a diligent search. Would any reasonable person believe or accept any of this?

    Among the last persons known to possess the grand jury report was the late State's Attorney, C. Robert Satti. Satti, who refused to investigate the case before a special prosecutor was appointed, claimed he returned a copy to the grand juror, then Willimantic Superior Court Judge (later Supreme Court Justice) Joseph Dannehy. Both Dannehy and Satti are dead. Did "Do Nothing Bob" -- Mallove's moniker for Satti -- take it with him? We might as well ask Harvey, also dead, or Kevin.

    Gordon's pathetic decision, dated Nov. 7, went on for about a sentence before its first fatal error. It might sound like a technical error, but it's much, much more than that. She actually said New London police investigated the case.

    Before this, I thought it might take generations to remove the stench from the New London courthouse. Alas, for New London, the stench of this cover-up is forever.







  • more COOL JUSTICE







  • Recent columns:

  • Via @CtNewsJunkie: City evades responsibility for unjust killing, 4th Amendment violation


  • NEW: RFK Jr. says ‘recent forensic evidence’ points to two shooters in his father’s assassination


  • Judges who played role in murder probe squelched access to key testimony


  • UPCOMING:


  • Book news @NorwichBulletin @HartfordCourant #moreCOOLJUSTICE #SpraguePublicLibrary Thursday, Sept. 22, 6:30 pm



  •           UPDATE, 9-30-16: Damages awarded for unjust killing, 4th Amendment violation        

    BULLETIN:
    Hartford federal jury awards $170K compensatory damages & 32K punitive damages in 4th Amendment / fatal dog shooting case. Costs and attorney fees to be awarded after eight years of litigation expected to total $500,000 - $700,000, possibly more.


    “This verdict is a strong statement from the jury that privacy rights of city residents are just as important as those of suburban homeowners,” said attorney Jon Schoenhorn for the plaintiffs.

    9-17-16 column below




    Judge orders attachment
    of personal assets
    of cops who trespassed




    By Andy Thibault

    This is the haunting voice of trauma inflicted on a 12-year-old girl:

    “That day never goes away. It’s like I can’t really escape it, no matter how hard I try. I should have done something – anything – to stop that bullet from hitting him in the head.”

    And here is some police scanner chatter about the shooting:

    “Have you got anybody hit?

    “Negative, negative, just a dog.

    “We’re all set, shut down the lights. I don’t want a scene here at the, uh, neighborhood.”

    The shooting occurred after school on Dec. 20, 2006 on Enfield Street in Hartford’s North End. The girl, known as K. Harris, suffered Post Traumatic Stress Disorder and became suicidal.

    The U.S. Second Circuit of Appeals ruled two years ago that the cops were trespassing and ordered a trial just to determine damages. The Second Circuit ruling overturned a 2012 verdict by an all-suburban jury in Hartford U.S. District Court supporting the home invasion by police.

    The appeals court also opened the door to both compensatory and punitive damages. Now – as a trial on the amount to award the plaintiff is scheduled to begin Monday – the city is trying to weasel out of its obligation and in the process throwing the cops it promised to indemnify under the bus.

    The Associated Press reported over the weekend that the city of Hartford had reversed its position to indemnify the officers found at fault by the appeals court. Hartford Police Union President Richard Holton told the AP that officers Johnmichael O’Hare and Anthony Pia had been “hung out to dry.”

    Friday afternoon, U.S. Magistrate Judge Donna Martinez ordered the officers’ personal assets attached in the amount of 1.4 million – O’Hare at $750,000 and Pia at $650,000.



    In a documentary which premiered this summer at the Toronto Film Festival, K. Harris recalls letting her dog – a St. Bernard named Seven – outside after school and then hearing a commotion in her front yard.


    “There was a police officer standing over Seven with a gun pointed at Seven. I yelled at him, please, no, don’t shoot my dog!

    “He looked at me dead in my eyes for like a second and then he took a step and then he shot Seven in the head. The police officer was like, ‘I’m sorry, Ma’am, your dog isn’t going to make it.’

    “My life ended right there.”

    Because the officers lacked a warrant or probable cause to invade the Harris property, they violated the family’s Fourth Amendment rights ...

  • Complete column via CtNewsJunkie









  • Documentary Filmmaker Andrea B. Scott’s ‘Just a Dog’










  • more COOL JUSTICE







  • Recent columns:

  • NEW: RFK Jr. says ‘recent forensic evidence’ points to two shooters in his father’s assassination


  • Judges who played role in murder probe squelched access to key testimony


  • UPCOMING:


  • Book news @NorwichBulletin @HartfordCourant #moreCOOLJUSTICE #SpraguePublicLibrary Thursday, Sept. 22, 6:30 pm



  •           J&K police forms SIT to probe Amarnath bus attack        

    Srinagar: The Jammu and Kashmir police on Friday constituted a Special Investigation Team (SIT) led by a DIG-rank officer to probe the July 10 terror attack on a bus carrying Amarnath Yatra pilgrims in south Kashmir.

    "We have constituted the six-member SIT headed by South Kashmir Deputy Inspector General of Police S.P. Pani for speedy investigation in this important case," Inspector General of Police Kashmir Munir Ahmad Khan said.

    Other members include Anantnag Senior Superintendent of Police Altaf Ahmad Khan, a Deputy Superintendent of Police, and other officers who will assist in the probe. 

    Seven pilgrims were killed and 19 injured when their bus heading towards Jammu from Srinagar was attacked by militants at 8.30 p.m. at Batengo in Anantnag district on the Srinagar-Jammu Highway on July 10.

    The bus was not registered with the Amaranth Shrine Board and had reportedly violated the travel rules. 

    Soon after the attack, the Kashmir IGP had said that the Lashkar-e-Taiba was behind the attack. 

    "Initial investigation reveals it is a group of Lashkar militants headed by Abu Ismail of Pakistan who carried out the attack," the IGP had said.

    J&K police forms SIT to probe Amarnath bus attack
    Yes
    News Source: 
    Facebook Instant Article: 
    Yes

              NEW: RFK Jr. says ‘recent forensic evidence’ points to two shooters in his father’s assassination         


    Robert F. Kennedy flanked by union organizers Dolores Huerta (left) and Paul Schrade (right). Huerta co-founded what would become the United Farm Workers. Schrade, also a union organizer, was one of five others wounded when RFK was assassinated in 1968.
    - Photo courtesy of Mexican American Legal Defense and Educational Fund


    Cool Justice:
    RFK Jr. points to forensic evidence of second gunman in his father’s assassination
    By Andy Thibault


    Buried on page 271 of Robert F. Kennedy Jr.’s new book on the Skakel murder case in Greenwich is a quick, but telling reference to his father’s assassination.

    As part of my summer reading I highlighted the passage. I had a visceral sense it was important.

    Kennedy family members rarely have spoken publicly about the assassinations of either President John Kennedy or U.S. Sen. Robert Kennedy, much less criticized the official findings. The passage is noteworthy for the simple fact it is memorialized in a book. It is not just a comment in an interview.

    This angle deserves serious attention, and so it wasn’t shoehorned into the column published Aug. 5 on the Greenwich murder case, “COOL JUSTICE: RFK Jr. attacks prosecutors, cops, courts for willful misconduct as he asserts cousin Skakel’s innocence.”

  • Aug. 5 column

  • Some of Kennedy’s claims and his book investigating the murder of 15-year-old Martha Moxley in Greenwich in 1975 have been panned by the state Judicial Department and other authors who chronicled the case. A state Supreme Court ruling on whether Skakel will face a retrial or be sent back to prison is expected this fall. A senior judge ruled in 2013 that Skakel did not receive a fair trial when he was convicted of the Moxley murder in 2002. Skakel was freed on bond after serving 11 years of a sentence of 20 years to life in jail.

    That covers a lot of ground, and the next court decision will be big news. It seems to me the “footnote” on page 271 also is big news.

    Following are two paragraphs from Kennedy’s book, “Framed, Why Michael Skakel Spent Over A Decade In Prison For A Murder He Didn’t Commit,” leading up to the clincher paragraph on the RFK assassination:

    “I sympathize deeply with Dorthy Moxley [Martha’s mother]. I have seen up-close the agony of a mother’s grief over the loss of her child. my mother lost her husband to murder and two of her sons to violent, untimely deaths in the bosom of their youth. I was with her when my father died. I stood beside her 29 years later as my little brother Michael died in her arms.

    “My mother told us that we needed to let go of our impulse for revenge and allow the cycle of violence to end with our family. This, she said, was the lesson of the New Testament, which swapped the savage eye-for-an-eye tribalism of the Old Testament for the ethical mandate that we turn the other cheek. But forgiveness wasn’t just ethics. It was salutary. Revenge and resentments, my mother said, are corrosive. Indulging them is like swallowing poison and hoping someone else will die. By opposing the death penalty for Sirhan, we diluted these poisonous passions.

    “And what if, God forbid, the object of our revenge turns out to be innocent? For several decades, my father’s close friend Paul Schrade [in recent photo, right], who took one of Sirhan’s bullets, has argued that Sirhan Sirhan did not fire the shot that killed my father. Recent forensic evidence supports him. How would we have felt now, if our family had demanded his execution?”

    Like most Americans, I had not paid much attention to the forensic details regarding the RFK murder. What kind of evidence was RFK Jr. referring to? What is the significance of his dropping this tidbit toward the end of a book on another subject?

    Robert F. Kennedy was shot just after midnight on June 5, 1968 in the back and in the back of the head at the Ambassador Hotel in Los Angeles. He had been celebrating his California primary win in his campaign for the Democratic nomination for president. Kennedy had become a vigorous opponent of the Vietnam War and an advocate for civil rights, unions and racial justice. His death came just two months after the murder of Rev. Martin Luther King Jr.

    The renowned forensic pathologist and medical school professor, Dr. Cyril Wecht, assisted Los Angeles Chief Medical Examiner Dr. Thomas Noguchi in efforts to secure the Kennedy body and perform the autopsy. I reached out to Wecht this week to talk about the new Kennedy statement and the evidence cited by Paul Schrade and others.

    Regarding Robert Kennedy Jr.’s statement in the new book, Wecht commented: “I think it’s commendable. I wish he had done it sooner.”


    Letter presented this year to California parole officials by Paul Schrade


  • Complete column at Litchfield County Times


  • Also at:
  • New Haven Register







  • more COOL JUSTICE







  • Via @NorwichBulletin #moreCOOLJUSTICE @ #SpraguePublicLibrary 9-22-16 #TrueCrime All Sides of the Law






  • Recent column: Judges who played role in murder probe squelched access to key testimony




  •           Via @NorwichBulletin @HartfordCourant #moreCOOLJUSTICE @ #SpraguePublicLibrary 9-22-16 #TrueCrime All Sides of the Law         

  • Long Version / Update



  • Sprague Public Library to host
    private investigator, author
    Andy Thibault


    By Staff reports

    Andy Thibault, a private investigator and author of the award-winning collection of newspaper columns “More Cool Justice,” will read from his work at 6:30 p.m. Sept. 22 at the Sprague Public Library, 76 Main St., Baltic.



  • Complete article @ Norwich Bulletin





  • The opening chapter of "more COOL JUSTICE," Breaking Bonnie Out, features columns that led to a clemency hearing and freedom for Bonnie Foreshaw, who had been unjustly imprisoned for premeditated murder. The book also contains essays on other controversial cases, some in Connecticut.


  • Hartford Courant The Write Stuff, 2nd to last item


  • Sprague Public Library


  • --





  • more COOL JUSTICE











  • Recent column: Judges who played role in murder probe squelched access to key testimony




  • Greenwich International Film Festival, Summer 2016


  •           2014-04-12 / Premium-Cars Dinnebier präsentiert den neuen Jaguar F-TYPE Coupé        
    Der Jaguar F-TYPE wurde für pures Fahrvergnügen erschaffen. Er vereint atemberaubende Leistung, unmittelbares Ansprechverhalten und präzises, agiles Handling mit Alltagstauglichkeit und zeitloser Eleganz. Erleben Sie selbst den Jaguar F-Type auf einer Probefahrt und überzeugen Sie sich persönlich von seiner Leistung und ...

              Popular Science: "The Future of Space Travel"         

    Popular Science offers a “Special Edition” mag “The Future of Space Travel”, 96 pages, from Times Books.

    There are many short illustrated articles in 5 parts, “Places We’re Going”, “How We’ll Get There”, “How We’ll Survive There”, “Other Tools of Exploration.”.

    There is a wide variety of interesting information. One fact is that Proxima Centauri, in a 3-star system that is the closest to the Earth, may have a rocky planet in the “GoldiLocks” zone. The shortest time that it is technologically possible to send a robotic probe on a photon light sail with laser accelerator would be about 20 years, which means it would take 24 years to get the photos and information back as to what the planet looks like.  It is about 8000 times as far to this star system as it is to Pluto.



    The other most interesting section is “The Everyday Life of an Astronaut”.  This would be very important for a voyage to Mars, for example.  It raises questions as to who would go:  what about childless or single people?  The long exposure to zero gravity is bound to cause physical deterioration, so this is not a place for pretty preppies.  Essential body functions are different.  You bathe with soap that does not have to be rinse off but stays on the skin to disintegrate. Without gravity, it is hard for your body to sense when it needs to urinate.
     
    There is an artist’s closeup of Europa on page 8, a closeup on Pluto on p. 16.  There is an article on space mining on p. 16.  I didn't see any discussion of Titan.


              League probe in wake of Whatley’s Foss League ton        
    OVERSEAS player Adam Whatley smashed an unbeaten 123 not out as champions York got the defence of their Foss Evening Cricket League division one title off to a flying start.
              Westinghouse Awarded BWR Reactor Core Safety Systems Contract at TVO        

    Westinghouse Electric Company today announced that it received a contract from Teollisuuden Voima Oyj to provide two new traversing incore probe systems for the two boiling water reactors at Olkiluoto, Finland. The systems are used to calibrate the Nuclear Reactor Power measurement. The contract will be executed jointly between Westinghouse and Toshiba Corporation.

    (PRWeb March 11, 2014)

    Read the full story at http://www.prweb.com/releases/2014/03/prweb11657632.htm


              Cleaning Up after Livestock        

    Food for Thought

    As any pet owner knows, the more food that goes into an animal's mouth, the more wastes that eventually spew out the other end. The bigger the animal, the bigger its appetite. So imagine the volumes of manure—often tainted with germs—that farmers must manage for even a small feedlot with perhaps 3,500 head of cattle.

    Ordinarily, beef producers house their animals in pens—some the size of football fields or larger. They're designed to leave each animal about 80 square feet of space. Cattle wastes just fall to the ground and collect—often for a month or more—before feedlot crews periodically scrape away the muck. After composting, the dried manure will be applied to fields as a rich fertilizer.

    The real problem develops when it rains. Then, a manure-rich, watery slurry can drain off the fields. Conventionally, feedlot managers would divert this liquid into huge, smelly ponds or lagoons—some 10-feet deep or more, explains Bryan L. Woodbury, an agricultural engineer with the U.S. Department of Agriculture's Meat Animal Research Center in Clay Nebraska.

    His team has been developing a literally greener alternative to pond storage for manure-laced runoff from feedlot pens. The new system directs that runoff into a foot-deep drainage basin. Leading out of it are a series of narrow pipes. Because the interior diameters of these pipes are small, rain-deposited wastes temporarily back-up in this glorified drainage ditch. It typically takes hours for all of the liquids to fully drain out through the pipes. While they wait, solids in the rain-manure slurry tend to settle out as sediments that will accumulate on the basin's bottom.

    Exiting liquids, meanwhile, flow gently into a mildly sloping field of grass, where the animal wastes will fertilize the plants' growth. At the end of the season, farmers harvest that grass as hay, bale it, and then feed it back to the herd.

    For much of the past decade, Woodbury's team has tinkered with the system's design to optimize gravity's removal of solids from the initial rain-manure slurry and the pace at which fertilizing water enters the hayfield. In terms of those features, the system appears ready for prime time—at least in the Midwest, Woodbury says.

    However, what hadn't been evaluated was the fate of germs that were shed by cattle along with those wastes. If the brief holding of the manure-water slurry and its subsequent release into fields promoted the growth of disease-causing microorganisms, those germs might eventually find their way into plants (see Not Just Hitchhikers). That would risk re-exposing animals that later dined on the tainted hay.

    A new investigation now indicates that although the raw manure often hosts germs, most of the nasty microbes hitchhiking in it appear to settle out along with sediments in the initial holding basin. Bugs that remain suspended in the water long enough to travel on to the fields don't appear to survive there long, Woodbury and his colleagues report in the Nov. 1 Journal of Environmental Quality.

    Indeed, the researchers note, while their new data "indicate that there is some risk for hay contamination, it appears to be low." For instance, on one day that hay was cut—two weeks after a major rainfall that shunted diluted manure into the field—only four of 10 tested soil samples hosted Escherichia coli O157.

    Yet only one of the 30 samples of loose hay that was cut that day from parts of the field that had received manure-fertilized rainwater tested positive for that E. coli strain. Microbiologists also failed to later detect that E. coli O157 in hay following its baling and storage.

    That's encouraging news because this bacterium has a long track record of causing disease. It was, for instance, responsible for the major food poisonings associated with tainted spinach in September 2006—an outbreak that sickened more than 200 people, killing five. These microbes can set up housekeeping in the bovine gut, causing no harm to the animal. However, germs shed in the cow's feces can infect people or crops that contact it.

    The Nebraska researchers also probed for evidence of Campylobacter, another bacterium shed by cattle that can provoke gut-wrenching illness. And although three of 10 field-soil samples tested positive after one major rain, none did 2 weeks later. The germ also failed to show up in loose or baled hay.

    Similarly, even though the test herd of 750 cattle had been periodically shedding large quantities of Cryptosporidium and Giardia—two common parasites responsible for substantial human disease, especially in persons with weakened immune systems—biologists found none of these microbes in field soil, much less the hay that had been grown on it.

    Woodbury and his colleagues conclude that their vegetative filtering of manure washed off of feedlots is effective in dramatically sequestering and ultimately removing several of the major families of microbes responsible for human, food-related illness.

    What they don't yet know is whether there will be significant rainfall constraints to their system's efficacy. Will arid regions benefit from it? Will very wet areas send so much fertilizer to hayfields that they burn the grass? "That's what we're in the process of testing right now," Woodbury says. "The jury's still out."

    Other advantages

    Earlier tests showed that the short-term basin storage of wastes upstream of the hayfield removes about half of the nitrogen in manure and almost all of the phosphorus, Woodbury says. That's important because one of the primary problems associated with fertilization of farm fields has been their release during rains of any unused nitrogen and fertilizer into streams.

    Eventually, the fertilizing effects of these nutrients in surface waters can fuel the growth of algae that ultimately suck most of the oxygen out of large patches of coastal waters, creating what are colloquially termed dead zones (see Limiting Dead Zones).

    The new waste-sanitizing system's basin also removes most of the solid material suspended in the rain-manure slurry. This means that about once a year, people must excavate the buildup from the basin. However, what they remove is no longer a waste, but yet another fertilizing amendment for farm fields.

    Oh, and Woodbury points to another potential advantage of his team's new system—something that he refers to as the "white picket fence effect." When people see a picket fence out front, they focus on that pleasant feature, and not every detrimental facet of a house or yard. Well, nobody views a big, smelly lagoon filled with bovine fecal material as the farm equivalent of a white picket fence, he says. A hayfield, on the other hand: That's almost Norman Rockwell Americana.


    If you would like to comment on this Food for Thought, please see the blog version.

    Citations

    Bryan L. Woodbury

    Roman L. Hruska U.S. Meat Animal Research Center

    Agricultural Research Service

    U.S. Department of Agriculture

    P.O. Box 166, Spur 18D

    Clay Center, NE 68933-0166
    Further Reading

    Milius, S. 2007. Not just hitchhikers. Science News 172(Oct. 20):250-252. Available at [Go to].

    Raloff, J. 2006. Protozoa aid food-poisoning germs. Science News Online (March 18). Available at [Go to].

    ______. 2004. Limiting dead zones. Science News 165(June 12):378-380. Available at [Go to].

    ______. 2004. Marsh farming for profit and the common good. Science News Online (May 15). Available at [Go to].

    ______. 2001. Retail meats host drug-resistant bacteria. Science News 160(Oct. 20):246. Available at [Go to].

    ______. 2001. Germ-fighting germs. Science News Online (Aug. 18). Available at [Go to].

    ______. 2001. Antibiotic resistance is coming to dinner. Science News 159(May 26):325. Available to subscribers at [Go to].

    ______. 2000. Sickening food. Science News Online (Jan. 1). Available at [Go to].

    ______. 1999. Food poisoning: Sprouts linked to bouts. Science News 155(Jan. 23):63. Available at [Go to].

    ______. 1998. Hay! What a way to fight E. coli. Science News Online (Sept. 19). Available at [Go to].

    Seppa, N. 2000. Venison can contain E. coli bacteria. Science News (Aug. 5):95. Available to subscribers at [Go to].

              Troubling Meaty 'Estrogen'        

    High temperature cooking can imbue meats with a chemical that acts like a hormone

    Food for Thought

    Women take note. Researchers find that a chemical that forms in overcooked meat, especially charred portions, is a potent mimic of estrogen, the primary female sex hormone. That's anything but appetizing, since studies have linked a higher lifetime cumulative exposure to estrogen in women with an elevated risk of breast cancer.

    Indeed, the new finding offers a "biologically plausible" explanation for why diets rich in red meats might elevate breast-cancer risk, notes Nigel J. Gooderham of Imperial College London.

    At the very high temperatures reached during frying and charbroiling, natural constituents of meats can undergo chemical reactions that generate carcinogens known as heterocyclic amines (see Carcinogens in the Diet). Because these compounds all have very long, unwieldy chemical monikers, most scientists refer to them by their abbreviations, such as IQ, MeIQ, MeIQx, and PhIP.

    Of the nearly two dozen different heterocyclic amines that can form, PhIP dominates. It sometimes accumulates in amounts 10 to 50 times higher than that of any other member of this toxic chemical family, Gooderham says. Moreover, he adds, although heterocyclic amines normally cause liver tumors in exposed animals, PhIP is different: "It causes breast cancer in female rats, prostate cancer in male rats, and colon cancer in both." These are the same cancers that in people are associated with eating a lot of cooked meats.

    However, the means by which such foods might induce cancer has remained somewhat elusive. So, building on his team's earlier work, Gooderham decided to probe what the heterocyclic amine did in rat pituitary cells. These cells make prolactin—another female sex hormone—but only when triggered by the presence of estrogen. Prolactin, like estrogen, fuels the growth of many breast cancers.

    In their new test-tube study, Gooderham and coauthor Saundra N. Lauber show that upon exposure to PhIP, pituitary cells not only make progesterone, but also secrete it. If these cells do the same thing when they're part of the body, those secretions would circulate to other organs—including the breast.

    But "what was startling," Gooderham told Science News Online, is that it took just trace quantities of the heterocyclic amine to spur prolactin production. "PhIP was incredibly potent," he says, able to trigger progesterone production at concentrations comparable to what might be found circulating in the blood of people who had eaten a couple of well-done burgers.

    The toxicologist cautions that there's a big gap between observing an effect in isolated cells growing in a test-tube and showing that the same holds true in people.

    However, even if PhIP does operate similarly in people, he says that's no reason to give up grilled meat. Certain cooking techniques, such as flipping hamburgers frequently, can limit the formation of heterocyclic amines. Moreover, earlier work by the Imperial College team showed that dining on certain members of the mustard family appear to detoxify much of the PhIP that might have inadvertently been consumed as part of a meal.

    The human link

    Three recent epidemiological studies support concerns about the consumption of grilled meats.

    In the first, Harvard Medical School researchers compared the diets of more than 90,000 premenopausal U.S. nurses. Over a 12-year period, 1,021 of the relatively young women developed invasive breast cancers. The more red meat a woman ate, the higher was her risk of developing invasive breast cancer, Eunyoung Cho and her colleagues reported in the Archives of Internal Medicine last November. The increased risk was restricted, however, only to those types of breast cancers that are fueled by estrogen or progesterone.

    Overall, women who ate the most red meat—typically 1.5 servings or more per day—faced nearly double the invasive breast-cancer risk of those eating little red meat each week.

    Related findings emerged in the April 10 British Journal of Cancer. There, researchers at the University of Leeds reported data from a long-running study of more than 35,000 women in the United Kingdom who ranged in age from roughly 35 to 70. Regardless of the volunteers' age, Janet E. Cade's team found, those who consumed the most meat had the highest risk of breast cancer.

    Shortly thereafter, Susan E. Steck of the University of South Carolina's school of public health and her colleagues linked meat consumption yet again with increased cancer risk, but only in the older segment of the women they investigated. By comparing the diets of 1,500 women with breast cancer to those of 1,550 cancerfree women, the scientists showed that postmenopausal women consuming the most grilled, barbecued, and smoked meats faced the highest breast-cancer risk.

    These data support accumulating evidence that a penchant for well-done meats can hike a woman's breast-cancer risk, Steck and her colleagues concluded in the May Epidemiology.

    PhIP fighters

    Such findings have been percolating out of the epidemiology community for years. Nearly a decade ago, for instance, National Cancer Institute scientists reported finding that women who consistently ate their meat very well done—with a crispy, blackened crust—faced a substantially elevated breast-cancer risk when compared to those who routinely ate rare- or medium-cooked meats.

    However, even well-done meats without char can contain heterocyclic amines, chemical analyses by others later showed. The compounds' presence appears to correlate best with how meat is cooked, not merely with how brown its interior ended up (SN: 11/28/98, p. 341).

    At high temperatures, the simple sugar glucose, together with creatinine—a muscle-breakdown product, and additional free amino acids, can all interact within beef, chicken, and other meats to form heterocyclic amines. In contrast, low-temperature cooking or a quick searing may generate none of the carcinogens.

    Because there's no way to tell visually, by taste, or by smell whether PhIP and its toxic kin lace cooked meat, food chemists have been lobbying commercial and home chefs to reduce the heat they use to cook meats—or to turn meats frequently to keep the surfaces closest to the heat source from getting too hot.

    The significance of this was driven home to Gooderham several years ago when just such tactics spoiled an experiment he was launching to test whether Brussels sprouts and broccoli could help detoxify PhIP. "I bought 30 kilograms of prime Aberdeen angus lean beef," he recalls. "Then we ground it up and I gave it to a professional cook to turn into burgers and cook." Professional cooks tend to move meats around quite a bit, he found. The result: His expensive, chef-prepared meat contained almost no PhIP.

    In the end, he says, "I sacked the cook, bought another 30 kilos of meat and prepared the burgers myself. It was a costly lesson."

    Once restarted, however, that study yielded encouraging data.

    One way the body detoxifies and sheds toxic chemicals is to link them to what amounts to a sugar molecule. Consumption of certain members of the mustard (Brassica) family, such as broccoli and Brussels sprouts (both members of the B. oleracea species)—can encourage this process. So Gooderham's team fed 250 grams (roughly half a pound) each of broccoli and Brussels sprouts each day to 20 men for almost 2 weeks. On the 12th day, the men each got a cooked-meat meal containing 4.9 micrograms of PhIP.

    Compared to similar trial periods when their diets had been Brassica-free, the volunteers excreted up to 40 percent more PhIP in urine, the researchers reported in Carcinogenesis.

    Experimental data suggest that two brews may also help detoxify heterocyclic amines. In test-tube studies, white tea largely prevented DNA damage from the heterocyclic amine IQ (SN: 4/15/00, p. 251), and in mice, extracts of beer tackled MeIQx and Trp-P-2 (see Beer's Well Done Benefit).

    The best strategy of all, most toxicologists say, is to prevent formation of heterocyclic amines in the first place. In addition to frequently turning meat on the grill or fry pan, partially cooking meats in a microwave prior to grilling will limit the toxic chemicals' formation. So will mixing in a little potato starch to ground beef before grilling (see How Carbs Can Make Burgers Safer) or marinating meats with a heavily sugared oil-and-vinegar sauce (SN: 4/24/99, p. 264).


    If you would like to comment on this Food for Thought, please see the blog version.

    Citations

    Janet E. Cade

    UK Women's Cohort Study

    Centre for Epidemiology and Biostatistics

    30/32 Hyde Terrace

    The University of Leeds

    Leeds LS2 9LN

    United Kingdom


    Eunyoung Cho

    Channing Laboratory

    Department of Medicine

    Harvard Medical School

    181 Longwood Avenue

    Boston, MA 02115

    Nigel J. Gooderham

    Biomolecular Medicine

    Imperial College London

    Sir Alexander Fleming Building

    London SW7 2AZ

    United Kingdom

    Susan Elizabeth Steck

    Department of Epidemiology and Biostatistics

    Statewide Cancer Prevention and Control Program

    Arnold School of Public Health

    University of South Carolina

    2221 Devine Street, Room 231

    Columbia, SC 29208
    Further Reading

    Raloff, J. 2007. Concerns over genistein, part II—Beyond the heart. Science News Online (July 7). Available at [Go to].

    ______. 2007. Concerns over genistein, part I—The heart of the issue. Science News Online (June 16). Available at [Go to].

    ______. 2006. Pesticides mimic estrogen in shellfish. Science News 170(Dec. 16):397. Available to subscribers at [Go to].

    ______. 2006. No-stick chemicals can mimic estrogen. Science News 170(Dec. 2):366. Available to subscribers at [Go to].

    ______. 2006. Meat poses exaggerated cancer risk for some people. Science News Online (March 25). Available at [Go to].

    ______. 2005. Beer's well done benefit. Science News Online (March 5). Available at [Go to].

    ______. 2005. Carcinogens in the diet. Science News Online (Feb. 19). Available at [Go to].

    ______. 2004. How carbs can make burgers safer. Science News Online (Dec. 4). Available at [Go to].

    ______. 2004. Uranium, the newest 'hormone'. Science News 166(Nov. 13):318. Available to subscribers at [Go to].

    ______. 2001. Fire retardant catfish? Science News Online (Dec. 8). Available at [Go to].

    ______. 1999. Well-done research. Science News 155(April 24):264-266. Available at [Go to].

    ______. 1998. Very hot grills may inflame cancer risks. Science News 154(Nov. 28):341. Available at [Go to].

    ______. 1996. Another meaty link to cancer. Science News 149(June 8):365. Available at [Go to].

    ______. 1996. 'Estrogen' pairings can increase potency. Science News 149(June 8):356. Available at [Go to].

    ______. 1995. Beyond estrogens: Why unmasking hormone-mimicking pollutants proves so challenging. Science News 148(July 15):44. Available at [Go to].

    ______. 1994. Meaty carcinogens: A risk to the cook? Science News 146(Aug. 13):103.

    ______. 1994. Not so hot hot dogs? Science News 145(April 23):264-269.

    ______. 1994. How cooked meat may inflame the heart. Science News 145(March 12):165.

    ______. 1994. The gender benders. Science News 145(Jan. 8):24. Available at [Go to].

    Smith-Roe, S.L., et al. 2006. Induction of aberrant crypt foci in DNA mismatch repair-deficient mice by the food-borne carcinogen 2-amino-1-methyl-6-phenylimidazo [4,5-b] pyridine (PhIP). Cancer Letters. 244(Nov. 28):79-85. Abstract available at [Go to].

    ______. 2006. Mlh1-dependent responses to 2-amino-1-methyl-6-phenylimidazo [4,5-b] pyridine (PhIP), a food-borne carcinogen. (Abstract # 514). Toxicologist 90(March):105.

    ______. 2006. Mlh1-dependent suppression of specific mutations induced in vivo by the food-borne carcinogen 2-amino-1-methyl-6-phenylimidazo [4,5-b] pyridine (PhIP). Mutation Research/Fundamental and Molecular Mechanisms of Mutagenesis 594(Feb. 22):101-112. Abstract available at [Go to].

              interview with guenter schlienz        


    Guenter Schlienz (Stuttgart, Germany) is known for his vast catalogue of tape & cdr releases on different great labels around the world – Sacred Phrases, SicSic, Goldtimers, Constellation Tatsu, etc. He is the man behind wonderful Cosmic Winnetou label, releasing all kinds of experimental/drone/ambient artists — maybe not as frequently as we'd like, but each time pleasing the taste of any tape music geek. Creating his minimalist compositions by means of d.i.y modular synths, tape loops and field recordings, Guenter achieves the serenity of classic ambient works, while keeping the vibe of 70s kosmische musik (think Cluster or Harmonia) and sometimes reaches the territories of academic minimalism, exploring the sound as ding an sich, inspiring the listener to invent its own narrative. Being part of Navel band since mid 90s, Guenter's place in music world has a long, but still almost unknown story which continues nowadays with further explorations of all kinds of ambient music.

    ~~~

    Pied Paper: First of all, I'm curious about how it all started for you — ambient music, synth building, tape releases, etc. I know that you were involved in many other projects before, call you tell a bit about them too?

    GS: phew, where did it all started… definitely many many moons ago. was active mid till end 90s in some heavy stoner psychedelic rock band. was the guy responsible for producing some "far out sounds" with his guitar and some delay pedal. so there already was this drone element in what i did. but far from recognizing it as this for myself. bit later during the same decade i did a session with a guy who did guitar and singing for another noise rock outfit. we just fiddled around with our guitars and with every pedal we could get our hands on. we recorded our very first session with some broken 4track and quite liked the results. after presenting the finished cdr people came back and reported "this is quite cool drone music". so yep, that's how we learned the name of this style. and after having the name we were able to dig deeper and learned names like Stars of the Lid, Flying Saucer Attack, Brian Eno etc pp. this guitar drone project of us is called Navel and we are still recording and doing live shows.

    beginning of the 00's i quit doing this rock band stuff, so there was plenty time to do some other things. after getting introduced to all this amazing kraut and kosmische musik (during a navel live show in france by an english man, but that's another story) there was the idea to do some kind of electronic music solo. so i needed an instrument, and after bit of research i discovered that the schematics for some modular synthesizer would be something i could manage with the training in electronics i already had. so i started soldering, first quite simple filters, later more and more sophisticated modules.

    the tapes, yep, fast forward to the end of last decade. stumbled over this tape scene thing by accident via the internet (god bless it). those days i was pretty frustrated and bored by the music all the labels and magazines i knew presented, so this occurred to me like a big relief. yes. so many people and projects and bands and labels are doing fantastic stuff, exactly the music i love, right at the moment, and sell it for very low money to people all around the world. yes! couldn't belief my eyes. that the favorite medium of all those labels and projects were cassettes don't really bothered me (of course i had this "ugh? on tape? strange…" moment like everybody else i guess), because i never really stopped using this media since my early childhood days.

    I like to dramatize a bit some things some times, but this discovery of the tape label scene kind of saved my artistic live. it gave me so much energy and confirmation and countless hours of joy during listening sessions that i got the feeling that i have to give something back. hence i started my own tape label.


    Pied Paper: Your music sounds almost academic sometimes, especially works as Organ Studies, Loop Studies and Furniture Sounds — which, as I understand is a homage to Eric Satie. But your name is strongly associated with "underground tape scene", as we call it. Did you ever thought about making your music open for the interpretations, to write it down on a paper maybe, letting the others perform it?

    GS: huh, not sure if i my music sounds bit like academic music. for sure i'm quite interested in this genre, mean contemporary composers with "classical" musical education composing pieces for concert halls and operas and stuff. like their approach to their art through quite rigid concepts, their huge knowledge about musical structures and about music of many centuries and cultures. perhaps you see my enthusiasm for their rigidness shining through my stuff? that would be a compliment for sure, at least in my opinion. and of course, if there would be a small ensemble crazy enough to perform it, i would love to write a score for them (though not sure if i would like to conduct it). but i guess your name must be some lou reed or some other in the same league to be honored like this. actually i'm pretty sure that many of those academic contemporary composers would be happily release their stuff on tape if they would only know this special scene around it.


    Pied Paper: It's clear that ambient music is a wide field for interpretation, same sound can be perceived in different ways depending on the artwork, liner notes, track titles, etc. Can you tell something about your own perception of your music? Does it have some stories within, or it's just abstract form which everyone can fill with its own meaning?

    as you see in the answer of the last question i like some kind of concept around the music. and if this concept even gets its visual equal with the artwork i'm more than happy. so of course, there is a story in every piece. but hey, its music, its a form of art, so who am i to dictate what some listener and spectator wants to see in it? isn't it the very meaning of any art, that the consumer of it knits his very personal meaning to it?

    actually i am not able to describe what i hear in my music anyway. for me the answer to this question would lead to some kind of poem, some painting, some huge novel, some dance or any other arty abstraction. in none of the mentioned techniques 'm very good at, so please, listen to the music.


    Pied Paper: Imagine a situation when you someone asks you to create music with specific mood, theme, etc. — like for a movie scene or something — would it be easy for you? What you enjoy more - improvisation or composition?

    already did this, i mean creating some music for a specific use (to earn some money), and hey, that is pretty hard work (and hard earned money)! to create some music without some customers needs to be satisfied, just the personal ones, isn't really easy to do as well, but much more gratifying for the soul. its an privilege to be able to do this, and i have a (pretty time consuming) bread and butter job to create the circumstances to fulfill it.

    can't really separate those strategies during my performances, both live and during my recording sessions. its always a mixture of plan and being ready to include some coincidences respectively enlightenments. actually my believe is, gained through many observations and talks about such things, that nearly every work in which i am interested in is created this way.


    Pied Paper: I know that you enjoy recording outdoor, do you have any specific set-up for this?

    not really specific, the equipment just have to have some possibility to work battery driven. luckily my modulars fall into this category. just to improve the handling of such adventure i have build my modulars as small and compact as possible, and since a couple of months a work on some modules who will be included into some water proofed case.


    Pied Paper: Probably you've noticed that releases of first wave of cassette drone/ambient in 2009-11 was mostly lo-fi and many of same artists still doing tapes nowadays came to much cleared and well-produced sound - is that natural growth or trying to be more "mainstream"?

    yes, i'm aware of this development as well. i think it just was some other group of people with bit different background which had been running those labels you' mention. In those early days of the reemerging of this medium the leading actors had had mostly a background in the noise scene. hence the tape as favorite medium, hence the cheap and ugly aesthetics of the chosen instruments. these different (don't like to ad some other evaluative adjective) sounding tapes of lately are from people without this background, they just take over the torch and work with it out of their musical socialization. so in my opinion it is either "natural growth", this sounds like some kind of improvement who isn't any need for, nor a try to reach broader audiences. the good stuff of recently is produced by people who are just as true to their own style as their ancestors had been, and therefore it is as important and equal beautiful as the old stuff.


    Pied Paper: As a label owner, can you tell how many demos you receive? Which kind of styles you receive most? I'm asking because it seems that ambient/psych/drone music isn't that popular anymore - I see tons of vaporwave/webpunk tapes at new-born labels, while such imprints as Stunned, Tranquility tapes, Goldtimers are long gone (or maybe it's just old man's talk, huh).

    yes, and i'm very happy about it, i receive quite a lot of demos. always love to get some new sounds for my ears. mostly the artists are very good informed about the style of the music i usually release and about the aesthetics i'm interested in. perhaps you are right, there are less people out there which do their own style of ambient/psych/drone as perhaps eight years ago, but i'm not sure about that. and as i stated in the last paragraph i think those vaporwave labels and the like took the torch of the cassette celebration and run with it their own way. and this is a good thing. who needs the 16th or whatever version of the emeralds (insert here the name of your favorite release of those years)? isn't this exactly what have happened with pop and rock music and what makes this stuff sometimes unbearable to listen to?


    Pied Paper: And what are your plans for the Cosmic Winnetou in the foreseeable future?

    prepare my next batch right now which will be released in a couple of weeks. but after this 13th cosmic winnetou bundle of cassettes i will need a hiatus, unfortunately. i love to do the label work, but it is very time consuming. have lots of projects for this year, music and private stuff, so i have to pull the brakes to this project for this year. but really looking forward to restart the tape label with new ideas and energies end of this year.


    Pied Paper: Do you ever think about future of music? Is it possible to invent something new, or we are doomed to retro-mania, returning to same tunes from different angles?

    of course there will some day somebody release some music which haven't been heard before and will blow all of us completely into the void. don't know which day this will happen, but i'm pretty sure someday it will. just look around, not only the music is stuck into retro mode. clothing, hair style, performing arts, pictorial arts, industrial design, i think that in our days nearly every form of artefacts are done with quite old ideas, just a few new kind of tools here and there. the whole mood, you can call it "zeitgeist" if you like, is like "let's try to preserve what we have", not "perhaps this is a better idea for the future, let's work on it". in my opinion everything is linked together somehow, and we have this retro mania since the 90s, starting with this global change of the modus vivendi. but nothing is forever, so i'm sure this will change someday. these thoughts are just my 50cents about a very complex question. but yeah, i think about this, and love to exchange ideas about this kind of topic.


    Pied Paper: Humans already sent some music with space probes - which titles would you choose for such mission? I know you won't choose Wagner, huh :)

    really nice question, this is. indeed already thought about that, and i think the nasa did a quite good job with the "golden record" for the voyager mission. very good selection which shows how wonderfully diverse sounds humans are able to produce, and each and all of them aim at the listeners heart. but always wondered if it would be perhaps a good idea to send some field recordings of this strange planet into the void, and f so, which i would chose.

    some people laughing, some people fighting, a mother singing her baby to sleep, the audience at a soccer game, a sundown at the shore of a calm sea with waves and cicades and everything? what else?


    Pied Paper: Okay, that's it — you can send high fives here or add something if needed! Thank you!

    hey, high five to you and many thanks for those questions! took my a while to type the answers, because you found some topics and ideas i love to share my thoughts on it. and of course many thanks for your support!

    perhaps i would like to ad a big "thank you" to all the readers of those lines, time is precious and i'm happy that you waste it reading them. and a big "thank you" to all the people who listen to my music and perhaps even bought the cassettes and cds and vinyls with my music on it. to know that somebody out there cares about my music means a lot to me. hugs.

    guenterschlienz.de

    selected albums:
    guenter's bandcamp
    sterne uber der stadt
    organ studies
    tape studies
    autumn



              Dual probes into feeding program abuse underway        
    none
              Reales und Fantastisches aus der Jugendwelt        
    DI, 13.06.2017, 12.30 Uhr: Die SchülerInnen des Deutschkurses in der NMSI Glasergasse machen mit ihrer Radiosendung den Anfang. Was gibt es zu hören? Am Programm stehen lustige und ernste Interviews, eine Begegnung mit einem Alien, welches seinen Bruder sucht, sowie Gespräche über Fußball und Musik (auch mit kurzen Gesangsproben auf Somalisch und Arabisch). SchülerInnen, die […]
              Deutschkurs an den Mikrofonen        
    Die SchülerInnen des Deutschkurses in der NMSI Glasergasse haben eine Radiosendung mit eigenen Themen gestaltet. Was gibt es zu hören? Am Programm stehen lustige und ernste Interviews, eine Begegnung mit einem Alien, welches seinen Bruder sucht, sowie Gespräche über Fußball und Musik (auch mit kurzen Gesangsproben auf Somalisch und Arabisch). glanms001
              23 Sportler bleiben in Nachtests von London 2012 hängen        
    Bei Nachtests von Dopingproben der Olympischen Sommerspiele 2012 in London wurden 23 Sportler aus fünf Sportarten und sechs verschiedenen Ländern erwischt.
              Blog Post: Exxon Says Mass. Top Court Alone Can’t Handle Climate Fight        
    Exxon Mobil Corp. on Thursday told a New York federal judge that the Massachusetts Supreme Judicial Court’s decision to fast-track consideration of whether state Attorney General Maura Healey’s climate investigation into the company is warranted does not support efforts to dismiss Exxon’s federal case challenging the probe.
              Blog Post: Mass. Top Court Can Handle Exxon Climate Fight, AG Says        
    The Massachusetts Supreme Judicial Court's recent decision to a fast-track consideration of whether state Attorney General Maura Healey’s climate change investigation of Exxon Mobil Corp. is warranted supports her argument that federal courts shouldn’t short-circuit her climate probe of the oil giant, Healey's chief legal counsel told a New York federal judge on Tuesday.
              Rochii Chic Hip         
    Acestei domnisoare dragute ii plac foarte mult rochiile in stilul chic hip, si te roaga sa o ajuti sa isi aleaga cea mai draguta rochie. Probeaza-le pe toate si vezi care ii sta cel mai bine, dupa care aranjeaza-i coafura si alege-i cateva accesorii cool! Distractie placuta!
              Restaurant Asiate New York City         
    New York City - die Stadt, die niemals schläft und in der es so viel Neues zu entdecken gibt. Umso besser, wenn man dank eines fabelhaften Frühstücks gestärkt in den Tag starten kann! Wenn der Morgen dann auch noch mit einem grandiosen Ausblick und strahlendem Sonnenschein beginnt, kann es doch eigentlich kaum besser werden. 


    Das Restaurant Asiate befindet sich direkt am Columbus Circle at 60th Street und gehört zum luxuriösen 5-Sterne Mandarin Oriental Hotel. Im 35. Stock gelegen bietet das Restaurant einen Ausblick über New York City und seinen Central Park, den man auf gar keinen Fall verpassen sollte. Auch ich habe mir schon immer gewünscht, einmal an einem der riesigen lichtdurchfluteten Fenster sitzen zu dürfen und das turbulente Treiben auf den Straßen unter mir zu bestaunen, während ich mich gemütlich zurücklehnen und mein Essen genießen. Doch bei meinen ersten beiden New York - Besuchen blieb dafür leider kaum Zeit. Dieses Mal habe ich mir den kleinen Traum jedoch erfüllt und uns einen Tisch für ein fantastisches Frühstück reserviert!


    Das Restaurant bietet seinen Gästen die verschiedensten kulinarischen Köstlichkeiten mit einem grandiosen Panoramablick. Ich empfehle euch, so früh wie möglich einen Tisch im Restaurant zu reservieren. Das könnt ihr ganz bequem online machen! In den Bemerkungen könnt ihr zusätzlich dann den Wunsch äußern, an einem der riesigen Fenster sitzen zu dürfen. Bei uns hat es geklappt und wir haben den Ausblick sehr genossen! Das Mandarin Oriental ist der perfekte Ausgangspunkt für einen Spaziergang im Central Park oder eine Tour durch die Upper West oder East Side. Auch diverse Museen befinden sich in der Nähe. Somit haben wir uns ganz bewusst dazu entschieden, den Tag hier mit einem gelungenen Frühstück zu starten, um danach voller Energie den Norden Manhattans zu erkunden. 


    Die Menükarte mit dem Frühstücksangebot ist wirklich riesig - es sollte also für jeden etwas dabei sein. Man muss sich bewusst sein, dass man hier auf kulinarische Köstlichkeiten der gehobeneren Küche trifft und das Restaurant damit nicht gerade zu den günstigsten in Manhattan gehört! Doch genau das macht es ja so speziell. Wir haben uns für eine Belgian Waffle with Fruit Compote, Vermont Maple Syrup and Powdered Sugar entschieden. Dazu gab es einen Bagel with Cream Cheese und Croissants. Auf den Tischen stehen 3 verschiedene Sorten Marmelade bereit, die ihr jederzeit nutzen könnt. Zusätzlich hatten wir außerdem das Müsli mit Äpfeln, Bananen, Beeren und RosinenNatürlich gehört zu einem guten Frühstück auch ein frisch gepresster Orangensaft - doch leider hat er uns nicht so gute geschmeckt wie erwartet und war mit 12 $ pro Glas auch völlig überteuert. Doch das Frühstück selbst war absolut fantastisch! Als kleine Aufmerksamkeit des Hauses bekamen wir eine Kostprobe des Protein Smoothie-of-the-Day


    Das Personal ist wirklich sehr freundlich. Uns wurden sogar am Empfang die Jacken abgenommen und man begleitete uns zu unserem Tisch. Natürlich wären wir nicht in den USA bzw. speziell in New York, wenn wir nicht erst noch 15 Minuten auf unseren Tisch hätten warten müssen. Aber mit der deutschen Pünktlichkeiten können die Amerikaner sowieso meist nicht viel anfangen und man sollte sich - egal wo - immer auf Wartezeiten einstellen. Dennoch war ich sehr überrascht, dass uns die Zeit für Fotos und zum Entspannen gelassen wurde, nachdem wir bereits aufgegessen und gezahlt hatten. Das ist in den USA auch eher unüblich - man wird oft zum Gehen aufgefordert, selbst wenn noch einige Tische im Restaurant leer sind. 
    Das Asiate ist wirklich sehr stilvoll eingerichtet. Wer allerdings seinen Geldbeutel schonen und dabei dennoch nicht auf diesen tollen Ausblick verzichten möchte, der kann einfach in der Lobby Lounge des Restaurants Platz nehmen. Hier könnt ihr kleinere Zwischenmahlzeiten zu euch nehmen oder einfach bei einer Tasse Tee oder Kaffee die Skyline von New York bestaunen. Bereits wenn man den Aufzug im 35. Stock verlässt und der Blick auf die Breite Fensterfront fällt, ist man sprachlos. Und darum werde ich das Asiate nicht zum letzten Mal besucht haben und freue mich schon jetzt auf ein Wiedersehen. Dann werde ich vermutlich einmal das Abendessen testen oder in der Lobby mit ein paar Cocktails auf diese wundervolle Stadt anstoßen. Ich vermute, dass die Atmosphäre bei Nacht mit all den Lichtern der New Yorker Hochhäuser einfach traumhaft sein wird. 



              Red Musk Eau de Parfum - blumig war gestern        
    Aufmerksam geworden bin ich auf dieses wundervolle Parfüm allein durch das tolle Design des Flakons. Es erinnert mich an die alten kleinen Medizinfläschchen, in denen früher Medikamente gelagert wurden. Die haben mich schon immer irgendwie fasziniert! Also habe ich das Parfüm bei einem Shopping Trip mit den Mädels im Schaufenster von The Body Shop entdeckt, kurz angehalten und es mir zur Probe angesprüht, um mich dann wieder dem Shoppingmarathon zu widmen. Doch ich kam nicht von ihm lost - dieser Duft verfolgte mich den ganzen Tag und lies mich nicht mehr los! Ich wurde total in den Bann dieser außergewöhnlichen Duftnoten gezogen und musste immer wieder aufs Neue an ihm schnuppern. Dieser einmalig würzige Geruch überzeugte mich dann am Ende des Tages immer mehr und fand dann schließlich den Weg in die eh schon viel zu vollen Einkaufstüten!


    Red Musk Eau de Parfum ist etwas ganz besonderes und für mich einzigartiges - hier sucht man vergeblich den süßen Duft nach Veilchen oder Rosen. Red Musk verzichtet vollständig auf blumige Duftnoten und verlässt sich einzig und allein auf die markanteren Gerüche, die die Natur zu bieten hat. Verführerische Gewürze und Moschus wurden zu einem langanhaltenden Duft verarbeitet. Vor allem Pfeffer, Tabak und verschiedene Zimtnoten bilden hier eine sinnliche Mischung, die man so schnell nicht mehr vergisst, wenn man sie nur ein mal gerochen hat! Selbst nach Tagen heftet er noch immer am Schal oder an der Jacke und ist für mich immer wieder ein neues und komischer weise auch vollkommen anderes Dufterlebnis. Doch trotz der markanten Mixtur ist das Parfüm keinesfalls aufdringlich. Viel eher nimmt man es ganz nebenbei wahr - ganz angenehm und warm. Irgendwie wohltuend.


    Natürlich kann ich mir vorstellen, dass dieser außergewöhnliche Duftmix nicht jeder Nase sofort zusagt. Doch jeder sollte es unbedingt einmal gerochen haben! Red Musk Eau de Parfum bekommt ihr entweder in 60 oder auch in 100 ml. Allerdings gibt es auch ein Red Musk Parfume Oil mit nur 30 ml, das ihr auf die Pulspunkte und euren Hals auftragen könnt. 

    Übrigens wurde das Moschus in diesem Fall synthetisch hergestellt, wodurch keine Tiere unnötig leiden mussten! :)

              Glossybox - Herbstzauber Edition im Oktober        
    Was soll ich sagen? Ich habe die Kündigung der Glossybox verschwitzt und sie daher noch ein weiteres Mal erhalten. Und leider muss ich gestehen - ich bin absolut begeistert von der Herbstzauber Edition! Ich habe mich über wirklich jedes einzelne Produkt wahnsinnig gefreut und auch fast alle sofort ausprobiert und geneuer unter die Lupe genommen!


    Wie ich ja bereits mehrmals erwähnt habe, bin ich ein totaler Herbst-Fan und lebe diese Jahreszeit richtig aus. Ich freue mich über vereinzelte Sonnentage genau so wie über einen kalten stürmischen Tag, den ich mit einem Buch auf dem Sofa verbringen kann. Ich liebe Abende am Lagerfeuer und Wellnessnachmittage zu Hause. Und der Inhalt dieser tollen Box spiegelt genau das alles wieder - Wellness und Beauty reichen sich hier die Hände; und genau das gefällt mir so daran!


    ORIGINAL SOURCE
    vanilla and raspberry shower
    Munter in kühle Herbsttage starten Sie mit dem köstlich duftenden, veganen VANILLA AND RASPBERRY Duschgel: Das feine Aroma reifer Himbeeren und süßer Vanille verwöhnt die Sinne. Die Marke Original Source hat 82 britische Sonnenuntergänge lang gewartet bis die Himbeeren reif genug waren, um diese dann mit Vanille zu einem absoluten Pflege-Duschgel zu mixen. Ein unvergessliches Duscherlebnis - genau das Richtige in der kühlen Jahreszeit.

    Mein Fazit:
    Die Drogerie Müller hat für dieses vegane Duschgel bereits die Werbetrommel gerührt und schon da habe ich mich allein rein optisch bereits darin verliebt. Und ich war wirklich glücklich darüber, es dann in der Box wiedergefunden zu haben! Es war liebe auf den ersten Blick und ich denke, dass diese Liebe auch lange anhalten wird. Denn es duftet einfach unfassbar gut und macht Lust darauf, auch die anderen Geruchsrichtungen einmal zu testen! Für nur 2,25 Euro sollte dies auch kein Problem sein. Den Mix aus Frucht und Süße mag ich immer besonders gern und so freue ich mich schon heute auf die morgige Dusche!


    MODELCO
    more brows fibre gel
    Topmodels wie Cara Delevingne begründeten den Mega-Trend "betonte Augenbrauen". Richtig tolle Brauen zaubert das MORE BROWS Fibre Gel von ModellCo: Das innovative Gel macht auch aus spärlichen Augenbrauen ein Beauty Statement. Die Brauen wirken voller und werden raffiniert betont. Die speziell designte Bürste gibt das Augenbrauengel perfekt dosiert ab. Für einen ganz natürlichen Look lässt es sich leicht verblenden. Die Brauen lassen dich damit ideal formen und definieren. Die Formulierung hält besonders lange und krümelt oder verblasst im Laufe des Tages nicht.

    Meine Fazit:
    Ich habe schon so viele Sachen ausprobiert, die meine Augenbrauen hervorheben, formen und gleichzeitig voller wirken lassen sollen. Und das dann aber bitte auch den ganzen Tag lang! Ich habe allerdings auch bei jedem Produkt sowohl positive als auch negative Aspekte gefunden und werde darüber in einem der nächsten Posts auch mal etwas schreiben. Bei diesem More Brows Fibre Gel bin ich erst mal begeistert, dass es in der dunklen Variante bei mir gelandet ist und damit perfekt zu meiner Haarfarbe passt (das war ja bei Glossybox sonst immer so eine Sache, die nie wirklich geklappt hatte - ich bin begeistert!). Dann muss ich auch positiv erwähnen, dass das Gel wirklich nicht abblättert oder krümelt und auch den ganzen Tag hält! Ich war wirklich sehr überrascht. Die Bürste ist wirklich unschlagbar und für ein präzises Auftragen toll geformt und total klein! Doch am Ende des Bürstchens befindet sich immer viel mehr Farbe als am Rest der Bürste, so dass es an einigen Stelle passieren kann, das man größere Farbklumpen auf den Brauen zu kleben hat! Das ist eher unschön und schmierig. Aber mit etwas Übung geht es und die überschüssige Farbe verteilt sich. Doch ich finde dennoch, dass dies nicht ausreicht, um die Brauen voller wirken zu lassen. Da sind Brauenstifte doch viel besser. Allerdings bleiben die Augenbrauen durch das Gel dort, wo sie bleiben sollen und tanzen nicht aus der Reihe. Jedoch ist das Produkt für dieses eher befriedigende Ergebnis mit 12 Euro viel zu teuer. Da gibt es bereits deutlich günstigere Produkte, deren Ergebnis ähnlich ist! 


    Es wird allerdings als Tipp erklärt, dass sich das Gel noch mit einem Wattestäbchen verblenden lassen könnte. Ich werde das mal testen!


    THE BODY SHOP
    vanille brûlée mini body butter
    Draußen ist es herbstlich, da kommt die Hautpflege von The Body Shop mit cremig-warmem Vanille-Duft gerade richtig. Die Body Butter ist perfekt für relaxte Stunden im Home Spa! Sie spendet extra viel Feuchtigkeit und bewahrt nachhaltig vor dem Austrocknen. Durch fair gehandelte Shea- und Kakaobutter wird die Haut seidig-weich. Und ihr Vanille-Duft ist so lecker, dass man am liebsten reinbeißen würde.

    Mein Fazit:
    Eigentlich wurde mit dem Text schon alles gesagt, was es zu sagen gibt. Ich mag die Body Butter von The Body Shop einfach super gern und bin immer wieder von den verschiedenen Gerüchen begeistert. Leider creme ich mich immer viel zu selten ein und bin dazu oft einfach viel zu faul. Aber bei dem Geruch, kann man einfach nicht widerstehen. 50 ml kosten 6 Euro. 


    NAILS INC
    westminster bridge matte top coat
    Nach England entführt Sie der Westminster Bridge Matte Top Coat vom UK-Beautylabel Nails Inc. Der matte Topcoat sorgt für einen stylish-matten Effekt auf den Nägeln. Ob über kräftigen oder pastelligen Tönen, beide Looks sind absolut im Trend diesen Herbst. Für alle, denen ganz normaler Nagellack einfach nicht reicht.

    Mein Fazit:
    Ich habe mich sehr gefreut, als ich dieses Produkt auch endlich auspacken durfte. Denn es war bereits im September in der Pop Art Edition in einigen Glossyboxen enthalten. Ich hatte mir bereits einen matten top Coat von Manhatten zugelegt, von dem ich eher nicht so begeistert gewesen bin. Ich hoffe aber, dass mich dieser Lack endlich vom Trend überzeugen wird. Doch der dünne Pinsel macht mich bisher eher nicht so zuversichtlich. Ich weiß auch nicht, ob mich dieses matte Finish nicht vielleicht sogar stören wird. Ich mag es einfach, wenn die Nägel glänzen und die Farbe darunter zum Strahlen gebracht wird. Von einem 15,20 Euro teuren Lack erwarte ich jedoch ne Menge und hoffe, nicht enttäuscht zu werden!


    LOVE ME GREEN
    erfrischendes gesichtspeeling
    Einen strahlenden Herbst-Teint bringt das erfrischende Peeling von Love Me Green hervor: Das vegane Gesichtspeeling unterstützt die Zellerneuerung und regt die Durchblutung an. Es entfernt sanft abgestorbene Zellen und stimuliert den Regenerationsprozess der Haut. Überschüssiger Talg wird entfernt während organisches Orangen- und Arganöl sowie Argansamenpuder die Haut pflegen. Das Natur-Peeling verzichtet vollständig auf Mikrokunststoffkügelchen - grobes Mehl aus Argansamenschalen peelt sanft die Haut.

    Mein Fazit:
    Ich freue mich, wenn endlich bald jeder eingesehen hat, dass diese kleinen Mikrokunststoffkügelchen einfach total schrecklich und schädlich für die Natur mit all ihren Lebewesen sind und sie immer mehr und mehr aus der Kosmetikabteilung verschwinden. Ich achte nun schon lange darauf und versuche, auf solch schädliche Stoffe zu verzichten. Ehrlich gesagt wusste ich das vor einigen Jahren noch nicht einmal und merke immer wieder, dass man immer noch dazulernt. Auch das Gesichtspeeling von Love Me Green verzichtet glücklicherweise auf diese Kügelchen. Es duftet total angenehm frisch nach einem Hauch Orange und pflegt die Haut richtig gut. Ich habe nach der Anwendung eine wirklich glatte Haut, auch wenn das Peeling doch auch noch etwas sanfter ausfallen könnte. 75 ml würden 9,90 Euro kosten, wobei ich hier eine Probe mit 30 ml erhalten habe. Doch da man wirklich nur eine geringe Menge für eine Anwendung benötigt, wird sie wahrscheinlich lange ausreichen. Denn ein Peeling sollte höchstens einmal pro Woche angewendet werde!! 


    LUVOS NATUR KOSMETIK
    vital maskemit quittenextrakt und heilerde

    Mein Fazit:
    Dieses Produkt war als kleines Goodie in der Box enthalten und wurde auch sofort von mir getestet. Nach dem Peeling von Love Me Green brannte die Maske zunächst an einigen Stellen, was sich aber schnell wieder legte. Mit lauwarmem Wasser habe ich sie dann nach 10 bis 15 Minuten wieder von meinem Gesicht entfernt und fühlte mich sofort frischer. Ich mag Gesichtsmasken ja wirklich gern und freue mich immer wieder, sie mit Freundinnen an einem Wellnessnachmittag aufzutragen. Und diese Maske gehört ab heute mit zu meinen Favoriten. Der fruchtige Geruch ist außerdem super angenehm und mein Gesicht fühlte sich den ganzen Tag total gepflegt und sauber an. (Man muss dazu sagen, dass ich wie heute meist auch kein Make Up trage) Der eine Abschnitt der Packung reicht meiner Meinung nach sogar für mindestens 2 Anwendungen aus, falls ihr die Maske (so wie ich) nur auf eurem Gesicht und nicht auch noch auf Hals und Dekolleté anwendet. 



    Mit all diesen Produkten steht einem ein gemütlicher Spa-Nachmittag nichts mehr im Weg. Auch wenn mich das Augenbrauengel vielleicht nicht zu 100 % überzeugen konnte, so bin ich doch mit der Box insgesamt total zufrieden und freue mich riesig, sie noch erhalten zu haben. Nun bin ich gespannt, wie zufrieden ihr mit euren Produkten seid!

    ❤❤❤


              Glossybox - Pop Art Edition im September         
    Eigentlich stand ich mit all den Beautyboxen auf Kriegsfuß, da sie für meinen Geschmack meist etwas überteuert sind und deren Inhalt auch mit dem vorab erstellten Profil kaum übereinstimmte. Aber ich habe der Glossybox im September noch einmal eine Chance gegeben.


    Zugegeben - es lag wohl eher am tollen Design der Box. Die Pop Art Edition klang ziemlich vielversprechend und ich habe mir gedacht, dass es wohl nicht schaden könnte, sie mir kurzerhand zu bestellen. Die Gestaltung der Box war wirklich sehr schön. Und enthalten waren folgende Produkte:


    BENEFIT COSMETICS
    it's potent! eye cream


    Die it's potent! eye cream vom Kultlabel Benefit macht ihrem Namen alle Ehre. Diese hochwertige Augencremeverwöhnt die zarte Haut im Augenbereich: Sie reduziert Augenringe, glättet und durchfeuchtet die Haut rund um die empfindliche Partie. Für echte hingucker-Augen! Tipp: Der hübsche Tiegel lässt sich super wiederverwenden. 


    Mein Fazit:

    Ich habe bisher noch nie Augencreme genutzt. Aber die it's potent! eye cream von Benefit nutze ich nun schon seit einigen Tagen morgens und abends und bin eigentlich recht zufrieden damit. Meine Augen wirken aufgeweckter und frischer. Ich weiß allerdings immer nicht so genau, ob es nun tatsächlich an der Creme liegt, oder ob es einfach reicht, wenn man die Augenpartie regelmäßig mit etwas mehr Feuchtigkeit pflegen würde. Das Originalprodukt (14,2g) würde nämlich stolze 32 Euro kosten. Allerdings würde es auch einige Monate reichen. Hier haben wir nun nur eine kleine 3 Gramm leichte Probeversion erhalten, wodurch man den süßen Tiegel leider auch kaum anderweitig nutzen kann, da einfach kaum was reinpasst. Ich werde die Creme aber auf alle Fälle erst mal bis zum Schluss weiterhin täglich nutzen!


    SO SUSAN COSMETICS
    flutter mascara


    Schon Stil-Ikone Marilyn Monroe inspirierte Pop Art-Guru Andy Warhol in den 60ies mit ihrem Augenaufschlag. Eben solche Klimperwimpern zaubert die Flutter Mascara von So Susan Cosmetics. Die Mascarataucht in ihre Wimpern in tiefes Schwarz und pflegt sie mit Hyaluronkügelchen. Das spezielle Design der Bürste trennt die einzelnen Wimpern besonders gut. Mit nur einmal tuschen werden die Wimpern voluminös und einfach sexy. Sensationell!!


    Mein Fazit:

    Also ich finde das Design auch total schön, vor allem, da die Mascara mit einem kleinen Kolibri bedruckt wurde und ich diese Vögel liebe. Doch auch das Design kann nicht davon ablenken, dass die Mascara selbst eigentlich total unbrauchbar ist. Die Bürste ist im Prinzip auch nicht anders, als andere Mascarabürsten. Doch für 15 Euro habe ich mir vom Ergebnis dieses Originalprodukts doch viel mehr erhofft. Das Auftragen funktioniert bestens und die Wimpern kommen einem nicht verklebt und total leicht vor - vielleicht allerdings auch etwas zu leicht. Es ist, als wäre auf die Wimpern kaum Farbe gelangt und es sieht auch dementsprechend so aus, als ob die Mascara nicht mal in ihre Nähe gekommen wäre. Ich bin also vom Ergebnis leider doch sehr enttäuscht und greife lieber wieder auf altbewährte Produkte zurück. 


    MAYBELLINE NEW YORK
    color elexir




    In nur einem Schritt verleiht das Maybelline New York Color Elexir Ihren Lippen Farbe, Glanz und ein unglaubliches Gefühl für einen spektakulären Kussmund. Es ist der erste Lippen-Creme-Lack mit mit flüssigem Pflegebalsam des Labels. Vollmundige Pigmente sorgen für extra Farbintensität, ein brilliant strahlendes Serum erzielt einen spiegelglänzenden Effekt. Kiss Kiss!!!



    Mein Fazit:

    Ich bin total begeistert von diesem tollen Lippen-Creme-Lack! Daher ist es auch für mich das beste Produkt dieser Pop Art Edition! Die Farbe ist genau so, wie ich sie am liebsten auf meinen Lippen trage - dezent und natürlich. Für 9,95 Euro bekommt man hier eine tolle Farbe, die nicht nur lange auf den Lippen bleibt, sondern sich dazu noch zart anfühlt, nicht klebt und tatsächlich sogar pflegt. Natürlich könnt ihr ihn auch noch in verschiedenen anderen Farben erhalten. Aber der Kauf lohnt sich!


    und die letzten beiden Produkte:


    FIGS & ROUGE        
    mini hand creme 

    Die Produkte des englischen Kult-Labels Figs & Rouge sind richtige kleine Kunstwerke. Jede der liebevoll gestalteten Tuben ist eine Klasse für sich und herrlich farbenfroh - wie ein Pop Art-Werk! Getreu dem Motto "100% pure & natural" duftet die Figs &Rouge Mini Hand Cream hinreißend und pflegt Ihre Hände mit wertvoller Kakaobutter samtweich. Sie zieht schnell ein und fettet nicht. ideal auch für die Handtasche. 

    Mein Fazit:
    Die Verpackung der Handcreme ist wirklich total bunt gestaltet und passt somit auch toll in die Pop Art Edition der Glossybox. Auch die Größe der Creme ist perfekt, da man sie so problemlos in jeder noch so kleinen Tasche überallhin mitnehmen kann. Besonders gefällt mir, dass sie wirklich super schnell einzieht und auch wunderbar nach Mango duftet. So hat man auch im Winter den Sommer immer in der Tasche und einen fruchtigen Duft in der Nase. 20 ml bekommt man für 4,99 Euro. Allerdings erinnern Tubenform, Konsistenz und auch Pflege stark an die Handcremes von L'occitane.


    LOVE ME GREEN
    organic regenerating day face cream

    Schöne Haut wie ein Pop Art-Girl verleiht Ihnen die Organic Regenerating Day Face Cream von Love me Green: Die Tagescreme mit Bio-Granatapfelkernöl unterstützt die Zellerneuerung und speichert jede Menge Feuchtigkeit. Die Haut wird elastischer, die Poren ziehen sich zusammen und wirken feiner. Für einen extre-frischen Teint, ganz ohne Fettfilm. So kann die Haut durchatmen.

    Mein Fazit:
    Auch bei dieser organischen Tagespflege ist der Duft wieder super angenehm. Außerdem zieht sie sehr schnell ein und sorgt dafür, dass sich die Haut total weich anfühlt. Doch ich bin bei Gesichtscremes immer etwas vorsichtig - vor allem, wenn sie behaupten, Poren verkleinern zu können. Meine langjährigen Besuche bei Hautarzt und der damit verbundenen medizinischen Kosmetik haben mir gezeigt, dass allein Fruchtsäurebehandlungen die Poren verkleinern können und dies dann auch wirklich nur im Ansatz und unter leichten (und erträglichen) Schmerzen, die sich wie tausende kleine Nadelstiche auf der Haut anfühlen. Und gerade durch meine damalige Problemhaut greife ich doch immer wieder lieber auf bekannte Gesichtscremes zurück und teste lieber nicht wie wild umher. Vor allem, nachdem ich mit einer Bio-Tagespflege von Alterra bereits sehr schlechte Erfahrungen gemacht habe. (15 ml kosten 5,90 Euro)



    Am Ende kann ich gar nicht so genau sagen, was die ganzen Produkte nun eigentlich mit dem Thema Pop Art zu tun haben. Allein die Handcreme von Figs & Rouge erinnert dank der farbenfrohen Gestaltung etwas an Andy Warhol. Das Pop Art - Thema galt wohl nur dem Kundenfang, was wohl auch super funktioniert haben muss, wie man ja an mir sehen kann. Doch trotzdem fand ich es toll, mich mal wieder überraschen zu lassen und kann mit 3 der 5 Produkte sogar etwas anfangen. :)

    ❤❤❤

              codigos para pokemon zafiro y ruby (solo inlgles)        
    yo los comprobe realmente como creen que complete el pokedex :

    82FBD860AE242721313D2BCE9004E1492CC860ECD40C584F
    Absol
    11F5BC3EFD0E5DD3
    Aerodactyl
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 9F727E48188E88D7
    Aggron
    8F7B8FA551BE6519
    Aipom
    A52F239F157183AA
    Alakazam
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 E482934074AE24CA
    Altaria
    03DB2EDAF1498315
    Ampharos
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 761FA58F0C669A85
    Anorith
    E8B3D4787DB12D1A
    Arbok
    C997ECED821D7BE8
    Arcanine
    F50447946C4C5098
    Ariados
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C68621E0CE91EAF2
    Armaldo
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 6557E79B19945642
    Aron
    9F9A431719B26CE8
    Articuno
    24A676950E972009
    Azumarill
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B42D1283C6EBBDBB
    Azurill
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 7BC26643F6351EA3
    Bagon
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 90AF0D841C4A45C9
    Baltoy
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8E732451F6EF7BA4
    Banette
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D99B190DCB5C3255
    Barboach
    FEDD6E758BF7942D
    Bayleef
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 3866C190031535DD
    Beautifly
    4CD61B87F05305C0
    Beedrill
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 662DB4A0150278A5
    Beldum
    EE1B4201DA9C6E71
    Bellossom
    0E6E78BE6553B936
    Bellsprout
    9DAC9AE70802D361
    Blastoise
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 4A44AC2ED6B438D5
    Blaziken
    0160D183A2A2A1B6
    Blissey
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 1D47A9C60524F0F7
    Breloom
    C7715E5D4B03490C
    Bulbasaur
    3D94CBE7806B75AA
    Butterfree
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C4741BAE97124E11
    Cacnea
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 7D2A47BB332D52F3
    Cacturne
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B5B5FCBBCFCC8751
    Camerupt
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B5A578B46F1B591B
    Carvanha
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 0A70DC5617BA6B8E
    Cascoon
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 528A0B971B7D1DB1
    Castform
    32D2BE301538D5E2
    Caterpie
    A3AFC93BCAE30FEC
    Celebi
    98A9EF2FD4933FE0
    Chansey
    5F4739E594A6717F
    Charizard
    86FC5D2E2AB49BE7
    Charmander
    8EF2FF70229DABA2
    Charmeleon
    025F2921710FE9F1
    Chikorita
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 145A57F6ADDF1B3A
    Chimecho
    741082FC8EF7B960
    Chinchou
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 944B4BE8D05C678B
    Clamperl
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 CA8B36FCDF163AA9
    Claydol
    A245B05BDBA62586
    Clefable
    0A960AD32D88FB71
    Clefairy
    586090DB2EAC760B
    Cleffa
    6D655CDB8564F3D6
    Cloyster
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 7CAD36227FCCA6ED
    Combusken
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 23DAFA415B1ADBC8
    Corphish
    E3CBB814F78A0FF1
    Corsola
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 A87F5761834F0FF9
    Cradily
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 2E666CF332395439
    Crawdaunt
    BA64CBD74C67DA0E
    Crobat
    7171EB15E4ADEA22
    Croconaw
    AF9A564317D23C50
    Cubone
    F3595519C41CB89F
    Cyndaquil
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 601F8154A460B6A7
    Delcatty
    8C2E6741D5F172A4
    Delibird
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8C5DE8C8A33E9D88
    Deoxys
    E4A84A01E8F5F70B
    Dewgong
    4E0E095399832EC7
    Diglett
    5FD5479B25F61E5C
    Ditto
    CCF9E49B5E4CADA8
    Dodrio
    C86D9E0AD50F5094
    Doduo
    CBBEF9DC682596BC
    Donphan
    F4BD50DA1B890A51
    Dragonair
    B67EB1994491FC62
    Dragonite
    52F5EC2DDDD29409
    Dratini
    BA6D6DF7DE9213D6
    Drowzee
    CFBDF08694AFF44C
    Dugtrio
    E5355F5F23DE47E9
    Dunsparce
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 359F51861F36099C
    Dusclops
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 BD8E35D5CF92A431
    Duskull
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 72F95810DB6FB4EF
    Dustox
    6817CACBB3725546
    Eevee
    9746090A9B13D34A
    Ekans
    EE7D62E6377677A7
    Electabuzz
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 4E39C71B8B168004
    Electrike
    BA4A7DEEB6786158
    Electrode
    C5D22480A2CCC775
    Elekid
    ACE71E49475ACE5A
    Entei
    B33E1632D7F709D0
    Espeon
    771695BD9D8BE844
    Exeggcute
    84689B70FD33AE82
    Exeggutor
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 A587A72ACAA20267
    Exploud
    0AD1026900EF2DDC
    Farfetch'd
    1B5E43BD9713080E
    Fearow
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D884D95282F6FD48
    Feebas
    918632C39DDE2DBB
    Feraligatr
    3FE2F064BB639BA3
    Flaaffy
    B6691108227D02B3
    Flareon
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B02489453BC0030F
    Flygon
    1EAC10AAD4B2DF5D
    Foretress
    D8607109AD28DB09
    Furret
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 2BE7AED3B9751EC5
    Gardevoir
    5F526032B3FFFCE0
    Gastly
    EA51AA85C39E59D4
    Gengar
    F49F0B961CDA9CDE
    Geodude
    AFD25289DC56A0CD
    Girafarig
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 CB8E1E838A0B06FF
    Glalie
    D48A22E1A90FC70A
    Gligar
    191292AD8DA00EED
    Gloom
    3955CE261CBBE2B7
    Golbat
    F29255BCBB65E9A6
    Goldeen
    E668AE7B6C41ABE6
    Golduck
    981E564320350C5C
    Golem
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E1490F1B5F6C7656C3B9
    Gorebyss
    D2F305AD7D077739
    Granbull
    33202BC84B640AB3
    Graveler
    1C079E020E278333
    Grimer
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 299CE04B43341CDD
    Groudon
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 21F8BC366CC818B7
    Grovyle
    22B7647CF5951FC0
    Growlithe
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8F6C9E12CB96CE33
    Grumpig
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 179DCADEC474D278
    Gulpin
    EA48F52876018F4F
    Gyarados
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 53D971FF007FAAEB
    Hariyama
    973AB5D9C4DD3650
    Haunter
    088236A9C6933F92
    Heracross
    513811EAEFBC54A8
    Hitmonchan
    29025DA46C67823C
    Hitmonlee
    A5C5D439AE264439
    Hitmontop
    92BB8BD9629E2D58
    Ho-oh
    78A0CD579A371B1F
    Hoothoot
    3BED40A5C056C098
    Hoppip
    A4EBBAA472E72233
    Horsea
    7FCE2C2638425484
    Houndoom
    A99587CCA49BC248
    Houndour
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 5669AB79CAF18B71
    Huntail
    E4A57331BFD72F7E
    Hypno
    E5C58F0E70ACBAAA
    Igglybuff
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 6D88B6F968D141AB
    Illumise
    AC386FDCE1057B11
    Ivysaur
    9D6FDEB59E31E1D8
    Jigglypuff
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 FBC061A9072FC320
    Jirachi
    67F9841DE968DA3D
    Jolteon
    4A91807F7E5AE2BC
    Jumpluff
    E9B195209876042D
    Jynx
    F86734D5046D3F8F
    Kabuto
    922559183F823AF8
    Kabutops
    82A3DA434AFAFC8E
    Kadabra
    2C90148596BF028B
    Kakuna
    F5CAF2C4EEB3D467
    Kangaskhan
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C07D2D075B6C82F2
    Kecleon
    FB5F56E3F2427C25
    Kingdra
    93F26FDC1621EFBB
    Kingler
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 9B8D1405198957C8
    Kirlia
    3B75EE991DE0E837
    Koffing
    3F1B3D68D4401611
    Krabby
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 9EFEC4E6F24D5813
    Kyogre
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D4EFF5BB1311E2E8
    Lairon
    13534CCF5BB92C8C
    Lanturn
    24D3EE0E404F7B3D
    Lapras
    4C3FD6DDA72A38D9
    Larvitar
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 EA64214226D6E5A6
    Latias
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 79870CB095729832
    Latios
    349C7EAC1092228D
    Ledian
    50757C7AA393D46A
    Ledyba
    5E065A174F8282B0
    Lickitung
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 4BEFDC30B4192001
    Lileep
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 61DBEB9F92DBFA58
    Linoone
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149A755369B4BD7F6F1
    Lombre
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 2D5A7BBB525EF393
    Lotad
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 67E17F195D6EDD71
    Loudred
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 A20A4542D79124D0
    Ludicolo
    E57F3F7864F944D0
    Lugia
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 372CE7DBA9C8EB5E
    Lunatone
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 938CB852F9BB4D41
    Luvdisc
    D03BF77285346D77
    Machamp
    596DD0CA422404AF
    Machoke
    754794BB393FBB5E
    Machop
    C6A84B78810CD4FC
    Magby
    20CBDC4C87541E08
    Magcargo
    7C77F1892570754C
    Magikarp
    608711AD052765EC
    Magmar
    CCBFCC6A6B608D39
    Magnemite
    A772B75BC41A2001
    Magneton
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 E1F4794A887F06BF
    Makuhita
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 3A4F2D33CBF5A1B4
    Manectric
    16FE10289A936148
    Mankey
    F554A963EDA859B6
    Mantine
    B3323FA400976EED
    Mareep
    76ECA4FF35F8C4F9
    Marill
    B3A12885D5D4DA48
    Marowak
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 29BA2D42D510FFBA
    Marshtomp
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 BB6A3047431DFCFF
    Masquerain
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 FC8A82EA704658D9
    Mawile
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 85B4AF9A41D7B768
    Medicham
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 E9D1D48800D975CA
    Meditite
    09C6FA0D4F0F5773
    Meganium
    4107EE5459F45AC6
    Meowth
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 E62FCE6B99A4823D
    Metagross
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 72B850FD79DE57D2
    Metang
    AF02EDC2534F3FF1
    Metapod
    71E09BD117FDFD02
    Mew
    30621E6F164FED85
    Mewtwo
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 37A90703F49DE0B4
    Mightyena
    A454BB281CEC3F83
    Miltank
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8F700F622CA08221
    Milotic
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 AC9122B26257AAE0
    Minun
    38744E791BFB4656
    Misdreavus
    A265FB705EAE2980
    Moltres
    9FC2557019FFADC8
    Mr.Mime
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 2E05069411BC05B3
    Mudkip
    88E7528B4EDE64E8
    Muk
    F3BA401D74110D94
    Murkrow
    F4462DB1AF5C874E
    Natu
    83AF0E64308DCF7A
    Nidoking
    A4115F36A58D2F6E
    Nidoqueen
    D98621833DC52ADF
    Nidoran H
    115EE33A047E08D9
    Nidoran M
    340466380412FF7B
    Nidorina
    E6FAC0215BFBC7E4
    Nidorino
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 55513D199B3DE2D4
    Nincada
    8B104BC53BBB0554
    Ninetales
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 957DE792C4607DA8
    Ninjask
    FBDBF52B3623B52C
    Noctowl
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C446CE3B97CD0DC3
    Nosepass
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D2583A425BE8CB0E
    Numel
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 189F92E1D21F4478
    Nuzleaf
    9202ED83F6B41A95
    Octillery
    FD90C5C22B982804
    Oddish
    BA9282BB1ADDD98B
    Omanyte
    F01152ED876CFF58
    Omastar
    43CBABBBB7155781
    Onix
    28F47730F2BE0E37
    Paras
    8F320452F34DE558
    Parasect
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 1DB3DE68672324D6
    Pelipper
    574E9E37CF91E972
    Persian
    8F5688F458987C65
    Phanpy
    AE371D2FDBA3CE4E
    Pichu
    ED21FD834D34C446
    Pidgeot
    B5A3B3244A2ABD7E
    Pidgeotto
    FB5B7B2ECB8F711B
    Pidgey
    76575913837E7434
    Pikachu
    1AEE78F1D6412BED
    Piloswine
    AB82F0EE7D884FB9
    Pineco
    525180240E93A551
    Pinsir
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 84F628669F914B8B
    Plusle
    5BA115A03330A906
    Politoed
    DDCAE2B248356075
    Poliwag
    7522AE0F219A6D01
    Poliwhirl
    9895E70849248155
    Poliwrath
    3EBEFE1EA8493773
    Ponyta
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 99A5DB56D3F68AE7
    Poochyena
    D763E945C958628C
    Porygon
    F24D39631DE32FEB
    Porygon2
    29B920D4925D9207
    Primeape
    10CAB90DFBA1D606
    Psyduck
    C9AC6A5E6A92796A
    Pupitar
    6E59C1C960930723
    Quagsire
    B962659CFD1C1893
    Quilava
    7148B7F0D8D53003
    Qwilfish
    44DC46432E37823B
    Raichu
    BCFEE7CDB19EA1CF
    Raikou
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 CA880BEE01C3CE5E
    Ralts
    3D7098F8603A63BA
    Rapidash
    CBB024C33D4E94CF
    Raticate
    3F2FF398386736A6
    Rattata
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C5946A0E65BE02B0
    Rayquaza
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 6F5F7F3EFEA00143
    Regice
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 CE51186D3686F6D2
    Regirock
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 349C482149728D68
    Registeel
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E1497B29CACCD014F65D
    Relicanth
    4D67593131AC8869
    Remoraid
    195DB2BBA4007417
    Rhydon
    A50BBA40C59DE2FE
    Rhyhorn
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B0DA39C505276564
    Roselia
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 17592A4C2C72F873
    Sableye
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 F683728DA1CB7A38
    Salamence
    A90E57848E3070F2
    Sandshrew
    DB655BDA4885F2BA
    Sandslash
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 5157CACF5EB25845
    Sceptile
    FA2F872FB24A679F
    Scizor
    C4C02E8BCB6C0843
    Scyther
    CFC5CD163BFE5AED
    Seadra
    C0BF93BBDF9273D4
    Seaking
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 CE85182FFEAF53F9
    Sealeo
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 DB37D9E1B8BA4066
    Seedot
    0C2314C919D3DAD8
    Seel
    6BC6D1883A1559EB
    Sentret
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 6E2ED8A024431D98
    Seviper
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C62B84580FC8B29A
    Sharpedo
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 665C2F42369D779C
    Shedinja
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 5CFB59B9D08C1A10
    Shelgon
    1EA5B82C6AE3C655
    Shellder
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8DC39BCF3F710E3E
    Shiftry
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C5FFADC845F66362
    Shroomish
    919B1A5D72F996F6
    Shuckle
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 5DBF2FCF30E8F421
    Shuppet
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8183477EE90ADD46
    Silcoon
    7E5EFBAAF9D18289
    Skarmory
    A200463BD753895E
    Skiploom
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D7DF0A988D70EB4D
    Skitty
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 2B48952F978365BD
    Slaking
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 0F8A29BA2C2D1529
    Slakoth
    14A9A5E73C6D8285
    Slowbro
    D7E57A96CC7B875E
    Slowking
    33AD5E4E1F464A59
    Slowpoke
    2B169F23E11514BC
    Slugma
    36066CF966A42091
    Smeargle
    D035F68752B30C9D
    Smoochum
    663BCF6FE0AC9C73
    Sneasel
    65B08809FC26812C
    Snorlax
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 2817970AE0F6D0E4
    Snorunt
    5EB71E4A7E4F4C2B
    Snubbull
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D2CE7A4B797F7E89
    Solrock
    D50BE2E3E9AC080B
    Spearow
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D4515AC17C2BD132
    Spheal
    1BCCE89836AE52D4
    Spinarak
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E14955429ABD95D438C4
    Spinda
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8EA4FCB93A913D4D
    Spoink
    F18A71B3474EF1FF
    Squirtle
    F289D9072638EA9B
    Stantler
    56831CCB1A47A4DC
    Starmie
    3B32D43049596504
    Staryu
    E5181BD87D70413E
    Steelix
    8A0F695E0306DC83
    Sudowoodo
    0C0BC2BE64E725C6
    Suicune
    EA4F4358A731A363
    Sunflora
    BCD70C60DC720840
    Sunkern
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C246C624FDB5125D
    Surskit
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 0DA20954262C11C0
    Swablu
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 0A68434581A60674
    Swalot
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B8C7D72F087B6595
    Swampert
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 1DA4F7E6F247F39A
    Swellow
    432D0CD9868F6A6A
    Swinub
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 451597F6A1578DD9
    Taillow
    B1510A8B506644ED
    Tangela
    3ED3C52A46C14BD1
    Tauros
    4536DAC419FE88AB
    Teddiursa
    36F4CD32ACE8CCB4
    Tentacool
    B3106F93C70F4300
    Tentacruel
    F656D5214B02FC73
    Togepi
    53F6DE66941BAC84
    Togetic
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E1499DB4C3198219060A
    Torchic
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 F85BC8EB7CF30E57
    Torkoal
    658B55E601699F03
    Totodile
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 F406B3200DAA38F6
    Trapinch
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 5BAE22AD8F7D3013
    Treecko
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 0BB19CBCFA943A3E
    Tropius
    4281A0400FD71E37
    Typhlosion
    D9A33817C2429A0C
    Tyranitar
    057BFEC07D24A566
    Tyrogue
    E6FCAD89AF77B153
    Umbreon
    1DEE8D9BC2C80AD7
    Unown
    5668474AF3AEF7A9
    Ursaring
    418E41694A61E666
    Vaporeon
    7498F3A37D8DE734
    Venomoth
    CC91885BA7BDA5D0
    Venonat
    6C0E650D9151DC36
    Venusaur
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 007CC3331A7F8A4A
    Vibrava
    D1797B9BBC093A3F
    Victreebel
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B3EE281789EA6EFC
    Vigoroth
    7B389B12790FFF7D
    Vileplume
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 BC71207B319D605F
    Volbeat
    6FABB900F3EEEC61
    Voltorb
    E9243AE60707C461
    Vulpix
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 6870774EDCCF5C26
    Wailmer
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 A36ED36F10EDDF89
    Wailord
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C6B2B1226711B417
    Walrein
    600C15C97A07635B
    Wartortle
    0F02955878490C5D
    Weedle
    29CC9E0EF1D7F477
    Weepinbell
    4878DB3CEA7C31E1
    Weezing
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 B964DDC53615D4B1
    Whiscash
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 D521BFDAF306CE43
    Whismur
    FF704C3BBDE35BC2
    Wigglytuff
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 BB0893DA002DE3DF
    Wingull
    1922B64C93A475E6
    Wobbuffet
    91166348E9B56CFC
    Wooper
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 C3DA6AFF0F7B7083
    Wurmple
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E1494A9EBB58037F6B34
    Wynaut
    51CAB7300E9283C0
    Xatu
    7D316ADF4B760643
    Yanma
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 8CEF1F80060461DD
    Zangoose
    9C30E2E21F157234
    Zapdos
    82FBD860AE242721313D2BCE9004E149 CBA3EA0392726DCC
    Zigzagoon
    A5F54B4743289103
    Zubat
              The Middle East’s New Divide: Muslim Versus Muslim         

    This article appears on Al-Monitor.com, where you can find the full version. 

    On June 8, a devastating clash between residents and militia members erupted at the headquarters of the Libya Shield Brigade in Benghazi, Libya, leaving dozens dead and scores more injured. Meanwhile, the next day on the Sunday talk show circuit in the United States, amid continued partisan discussion of the September 2012 consulate attack in Benghazi, there was scant mention of the major clash from the day before. The disconnect exemplified the chasm between the new battle lines on the ground across the Middle East and the political discourse a world away.

    For much of the last decade, most have digested the narrative of a Muslim-West divide. It was so pervasive that newly elected US President Barack Obama, portrayed as a symbolic messiah bridging two worlds, was awarded a Nobel Peace Prize before even completing a year of his term. Twelve years after the 9/11 al-Qaeda attacks, much of the discussion about the "Muslim world" has internalized this language, and why not? The conflict between the Palestinians and US-supported Israel remains unresolved, US drone strikes continue unabated in Pakistan and Yemen and terrorist attacks like the Boston Marathon bombing are still occurring in deadly fashion.

    These days, however, one is more likely to see the burning of a Syrian government flag than an American flag amid the world’s deadliest ongoing conflict, for which the United States is criticized primarily for not intervening. One is more likely to see Iraqis killed in a terrorist attack than Americans. In fact, in recent years approximately 90% of terrorism-related fatalities have been Muslim. One is more likely to see the demonization of a Shiite than a Jew by an extremist Muslim ideologue. The battle lines have shifted from Islam versus the West to Muslim versus Muslim, and it is time for politicians and pundits in the United States and the Middle East alike to catch up.

    Read more: http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/08/new-middle-east-muslim-versus-muslim.html#ixzz2c5fRQCzj

              The Mysterious Case of Elisa Lam        

    The Mysterious Case of Elisa Lam

    leadlam
    There are mysteries that are so eerie and strange that they boggle the mind for days on end. The case of Elisa Lam is one of them. In February 2013, this 21-year-old student from Vancouver, Canada, was found dead inside the Cecil Hotel’s rooftop water tank in Los Angeles. The L.A. County Department of Coroner ruled the death “accidental due to drowning” and said no traces of drugs or alcohol were found during the autopsy. However, there is much more to the story than what is implied by police reports. The first piece of evidence that needs to be considered is an elevator surveillance tape that recorded Elisa’s behavior only a few moments before she lost her life.
    The four-minute video posted on YouTube shows Elisa pressing all of the elevator buttons and waiting for it to move. Seeing that the elevator doors are not closing, starts behaving extremely bizarrely. Here’s the video.
    Right after the events of the video, Elisa apparently gained access to the rooftop of the hotel, climbed to its water tank and, somehow, ended up drowning in it. Her body was found two weeks after her death, after hotel guests complained about the water’s taste and color. Incredible.
    At first, Elisa enters the elevator and apparently presses all of its buttons. She then waits for something to happen but, for some reason, the elevator door doesn’t shut. She starts to look around, as if she is expecting (or hiding from) someone. At 1:57, her arms and hands start moving in a very strange matter (almost not human) as she appears to be talking to someone, something … or nothing at all. She then walks away. The elevator door then shuts and appears to start working again.
    Seeing the surveillance footage, most people would conclude that she was under the influence of drugs. However, Elisa did not have a history of drug use and her autopsy concluded that no drugs were involved. When one looks at the context and the circumstances of this death, things become even more mysterious.

    Cecil Hotel’s Dark History

    Built in the 1920s to cater to “businessmen to come into town and spend a night or two”, Cecil Hotel was quickly upstaged by more glamorous hotels. Located near the infamous Skid Row area, the hotel began renting rooms on a long-term basis for cheap prices, a policy that attracted a shiftier crowd. The hotel’s reputation quickly went from “shifty” to “morbid” when it became notorious for numerous suicides and murders, as well as lodging famous serial killers.
    “Part of its sordid history, involves two serial killers,  Richard Ramirez and Jack Unterweger.
    Now on death row, Ramirez, labeled “the Nightstalker”, was living at the Cecil Hotel in 1985, in a top floor room.  He was charged 14 dollars a night.  In a building filled with transients, he remained unnoticed as he stalked and killed his 13 female victims. Richard Schave, said “He was dumping his bloody clothes in the Dumpster, at the end of his evening and returned via the back entrance.”
    Jack Unterweger, was a journalist covering crime in Los Angeles for an Austrian magazine in 1991.  “We believe he was living at the Cecil Hotel in homage to Ramirez,” Schave said.
    He is blamed with killing three prostitutes in Los Angeles, while being a guest at the Cecil.
    In the 50’s and 60’s the Cecil was known as a place that people would go to jump out of one of the hotel’s windows to commit suicide.
    Helen Gurnee, in her 50s, leaped from a seventh floor window, landing on the Cecil Hotel marquee, on October 22, 1954.
    Julia Moore jumped from her eighth floor room window, on February 11, 1962.
    Pauline Otton, 27, jumped from a ninth floor window after an argument with her estranged husband, on October 12, 1962.  Otton landed on George Gianinni, 65, who was walking on the side walk, 90 feet below. Both were killed instantly.
    There was also a murder of one of the residents.  “Pigeon Goldie” Osgood, a retired telephone operator, known for protecting and feeding pigeons in a nearby park, was found dead in his ransacked room on June 4, 1964.  He had been stabbed, strangled, and raped.  The crime still remains unsolved.”
    Elisa Lam’s case is yet another sordid addition to the hotel’s history and can lead us to ask: “What the hell is wrong with that place”?

    The Movie “Dark Water”

    dark_water
    The story of Elisa Lam is eerily similar to the 2005 horror movie Dark Water. Dahlia, the main protagonist of the movie moves into an apartment building with her young daughter Cecilia. Both of these names are relevant. Black Dahlia is the nickname given to Elizabeth Short, a woman who was the victim of a gruesome murder in 1947 – one that appeared to be particularly ritualistic. The case was never solved. According to LA Observed, it is rumored that Black Dahlia was at Cecil Hotel right before she lost her life.
    “The Black Dahlia, Elizabeth Short, is alleged in at least one book to have hung out at the Cecil and drank at the bar next door before she disappeared in 1947, though cultural historians Kim Cooper and Richard Schave of Esotouric say that’s just rumor.”
    - LA Observed, Serial Killer Central
    In the movie, the daughter’s name, Cecilia, is, obviously, quite similar to the name Cecil Hotel.
    After moving into her apartment, Dahlia notices dark water leaking from the ceiling in her bathroom. She ultimately discovers that a young girl named Natasha Rimsky drowned in the building’s rooftop water tank, which caused the water to turn black. The owner of the apartment building knew about this fact but refused to take action. Elisa Lam’s body was  in the water tank for over two weeks, causing hotel guests to complain about foul tasting “black water”.
    The ending of the movie is also eerily relevant: The apartment buildings elevator malfunctions and the ghost of Cecilia’s mother braids her hair. Is Elisa Lam’s death one of those ritualistic murders that are synchronistically mirrored in a Hollywood movie?

    Another Strange Coincidence

    Shortly after the discovery of Elisa Lam’s body, a deadly outbreak of tuberculosis occurred in Skid Row, near Cecil Hotel. You probably won’t believe the name of the test kit used in these kinds of situations: LAM-ELISA. That is hardcore synchronicity.

    No Foul Play?

    LA authorities ruled in June 2013 that Elisa Lam’s death was accidental and that she was “probably bi-polar”. That being said, some questions remain unanswered. How did Elisa, who was obviously not in her right mind, end up in the hotel’s water tank, an area that is difficult to access? Here’s a news report describing the water tank area.
     As the reporter states in the video, the rooftop area is protected by an alarm system and the water tank is difficult to reach. How did Elisa reach that area? Also, how did she close the water tank lid?
    As is usually the case for strange deaths, authorities have been incredibly secretive and non-transparent during this investigation. What truly happened here? Why are there so many strange coincidences? Why was Elisa Lam acting so strange in the elevator? Was there a ritualistic aspect to this death? Why is the Cecil Hotel a hotbed for these kinds of stories? Is there some paranormal stuff going on there involving dark entities? The mystery appears to be whole and authorities do not seem to be wanting to probe further. Maybe I should cite here the slogan that appears on Dark Water movie posters : “Some mysteries are not meant to be solved”.
    Read more at http://vigilantcitizen.com/vigilantreport/mysterious-case-elisa-lam/#FZs5Pi7g3Eb2zD3o.99
              Re: Latest Probe Brings Total of Missing Money to $900,000 at Wake Register of Deeds Office        
    When crooks run the system then crooks milk the system.
    Posted by Tony D
              Nina "powerhouse" Jurna        

    'Mijn koers eist dat ik loslaat'


    AMSTERDAM - Nina – ‘Powerhouse’ – Jurna was de afgelopen dagen wereldnieuws in Nederland, vanwege de presentatie van haar boek Standplaats Paramaribo, uitgegeven door het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT). Ze haalde paginagroot de grootste krant van Nederland, halfpaginagroot de voornaamste krant van Amsterdam, ze zat aan tafel, tegenover Rita Verdonk, bij de Nederlandse talkshow der talkshows Pauw & Witteman. De RTL4-correspondente kreeg aandacht van Lijn 4, van AT5 en veel meer. Maar voor het ware verhaal ben je bij deze blogspot op het juiste adres. “Ik heb het spiritueel gevoel dat ik in contact sta met het universum.”

    “Wauw, lijkt wel een troon”, zegt Nina over de zetels bij de raamzijde in het restaurant van het Americain Hotel, vermaard om zijn Jugendstil-architectuur en Art Deco-interieur. Een geriefelijkere plek konden we ons niet wensen. Halverwege het gesprek zal ook nog eens live pianomuziek worden ingezet; een mengeling van licht klassiek en dito jazz. Zichtbaar moe vleit de koningin van de Surinaamse journaille zich op haar zetel. “Moe van het fietsen en van alle indrukken”, zegt ze. “Gisteren was een openbaring. Vooral hoe Cohen zichzelf was en niet een formeel praatje afstak.”

    Ze heeft het over de Amsterdamse burgemeester Job Cohen, die woensdag het ‘eerste exemplaar’ van haar nieuwe boek Standplaats Paramaribo in ontvangst mocht nemen. “Migreren betekent tegenwoordig niet dat je een land loslaat maar dat je één erbij krijgt”, zei Cohen. “Er ontstaat een nieuwe, dynamische relatie, waarvan die tussen Amsterdam en Suriname er één bij uitstek is. Daarom ben ik trots om het eerste exemplaar te mogen ontvangen.”

    Nina is werkelijk overrompeld door het aantal mensen dat op de presentatie in het stadhuis was. En van het enthousiasme. “Ik ben blij dat het boek af is”, zegt ze. “Het is een afsluiting van iets waarvan ik niet wist dat ik dat in mij had; ik ben meer dan een correspondent. Het doet me goed dat ik verneem van mensen dat ze het in één ruk uitlezen. Maar ik heb het niet daarom geschreven. Het was vooral in de eerste instantie voor mezelf.”

    Nina leerde ik kennen vlak voor haar emigratie in 2000 naar Suriname. “Ik was toen erg zoekende naar mezelf en had weinig stabiliteit”, vertelt ze over die periode. “Ik heb toen ook veel adressen gehad en was voortdurend in onderhuur. Het enige stabiele dat ik had was [de Amsterdamse lokale televisiezender] AT5, maar daar kon ik mijn ei niet kwijt. Ik heb nu meer vertrouwen gekregen in het leven en in mezelf. Ik sta steviger op mijn benen als persoon.”

    En wat een legdrang had ze. Weinig zelfvertrouwen en stabiliteit of niet, toch wist ze zeker dat ze haar ei – wat nu blijkt zo groot als dat van een struisvogel – wel kwijt kon. “Ik wilde graag naar Suriname omdat ik het gevoel had en wist dat ik mijn drive zou kunnen omzetten in verhalen. Wat ik wel bij AT5 had geleerd was humor en andere ingrediënten toevoegen wat het nieuws overstijgt.”

    Haar carrière op AT5 was mij ontgaan omdat ik zelf inmiddels alweer vier jaar in Suriname woonde. Maar ik herkende die dadendrang en het onverzettelijke geloof dat er meer voor je weggelegd is. Hoewel ik Nina persoonlijk slechts enkele uren kende, was dit voldoende – en uiteraard haar Surinaamse roots – voor mij haar voor te stellen aan de redactie van RTL4-nieuws. Ik wilde het beste voor Nina maar vooral voor Suriname; mijn gevoel zei dat zij het land breed zou kunnen belichten via de camera. Maar om nou te zeggen dat ik visionair bezig was, nou nee. Zoals Nina met haar levenspartner Dave Edhard Suriname belichten, onder de noemer van Fawaka Creation, overtreft de stoutste verwachting. Zelf omschrijft ze het als volgt: “Het is een chemie en wanneer het ook klikt met andere mensen, dan krijg je dit als resultaat. Ik wilde ook geen kinderen en geen partner. Ik stond er niet voor open.” Inmiddels heeft ze twee prachtige kinderen gebaard. Leila Esperanza en Zen Ibrahim, aan wie ze Standplaats Paramaribo heeft opgedragen.

    Een diepe wens

    Tijdens de presentatie in het Amsterdamse stadhuis, vroeg Sam Jones van de Wereldomroep en van radio Zorg en Hoop mij om Nina ‘te typeren’. Dan komt er maar één zin in me op. ‘Ze is een powerhouse’. “Dat heb ik van kinds af aan, dat als ik iets wil, ik ervoor vecht. Ik ben niet bij een kerk, maar ik heb wel het spiritueel gevoel dat ik in contact sta met het universum. Ik geloof dat wanneer je als mens een wil heb, een diepe wens, dan ook het universum aan jouw energie gaat meewerken. Het is een oergevoel, een oerenergie, waarvan ik denk dat die in de natuur in Suriname aanwezig is.”

    “Hier in Nederland was ik zoekende. Het is een eeuwige zoektocht, waarbij je iets ontdekt voor jezelf om te kunnen creëren. Het komt allemaal vanuit mijn hart. Het is nog niet klaar. Ik zit er nog steeds in. Ik probeer wel rust te nemen, wat heel moeilijk voor mij is. Ik wil te veel en ben nooit tevreden. Waar ik nu sta, is nog niet echt wat ik wil. Het land Suriname geeft mij veel inspiratie, waardoor ik steeds nieuwe energie krijg. Wel is die euforie van het begin – die roze bril – weg. Dat is jammer. Maar ik heb in mezelf nu een stevigere basis.”

    Nina gelooft niet in termen van een ‘God’ of ‘Almachtige’. Hoe denkt ze dan die energie toch te kunnen vasthouden en de dankbaarheid hierover te betonen?
    “Door te bezinnen. Blij te zijn met de wijze waarop je gecreëerd bent”, klinkt het verre van atheïstisch. “Dat het allemaal toch een betekenis heeft gehad. Te zoeken naar de betekenis waarom ik hier ben, wat mijn doel hier is. Vandaar dat ik zie dat ik er nog niet ben. Ik geloof dat wanneer je je hart volgt, je dan signalen krijgt welke stappen je moet nemen. Als je dat niet doet, dan kan het gebeuren dat je op den duur niet meer vatbaar bent voor die signalen en dan wordt het allemaal heel troebel.” Op basis van deze ervaring, zegt ze over haar verleden: “Ik was in de war.”

    Drie dimensies

    Nina beseft als geen ander dat het leven geven en nemen is; een belangrijke voorwaarde om geestelijk te kunnen blijven groeien. “Naarmate ik verder wil, laat ik dingen los. Ik doe binnen Fawaka Creation niet alles zelf meer; ik werk steeds meer met andere regisseurs. Neem bijvoorbeeld Kevin Headley, die maakt voor MTNL [Multiculturele Televisie Nederland] een jongerenprogramma. Hij is een hele ambitieuze Surinaamse jongen. Behoorlijk selfmade en voor zover ik weet, komt hij niet voort uit de elite. Ik ben blij dat ik bijdraag aan zijn vorming. En als ik dat goed doe, dan heb ik er later zelf ook profijt van. Mijn koers eist dat ik loslaat, anders ga je gek worden. Twee jaar geleden kon ik dat echt niet.”

    Maar wat is dat einddoel nou precies, zoals Nina ‘Powerhouse’ Jurna het voor ogen heeft?
    “Die snelle journalistiek wil ik afbouwen. Wat ik voor me zie, is dat ik documentaires of films maak én schrijf vanuit een soort rust. Ik wil een brede basis met deze drie dimensies. Dan zie ik mezelf bij de rivier, met de kinderen in de buurt, tot rust komen en een scenario schrijven. En dat ik me niet meer bezig hou met het nieuws van de dag. Journalistiek is wel een goede basis. Het is een karaktertrek, je kan het niet aanleren; je zoekt eerder een soort vorm die bij je past.”



    De dag van presentatie - een fotoverslag

    Nina tijdens haar korte toespraak in de koffiekamer van de raadszaal tijdens haar boekpresentatie, afgelopen woensdag, in het Amsterdamse stadshuis. Onder de toehorenden waren toch wel niet de eerste de besten. Alhoewel; de eerste en ook nog de beste burger van Amsterdam, Job Cohen, was een van hen. Nina maakte het statement: "Ik mis Nederland niet als land maar wel Amsterdam als stad." Deze uitspraak zal Cohen ertoe inspireren een dankwoord uit het hart te houden.

    Het was een bijeenkomst van vele vrienden, nieuwe en oude bekenden. Hier hebben we Remy Jungerman, Apana van Leeuwaarde en Iris Dekker. Sorry Apana; je bent te mooi om te worden weggephotoshopped.


    Ook Mariëlle "mooiste vrouw van Amsterdam" van Sauers was er met Shanti en Bodi.


    En waar er nieuws is, zijn er altijd nieuwsjager en -makers. Boven maakt Prem weer een stevig statement in de microfoon van de Wereldomroep en hiernaast doet Henry Strijk niet ten onder.


    Myra Winter en Remy, die op zijn shirt heeft staan 'Creature of the night'. Zou dat de reden zijn waarom we hem zo weinig zien, zie je Patrick "Rasta" Dorder van de Wereldomroep denken. De laatste keer dat ik Dorder zag was vorig jaar in Wenen, tijdens de top van de EU, Latijns-Amerikaanse en Caribische landen.


    Dan is het tijd voor uitreiking van het eerste exemplaar aan de eerste burger. Daarna wordt het ook nog eens gesigneerd. Burgemeester Cohen, hoe luidt de voordracht? Dan klinkt het toch een beetje stijfjes: "Dat is geheim."
    Maar als het goed is, staan woorden in als: "voor mijn lieve burgemeester". Althans, dat hoorde ik hem zojuist aan intimi voorlezen. Maar ik kan Oost-Indisch doof zijn.
    Hé, op deze foto links, zien we in het midden het hoofdje van Ralf van de Beek, persman van de Nederlandse Ambassade te Paramaribo!

    En als je toch aan het signeren bent, dan kan je meteen mijn rug op, moeten sommigen hebben gedacht. Het was in elk geval een dolle pret!

    Maar burgermeester Cohen kreeg nog meer. Hierboven bedankt hij veldbotanicus Frits van Troon voor een DVD-exemplaar van de documentaire 'Zonder Plant Ga Je Niet Leven'. Op de valreep, want Van Troon vertrekt de volgende dag. In het midden Fenny Vlietstra, de producer van de IDS-documentaire. Hé, en die stralende glimlach hier rechts is van Harriët Duurvoort. Tegenwoordig verkast naar Feyenoord-stad. Maar Robin Hood-stad is in de picture, begrijpen we. Ja kijk uit Harriët; tegenwoordig heet ik Iwan van der Meyden!

    O ja, toen was er ook nog een pakketje haring! Nina raakte zichtbaar opgewonden van het idee. Een 'echte Surinamer' zal nooit begrijpen wat je lekker vindt aan die "rauwe vis". Maar voor het eten nog even snel op de staatsiefoto. In de zaal riep ik: "trouwfoto", maar toen zag ik Nina toch een beetje verschrikt opkijken. Dus houden we het op staatsiefoto.
    Er waren nog veel meer mensen zoals acteur Kenneth Herdigein, de dictator van "Paramaribo Papers", kunstschilder Frank Kreton, Ryan Jessurun van Noticias, kunstfotograaf Mieke van de Voort, schrijver Clark Accord, documentairemaker Hans Arends, AT5-nieuws, RTL-nieuws en de koffieman. Te veel om op te noemen. Het mooie was dat er vooral de sfeer van vriendschap hing. En de toon werd gezet door onze Job! He did a good job. En wat denk je: ik heb 1.000 visitekaartje laten drukken en had er geen één bij me. Ik blijf een hopeloze netwerker. Dus bij deze. En Suriname: van harte gefeliciteerd met Nina. En andersom!

    Terug naar: Amsterdams Venster
              Een Goede Basis - Ruth Wijdenbosch        

    Paramaribo - Weer is er een ‘goede basis' gelegd. Het Nieuw Front wil nog eens vijf jaar, waardoor de bevolking ‘eindelijk profijt' zal hebben van de stabiliteit, zegt Ruth Wijdenbosch, zevende op kandidatenlijst van de NPS in Paramaribo. Het wordt haar ‘laatste termijn' als politica. "Als het ons weer wordt ontnomen, heb ik sowieso niet meer de puf om met het Nieuw Front in 2010 puin te ruimen."

    Tekst Iwan Brave/dWT foto Werner Simons, de Ware Tijd 21 april 2005

    Ze is net weer op krachten gekomen, na een week van ziek zijn. De griep. Daardoor heeft ze een aantal belangrijke verkiezingsvergaderingen van haar partij gemist. Maar er zijn gelukkig nog meer belangrijke vergaderingen op schema. "Ik denk dat we er echt lekker inkomen", zegt ze over de verkiezingskoorts binnen de partij. "Wat ik om me heen hoor is dat de spirit erin zit. Je hoort wel NPS'er klagen dat ze worden verwaarloosd als we in de regering zitten, maar als eenmaal de campagne er is, gaan ze volop voor de partij. Ik zat wel in de spanning, want er is nog veel werk te verrichten aan infrastructuur, woningbouw en perceelaanvragen. Dat zijn de zaken die ik het meest tegenkom."
    Om de woensdag houdt Ruth Jeanette Wijdenbosch als parlementariër een spreekuur waarbij ‘iedereen' welkom. "Waarschijnlijk vinden de mensen dat de NPS te algemeen werkt, te veel naar nationale ontwikkelingen gaat. Maar mensen vergeten dat ze juist daarom voor de partij hebben gekozen", zegt ze.
    Is de NPS binnen het Nieuw Front de partij die meestal de kastanjes uit het vuur haalt?
    "Ik vind van wel. Hoewel vaker wordt gezegd dat we een creoolse partij zijn, gaat de NPS voor de belangen van alle bevolkingsgroepen. Het is niet zo dat we bijvoorbeeld voor die van Para en Coronie gaan en niet voor die van Wanica. De NPS probeert breed ontwikkeling te brengen. De indruk bestaat dat andere partijen zich meer bezig houden met de eigen groep, met mensen die op hun lijken, zoals dat wordt gezegd. Maar over het algemeen worden binnen het Nieuw Front de belangen van alle groepen behartigd. En elke groep – ook maatschappelijke of sociale – heeft zijn specifieke belangen die naar voren worden gebracht. Daarom is het belangrijk dat er binnen deze groep een katalysator is die kan zeggen: ‘Ho, iedereen is gelijk'. En zo'n goede katalysator is president Venetiaan. Men zegt weleens dat er onder hem geen daadkracht is, maar binnen het Nieuw Front worden beslissingen genomen op basis van consensus; vooral de twee grote partijen erin, maken dat je wat langer praat. Vandaar dat Venetiaan als NPS- voorzitter heeft gezegd dat het moeilijk wordt te regeren met nog een andere combinatie. Dat is niet zozeer principieel tegen bepaalde partijen gericht. Maar samenwerken met Desi Bouterse is voor mezelf niet mogelijk. Ik zal niet zeggen met heel de NDP, maar er zijn meerdere personen in die partij waarmee samenwerken principieel niet mogelijk is."

    Waarschuwend geluid
    En Jules Wijdenbosch van de VVV? "Ik heb niets tegen de persoon Wijdenbosch, wel tegen zijn werkwijze. Hij is iemand die wettelijke regels met de voeten treedt. Hij vindt dat hij cheques mag tekenen en de staat daarmee mag binden. Het geldt ook voor Henk Goedschalk en Errol Alibux. Goedschalk heeft voor zoveel ellende gezorgd. Hij heeft nooit een waarschuwend geluid vanuit de Centrale Bank laten uitgaan, zoals André Telting dat meerdere malen heeft gedaan. Hij en de minister Humphrey Hildenberg van Financiën zijn gekomen met regels van zelfstrafbaarstelling; dat zijn mensen waarmee ik kan werken, mensen die ‘nee' kunnen zeggen tegen een president. Maar Goedschalk gaf juist aanwijzingen hoe regels te omzeilen en zichzelf daarbij te bevoordelen. Persoonlijk ben ik iemand die qua regels strikt is."
    Terugkomend op het onderwerp van ‘gebrek aan daadkracht' zegt Wijdenbosch dat economische ‘ordening' veel tijd in beslag heeft genomen. Er is een commissie Staatsschulden ingesteld en zelfs een ‘bureau voor de staatsschulden'. Deze ordening is zowel nationaal als internationaal van groot belang voor Suriname. "Men onderschat vertrouwen hebben in instituten als de regering en de Centrale Bank", zegt Wijdenbosch. "Komende uit de bankwereld weet ik dat dat van eminent belang is. Vroeger als men de naam ‘Suriname' hoorde, kon je makkelijk kredieten sluiten. Anno 2005 is dat vertrouwen weer op de drempel van herstel. De komende vijf jaar staan we binnen en kunnen we weer aan tafel schuiven."
    Kijkende naar sociale toestanden in wijken; worden mensen dan niet vergeten? "Het lijkt alsof we uitsluitend kijken naar stabiliteit. Je hoort ook die kritiek: ‘kijk over die muur van stabiliteit'. Maar zonder kan je niet eten, niet doen aan armoedebestrijding, goede huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg. Als die stabiliteit als basis er niet is, dan is het dweilen met de kraan open. Die stond wagenwijd open toen we in 2000 aantraden. Er waren zoveel schulden die eerst op een rij moesten worden gezet. Men onderschat dat, vandaar dat we veel werk in de campagne moeten steken. Die armoede zit diep. Elke keer laat het Nieuw Front deflatie achter, maar als er een andere regering komt, zitten we weer op het nulpunt."

    Grote ontwikkelingen
    Maar Wijdenbosch wil toch graag erop wijzen dat er wel degelijk ook aan andere zaken wordt gewerkt. Ze wijst erop dat in 2000 de AOV 35 Surinaamse dollar bedroeg en dat die systematisch verhoogd is naar 175 Surinaamse dollar. De overheid heeft weliswaar slechts zo'n 800 sociale woningen opgezet, maar daarnaast zijn door particulieren duizenden woningen gebouwd tegen 7 procent leenrente. Toegegeven, het kan allemaal beter.
    "Er leven nog te veel mensen in armoede", geeft Wijdenbosch ruiterlijk toe. "Maar dat komt niet door het Nieuw Front, men kijkt wel naar ons. Maar ook ik kijk naar het Nieuw Front. Er moet een minimaal sociaal pakket komen waarop iedereen recht heeft. We staan aan de vooravond hiervan. Als het Nieuw Front nog eens vijf jaar krijgt, dan liggen er grote ontwikkelingen op stapel, waardoor de bevolking eindelijk profijt zal hebben van stabiliteit."
    Zo ligt er een sectorplan Huisvestingsbeleid gereed met een budget van 18 miljoen euro, deels gefinancierd uit de eigen begroting, deels uit de verdragsmiddelen. Ze wijst ook op sectorplannen voor volksgezondheid en onderwijsvernieuwing. "De afgelopen periode was de meest actieve waardoor een goede basis is gelegd voor de komende tien jaren in de sociale sector", zegt Wijdenbosch.
    Huisvesting is iets wat zij ‘op de voet' volgt. "Ik volg alle volkswoningbouwprojecten. We zijn bezig bestaande woningen op huurkoopbasis over te dragen. Voorlopig hebben we alle verhogingen van de huurprijs van volkswoningen aangehouden. Er ligt ook een andere projectfinanciering van China op stapel." Wijdenbosch is van mening dat Sociale Zaken ‘uit de sfeer van bedelen' moet worden gehaald. Van eminent belang daarbij is een samenwerking tussen Sociale Zaken en het Ministerie van Arbeid. "Ook de mensen zelf moeten uit die sfeer, vooral vrouwen", licht Wijdenbosch toe. "Ik kijk uit naar een totale transformatie, waarbij we naar gezinsbegeleiding moeten. De projecten moeten er op gericht zijn mensen economisch zelfstandig en weerbaar te maken. Men moet er trots op zijn dat je uit die armoedecyclus wordt gehaald. Men moet niet langer naar Sociale Zaken gaan voor alleen die sociale kaart of kinderbijslag, maar voor perspectief voor jou en je kinderen. En dat kan allemaal niet zonder die stabiliteit."

    Opbeurend telefoontje
    Er wordt meerdere malen gebeld. Een treurig telefoontje betreft het ernstige verkeersongeluk dat Luciën ‘Piertje' Piereau – de ‘officieuze bodyguard' van president Venetiaan – de nacht eerder is overkomen, na een partijvergadering in Para. Een ander telefoontje is opbeurend. "Iemand belt en zegt dat ze nu al een uitnodiging wil voor de inauguratie van onze president", lacht Wijdenbosch. De spirit lijkt inderdaad aanwezig. Ze wijst op de basis die eerder tussen 1991 en 1996 was gelegd, waarna de regeermacht werd weggekaapt. "Als het ons weer wordt ontnomen, heb ik in elk geval niet de puf om weer met Nieuw Front in 2010 puin te ruimen", zegt Wijdenbosch zorgelijk. "Gelukkig hoor ik jongeren ook zeggen: ‘Toch Nieuw Front, want andere regeringen breken alles af'. Jongeren vormen geen homogene groep. Je hebt een deel dat heel verstandig denkt, maar ook een deel dat heel rijk wil worden zonder werken. En als iemand dan dansend en huppelend op het podium komt, die onverklaarbaar rijk is geworden, dan is hij jouw idool."
    Op de opmerking dat er ook weldenkende jongeren binnen de NDP zijn, zegt Wijdenbosch: "Maar als je ze confronteert met de Decembermoorden, de slachting van Moiwana, de moord op Gooding, Horb en Hawker en met al die militairen die zijn verdwenen of zogenaamd een zonnesteek hebben opgelopen, dan weten zij als intellectuele jongeren daarop geen antwoord. Of ze doen er stoer over. Maar een fundamentele discussie vermijden ze. Omdat ze weten dat als ze erbij stilstaan, ze het ook moeten veroordelen. Maar Bouterse is de jongste van de groep van grote partijleiders. Hij is ook een volksjongen. Daarnaast voelen bepaalde jonge mensen zich aangetrokken tot iemand die wakamantaal spreekt."
    Wijdenbosch heeft 33 jaren in het bankwezen gewerkt, waarin afwisselende werk heeft gedaan. Afwisseling, daar houdt ze van. Daarom zijn vijf perioden in het parlement wel welletjes. Al vanaf 1987 is ze in de politiek. "Ik ben zo langzamerhand een veteraan", zegt ze met lichte zelfspot. Ook al komt het Nieuw Front weer in de coalitie, dan nog wil ze het daarna voor gezien houden. "Omdat jongeren moeten overnemen", motiveert zij. "We moeten meer vertrouwen in jongeren stellen en meer in ze investeren. Leiders denken vaak dat als ze opstappen, de zaak in elkaar zal donderen. Maar dat is niet waar. Onze democratie moet verfijnder worden. Ik ben voorstander van beperking van zittingsperioden voor bestuurlijke functies; alleen dan krijg je snellere doorstroming. Binnen politieke partijen worden bepaalde jongere personen als leider wel gedragen door de tweede en derde lijn, maar toch worden zij niet naar voren geschoven. Dat getuigt niet van politieke moed. De leiders in Suriname gaan lang door in leeftijd, waardoor er een generatiekloof kan ontstaan met jongeren. Tegen de tijd dat de volgende overneemt, dan is die ook al 70 jaar oud, maar wil ook enkele jaren leiden. Daarom zeg ik voor mezelf: ‘Mijn laatste periode'."

    Volgende uitdaging
    De reden waarom Wijdenbosch in 1987, na zeven jaren militaire dictatuur, in de politieke arena stapte, was herstel van democratie en rechtsstaat. "Hiervoor is inmiddels een goede basis gelegd", zegt zij. "Maar onderzoek naar schending van mensenrechten is nog steeds in de beginfase. Ik ben ervan overtuigd dat het ook hiervan iets terecht zal komen; Suriname zal geen uitzondering worden. Bij veel voormalige militaire dictaturen zie je dat het oplossen van mensenschendingen trager van de grond is gekomen."
    Als vice-voorzitter heeft ze de tweede hoogste functie bekleed in het parlement, het controlerend orgaan van staatsmacht. "Ik prijs me gelukkig als enige vrouw een vijfde periode te kunnen doen; waarvan ik tweemaal vice-voorzitter ben geweest, dat kan niemand anders vertellen. Ik heb menigmaal als waarnemend voorzitter opgetreden en heb nooit iemand horen klagen: ‘Ram Sardjoe is weg en het werk ligt stil'. Dan is nog mijn enige volgende uitdaging het voorzitterschap van DNA."
    Over het niveau van het parlement zegt ze: "Ik kijk uit naar meer professionals. Mensen moeten zich in specifiekere onderdelen verdiepen. We houden ons te weinig bezig met het algemeen beleid en bewegen te veel op het niveau van RR- en DR-raad. Ik ben ook voor meer efficiëntie binnen het parlement, met een strakkere spreektijd. Ik heb november vorig jaar in het Italiaanse parlement een Vrouwenwereldconferentie mogen voorzitten – wat ik als een hoogtepunt heb ervaren. Het ging over rechten van kinderen en jonge mensen. Na drie minuten schakelde de griffier je microfoon uit en ging die van de voorzitter weer aan."
    Maar om efficiënt te kunnen werken, zijn een nieuw DNA-gebouw en een fulltime functie ‘hoogste prioriteit'. "Dat nieuwe gebouw moet er zeker komen in de komende vijf jaar", zegt Wijdenbosch. "Ik geloof ook erin dat het moet lukken aan de hand van onze prestaties, onze gedrevenheid en goede argumentatie de mensen ervan te kunnen overtuigen dat kiezen voor de toekomst een keuze voor het Nieuw Front is. Ik geloof erin dat het geld dat verdiend is en zal worden verdiend, geïnvesteerd zal worden in de mensen. Voor een groot deel is de moeilijke periode achter de rug. Als het de komende termijn er niet van komt, dan zal ik samen met hen teleurgesteld zijn."


              Niet Tégen, Maar Vóór - Marten Schalkwijk        

    DOE is een hervormingspartij. Dat betekent dat vóór de verkiezingen niet met de NDP, VVV of het Nieuw Front wordt gewerkt.


    Tekst Iwan Brave/dWT foto Hijn Bijnen, de Ware Tijd, 19 april 2005

    "Het inkomen van de burger moet naar een hoger plan", zegt voorzitter Marten Schalkwijk, tevens lijsttrekker in Paramaribo. Hij is pragmatisch en hekelt de ‘schijnwerkelijkheid' van de Surinaamse democratie. "Het is een flinterdun vernislaagje, maar inhoudelijk is het niets."

    Tegenwoordig is het kantoor van Nikos (NGO Instituut voor Kaderontwikkeling en Onderzoek) niet meer te missen in de Albergastraat. Buiten staat prominent een verkiezingsbord van UPS-DOE B ‘time for a change'. Het lijkt de overgang te verbeelden van Marten Schalkwijk als onderzoeker in het sociaal-maatschappelijk veld naar de politicus in de politieke arena. Zeven jaar geleden heeft hij Nikos opgezet, zijn dagelijks werk. Veel onderzoek. "Ik probeer die samenleving goed te begrijpen en in kaart te brengen. Daarnaast begeleiden we een aantal organisaties, we monitoren een pakket van Cordaid-ontwikkelingsprojecten ter waarde van 1 miljoen euro. Dat stopt eind april."
    Maar Nikos blijft. Schalkwijk wacht de verkiezingen af. Als hij in het parlement komt, zal hij Nikos als wetenschappelijk en onderzoeksbureau inzetten, om sociaal- maatschappelijke en economische zaken te ‘onderbouwen'. Daarbij zal hij veel studenten inzetten. "Ik hou ervan met jongeren te werken, niet- of net afgestudeerden. Je traint ze door met ze te praten, veel verantwoordelijkheid te geven. In zo'n drie jaar moeten ze zodanig zijn dat ze zeer goed terechtkomen. Wie goed is krijgt ontslag. Ze krijgen bij Nikos alle kansen van hun leven door hard te werken. In onze samenleving krijgen veel te weinig jonge academici goede kansen."
    Eigenlijk had hij de afspraak willen afzeggen, deze vrijdagmorgen, twee dagen voor zijn vijftigste verjaardag. UPS-DOE (Unie van Progressieve Surinamers-Partij voor Democratie, Ontwikkeling en Eenheid) had de avond ervoor de eerste wijkvergadering in Nickerie, in Paradise om precies te zijn. Op de heenweg maakte Schalkwijk een tussenstop in Coronie, voor een ‘radioprogrammetje' met de DOE- lijsttrekker aldaar. De vergadering liep om elf uur ‘s avonds af, toen werd er nog nagekaart en pas rond middernacht werd de terugreis ondernomen.
    Schalkwijk, de ijzervreter, ziet er geradbraakt uit. Hoewel vier uur ‘s ochtends thuis kroop hij niet meteen in bed. Eerst mediteren, de bijbel lezen en bidden. "Ik word geïnspireerd vanuit mijn geloof; niet door machtsdrang en geld verdienen", vertelt de christen in hem. "Het gaat ook om naastenliefde. Je moet voor alles een innerlijke motivatie hebben, het kan ook een externe zijn maar dan is die meestal zwakker. Dat weerhoudt mij ervan corrupt zijn of bepaalde feiten te plegen."
    Hoe rijmt dit zich met een eventuele samenwerking met de NDP, die wordt geleid door een ‘veroordeelde drugscrimineel'. "Ik ben op zich pragmatisch; niet op de zaken vooruitlopen. Dat betekent dat DOE vóór de verkiezingen niet met de NDP, niet met de VVV en niet met Front wil samenwerken. Want wij zijn een hervormingspartij, omdat het inkomen van de burger naar een hoger plan moet; we draaien al dertig jaar in een rondje. Als het slecht gaat met je bedrijf, dan moet het management worden vervangen. Dat geldt ook voor een land. Er is toenemende armoede en toenemende ongelijkheid van inkomens. Na de verkiezingen kijken we wat de uitslag is. Wat heeft de kiezer aan de verschillende partijen gegeven? En op basis daarvan kijken we verder. Als de kiezer ons minder dan vijf zetels geeft, gaan we in de oppositie. We hoeven niet per se bij de pot. Van: hier, neem een of twee ministeries en de boel wordt verkaveld. We willen integraal op het beleid zitten, zo niet; in de oppositie. Dus als de mensen beleidsverandering willen, dan moeten ze ons meer dan vijf zetels geven."

    Zwijggeld
    Schalkwijk is niet gecharmeerd van het gemiddeld niveau in De Nationale Assemblée (DNA). Hij noemt het salaris van vele parlementariërs dan ook ‘zwijggeld'. "Want je moet toch flink van je kunnen afpraten, maar binnen de oude partijen mogen alleen de fractieleiders aan het woord. Kijk maar naar Mangal- Ramsaram; hoe lang heeft het geduurd voordat zij sprak. Het is jammer dat wij haar drie jaar lang niet hebben gehoord. Alle 51 personen dienen te praten. Ik denk dat als je de kwaliteit van de DNA vergelijkt met die van Staten in de jaren ‘60, dan is er sprake van een veel slechter niveau. Te weinig deskundigen, je merkt dat aan de debatten. Mensen met een beetje niveau zijn op één hand te tellen. De DNA is nu niet meer dat controlerende orgaan, maar het stempelkussencollege van de regering. Maar volgens de Grondwet gaat het om de mensen die gekozen worden.
    Ook de oppositie vind ik heel zwakjes; die verschuilt zich achter het feit dat zij ‘niet in het machtscentrum' zit. Dus wacht men dan maar vijf jaren af. Het gaat erom dat je een goede job voor het land wil doen en vooral controle uitoefent op de regering. Het machtscentrumdenken is zo diepgeworteld dat de oppositie zichzelf uitschakelt. Men wacht liever vijf jaar; dicht bij de pot. De kiezer heeft hierdoor een verkeerd beeld van het waarom: je kan niet met alle 51 in het machtscentrum belanden. Het is voor sommige partijen ook een vrij etnische campagne van ‘ala man e nyan, mek unu go nyan ook tu'. Daarmee krijg je geen goed beleid, maar hetzelfde hoopje poep met andere vliegen."
    Een duidelijke aanklacht. En Schalkwijk wil niet meer langer behoren tot de beste stuurlui die aan wal staan. Hij spreekt van een ‘schijnwerkelijkheid', een ‘flinterdun democratisch vernisje'. "Terwijl mensen pinaren", zegt hij. "Omdat vaak mensen geen visie hebben en geen inhoud. Hoe diepgaand worden zaken nu besproken in de DNA? Men praat langs elkaar heen in dit land, omdat men het debat niet durft aan te gaan."
    Schalkwijk geeft nog een voorbeeld van dat ‘dunne vernislaagje'. Twee weken geleden reed hij in Nickerie, over de Cassaveweg. Toen hij een zandstraat wilde inslaan, zag hij op de hoek een infocentrum, glanzend geverfd in de kleuren van de betreffende partij. "Overal zie je die zogenaamde infocentra, waarvan tweederde gesloten is", vertelt hij. "Het is allemaal buitenkant. Toen ik die hoek omsloeg, zag ik dat de rest van gebouw ongeverfd en vol spinrag. Dat bedoel ik met dat flinterdun laagje; ‘das ist nur façade' zegt de Duitser, inhoudelijk is het niets. Veel politici hebben geen inhoud, maar proberen met wat show de kiezers op hun hand te krijgen."
    Het is duidelijk dat Schalkwijk socioloog is. Hij brengt haarscherpe analyses, altijd overtuigend en onderbouwd. Zijn boek ‘Het steentje in de Nederlandse schoen' uit 1994 over de zeurende ontwikkelingsrelatie tussen Suriname en Nederland – en veel meer natuurlijk – geeft aan dat hij ook op geschrift helder kan onderbouwen. Een kwaliteit waarmee weinigen zijn begiftigd.
    Hij wil niets weten over de algemene klacht van de oppositie dat niet naar haar plannen wordt geluisterd door de coalitie. Er kan ook anders oppositie worden gevoerd. Bijvoorbeeld via het ‘maatschappelijk debat'. Schalkwijk: "Als je de burgers achter je krijgt, dan zal het moeilijk zijn om het plan af te wijzen. Neem bijvoorbeeld het verkeer, waarvan iedereen hinder ondervindt. Maar het oplossen betekent natuurlijk wel veel onderzoek, stadsplanning en wegenplanning. Je moet keihard werken. Te vaak wordt er vanuit de losse pols gewerkt. Niet alleen in de DNA."

    Sterke-leiderschapsyndroom
    De populariteit van Bouterse schrijft Schalkwijk toe aan het ‘sterke- leiderschapsyndroom'. "Veel burgers hebben liever dat de leiders de verantwoordelijkheden dragen, dan kan men die van zich afschuiven", licht hij toe. "Maar democratie betekent inspraak. Ook inhoudelijk nadenken. Ik ging een keer op huisbezoek in een wijk. Ik klopte aan bij een bouwvallig huis, waar de armoede van afdroop. Toen ik vroeg: ‘Mevrouw, wat is het grootste probleem hier?', was het antwoord: ‘Nou meneer, daar stelt u een moeilijke vraag'. Je ziet dat mensen niet zelf reflecteren over de situatie. Als je bij een wijkvergadering vraagt ‘hebben jullie vragen?', ‘wat leeft bij jullie, want ik ben nieuwsgierig als politicus', dan heeft niemand een vraag. Maar mensen zijn gewoon niet gewend inspraak te hebben. Ze zijn gewend dat je ze een hand vol beloften geeft en een goed gevoel.
    In het geval van Bouterse gaat het om een sterke man om dingen gedaan te krijgen: men ziet namelijk dat het niet goed gaat. Daarbij heeft hij dat charismatische; hij is de volgende verlosser. Maar je stem is heel wat waard; daarmee moet je goed beleid kopen. Maar nu worden stemmen verkwanseld in een soort jackpot; mensen wagen een gok op politici die loze beloften doen. De verkiezing mag nooit een gok zijn: wie heeft een goed programma, wie heeft integriteit en wie heeft deskundigheid; daar gaat het om."
    Maar is ook dat geen gok? "Ik weet niet of dat wel zo is. Je hebt bepaalde partijen die emoties opzwepen: het wijgevoel, het vlaggengevoel, sopi uitdelen zodat mensen beneveld gaan stemmen. Tegenwoordig word je gewoon betaald. Het is een armoedecultuur. Maar een deel van de kiezers is zelf gecorrumpeerd. ‘Hoeveel geld heb je?' wordt er gevraagd. Je denkt dat je die politieke partij pakt. Maar als je die 50 Surinaamse dollar over vijf jaar uitsmeert, is dat per maand tachtig cent, per week twintig cent, per dag... ze lachen jou uit."
    Schalkwijk wijt het ook aan de partijpolitiek dat bestuurders niet hebben geleerd verder te denken. "Toen ik bij de NPS zat, kwam ik met het voorstel alle RR- en DR- leden te trainen om zo je partij op te bouwen. Nee nee, dat was niet de bedoeling. Partijen die al zo lang bestaan hebben geen kaderschool, niet omdat ze het niet kunnen maar omdat ze het niet willen."
    DOE heeft de afgelopen twee jaar kadercursussen verzorgd, een stuk of twaalf, maar ook aan bestuursleden en kandidaten van andere partijen. "De helft was geen DOE. We hebben eenheid in ons vaandel staan", zegt Schalkwijk. "Zie het maar als een stukje ontwikkelingshulp. Het gaat om de basiszaken: wat is bestuur, wat is politiek en wat is democratie? Dan sta je ervan versteld hoevelen daarvan geen notie hebben. Er wordt politiek bedreven maar velen in politieke partijen weten niet hoe en waarom. De PNR had dat wel vroeger met mensen als Fred Derby; dat was hun kracht." Schalkwijk wijt deze cultuur aan een ‘centralistische politiek'. "Men denkt in termen van machtsconcentratie; men wil niet die druk van onderaf, die zeker komt als je kaders traint."

    Slechts kruimeltjes
    DOE heeft een poging tot samenwerking gezocht in augustus 2003 op basis van de nota ‘De weg naar nieuw politiek leiderschap'. "Iedereen was positief", vertelt hij. "En dat was ook het vreemde. Ik heb tientallen uren met voorzitters gesproken. Maar toen ik vervolgens vroeg om een inhoudelijke of meer formele reactie, bleef dat uit. Hier heb je weer dat voorbeeld van het maatschappelijk debat dat wordt vermeden. Alleen de UPS-partijen hebben positief gereageerd, met hen hebben we tweemaal inhoudelijk gesproken over die nota. We hebben een jaar met elkaar gesproken. Op basis daarvan hebben we elkaar gevonden. De UPS was al door een fusie door een proces gegaan en dat was voor ons waardevol. Het was teleurstellend dat andere partijen niet geïnteresseerd waren."
    Op de vraag waarom DOE niet met UPS een partij is geworden, antwoordt Schalkwijk: "We waren te kort voor de verkiezing voor een fusie. Ik heb die van UPS van dichtbij meegemaakt. Dat zijn moeizame processen. We hebben gezegd: stap voor stap. Toch een stukje pragmatisme: laten we beginnen samen te werken. Het gaat om hervorming en vorming van de samenleving; om die potentie er een keer uit te halen; dat is mijn insteek. Dan til je de hele samenleving, zeker de achtergestelde groepen, naar een hoger niveau. Ik zie politiek als mensen die rond een taart zitten en die willen delen. Maar de taart wordt kleiner en de gevechten groter. Nu krijgen de gewone burgers slechts kruimeltjes. Dan is de oplossing een grotere nationale taart bakken."
    In 2000 haalde DOE de kiesdrempel niet. Deze keer ziet Schalkwijk meer kansen, nu zijn partij in een combinatie meedoet. Hij verwacht dat zo'n zes combinaties een zetel zullen halen. "Wij hebben een economisch programma", zegt hij. "De kiezer zal naar een aantal zaken moeten kijken. Die is gewend tégen iets te stemmen. Deze keer is er geen duidelijke anti-issue. Dus eindelijk heeft men een kans om vóór iets te kunnen stemmen. Hoewel de NDP en het Nieuw Front proberen de verkiezingen te polariseren; beide claimen dat het tussen hún gaat. Wij zeggen: nee. Als de kiezers zich weer voor de gek laten houden door deze polarisatie, dan hebben ze het ook niet geleerd. De patronagepolitiek heeft als een houtluizennest in het gebouw Staat Suriname huisgehouden. Het wordt tijd om die houtluizen te bestrijden."


              De Verstopte Rechtsgang        

    Esbert Vriesde: "Ik Kan Geen Recht In Mijn Land Halen"


    De Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) heeft vernietigend geoordeeld over de Surinaamse rechtspraktijk. De OAS constateert dat rechtzoekenden ‘geen genoegdoening' vinden, ‘vertragingen' en ‘obstructies' in het rechtssysteem en ‘tegenstrijdige uitspraken'. Drie burgers hebben afzonderlijk een klacht ingediend. Ook het relaas van Esbert Vriesde (72) lijkt hieronder te vallen.



    Tekst Iwan Brave/dWTfoto Hijn Bijnen - de Ware Tijd, 3 maart 2005

    Er is niets romantisch aan het hoogste rechtscollege van Suriname. Niets van een advocaat die een vurig pleidooi houdt, niets van rumoer in de zaal en een rechter die de menigte tot stilte afhamert: orde, orde! Het is een dodelijk saaie, lichtelijk deprimerende uitwisseling van paperassen en afvinken. En dan is de raadkamerwisseling. De rechters staan op en maken plaats voor een nieuwe samenstelling. Nu komt Von Niesewand als voorzitter en is Pultoo gewoon lid. In hetzelfde tempo wordt een hele stapel dossier van meestal uitgestelde zaken weggewerkt.

    Wie wel in de startblokken zit om een vurig pleidooi te houden is de 72-jarige Esbert Vriesde, directeur van de landbouwonderneming Vriesde NV uit Coronie, in gezelschap van zijn vrouw. Begin oktober zaten ze er ook al voor ‘uitspraak'. Bijna een half jaar later zitten ze er weer voor ‘uitspraak'. In al die maanden is dat steeds weer met twee weken uitgesteld. Zo snel als de dossiers worden afgehamerd, zo tergend langzaam gaat het proces om je rechtszekerheid of -gelijk in Suriname te krijgen. Al 25 jaar verkeert Vriesde in een onophoudelijke juridisch doodsstrijd over de onwettige occupatie (bezetting) van zijn plantage The Hague. Hij was 47 jaar toen het allemaal begon. Nu is hij een grijze, kalende zeventiger en nog is de lijdensweg niet voorbij. Op Vriesde is het vernietigende oordeel van de OAS over de Surinaamse rechtspraktijk van toepassing. De OAS heeft de Staat Suriname tot 8 april de tijd gegeven hierover duidelijkheid te geven. Drie burgers hebben afzonderlijk een klacht ingediend. De OAS constateert dat rechtzoekenden in Suriname ‘geen genoegdoening' vinden, ‘vertragingen' en ‘obstructies' in het rechtssysteem en ‘tegenstrijdige uitspraken'.

    Buitengesloten
    Nog voordat de zaak van het echtpaar Vriesde aan bod komt, schorst Von Niesewand de zaal wegens comparitie van twee partijen in een andere zaak. Nog geen vijf minuten later steekt de advocaat zijn hoofd naar buiten en roept dat iedereen weer binnen mag komen. Voordat we plaats kunnen nemen, roept mevrouw Vriesde ontzet: "Ze hebben onze zaak al afgehandeld." Meneer Vriesde wil het niet geloven. "Dat zegt die advocaat tegen me; uitstel tot 1 april", herhaalt zijn vrouw. Vriesde vraagt de aandacht van Von Niesewand: "Edelachtbare, ik verzoek u mij te horen." Maar Von Niesewand lijkt hem niet te zien of te horen. Dan volgt een emotionele uitbarsting van het echtpaar. "We willen uitspraak, we hebben recht op uitspraak", klinkt het getergd. Tranen springen ze in de ogen. Je houdt je hart vast voor het hart van de 72-jarige man.
    Er is niemand die hen komt bedaren. Integendeel, er roept zelfs een deurwaarder: "Smijt die man eruit." Niet bepaald wat je wil horen in een instituut waarvan gezegd wordt dat je er je recht kan halen als het je elders wordt ontnomen of onthouden. Wat Vriesde ook probeert, die kleine moeite om weer even naar zijn dossier te kijken wordt niet genomen. Het is hard, keihard, bijna onmenselijk ongevoelig. Zeker als je je bedenkt dat het echtpaar al om vier uur uit Coronie vertrok om op tijd te zijn, en dat het niet de eerste keer is dat ze opdraven en voortdurend met uitstel worden geconfronteerd. Als het echtpaar maar niet tot bedaren komt, rapen de rechters hun boeltje bij elkaar en verdwijnen.
    Buiten de rechtszaal gaat de tirade van het echtpaar Vriesde door. Een ordewachter wordt erbij gehaald. Hij is de eerste die menselijk medeleven toont: "Pappie, ga je recht zoeken", zegt hij. "Ik kan geen recht meer vinden in dit land", zegt Vriesde. "Ik verlaat me nu alleen nog op God." Hij komt tot bedaren, zijn vrouw ook.
    "Ze gebruiken de deurwaarder om ons uit te schakelen", beweert Vriesde. Het gebeurde eerder in november dat zij op deze wijze buiten werden gesloten. "De deurwaarder heeft verzuimd; de mensen hadden wel geroepen moeten worden", beaamt een jurist die een sigaretje is komen roken. Meer kan hij niet voor ze doen. Een hindostaanse mevrouw komt op ze afgestapt. "Ik geef u alle gelijk; ik ben al 21 jaar bezig met een voogdijzaak", zegt ze emotioneel. "Vandaag is de oudste jarig, hij weet niet eens wat een vader is." De vrouw huilt en daalt vertwijfeld de trap af, weer op weg naar het ongewisse.

    Volledig eigendom
    Al in 2002 berichtte deze krant dat Vriesde gevangen zit in een ‘rechterlijk gejojo'. Nu lijkt hij er nog meer in verstrikt geraakt. Esbert Vriesde keerde in 1983 terug naar Suriname om een zaaivermeerderingsbedrijf, een rijstpellerij en drogerij op te zetten. Maar twee zaken gooiden roet in het eten. De sluizen aan de Oost-Westverbinding hadden ondeugdelijke kleppen, waardoor zoutwater de plantage opstroomde. En 80 hectare bleek geoccupeerd door NV Vooruitstreven, sinds begin jaren '80.
    Vriesde beschikt over alle authentieke papieren waaruit onbetwist blijkt dat plantage Hague volledig zijn eigendom is. Zoals een kaart van landmeter Loth uit 1872 en de handgeschreven akte uit 1900 waaruit blijkt dat de grond aan zijn vader, Ferdinand Vriesde, is verkocht. Op grond hiervan oordeelde rechter Gangaram Panday in 1990 in een kort geding dat de plantage aan Vriesde NV toebehoort. Maar in 1997 – zeven jaren later – werd het vonnis vernietigd en terugverwezen door de rechters Veldema en Oosterling naar rechter Ramnewash, die oordeelde dat niet alle landgrenzen vaststaan. Maar in 2002 oordeelt rechter Pultoo dat Vriesde NV op basis van de bestaande landmetingen mag blijven. Maar ondertussen had Vooruitstreven beslag laten leggen op de inventaris zodat het bedrijf geen kant op kon. Hiertegen had Vriesde in 1998 hoger beroep aangetekend.
    In de andere kwestie vonniste kortgedingrechter Von Niesewand in 1994 dat de overheid (Openbare Werken, OW) de sluis "binnen een maand" moet herstellen. Nu, 11 jaar (!) later, lapt de overheid nog steeds dit vonnis aan haar laars. Zelfs beslagleggingen doen OW niet tot inkeer komen. Integendeel. Drie jaar geleden heeft dit ministerie zelfs getracht de beslagleggingen ongedaan te krijgen met de bewering dat er uitvoering is gegeven aan het vonnis van 1994. Maar februari vorig jaar stelde rechter Rasoelbaks de overheid weer in het ongelijk. Nu, een jaar later, heeft de overheid nog steeds geen uitvoering aan dit vonnis gegeven: geen herstel van sluizen en geen geld wordt uitgekeerd, hoewel de beslagleggingen al in de miljoenen SRD's lopen.

    Nieuwe dimensie
    De rechterlijke nachtmerrie van Vriesde NV had al in 1987 een nieuwe dimensie gekregen, toen buurman Issa ook de grens van plantage Hague betwistte en een stuk land, kanaal en dam opeiste. In 1998 kreeg buurman Issa ongelijk van rechter Gangaram Panday. Issa ging in hoger beroep en hierin lijkt maar geen uitspraak te komen. Daarom had Vriesde zo gehoopt verlost te worden van de knagende onzekerheid.
    "We hadden echt gerekend op een serieuze uitspraak", zegt hij, later in de middag als hij weer is bijgekomen. Over het buiten sluiten zegt hij: "We hebben ervaren dat rechters in Suriname het niet dulden dat cliënten aanwezig zijn bij hun eigen zaak. Maar ik kan onmogelijk onder de kokosbomen van Coronie staan praten; het moet hier bij de rechter." Zijn vrouw zegt: "Maar het wordt je verboden."
    In de zaak tegen buurman Issa heeft Vriesde zich met klem verzet tegen opnieuw meten van de grenzen. Want dat is al tot in den treure gebeurd en steeds kreeg hij van de landmeters het gelijk aan zijn zijde. Vriesde: "Al 25 jaar praten we over grenzen: alles is er en nog kan de rechter geen uitspraak doen. Als het hierop aankomt, weigert de rechter. Ze zitten er alleen maar met de bedoeling om de vonnissen op te stapelen. Er komt eenvoudig weg geen uitspraak."
    De hoger-beroepszaak die Vriesde in juni 1998 indiende – dus al bijna zes jaar geleden – tegen de beslaglegging en voortdurende occupatie door NV Vooruitstreven, verschijnt maar niet op de rol van het Hof van Justitie. Maar dat is niets vergeleken bij een andere hoger-beroepszaak die al in november 1986 werd ingediend ten aanzien van een andere plantage (Welgelegen).

    Afglijdende rechtsstaat
    Rondgang leert dat Vriesde geen spoken ziet."Het hoger beroep is een gigantisch probleem, het wordt niet behandeld als je niet hosselt bij de griffier", zegt jurist Hugo Essed over hoger-beroepszaken op de rol krijgen. "Als advocaten hosselen bij de griffie en werken met grote voortvarendheid, dan wil het wel het Hof bereiken. Maar dat is ook geen honderd procent garantie, want het Hof is overbelast", aldus Essed. Het verontrustende gevoel over de rechtsstaat blijkt niet overdreven. Essed: "Mijn collega Kruisland en ik hebben dat al eerder bij een persconferentie aangekaart. De rechtsstaat Suriname is ernstig in gevaar en aan het afglijden. De rechterlijke macht is volledig vastgelopen. Het is vrijwel onmogelijk om in Suriname je recht te krijgen. De enige redelijke manier is het kort geding, waarbij je in zes maanden een uitspraak kan krijgen, en die is dan voorlopig. Een bodemprocedure duurt 3 tot 4 jaar. Als je in hoger beroep gaat, dan kan het vier jaar duren voordat je het op de rol krijgt en dan kan het nog eens 4 jaar duren voordat het op de rol komt. Afgaand op het principe dat iemand twaalf jaren moet procederen, dan is Suriname geen rechtsstaat."
    René Kappel is deurwaarder bij het Hof van Justitie. "Bij uitgestelde zaken, zit je al gauw weer een jaar verder, want er kan maximaal drie maanden per uitstel worden gekregen", zegt hij over de rechtsgang. Volgens de deurwaarder heeft de brand van het Kantongerecht in de Wulfingstraat ‘veel gefrustreerd'. "Wat over is gebleven, is op de grote stapel gegaan, zonder dat men wist welke zaken precies wat inhielden." Ook Kappel laat doorschemeren dat je flink moet leuren bij de griffie. "Als de rechter vonnis heeft gesproken, dan moet je wel de griffier achterna lopen om het vonnis te krijgen. Als je haast hebt, dan is dat wel raadzaam", zegt hij.
    Kappel bevestigt dat de overheid structureel vonnissen aan haar laars lapt. "De overheid houdt geen rekening met de wettelijke formaliteiten. Daardoor volgt beslaglegging op beslaglegging. Vroeger was het een unicum. Nu is het schering en inslag een zaak tegen de overheid en bij elke rechtszitting."
    "Een loze kreet", reageert Gladys Karsters-de Rijp, hoofd van de Griffie van het Kantongerecht, op de bewering van jurist Essed over het moeten hosselen bij de griffie. Ze geeft wel toe dat het ‘afhankelijk van de zaak', soms ruim een half jaar kan duren voordat de stukken allemaal in orde zijn en de zaak wordt doorgestuurd naar het Hof. "Wat daar gebeurt, hebben wij geen invloed meer op."
    We overleggen haar twee indieningen van Vriesde voor een hoger beroep. Over die van november 1986 zegt Karsters-De Rijp meteen en resoluut: "Die is verloren gegaan met de brand van het Kantongerecht van 1989. Uit die periode is alles verloren gegaan." De indiening van 1998 neemt ze met enige verbazing in ontvangst. Als ze een medewerker erop afstuurt, komt die onverrichterzake terug. Ook Karsters- De Rijp, die daarna zelf gaat zoeken, kan het dossier nergens vinden. Wellicht dat hij ligt op de ‘grote stapel' van de Wulfingstraat.

    Coronie kapot
    Maar Vriesde beproeft meer dan alleen een verstopte rechtsgang. Hij meent dat de rechterlijke macht de Staat Suriname in bescherming neemt. In Coronie zouden in de militaire jaren meer onwettige occupaties zijn geweest op gronden van particulieren. "De Landbouwbank heeft destijds ongecontroleerd geld gestrooid en wij eigenaren moeten daaronder lijden, en dit maakt heel Coronie kapot", zegt Vriesde. "Ik heb Ramnewash toen geschreven dat hij onder ede liegt. Sommige rechters zijn er alleen maar om het werk van hun collega's af te keuren. En dat is een gevaar voor Suriname, wat ik aan den lijve ondervind. Gangaram Panday heeft vonnis gewezen na een kundig onderzoek. Het is een vonnis dat niemand die constructief, rationeel of integer is, kan afkeuren."
    Een saillant detail is dat dezelfde rechter Ramnewash zegt op basis van dezelfde bevindingen dat Issa geen gelijk heeft. En wel op exact dezelfde dag dat hij Vooruitstreven in het gelijk stelt: 3 juni 1998. De Ware Tijd beschikt over een compleet dossier van alle vonnissen, gronddocumenten en briefwisselingen die Vriesde heeft gevoerd met rechters. "Als burger kan je enkel maar de conclusies trekken dat je hier niet met rechters, maar met politici te maken heb, want zij moeten voor de Landbouwbank de occupant op het perceel houden. Rechters proberen vonnissen die al ten uitvoer zijn gebracht, in het nadeel van de Staat te vernietigen", aldus Vriesde.
    Ook nu wordt hij voor zijn gevoel hiermee geconfronteerd. Ten aanzien van het herstel van de sluizen heeft de overheid gesteld hieraan uitvoering te hebben gegeven. Maar rechter Rasoelbaks ging in februari vorig jaar hierin niet mee en wees de eis af van de overheid om de beslaglegging door Vriesde op te heffen. "Maar nu tracht de Centrale Bank van Suriname het vonnis te vernietigen via rechter Valstein-Montnor, die het vonnis van Rasoelbaks totaal negeert", zegt Vriesde. Daarom heeft hij zich in de eveneens slepende kwestie tegen Issa zich met hand en tand verzet tegen het opnieuw meten van zijn grond. "Als ik één mistake had gemaakt bij de zaak-Issa, dan was ik een kanaal kwijt en een van de sluiskleppen, dan was mijn perceel niet meer de juiste grootte. Dat hebben ze geprobeerd. Ze hadden al een afspraak hierover gemaakt. Daarop zat Valstein-Montnor te wachten."
    Mevrouw Vriesde: "Alle investeringen die we hebben gedaan zijn teniet gegaan door het zo lang bezig zijn door de rechters. Banken willen geen leningen met ons afsluiten omdat ze eerst duidelijkheid willen. We moeten van ons perceel leven, maar het wordt ons onmogelijk gemaakt door het systeem van het recht dat de overheid ook nog eens beschermt."
    Vriesde: "Na 25 jaar bezetting van ons eigendom en dat je niet twijfelt en honderd procent weet dat ik er geboren ben en sinds mijn moeders ingewanden met vrede heb gewoond, men heeft tijdens de nachtelijke overval van de militairen op de democratie ons perceel geoccupeerd."

              Twist Over Sital's Politieke Dood        

    JARIKABA - Is Jarikaba nog hét bolwerk van de Politieke Vleugel van de FAL (PVF)? En zal het Alternatief 1 (A1), met PVF-voorzitter Jiwan Sital als lijsttrekker, na 25 mei met twee zetels in Saramacca komen? De gehouden wijkvergadering in het wooncentrum Jarikaba, van afgelopen vrijdagavond, wordt gezien als een eerste krachtmeting. Met de sociaal-economische nasleep van Surland als inzet. "Waarom vechten met iemand die al dood is?"

    Tektst: Iwan Brave/dWTFoto: Hijn Bijnen - de Ware Tijd, van 22 maart 2005

    Om zeven uur, de officiële aanvangstijd, wijst niets op enige opkomst. De tent leeg met slechts witte kuipstoelen. De atmosfeer vochtig door de gevallen regen. Er klinkt ingetogen hindi-muziek. Hier en daar getimmer. De berm langs de tent is een modderboel. Maar een optimist ziet de acht maanden verse asfaltlaag op de Jarikabaweg naar het voormalige Surland, dat nu een ‘doorstart' maakt als Stichting Behoud Bananensector Suriname (SBBS).
    Over de lengte van het afdak van de tent loopt repeterend in groengeel het logo van PVF: de gespreide handpalm met het ei erop. ‘PVF, de jonge reus', staat eronder. Het wegscheuren van Nieuw Suriname, de dinsdag ervoor, is zo ‘ei-vers' dat de naam nog niet verwijderd is uit het overwegend blauwe A1-logo. Op één bord is dat gepoogd, maar het was kennelijk een hels karwei. Alleen het ‘Nieuw' is eraf.
    Radjinder Jewlal werkte voorheen voor Surland en werkt nu als vrachtvervoerder. Zijn huis is van kleurloos cement, delen van het balkon nog ongepleisterd, loze elektriciteitsdraden uit de muur en de plafondplaten eveneens ongeverfd. Het afbouwen staakte toen hij ontslagen werd bij Surland. Jewlals huis staat symbool voor het ineens ophouden van economische voorspoed in Jarikaba.
    "Mi lobi a partij", zegt hij over de PVF, op de vraag waarom hij zijn erf ter beschikking stelt voor de wijkvergadering van A1.
    Aan het huis ernaast, dat goed in de verf staat en volop licht heeft, wapperen drie rode VHP-vlaggen. Daar woont zijn zus. "Den sma na lanti, die verdienen schaal, schaal", zegt Jewlal lachend. Van een familieconflict is beslist geen sprake.

    Uitsluitend shanti
    "Als u rondrijdt, dan ziet u voornamelijk VHP", zegt parlementariër Mahinder Jogi, door politieke tegenstanders afgeschilderd als ‘geitendief'. Hij is met een aantal jongeren flink in de weer op het erf van Jewlals zus met het aanbrengen van VHP- propaganda. Zijn ze uit op provocatie? "VHP predikt uitsluitend shanti", antwoordt Jogi geruststellend. "Trouwens, waarom vechten met iemand die al dood is? De laatste eieren zijn al stukgetrapt door de olifant."
    Het ressort Jarikaba telt tussen 2.500 en 3.000 stemgerechtigden, goed voor een zetel in Saramacca. Volgens Jogi voor de VHP. Maar het is toch het Nieuw Front dat Surland en daarmee Jarikaba economisch de nek heeft omgedraaid? "Alleen mensen die daarbij belang hebben zeggen dat. Wij bouwen op", zegt Jogi.
    Jongemannen komen erbij. Ze willen niet bij naam worden genoemd. Ze hebben niets te verbergen. "Maar we zijn een kleine gemeenschap", legt een 24-jarige jongeman uit. Hij stemde vorige keer PVF. "Meneer Sital had heel wat beloofd, maar heeft niets gedaan", vertelt hij. "Veel jongeren tussen 18 en 35 jaar zitten nu bij de VHP om te mobiliseren. We worden er niet voor betaald." Het Front heeft wel ‘veel gedaan'. Twee ontwateringsluizen, het asfalteren van Chandie Shawweg, watervoorziening, een CBB-filiaal en een BO-kantoor, somt hij op. Hoe zit het met werkgelegenheid? "Als we het Front nog een mandaat geven, dan zullen ze nog meer doen; men is nu halverwege. Velen delen deze mening."
    Een 32-jarige jongeman motiveert zijn overstap: "Als kleine partij kun je niets realiseren. Er kan meer ontwikkeling komen als wij jongeren bundelen." Volgens een bierbuikige vijftiger is Sital de grimmige tegenhanger van koning Midas. "Alles wat deze man heeft aangeraakt, is gesloten. Zelfs zijn eigen bedrijf aan de Zesde Rijweg en houtzagerij Oemrawsingh."

    Alles opvangen
    Kwart over zeven arriveert de eerste bus met voornamelijk vrouwen en kinderen. De muziek is inmiddels loeihard en uitbundiger. Een oude man glijdt uit in de modderberm. Spartelend als een eigentijdse Charlie Chaplin en met beide handen in de modder probeert hij overeind te komen. Mensen lachen hartelijk om zijn slapstickvoorstelling.
    "Jogi is een landverrader", zegt een 64-jarige tengere Hindoestaanse man als de muziek gestopt is. "Ik woon hier 38 jaar, wat weten de jongeren; ze zijn pas geboren. Jogi komt hier alleen voor zijn houtzagerij. Het water komt van Jarikaba en niet van NH. Er is voortdurend een waterprobleem. We moeten alles opvangen in vaten en kommen. En dan komt BOG klagen over dengue-gevaar." Hij heeft 36 jaar lang gewerkt voor Surland. Toen hij in 2002 met pensioen ging, genoot hij daarvan precies drie maanden. "Vanaf die april tot heden heb ik niets meer gekregen", legt hij zijn harde realiteit bloot. Hij moet het doen met zijn schamele aov (150 SRD). Hij krijgt bijval van een vrijwel tandenloze man, geboren in 1936. Wiens schuld het is? Front natuurlijk. "Ze oogsten nu elke dag en toch krijgen we niets", zegt de tandenloze bejaarde. Hoe ze overleven? "Door wat te planten."
    Iets over acht komt PVF-voorzitter Jiwan Sital haast ongemerkt binnen. Een enkeling klapt weifelend. Dat is beslist anders dan bij de NDP of DNP en zelfs de NPS. "Mi de in mi dorpu", verklaart Sital zijn bescheiden entree. Niet lang daarna druppelen de overige A1-toppers binnen.
    "Ik doe het harte welkom in het Nederlands en maar daarna in het Hindoestaans", zegt Dayanan Dwarka, secretaris van de FAL, die ceremoniemeester is. De zaal en de berm zijn eivol. "Als u in de heilige Ramayana gelooft, volg dan Sital", roept Dwarka op.
    Bij het voorstellen van de toppers vraagt hij ‘extra applaus' voor Winston Jessurun, voorzitter van DA'91 en van het A1-presidium, die nog bijkomt van de ‘huisvredebreuk' door Radjen Nannan Panday. Het applaus voor Soewarto Moestadja van D21 is beslist harder. Maar dat komt omdat het publiek zijn schroom laat varen en bij elke volgende naam uitbundiger wordt. Bij Arti Jessurun van Trefpunt 2000 en presidentkandidaat Monique Essed-Fernandes wordt zelfs op fluitjes geblazen. Het culmineert in een – weliswaar verzochte – staande ovatie voor Jiwan Sital, de man waarom het vanavond draait.

    Bakru's en yorka's
    Ook de beroepen worden genoemd: ‘een plastisch chirurg', ‘kinderarts', ‘socioloog' en een ondernemer uit Wanica, die ‘econoom' is, mag de eerste spreker zijn. Het moet kundigheid uitstralen, tegelijkertijd onderstreept het pijnlijk de sociaal- maatschappelijke kloof tussen politiek en volk. Wellicht helpt het dat Sital later zijn speech afsteekt in het Hindi tegenover de grotendeels laaggeschoolde landbouwers.
    "Volgens mijn politieke informant is Sital allang dood. Dan is hier een geest die volle zalen trekt", zegt Arti Jessurun tijdens zijn speech. Hij zou over bakru's en yorka's willen praten, maar ‘als kinderarts' wil hij de vele aanwezige kinderen ‘niet bang' maken. "Ik ben waarschijnlijk de man in Suriname die de meeste kinderen in handen had, maar ook de man op wie de meeste kinderen hebben geplast", schildert Jessurun zichzelf af. Hij oogst hiermee spontaan applaus.
    Over Radjen Nannan Panday van Nieuw Suriname is hij kort. "We praten over een hartspecialist die tot een week voor de verkiezingen zijn Nederlandse nationaliteit wilde behouden, in zo iemand kan je nooit meer vertrouwen hebben." Over de resterende verkiezingsmotieven van A1 zegt Jessurun: "We zijn mensen die lang hebben geaarzeld om dit te doen, maar A1 heeft wel uw hulp nodig om een veilig huis voor iedereen te zijn."
    Ex-‘superminister' Moestadja – hij bestierde drie ministeries onder Wijdenbosch – zegt over Jiwan Sital: "Hij heeft de afgelopen tien jaar bewezen de kleine man niet in de steek te laten. Deze regering verdient het niet om waardig te zijn. Hoeveel van u moet nog worden uitbetaald? Hoeveel van u slaapt gerust. Het A1 zal zekerheid brengen. Wij zijn etno-servers, maar u beslist!" besluit de man die de politieke uitspraak ‘mensen die op mij lijken' introduceerde.

    Vijfhonderd bouwkavels
    Als het tijd is voor Sital, the man himself, wordt er toch opzwepende Sarnami-muziek opgezet. Het publiek wordt aangemoedigd. Slechts één vlag wappert. Het applaus mag er zijn, maar de houding van mensen past toch meer bij een ‘één-minuut-stilte'.
    Sital benadrukt tevreden dat deze wijkvergadering slechts voorspel is. Na phagwa komt er een ‘ressortmassameeting' aan de Chandie Shawweg. "Toen wij van de rechteroever van de Commewijne kwamen, waren hier slechts twee straten", memoreert hij. "Wij hebben sindsdien 500 kavels gebouwd. Dan komt de VHP vragen om uitleg wat ik voor Jarikaba heb gedaan. En niet te vergeten de RGD-poli en het voetbalveld." Sital trekt een vergelijking met de plantageopstanden van 1893 in Commewijne. De contractarbeiders wilden niet langer dan zeven uren veldarbeid verrichten. "En wat zien we nu? Weer contractarbeid met tien uren per dag, zonder voorzieningen.
    Wat hier gebeurt is verschrikkelijk", sneert hij over SBBS. Sital waarschuwt zijn rivalen. "Als het Nieuw Front niet uitbetaalt vóór de verkiezingen, dan zij zijn dood. En wel zonder belasting, want die is al betaald. Want als ze dat doen, dan is het oorlog!" Alles wat de afgelopen vijf jaar is gedaan, trekt Sital naar zich toe. "De dag dat ik er niet meer zal zijn als volksvertegenwoordiger, zal niemand meer naar u omzien. Al dat asfalteren is gebeurd uit vrees voor Jiwan Sital. De A1 komt met twee zetels in Saramacca." Sital kan geen charisma worden ontzegd.

    Kansen strooien
    "Het is nu tijd voor een vrouw als president, want de mannen hebben er blijk van gegeven dat zij waardeloos zijn", zegt Sital als hij Monique Essed-Fernandes introduceert. Hoe zal zo'n elitevrouw – hoe groot haar hekel ook is aan dit ‘cliché' – aanslaan, vooral na het populistische Hindi-geweld van Sital? Maar Essed-Fernandes doet het juiste: ze spreekt oprecht, eenvoudig, maar beslist niet badinerend. Via de kinderen bereikt ze de moeders van wie Sital zegt dat zij hem ‘groot' hebben gemaakt.
    Ze begint over een politieke tekening van Dagblad Suriname, die suggereerde dat zij belooft ‘met geld te zullen strooien' als ze president wordt.
    "Waarmee wij gaan strooien is ontwikkeling", verduidelijkt Essed-Fernandes. "Dat betekent dat u recht heeft op goede gezondheid zonder politieke tegenprestaties, dat ook uw kinderen hier kunnen zeggen: ik word ooit president. Die keuzes hebben ís ontwikkeling Als we niet daarvoor vechten, dan vechten we niet voor onze mensen. Wij gaan ervoor zorgen dat uw kinderen de beste kansen krijgen van de wereld."
    Essed-Fernandes lijkt voor de A1 de juiste overspanning voor de sociaal- maatschappelijke kloof tussen politiek en volk. Maar of het armlastige Jarikaba de handreiking van het elitaire A1 zal aanvaarden, zal voor een groot deel afhankelijk zijn van het strooimateriaal van politieke opponenten.
    De afgelopen week hebben VHP en DNP-2000 voedselpakketten uitgedeeld. Volgens Sital ging het om ‘vervallen goederen'. Over DNP-2000 zegt hij: "Ze hebben zich vijf jaar lang niet laten zien en komen nu twee maanden van te voren met pakketten. Het ergste is dat ze ons als bedelaars zien". Maar als je het al drie jaar zonder salaris of pensioen moet doen, dan is dat niet eens zo slecht gezien; wellicht dat dit het A1 parten kan spelen.
    Na afloop is er voor iedereen een cup soft en twee ovenverse bara's.



              Judge Michael Luttig's victim impact statement         
    Judge Michael Luttig's victim impact statement
    Upon the sentencing of the two men who murdered his beloved father in front of his mother.
     
    STATEMENT OF MICHAEL LUTTIG
     
    May it please the Court.
     
    It is one of life's ironies that I appear before the Court for the reason that I do. But I do so to represent my dad -- who is not here -- and his wife, and daughters. His family, my family.
     
    More than anything else, I do this to honor him, because if the roles were reversed, he would be standing here today. Of this I am certain.
     
    I also owe this to the other victims of violent crime who either stand silently by, or who speak and are not heard. I owe it to the public. I owe it, as well, to Donald and Cedric Coleman, who may yet not understand the magnitude of the losses they inflicted on the night of April 19.
     
    Words seem trite in describing what follows when your husband is murdered in your presence, when your father is stripped from your life. The horror, the agony, the emptiness, the despair, the chaos, the confusion, the sense -- perhaps temporary, but perhaps not -- that one's life no longer has any purpose, the doubt, the hopelessness.
     
    There are no words that can possibly describe it, and all it entails. But being the victim of a violent crime such as this is at least these things. Exactly these things in my family's case; the equivalent of these things in the countless other cases.
     
     
    While it is happening and in the seconds and the minutes thereafter . . .
     
    ....it's the sheer horror of half-clothed people with guns storming up your driveway toward you in the dark of night, when you are totally defenseless
    ....it's what must be the terrifying realization that you are first about to be, and then actually being, murdered
    .... it's perhaps seeing in your last moment what in your mind you know was the murder of your wife
    .... it's crawling on the floor of your own garage in the grease and filth, pretending you're dead, so that you won't be shot through the head by the person who just murdered your husband
    .... it's realizing your husband has been gunned down in your driveway on your return from the final class you needed to complete your education -- an education that had been the goal of both of you since the day you were married
    .... it's knowing that the reason that your husband was with you -- indeed, the reason that you were in the car that night at all -- is that his Christmas gift to you the previous year was the promise that you could take the class and that he would take you to and from, so that nothing would happen to you
    .... it's mercilessly punishing yourself over whether you could have done something, anything at all, to have stopped the killing.
     
     
    Moments later, across a continent . . . 

    .... it's being frightened out of your mind in the middle of the night by a frantic banging on your door -- calling the police, then canceling the call -- and then answering the door. Your body goes limp as you see one of your best friends standing in the doorway. No words need even be spoken. For you know that the worst in life has happened. Then, he tells you: "Your mom just called. Father was murdered in the driveway of your home."
    .... it's realizing that, at that very moment, the man you have worshipped all your life is lying on his back in your driveway with two bullets through his head.Across the globe. .
    .... it's your husband taking the emergency international call, pulling down the receiver, fumbling for the words, as he starts to deliver the news. "This is the hardest thing I will ever have to tell you," he begins. Then, it is the calls home, or at least to what used to be home, first one, then the other. In eerie, stunned calmness, you hear your mother utter the feared confirmation: "Yes, your dad was just murdered. You better come home." Now you believe.
     
     
    Within hours . . .
     
    .... it's arriving home to television cameras in your front yard, to see your house cordoned off by police lines; police conducting ballistics and forensics tests, and studying the place in the driveway where your father had finally fallen dead -- all as if it were a set from a television production
    .... it's going down to the store where your dad had always shopped for clothes, to buy a shirt, a tie that will match his suit, and a package of three sets of underwear (you can only buy them in sets of three) so your dad will look nice when he is buried
    .... it's being called by the funeral home and told that it recommends that the casket be closed and that perhaps your mom, sister, and wife should not see the body -- and you know why, without even asking
    .... it's walking into the viewing room at the funeral home and having your sister cry out that that just can't be him, it just can't be.
     
     
    In the days that follow . . .
     
    .... it's living in a hotel in your own hometown, blocks away from where you have lived your whole life, because you just can't bear to go back
    .... it's packing up the family home, item by item, memory by memory, as if all of the lives that were there only hours before are no more
    .... it's reading the letters from you, your sister, and your wife, that your dad secreted away in his most private places, unbeknownst to you, realizing that the ones he invariably saved were the ones that just said "thanks" or "I love you." And really understanding for the first time that that truly was all that he ever needed to hear or to receive in return, just as he always told you
    .... it's carefully folding each or your husband's shirts, as you have always done, so that they will be neat when they are given away
    .... it's watching your mother do this, in your own mind begging her to stop
    .... it's cleaning out your dad's sock drawer, his underwear drawer, his ties
    .... it's packing up your dad's office for him, from the family picture to the last pen and pencil
    .... it's reading the brochures in his top drawer about the fishing trip you and he were to take in two months -- the trip that your mother had asked you to go on because it meant so much to your dad.
     
     
    In the weeks thereafter . . .
     
    .... it's living in absolute terror, not knowing who had murdered your husband and tried to murder you, but realizing that often such people come back to complete the deed, and wondering if they would return this time
    .... it's furiously writing down the license number of every Ford Probe for no reason other than it was a Ford Probe, hoping that through serendipity, it might be, and sometimes fearing, that that is exactly what might happen
    .... it's never spending another night in your own home because the pain is too great and the memories too fresh
    .... it's all day every day, and all night, racking your brain to the point of literal exhaustion over who possibly could have done this. It's questioningly looking in the corners of every relationship, to the point that, at times, you are almost ashamed of yourself. Yet you have no choice but to continue, because, as they say, it could be anyone
    .... it's thinking the unthinkable, that perhaps the act was in retaliation for something you had done in your job. You ask yourself, "If it was, should I just walk away?"
    .... it's watching the re-enactment of your dad's, your husband's murder on television, day and night, and every time you pick up the newspaper
    .... it's reading the "wanted" poster for the people who murdered him, while checking out at the grocery store
    .... it's telling your family night after night that it will be all right, when you don't believe it yourself.
     
     
    Then they are finally found, and . . .
     
    .... it's collapsing on the kitchen floor when you are told -- not from relief, but from the ultimate despair in learning that your husband was indeed killed for nothing but a car, and in an act so random as to defy comprehension
    .... it's watching your mother collapse on the floor when she hears this news and knowing that she will not just have to relive the fateful night in her own mind, now she will have to relive it in public courtrooms, over and over again, for months on end.In the months that follow. .
    .... it's putting the family home up for sale and being told that everyone thinks it is beautiful, but they just don't think they could live there, because a murder took place in the driveway
    .... it's the humiliation of being told by the credit card companies, after they closed your husband's accounts because of his death, that they are unable to extend you credit because you are not currently employed
    .... it's receiving an anonymous call that begins, "I just learned of the brutal carjacking and murder of your father," and that ends by saying. "I only wish your mother had been raped and murdered, too."
    .... it's the crushing anxiety of awaiting the trauma and uncertainties of public trials.The day arrives, and. .
    .... it's listening, for the first time, to the tape of your mother's 911 call to report that her husband, your father, had been murdered. Hearing the terror in her voice. Catching yourself before you pass out from the shock of knowing that, through that tape, you are present at the very moment it all happened
    .... it's hearing the autopsy report on how the bullets entered your father's skull, penetrated and exited his brain, and went through his shoulder and arm
    .... it's listening to testimony as to how long he might have been conscious, and thus aware of what was happening -- not just to him but to the woman that he had always said he would give his life for
    .... it's looking at the photographs of your dad lying in the driveway in a pool of blood, as they are projected on a large screen before your friends and family, and before what might as well be the whole world
    .... it's having to ask your son what the expression was on your husband's face
    .... it's listening to a confession in which the person says that he just thought your dad was "playing possum."
    .... it's listening to your own mother, a lady of ultimate grace, testify publicly as to how she crawled under the car, in the grease and the filth, to avoid being murdered
    .... it's hearing her say that the only thing she could think of was what it was going to be like to be shot through the back of the head
    .... it's watching her face as she relives that night, time and again.
     
     
    As the trauma of the trial subsides . . .
     
    .... it's getting down on your hands and knees and straightening your dad's new grave marker and packing the fresh dirt around it, so that it will be perfect, as he always insisted that things be for you
    .... it's sitting across from each other at Thanksgiving dinner, each knowing that there is but one thing on the other's mind, yet pretending otherwise for their sake
    .... it's telling your wife that the meat was great, when you could barely keep it down and hardly wait to finish
    .... it's trying to pick out a Christmas gift for your mother that your dad would have picked out for her
    .... it's sitting beside your father's grave into the night in 30-degree weather, so that he won't be alone on the first Christmas
    .... it's putting up, by yourself, the basketball goal that you got last Christmas so that you and your dad could relive memories as you passed the years together
    .... it's finishing by yourself all of the projects that you have not an idea how to do, and that your dad had said, "Save for the summer and we'll do them together. I'll show you how."
    .... it's hearing your 2-year-old daughter ask for "Pawpaw" and seeing your wife choke back the tears and tell her, "He's gone now, he's in heaven."... it's having the clothes your dad was most proud of altered, so you can wear them in his honor
    .... it's wondering whether your wearing the clothes will be too painful for your mother.
     
     
    In the larger sense . . .

    .... it's shaking every time you drive into a darkened driveway
    .... it's feeling your body get rigid every time that you drive into a garage
    .... it's being nervous every time you walk to your car, even in the open daylight
    .... it's being scared to answer any phone call or any knock at the door at night (or, for that matter, during the day) because another messenger may be calling.
     
     
    Finally, it's the long-term effects . . .
     
    .... it's the inexplicable sense of embarrassment when you tell someone that your husband or your father was murdered -- almost a sense of guilt over injecting ugliness into their lives
    .... it's going out to dinner alone, knowing that you will be going out alone the rest of your life
    .... it's that feeling -- wrong, but inevitable -- that you will always be the fifth wheel
    .... it's living the rest of your life with the fact that your husband, your father, suffered one of the most horrifying deaths possible
    .... it's never knowing, yet fearing that you know all too well, what those final moments must have been like
    .... it's constantly visualizing yourself in his place that night, moment by excruciating moment
    .... it's realizing that you will never even get the chance to repay your dad for making your dreams come true
    .... it's living with the uncomfortable irony that he lived just long enough to see to it that your dreams came true, but that his never will
    .... it's knowing you never had, and will never have, that one last time to say thanks for giving me, first, life itself, and then, all that it holds.
     
     
    And . . .

    .... it's knowing that this is only the beginning and the worst is yet to come
    .... The haunting images
    .... The emptiness
    .... The loneliness
    .... The directionlessness
    .... The sickening sense that it all ended some time ago, and that you are but biding time.
     
     
    Of course, for my mother, my sister, my wife and I, the sun will come up again, but it will never come up again for the real victim of this crime. Not only will he never see what he worked a lifetime for, and was finally within reach of obtaining. That would be tragedy enough. But, even worse, he died knowing that the only thing that ever could have ruined his life had come to pass -- that his wife and his family might have to suffer the kind of pain that is now ours -- and he was helpless to prevent it even as he saw its inevitability.
     
    We live by law in this county so that, ideally, no one will ever have to know what it is like to be a victim of such violent crime. If I had any wish, any wish in the world, it would be that no one ever again would have to go through what my mother and my father experienced on the night of April 19, what my family has endured since and must carry with us the rest of our lives.
     
    Crimes such as that committed against my family are intolerable in any society that calls itself not only free, but civilized. The law recognizes as much, and it provides for punishment that will ensure at least that others will not suffer again at the same hands, even if it does not prevent recurrence at the hands of others. On behalf of my dad, and on behalf of my mother and family, I respectfully request that these who committed this brutal crime receive the full punishment that the law provides.
     
    Three people were needed to complete this crime. Each of the three was as instrumental to its success as the other. There were no passive bystanders among the gang that executed my dad.
     
    Thank you, Your Honor.
     
    ======
     
    Napoleon Beazly was executed May 28, 2002, for being the triggerman in this murder, attempted murder and carjacking
     
    ======
     
    This victim impact statement can be found throughout the web, inclusive of here:
     
     

     

              Predictions for $p+$Pb Collisions at $\sqrt{s_{_{NN}}} = 8.16$ TeV        
    Predictions for charged hadrons, identified light hadrons, quarkonium and heavy flavor hadrons, Drell-Yan dileptons, jets, photons, gauge bosons and top quarks produced in $p+$Pb collisions at $\sqrt{s_{_{NN}}} = 8.16$ TeV are compiled and, where possible, compared to each other. Predictions of the normalized ratios of $p+$Pb to $p+p$ cross sections are also presented for most of the observables, providing new insights into the expected role of cold nuclear matter effects. In particular, the role of nuclear parton distribution functions on particle production can now be probed over a wider range of phase space than ever before.
              PHOTOS: Arson probe launched after car parked next to antique shop 'deliberately' set on fire in Blackburn Road        
    AN ARSON investigation was launched after a car parked next to a shop was 'deliberately' set alight.
              PT and such        
    Time got away from me yesterday and I didn't get an after-PT blog written, so here we go. PT was fine. The therapist was a very nice guy. He asked a lot of questions, pinched, prodded, probed, and moved my leg around. He found the initial diagnosis of arthritis satisfactory... unfortunately he also pinched, prodded, probed and moved my right leg around... and there's some arthritis in that knee too. I knew I was starting to feel some pain in it but I was hoping it was just because it was...
              Red, White & Green         

    PRESIDENT Bush's new education plan, "America 2000," is bringing the federal government around to the role it does best. By using a small amount of money in the key leverage points, it can encourage and stimulate a great deal of state and local district action. But not everyone is encouraged by the new plan. Some describe it as a bugle call from the White House, with the "feds" coming again to save American education. They point out that the states and local governments are already rescuing United States schools by paying over 90 percent of the bill and that since 1983, states, on their own, introduced more reforms than education has seen in 100 years. Others note that in the decade of the 1980s, states increased funding for education by more than 30 percent w h

    ile the federal government reduced its share of the contributions.

    But therein lies the nub of the problem. After all of this effort, student achievement and other indicators such as dropout rates have shown little sign of improvement. Thus, says Mr. Bush in "America 2000," an education improvement strategy is needed that focuses on national education goals that set standards, that provides flexibility in exchange for more accountability, and in general "pushes and prods" the nation's 110,000 public and private schools into improvement.

    Creating a more productive education system is both the nation's responsibility and the nation's gain. While states and local communities carry a major portion of this burden, most educators and state policymakers welcome a more active federal partner.

    But as in all cooperative endeavors in business and government, the newest and most junior partner needs to pull its chair up to the discussion table carefully. Respect for what has been tried and what's in process is paramount. In more than half the states, legislatures and governors have passed mega-reform laws. Some of these have been in operation for nearly a decade.

    While reform efforts to date have not produced the desired results, assuming that nothing is happening in the states, or assuming that a handful of federal bureaucrats can write a plan in 60 days with little input from the people it's designed to help, is setting us all up for a new round of "Hi, I'm from the federal government jokes.

    There is also a concern that some of the federal education-reform designers want to use a choice/voucher system to direct federal money to private and parochial schools. The goals are enrollment freedom for parents and competition for the monopoly held by the public schools.

    The American education system, however, has been built on the principle of separation of church and state. Breaking this tradition could turn the control of education into a court litigation nightmare and further detract from the reforms that are really needed.

    More thought and discussion are needed to bring the federal plans in tune with state reality. Governors are key to the process, but former state governors may also be an untapped resource. The Education Commission of the States, the National Governors' Association, and US Sen. Terry Sanford (D) of North Carolina, a former governor of that state, suggest bringing these individuals together in an ongoing series of small seminars designed to further a mutual understanding of federal and state education nee d

    s.

    These seminars will involve several sitting governors with several former governors now serving in the US Senate. Each seminar will probe an education issue in depth. At the table will be another former governor, Lamar Alexander, the secretary of education.

    At the first of these seminars, Gov. Roy Romer (D) of Colorado pointed out that the No. 1 problem facing this country is education. He then said that our priorities were off because this country was directing the narrowest of resources (the local property tax) to solve the problem.

    It is clear that the federal government will have to play a stronger role in reforming education. Maybe the emphasis that was put on math, science, and foreign language instruction following the launch of Sputnik is a federal model that needs to be revisited. The National Defense Education Act mixed federal money with state and local resources and in short order had a visible influence at the classroom level.

    The states have assumed a stronger education presence in the last decade. It may be time for a new federal-state-local partnership. Bush's "America 2000" plan could be a step in that direction, but it has to be a step in the same direction the states are going.

    Become a part of the Monitor community


              Schilderij en mooie bijbelstudiesite        

    Vol verwachting is de tijd van advent hier begonnen.
    Hoe groter de kinderen, hoe bewuster we als gezin uit kunnen zien naar de komst van het kind op deze aarde...

    Zelf heb ik altijd wat moeite met de romantiek die er vaak bij komt kijken; een schattig babytje in een stalletje, alles zoet en vredig.
    Kerst staat voor ons niet los van pasen, de komst van de Heere Jezus was nodig om voor onze zonden te betalen.

    Ik vind het belangrijk om dit aan de kinderen mee te geven. Niet zomaar het gedenken van de geboorte van een kindje maar de geboorte van onze Verlosser.

    Dagelijks schilderen de kinderen een stukje aan het schilderij.

    Voor mezelf probeer ik ook bewust naar kerst toe te leven. Ik kwam op internet de site van tegen en heb mij aangemeld voor de Bjbelstudie.
    Tot nu toe ben ik er erg enthousiast over. Het gaat ECHT om het bestuderen van de Bijbel en dit volgens de SOAP-methode.
    SOAP staat voor Scripture (Bijbelgedeelte),Observation (Observatie),
    Application (Toepassing) en Prayer (Gebed).
    Een aantal Bijbelstudies zijn ook vertaalt in het Nederlands.





              Speed up probe into boy's murder: Owaisi        

    Hyderabad: Majlis-e-Ittehadul Muslimeen (MIM) president Asaduddin Owaisi has demanded that Hyderabad police speed up its investigations into the burning alive of an 11-year-old boy in the Mehdipatnam Army garrison here.

    The Member of Parliament from Hyderabad said the Special Investigation Team (SIT) formed by the police should bring the guilty to book. 

    Owaisi said an innocent boy was burnt alive and justice can't be done by merely paying money to his family. 

    Referring to suicide by a soldier who was being questioned by the SIT in this case, the parliamentarian said the reasons for the soldier's suicide were not known. 

    He said SIT should speed up the probe, make its findings public as to who is responsible for the ghastly crime. He said the guilty should be arrested and sent to jail. 

    "If armymen are involved, they should be brought to book. Nobody is above the law. We respect Indian Army because the brave soldiers guard our borders but in this case the Army is answerable because this happened in their area," said Owaisi while addressing a public meeting at First Lancer here Monday night in memory of the martyrdom of Imam Hussein. 

    The MP said such incidents were not good for the image of the army. 

    Appala Raju, who is said to be prime suspect in the boy's murder and was questioned by SIT, committed suicide early Monday by shooting himself in the garrison. 

    Army authorities said the 32-year-old lance naik was probably under mental stress due to interrogation. 

    They, however, said the suicide is not an indication that he was involved in the incident. 

    Sheikh Mustafa, a student of a madarsa and resident of Siddiq Nagar abutting the military area, was found with burn injuries in the garrison Oct 8. 

    He told a magistrate in his dying declaration that some Army men poured kerosene on him and set him ablaze. 

    He succumbed at a hospital the next day. 

    Police had booked unidentified military personnel for the murder. The boy was allegedly assaulted sexually before he was set ablaze. 

    A five-member SIT headed by Deputy Commissioner of Police Shahnawaz Qasim was constituted Oct 13 to probe the incident. 

    Section: 
    No
    News Source: 

              Vogelopvang        

    Het lijkt hier de laatste tijd wel een vogelopvang. Het begon allemaal met duif Roel. Manlief nam Roel mee van een schip. De bemanning had een aantal weken voor de duif gezorgd maar ze hadden het wel met deze vogel gezien. We stopte Roel bij onze kippen in de ren. En daarna werd mij gelijk duidelijk waar het woord stresskip vandaan komt. De dames vlogen in hun nachtverblijf en kwamen 3 uur lang niet van hun plaats. Daarna begonnen ze nieuwsgierig naar beneden te gluren. De volgende dag waren ze aan de nieuwe indringer gewend. Na een week of twee en wat vlieglessen (in de lucht gooien zodat ze wel moeten vliegen)was Roel klaar voor de grote boze buitenwereld. Nog een paar dagen kwam Roel bij ons eten en daarna hebben we vogel 1 niet meer gezien. De volgende dag werd duif nummer 2 bij ons binnen gebracht. Ook duif 2 stopten we bij de kippen in het hok. Deze duif kreeg de naam Romy naar de vindster van deze duif. De dames kip waren er nu helemaal aan gewend. Deze duif had een wond aan zijn poot. Na twee dagen was de duif onvindbaar. 's Middags vond ik het overblijfsel van de duif in de tuin. Opgegeten door onze kat. Geen idee hoe... Ondertussen was vogel nummer 3 bij ons aagekomen. Na een wandelingetje vonden we dit vogeltje op straat. Nog een klein mormeltje dat zelf niet kon eten. De jongens noemden hem Poekie Op internet vonden we informatie. Twee weken lang gaf ik Poekie 's morgens en 's avonds Brinta met een spuitje. Nu eet hij duivenvoer. We weten echter nog steeds niet wat voor vogel het is. Ik heb het al aan duivenmelkers en andere vogelkenners gevraagd maar ze hebben geen idee. Poekie heeft behoorlijke vleugels waar hij vreselijk mee fladdert. Hij kan er echter nog niet mee vliegen. Hem voorzichtig in de lucht gooien resulteerde in een soort van gecontroleerde noodlanding. We hebben het hier dus maar druk met de vogels. Al moet ik zeggen dat ik er samen met de kinderen ook erg van geniet. Ik probeer er samen met de kinderen bij stil te staan hoe mooi de Heere ook de vogels geschapen heeft en dat het belangrijk is om goed voor Zijn schepping moeten zorgen.
              Indian woman burnt to death in Aus, police launches probe        

    Melbourne: A 32-year-old Indian woman has died in Australia after suffering serious burn injuries, prompting police to launch a probe into her "horrendous and horrific" death. Parwinder Kaur died on Tuesday after she suffered 85 per cent burns on her body.

    Accoridng to Sydney Morning Herald, the detectives were now probing as to how she was doused in petrol and caught fire.

    Her body was engulfed in flames from head to toe and she collapsed in her driveway. The report said that her neighbours saw Kaur who ran screaming and on fire from her Rouse Hill home on Monday.

    Police said her 34-year-old husband Kulwinder Singh tried stamp out the fire with his own hands. Kaur had dialed emergency number for help. "She ran screaming from the house," one neighbour said, adding "She was on fire."
    Another witness said she was burnt from the neck down.

    "There was nothing left of her clothes. [Her husband] was screaming and she had a blanket over her, still smouldering."
    Detective Superintendent Rob Critchlow said Singh had been interviewed but there were conflicting versions of events.
    "It`s a really horrendous, horrific death and very traumatic for the neighbours that assisted," Critchlow said. Police said that Kaur had them earlier this year to report a domesitc argument and the issue was resolved peacefully.

    Section: 
    Image Caption: 
    No
    News Source: 

              De Romeinse soldaat        
    'Mam, wanneer gaan we nu over die soldaten werken?'
    Ja, het enthousiast maken was gelukt, maar nu het vervolg.
    Ik het boekje nog niet uit...
    maar toch maar een poging gewaagd.

    Een aantal vragen:
    Waarom heeft een brandweerman een brandweerpak aan?
    - 'Zodat'ie niet verbrand natuurlijk.'

    En waarom draagt een soldaat een wapenuitrusting?
    - 'Zodat ie niet gewond raakt natuurlijk, want oorlog is heel gevaarlijk. Je moet oppassen voor de vijand.'
    (de bijbehorende oorlogsgeluiden zal ik jullie besparen)

    Samen hebben we de wapenrusting van een Romeinse soldaat bekeken. Vreselijk spannend allemaal.
    Waarom draagt een soldaat een helm en waar is het schild voor? Nou, de jongens weten het wel.



    En nu een belangrijke vraag: 'Hebben wij ook een vijand?' De jongens ontkennen. Maar als ik ze vraag of je een vijand hebt als je in de Heere gelooft weten ze het wel; 'Ja, de duivel.'

    Ik probeer uit te leggen dat we ons ook moeten beschermen tegen de duivel. Dat de Heere in de Bijbel heeft verteld hoe we kunnen vechten / ons kunnen beschermen tegen de duivel. En dat dit ook een soort van wapenrusting is.
    Genoeg voor nu!  Eerst maar eens kijken of de boel bezinkt. Anders hebben we nog een poging te gaan.
    De Romeinse soldaat hangt op de deur, inclusief de onderdelen van de wapenrusting!


    Ook knutselde we nog een soldaat die de wapenrusting aan heeft via de site van www.gelovenisleuk.nl.





              Voor stoere ridders: de geestelijke wapenrusting!        
    Ik was echt van plan om na  Pasen het  thema 'als een boom' weer op te pakken.
    Toch wacht ik daar nog even mee.  Veel verhalen gaan over vijgenbomen en het lijkt me leuk om de kinderen dan meer te kunnen vertellen over deze boom en ook verse vijgen te kunnen laten proeven.
    Maar...  volgens onze groenteboer is het geen vijgentijd. Wanneer ik nu vijgen bij hem wil bestellen moet ik gelijk een hele doos afnemen en dat is me toch iets te veel van het goede.

    Ik probeer bij het uitzoeken van een onderwerp / of thema altijd zoveel mogelijk aan te sluiten bij de behoeften en de beleving van de kinderen. En aangezien onze jongste zoon er dagelijks op deze manier bij loopt is dat niet zo moeilijk.



    
    Het gaat hier vooral over ridders en jonkvrouwen en nu ze op school ook nog over dit thema werken is meneer helemaal niet meer te stoppen.
    (Eerlijk is eerlijk, ik heb jaren lang zwaarden en schilden buiten de deur proberen te houden. Persoonlijk heb ik niets met al dat wapentuig. Maar toen kregen we zwaarden van lego, stokken en duplo. Dit pak kocht ik voor zijn verjaardag als extraatje bij de Kringloper voor 3 euro en is tot op de dag van vandaag zijn allermooiste kado!)

    We gaan aan de slag met de 'geestelijke wapenrusting'! Eerst dacht ik dat het onderwerp te moeilijk zou zijn maar vooral op de site van www.gelovenisleuk.nl  kwam ik al een heleboel geschikt materiaal tegen.

    Wordt vervolgd!

              Divortul prin telefon ! O noua moda face furori in SUA        
    Pentru americani, smartphone-ul a devenit unul dintre cele mai bune motive de divort. Potrivit unui studiu realizat de American Academy of Matrimonial Lawyers(AAML), 92% dintre avocati au folosit in procesele de divort probe obtinute cu ajutorul telefoanelor mobile. “Pe masura ce telefonul si mesajele text au devenit principala sursa de comunicare, era normal sa ajungem […]
              What can we learn from bees? Talk at Trill Farm, Dorset May 11 2012        

    Back after a too-long absence! 

    I had hoped to be able to produce a recording every month, but somehow life got in the way. 

    Here's the first podcast for this year a talk recorded at Trill Farm, Dorset (south of England, a little left of centre, for those not familiar with our layout!) at the invitation of chef Daphne Lambert, whose restaurant at Penrhos on the Welsh border was the first in the UK to be awarded organic certification by the Soil Association.

    More about Daphne here - http://mamaheaven.org/blog/2011/07/daphne-lambert-nutritionist-chef/#.T7T2b3iURpg

    More about Trill Farm here - http://trillfarm.co.uk/

    From Graham in Scotland:
    The attached photos - taken from my bedroom window - of the Oilseed Rape field opposite my house in Scotland- explains at a glance the challenge my bees are faced with in trying to survive on this farm.  It is a beautiful landscape - but an ecologically dying landscape which is poisonous to bees, butterflies and bumblebees.  If I took a photo in any of the other three directions it would not be any different; oilseed rape (canola) is one of the major crops here in the Border country.
    You might find these images useful for slideshows etc,  I have high resolution versions available for printed media.

    The images are also on FLICKR and you can link them to web-pages directly with the following links:

    http://farm9.staticflickr.com/8003/7216103764_7db308fb9c_z.jpg
    http://farm9.staticflickr.com/8146/7216104626_6d507735ef_z.jpg
    http://farm8.staticflickr.com/7103/7216102870_9d903b3de1_z.jpg


    NOTES
    Almost all of the Oilseed Rape grown in Britain and Europe is treated with neonicotinoid pesticides at the time the seed is planted. Over the last decade the main neonicotinoid used on OSR has been Imidacloprid; we suspect that it is now being superceded by Clothianidin- which is more toxic to insects and far more persistent in soil and water.

    The insecticide Imidacloprid  is 'systemic' - it is coated onto the seeds before planting. When the seed sprouts, it absorbs the poison and distributes it to every part of the growing plant: sap, stem, leaves, flowers and fruit.  The insecticide then poisons any insect which bites the plant to suck its sap.  Unfortunately, the poison also emerges in the nectar and pollen, which is harvested and eaten by bees, bumblebees, butterflies - and many other species of insect.  The poison - Imidacloprid - is 7,000 times more toxic to bees than DDT was - and a dose of just 3 to 5 parts per BILLION in the nectar and pollen causes bees to become disoriented, unable to forage or fly.  Many beekeepers are convinced this is why 4 million colonies have died in America since 2006.  Over a milion bee colonies died in France from 1994 - 1998.  Millions more have died in Argentina, Germany, Italy, Australia.  These neurotoxins are used on over 3 million acres of arable crops in the UK: wheat, barley, OSR, potatoes, tomatoes, fruits etc - this means that both WE and the bees are eating neurotoxic insecticides in every bite of food we consume.  

    Neonicotinoids applied as seed dressings kill most invertebrate life UNDER the ground as well as ABOVE. these poisons eradicate earthworms, beetles and insect larvae from the soil - which means there is no food for birds which probe the soil: lapwings, curlews, starlings etc.  The result is that this beautiful scene is effectively an ecological desert; the fields are empty - no insects means no birds. Even the humble sparrow - which has declined by up to 80% in most areas of the UK. MUST have insect food to feed its young.  Wall to wall neonics means no insects; no insects means no young sparrows, starlings, peewits, yellowhammers, partridges, corn buntings etc. etc.

    In the USA, more than 240 million acres of crops are treated with Clothianidin at planting - effectively wiping all insect life from that vast area permanently. The poisons are also highly PERSISTENT - Clothianidin has a 'half life' in some soils of up to 19 years; which means that after 57 years - 1/8 of the original insecticide would still persist in the soil.  Of course, if it is used year after year in the same field, the pesticide burden is gigantic. 


              NFL Has 'No Update' on Status of Ezekiel Elliott Investigation        

    NFL spokesperson Brian McCarthy said the league has "no update" on the investigation into domestic violence allegations against Dallas Cowboys running back Ezekiel Elliott

    McCarthy made the statement in an email to Drew Davison of the Star-Telegram.

    Elliott, the reigning NFL Offensive Rookie of the Year, met with a four-person independent panel and commissioner Roger Goodell in June. The panel was expected to give its recommendation to Goodell, who would then make a decision on potential punishments.

    The Cowboys have grown increasingly frustrated that the investigation, which began last July, has not yet been completed.

    "These things are tough for everybody. It’s tough for the league. It’s tough for the team. It’s tough for the player," Cowboys vice president Stephen Jones told reporters this week. "I think, at some point, you should be able to get the information in some sort of time frame that it doesn’t carry on like this particular investigation has.

    "So I would hope as a league, just like we do everything else, that we look for ways to get more efficient and to do things in a better way. I’m not being critical."

    Elliott has denied all allegations of domestic violence stemming from an ex-girlfriend, who said the former Ohio State star hit her on multiple occasions. No charges were filed in the case, and Cowboys owner Jerry Jones said there is "no evidence" Elliott ever hit the woman. 

    It's expected that Goodell will render a decision in the case before Week 1, likely with enough time for Elliott to exhaust his appeals process before missing any games. 

    Read more NFL news on BleacherReport.com


              NJ Cops Probe Suspected Sleepwalk Drowning Death        

    Comstock/Thinkstock(OAKLYN, N.J.) -- Police in south New Jersey believe a local woman might have drowned due to a sleepwalking incident.The body of 55-year-old Oaklyn resident Charlene Ferraro was found in the Newton Lake Monday morning and authorities...

    The post NJ Cops Probe Suspected Sleepwalk Drowning Death appeared first on East Idaho News.


              ATF Joins Probe Of Storage Facility Fire        
    A special national team of federal agents and specialists has flown into Los Angeles to help the Fire Department investigate the cause of a storage facility fire in Venice.
              Energy regulator asked to probe Queensland's power prices, as 'political petty games' continue        
    The Australian Energy Regulator is asked to investigate Queensland power prices by Federal Energy Minister Josh Frydenberg, in a move slammed as blatantly political by the State Government.
              The China-US Maritime “Spying” Debate        

    →  

    Photo Credit: Defense Industry Daily

    BY MARK J. VALENCIA

    The China-US Maritime “Spying” Debate

    Aug. 04, 2017  |     | 

     

      http://www.ippreview.com/index.php/Blog/single/id/522.html

    The Australian Department of Defence confirmed that last week a Chinese Dongdiao-class Auxiliary General Intelligence (AGI) vessel monitored the US-Australia Talisman Sabre joint military exercises from within Australia’s 200 nm Exclusive Economic Zone (EEZ). This “first-ever” Chinese incursion of its type in Australia’s EEZ has sparked both alarm and an international debate. Many say China is hypocritical because it is undertaking intelligence, surveillance, and reconnaissance (ISR) missions in other countries’ 200 nm EEZs while opposing those of the US in its own EEZ. But there are significant differences in scale, technological capability, methods, and objectives between what China and the US are doing.

    China’s first “public” attempt at maritime spying in the US EEZ was when an uninvited People’s Liberation Army Navy (PLAN) AGI vessel operated in Hawaii’s EEZ to observe RIMPAC 2014, a multinational naval exercise. Also in 2014, a Chinese AGI vessel was observed off Guam during a US military exercise. According to then-Commander of the US Pacific Command (PACOM) Admiral Samuel Locklear: “The good news about this is that it’s a recognition, I think, or an acceptance by the Chinese of what we’ve been saying to them for some time, [which] is that military operations and survey operations in another country’s EEZs, where you have national—your own national security interest, are within international law and are acceptable.” But such simplistic comparisons are deceptive and potentially dangerous. They can lead to the false hope that China will eventually “see the light” and quietly assent to activities it considers threatening because “it is undertaking similar activities.”

    But the scale is very different. Ironically, the “different scale” argument was first used against China by China critics to demonize its occupations and “militarization” of features in the South China Sea. Although these critics grudgingly acknowledged that China was not doing anything other claimants had not done, nevertheless China’s behavior was singled out as unacceptable because of the much greater scale and “aggressiveness” of its activities.

    It seems that the tables are now turned. Although the critics argue that China is doing “the same thing” as the US, the scale of US ISR missions against China is probably an order of magnitude greater than that of China against the US. For example, as of 2017, PLAN had only three AGI vessels. Of course, China also has ISR planes, drones, and satellites but their number and capabilities pale in comparison to those of US assets.

    Indeed, the US has a huge array of ISR planes, surface vessels, submarines, and drones — many of which, like the subhunter Impeccable, have specialized functions. The US has by far the world’s largest and most capable force of signals intelligence (SIGINT) aircraft. Moreover, most of the US Navy’s top-of-the-line combatants like the Ticonderoga-class cruisers and the Arleigh Burke-class destroyers as well as its submarines are equipped to carry out SIGINT missions. Further, no other country matches the US’ number and array of robotic aircraft and seacraft (drones), particularly in terms of their range and advanced weapons and sensors, coupled with the necessary satellite and telecommunications support systems. US satellite IRS capacity greatly exceeds that of China. In terms of deployment, the US flies hundreds of manned ISR missions every year along China’s coast. There have been no public reports of similar Chinese aerial ISR missions off the US mainland coast.

    Technological capabilities, techniques and objectives are other major differences. Yes, China does insert ISR platforms into other countries’ EEZs — like that of Japan. But it is likely that Chinese technological capabilities and activities in terms of intrusive methods used and information obtained are so substantially inferior to and different from those of the US as to be in a separate, much lower category, e.g., passive listening versus active probing or electronic interference with, and even manipulation of, communications.

    But this is unconfirmed because the US is not being “transparent” when it comes to ISR capabilities. Again ironically, Locklear said of China’s military modernization: “What we should be concerned about though is what we perceive as a lack of transparency on their part in why they are building the type of systems they are building. Quite frankly, it makes their neighbours nervous and it gives us some cause for concern here at PACOM about the type of military they are building and the type of equipment they are buying.”

    A confidential US Navy-National Security Agency (NSA) report revealed by Edward Snowden shows that China’s concerns regarding America’s ISR missions off its coasts are justified.

    But in the case of ISR, it is the extent of capabilities that is not publicly known. To convince sceptics that there is anything near parity between Chinese and US ISR capabilities, those making the “China does the same thing” argument — especially those in the US Navy, need to reveal exactly what it is that the US is doing in China’s near seas so that all can evaluate it for themselves. Otherwise their arguments will fall on deaf ears, and independent and neutral analysts can only speculate based on what little is known.

    In general, it is known that US ISR assets collect communications between the target country’s command-and-control centres and radar and weapons systems, including surface-to-air missiles, anti-aircraft artillery, and fighter aircraft. Other US ISR probes collect “actionable” intelligence for expeditionary and irregular warfare.

    Incidents involving ISR aircraft like the EP-3 and the Poseidon 8A, as well as the US Navy ships Bowditch, Impeccable, and Cowpens, may have collectively included active “tickling” of China’s coastal defences to provoke and observe responses, interference with shore-to-ship and submarine communications, violation or abuse of the consent regime for marine scientific research, damage to the environment, and tracking China’s new nuclear submarines for potential targeting.

    If so, these are not passive intelligence collection activities commonly undertaken and usually tolerated by many states, including China. Rather they are intrusive, provocative, and controversial practices that may be considered a threat to use force or violations of both China’s marine scientific consent and its environmental protection regimes. This could occur when and if the Poseiden 8 drops sonobuoys (which are part of its repertoire) or the Impeccable and Bowditch deploy “scientific instruments” in China’s EEZ. Indeed, China’s EEZ environment may be degraded if US sonar systems or live fire exercises adversely affect fish and mammals like whales and dolphins.

    But much of this is unconfirmed. What do we — the public — know?

    A confidential US Navy-National Security Agency (NSA) report revealed by Edward Snowden shows that China’s concerns regarding America’s ISR missions off its coasts are justified. The 2001 report reveals that in the EP-3 incident, the crew was unable to destroy all the secret data and systems on board, and details the scope of secrets exposed to China.

    The exposed information contained the fact that the US has “the ability to locate and collect transmissions to or from Chinese submarines and to correlate them to specific vessels.” The plane also carried data that clarified “how much the US knew about China’s submarine-launched ballistic missiles program.” Also, according to the report, as speculated, the missions spur targeted militaries to react, thus creating communications that can be intercepted.

    So, it does appear that the US has a huge advantage over China when it comes to ISR. But unlike Malaysia, Thailand, and Vietnam, China does not oppose all foreign military activities in its EEZ without its permission. Nevertheless, China certainly does object by word and deed to what it perceives as US abuse of the right of freedom of navigation and a threat to use force.

    In sum, China apparently believes that these activities violate the peaceful purpose and uses provisions of UNCLOS, as well as its UNCLOS EEZ resource rights and environmental obligations. China also thinks that the US is “preparing the battle field” and that this constitutes a violation of the UN Charter as well as UNCLOS. In particular, China alleges that the US is not abiding by its obligation to pay “due regard” to its rights and duties as a coastal state. Such due regard in the EEZ is required by UNCLOS for both the coastal state and the user state, but is undefined.

    Whether these concerns are valid or not, China is probably not violating these UNCLOS provisions with its AGI vessel activities and the US may well be doing so — on a grand scale. The US may want to reconsider and modify its superficial and misleading argument that both are doing the same thing


              Hussain Nawaz appears before Panamagate probe team        
    Prime Minister Nawaz Sharif's elder son Hussain Nawaz arrived at the Federal Judicial Academy (FJA) here on Tuesday to appear for a sixth time before ...
              Critically Acclaimed Documentaries        
    This post contains suggestions for how to earn your Be Creative: E-lectrified and Keep It Real: E-lectrified badges.
    Learn more and earn badges on the Connect Your Summer page.

    A look at the high-wire walk made by Philippe Petit in 1974 between the World Trade Center's Twin Towers in New York City, and how it is still considered one of history's most artistic crimes.

    The legacy of Roger Ebert's life, recounts the inspiring and entertaining life of the world-renowned film critic and social commentator, from his Pulitzer Prize-winning film criticism at the Chicago Sun-Times to becoming one of the most influential cultural voices in America .

    2014's Academy Award winning documentary Citizenfour is a real life international thriller that unfolds by the minute. With unprecedented access, this gripping behind-the-scenes chronicle follows award-winning director Laura Poitras (My Country, My Country) and journalist Glenn Greenwald's remarkable encounters with whistle-blower Edward Snowden in a hotel room in Hong Kong, as he hands over classified documents that provide evidence of mass indiscriminate and illegal invasions of privacy by the National Security Agency (NSA). The documentary not only shows the dangers of government surveillance, but makes audiences feel them. After seeing the film, viewers will never think the same way about their phone, e-mail, credit cards, web browser or digital footprint again..

    They are the voices behind the greatest Rock, Pop and R&B hits of all time, but no one knows their names. Now in this award-winning documentary, director Morgan Neville shines the spotlight on the untold stories of such legendary background singers as Darlene Love, Merry Clayton, Lisa Fischer, Judith Hill and more.

    Investigates the torture and killing of an innocent Afghani taxi driver in a gripping probe into reckless abuses of government power. This stunningly crafted narrative demonstrates how one man's life and death symbolizes the erosion of our civil rights.

    A film about tough, highly competitive quadriplegic rugby players. These men have been forced to live life sitting down, but in their own version of the full-contact sport, they smash each other in custom-made gladiator-like wheelchairs. Tells the story of a group of world-class athletes unlike any ever shown on screen. In addition to smashing chairs, it will smash every stereotype you ever had about the disabled.

    Also available in: e-video

    Killer whales are beloved, majestic, friendly giants, yet infamous for their capacity to kill viciously. Blackfish unravels the complexities of this dichotomy, employing the story of the notorious performing whale Tilikum, who, unlike any orca in the wild, has taken the lives of several people while in captivity. Blackfish expands on the discussion of keeping such intelligent creatures in captivity.

    In 1975, director Alejandro Jodorowsky began work on his most ambitious project yet. Starring his own 12-year-old son alongside Orson Welles, Mick Jagger, David Carradine and Salvador Dali, featuring music by Pink Floyd and art by some of the most provocative talents of the era, including H. R. Giger and Jean "Moebius" Giraud, Jodorowsky's adaptation of the classic sci-fi novel Dune was poised to change cinema forever. Through interviews with legends and luminaries including H. R. Giger (artist, Alien), Gary Kurtz (producer, Star Wars Episodes IV & V) and Nicolas Winding Refn (director, Drive), and an intimate and honest conversation with Jodorowsky, director Frank Pavich's film finally unearths the full saga of 'The Greatest Movie Never Made'.

    A documentary on confessed pedophile priest Oliver O'Grady and attempts by the Catholic Church to cover up his actions. Includes interviews with O'Grady and his victims.

    At 14, Toronto school friends Steve 'Lips' Ludlow and Robb Reiner made a pact to rock together forever. Their band, Anvil, went on to become the 'demigods of Canadian metal,' releasing one of the heaviest albums in metal history, 1982's Metal on Metal.

    Provided is an analysis of the global financial crisis of 2008, which at a cost over $20 trillion, caused millions of people to lose their jobs and homes in the worst recession since the Great Depression, and nearly resulted in a global financial collapse. Through exhaustive research, and extensive interviews with key financial insiders, politicians, journalists, and academics, traces the rise of a rogue industry which has corrupted politics, regulation, and academia.

    Also available in: e-video

    JIRO DREAMS OF SUSHI is the story of 85-year-old Jiro Ono, considered by many to be the world's greatest sushi chef. He is the proprietor of Sukiyabashi Jiro, a 10-seat, sushi-only restaurant inauspiciously located in a Tokyo subway station. Despite its humble appearances, it is the first restaurant of its kind to be awarded a prestigious three-star Michelin Guide rating, and sushi lovers from around the globe make repeated pilgrimage, calling months in advance and shelling out top dollar for a coveted seat at Jiro's sushi bar.

    Also available in: e-video

    The Square is one of the most awarded documentaries of the past decade. It was nominated for a 2014 Academy Award for 'Best Documentary Feature' and won 3 Emmy Awards, as well as multiple film festivals awards, including the Audience Awards at the 2013 Sundance and Toronto Film Festivals. The film is a in depth first hand look at the Egyptian Revolution chronicling the fall of two Presidents in a row.


              Cow Vigilantes' Terror: Two more Muslims killed in India, mob lynches them in Assam        
    Two more Muslims have died--victims of Cow Terror.

    Abu Hanifa and Riyazuddin were lynched by a mob in Assam.

    Clearly, terror in the name of cow continues in India.

    This is the worst form of Terrorism in the world, where people kill in the name of cow. They feel that they can kill anyone and have moral right to decide whether someone is guilty or not.

    Akhlaq was killed because it was imagined that the meat in his fridge was not of goat but cow. Similarly, the mob decided that Abu Hanifa and Riyazuddin were cow thieves.

    So they got the 'authority' to kill them in cold blood. Both of them were beaten to death. The incident occurred in Nagaon district. The Kachamari Pathar village is just 130 km from State capital.

    Soon after the incident, in which two people were murdered, the cops had started claiming that 'it was not a case of cow vigilantism'. How? Why such hurry to give a clean-chit, instead of focusing on crime of such magnitude.

    Even before probe, it was termed that they were 'cow thieves'. So where is the need for police or law-enforcing agencies?The self-styled 'Gau Rakshaks' are on a spree of attacks, violence and killings across India.

    The prime target are Muslims, and in some cases Dalits too. Occasionally, non-Muslims have also been beaten or tortured. Like in Una in Gujarat, where Dalits who skin dead animal, were tortured by right-wing extremists.

    1. In Bihar, a man honked at a cow and he was attacked, resulting in damage to his eyesight. LINK

    2. In Delhi, a woman tried to shoo away a cow and she later nearly escaped the violent mob. LINK
    Ganesh Mandal or Sharmila's case are exceptions.

    3. Jabar Singh and Bhoop Singh brutally beaten by cow vigilantes in Noida. LINK

    OLD INCIDENT 2015: Gulli alias Phool CHaran kills two friendsGulla Soma and Ganesh Bhilala in Damoh as he suspected they were involved in transportation of cows. LINK

    4. Tribal** accused of cow slaughter, dies in police custody.

    5. Appu Malviya was brutally beaten by vigilantes in Ujjain. He was thrashed, kicked, beaten with belts publicly. LINK & LINK

    6. Sheikh Bismillah, 27, and his uncle Sheikh Siddique, 65, had gone to sell buffalo meat when they were attacked, brutally beaten in Washim in Maharashtra. The assailants accused them of selling beef. "It was buffalo meat. They just won't listen", victims said. The incident occurred in Washim in Maharashtra. Shockingly, after they were assaulted, they two persons were booked under section 295 (A) of IPC. The police said that they seized meat and sent samples for test to the lab. The attackers were seen shouting slogans and forcing the duo to chant 'Jai Shri Ram', slapping, punching and kicking them repeatedly, and ordering them to come to the police station with them. Later, police booked seven persons for the assault. LINK & LINK

    **Elderly Kodar Gamar was arrested under the newly enacted cow protection law for allegedly slaughtering bovines, reported HT. Gamar, in his 60s, was arrested and was in the custody of Sabarkantha police. He died. A judicial probe has been ordered.

    7. Muslims are the main target. In national capital, Delhi, just over a week ago, Muslim cattle transporters--Rizwan, Ashu and Kamil, were brutally beaten. This happened in Kalkaji. LINK and LINK.

    They hailed from Pataudi, Haryana. They were stopped, pulled out of vehicle, beaten up. The police had to save them. The attackers claimed to be 'animal rights activists' and representing People for Animals (PFA).

    8. Self-styled 'gau rakshaks' beat up people for buffalo slaughter, a man thrashed even as he is escorted by police. The incident occurred in Aligarh. See video

    9. Five members of a family including a nine-year-old girl injured in attack by cow vigilantes in Jammu & Kashmir in April. The girl suffered multiple fractures. The family was moving with their livestock. "One of our children, a 10-year-old, is still missing. We don't know whether he is alive or dead. They even beat our elders very badly. They wanted to kill us and throw our bodies into the river". LINK

    10. Shivam, a BA student, stabbed after cow vigilantes thought he was a journalist [photographer] and was not taking the photograph of their protest. LINK

    11. Yet another cow vigilante attack in Jharkhand. Ainul Ansar attacked, cops later save him. He insists that it was meat, not beef. This incident occurred in Darbhanga (Jharkhand) on June 7. LINK

    12. 100 cow vigilantes had surrounded Hayat Rabbani hotel in Jaipur, wanted owner to be handed to them, alleging that it sold beef. The incident had occurred on March 19.  Now, forensic lab report reveals that it was not beef. LINK

    Over the last three years, there have been numerous cases of attacks and killings. The most recent case was that of Pahlu Khan, who was killed in Rajasthan. However, the State government, did not take the crime seriously and even one of its ministers tried to play it down, ending up blaming victim.

    13. Officials of Tamil Nadu's Animal Husbandry Department had bought cows and calves from Jaisalmer for a Central government's breeding programme when they were attacked near Rajasthan's Barmer. The cow vigilantes also attempted to set fire to one of the trucks which had the animals inside, the police said. The cows would have been burnt alive had they not been rescued by the police. LINK

    14. [June 20] Cow vigilantes strip, tie to tree and beat up three people mercilessly in Etah in Uttar Pradesh. They alleged that these were cow smugglers. A cop seen in video but couldn't do anything. LINK

    15. [June 24]. Junaid, 16, stabbed to death in train, when he was returning after Eid shopping from Delhi to Ballabhgarh in Haryana. Called Pakistani and termed beef eater because of their dress and skullcap, assailants attack Junaid, a Hafiz-e-Quran, and his brothers in train. LINK & LINK

    16. [June 25] Three Muslim men lynched in Dinajpur in West Bengal over suspicion that they were involved in cow theft. LINK

    17. Muslim men--Abu Hanifah and Riyazuddin lynched in Assam, reports Al Jazeera. READ
    So far, just a case has been registered and two persons detained, says this PTI report. LINK

    18. NOT BEEF. [June 27] Otera Bibi, 42, a mentally challenged woman, lynched in West Bengal. LINK

    19. [June 28] Mob attacks house of Usman Ansari in Jharkhand, burns the house, clashes with police, he gets injured, survives. LINK

    20. [June 29] Alimuddin alias Asghar Ali lynched in Ramgarh in Jharkhand. Mob accused him of taking beef in a van. LINKLINK

    21. NOT BEEF. [June 30]. Two more lynched in Bihar over suspicion of theft, beaten to death. The victims, two Dalits--Baban Musahar and Murahu killed in Rohtas district. LINK & LINK

    22. [July 9] Eight killed, all of them Hindus. They were going to rescue their kin who had been caught and kept hostage by 'Gau Rakshaks'. In Jhajhar in Haryana, Xylo had a collision with a trailer truck. Eight died--Randhir, Ramu, Raju Ram, Raju son of Bhima, Jagdish, Birbal, Bhagirath and Sukhendra. They were going to get their relatives released who had been caught by Gau rakshaks. Victims belonged to Mehrana in Charkhi Dadri. LINK

    23. [June 9]  Victims belonged to Mehrana in Charkhi Dadri. LINK

    24. July 14: Muslim man beaten in Nagpur over false charge that he was carrying beef. Kept insisting that it was mutton, not beef [later a lab test suggested it was beef]. The victim Salim Ismail Shah is general secretary of BJP's Katol taluka minority cell. LINK

    25. July 14: Muslim family attacked on train in Uttar Pradesh. Mob brutally attacked entire family including women and a disabled son too, with rods and sticks. Saying, 'kill them, they are Muslims'. LINK

    READ: From minor boy Imatiaz's murder in Jharkhand to Pehlu Khan's killing in Rajasthan


    COW TERROR AND LYNCHING INCIDENTS IN LAST COUPLE OF YEARS

    Mohsin Sheikh, killed in Pune, because he had a beard (June, 2014)
    Noman killed in Sirmaur in Himachal Pradesh by cow terrorists.
    Zahir Ahmad killed in Udhampur on rumours
    Syed Farid Khan lynched in Dimapur, Nagaland on March 5, 2015
    Akhlaq was killed in his house in Dadri in UP.
    Md Mazloom Ansari and Imtiaz, lynched and hanged by tree on March 18, 206  
    Md Ayub Pandit lynched by a mob in Kashmir
    Md Saddam and Farooq, students, lynched in Imphal in Manipur on April 7, 2016.    
    Ajju Husain, a resident of Chittorgarh, cattle trader, paraded naked and lynched    
    Md Ayyub, a resident of Gujarat, taking his catle lynched in Gujarat on September 2016
    Md Salik, Salman in Bhopal

    OLD 2016 list on this blog HERE

    Attacks Against Muslims, Lynching, Hate Crimes [Other than cow-beef killings]


    *[May 29]: Muslim youths returning from Taravih, shot at in Gonda, UP. One of them, Pappu, 23, killed.

    *[June 24] 70-year-old Muslim cleric shot dead inside a mosque by unidentified persons who had also thrown meat [pork] in the mosque in Mau. LINKLINKLINK

    *[June 25] Md Salman, 19, shot by cops after dragging him from his house in Jharkhand. He had just returned after buying new clothes, itr and belt for Id. LINK & LINK

    *July 1. Journalist M Atharuddin saved himself, his 91-yr-old father, 85-yr-old mother, wife and kids from Bajrang Dal terrorists by chanting 'Jai Shree Ram'. They threatened, say it, else we will burn the car. LINK

    *July 2: Police fire at Muslims, kill Yaqub Ali. The victim is among those protesting action against 'doubtful voters.  He was shot dead. LINK

                      
    Hallo! Mijn naam is Kim Joosten (inmiddels ook Van den Beuken) ik ben moeder van Joah (maart 2014) en werkzaam als gastouder in onze eigen woning in Panningen, midden Limburg.

    Jaha, ik dacht ik stel me maar eenrest opnieuw voor.  Het is al zo lang geleden dat ik een berichtje op mijn blog plaatste..!

    Ik heb in de tussenliggende periode wel eens een kaartje gemaakt, maar meer omdat ik er (last-minute, natuurlijk) een nodig hadden,  of op aanvraag voor een ander. Die kaartjes verdwenen soms op mijn Facebook pagina of pinter Esther account, maar vaker werden ze enkel gezien door de ontvanger. De laatste tijd kriebelt het weer behoorlijk en zit ik ook wat ruimmer in de tijd. Laatst vroeg iemand of ik dan ook weer eens een creatie zou plaatsen op het blog. Tja, dat was wel erg leuk hè... 😀 ik ga proberen of het me lukt om naast andere bezigheden ook hier weer eens wat van me te laten horen en natuurlijk een kijkje te nemen bij al het moois dat anderen maken..!

    Ik maakte een aantal babykaartjes (voornamelijk voor de verkoop, ik doneer van ieder verkocht kaartje €0,50 aan het campagneteam hunt inwoners.  Een verschrikkelijke ziekte waar we heel dichtbij mee te maken hebben...) en heb de foto's bewaard om ze ook hier te plaatsen. Zo, het eerste stapje is weer gezet en nu hopen dat ik straks een blog rondje kan gaan lopen... :)










              The Big Poetry Giveaway!         
    Thanks to Kelli Russell Agodon and Susan Rich for spearheading The Big Poetry Giveaway once again this April for National Poetry Month.

    I am giving away a copy of my fourth collection of poetry, Reckless Lovely, just released from Saturnalia Books, along with a copy of David Daniel's Clean, the just-released winner of the Four Way Books Intro Poetry Prize.

    To enter to win, post a comment on Blue Positive letting me know you're in.

    At the end of the month, I will number all comments and pick two from a hat. The first drawn will receive Reckless Lovely; the second will receive Clean. Ready, set, go!


    Winner of the Four Way Books Intro Poetry Prize, Chosen by D.A. Powell




    Aimee Nezhukumatathil writes "Martha Silano's poetry is gloriously street-smart and fully roaming and ripe. I want to slow-clap when she fixes her exacting gaze on warthogs, space probes, millipedes, or miracles. These stunning pages, like a "land-less landmass, [a] dollop-y desert dessert unloosed," fold moments of joy into something 'Reckless Lovely,' with inventive, chewy language, and a relentless appreciation of music and delight."
              VV 13        
    Vandaag weer een verjaardagkaartje om te laten zien. Ik heb niet meer zoveel foto's van kaartjes op voorraad die bij de andere categorieën passen, helaas. Hopelijk ga ik de komende tijd wat meer rust vinden om weer iets nieuws te kunnen maken, zodat ik ook de kerstkaartjes op tijd klaar heb. Of dan toch in ieder geval de geboortekaartjes voor de kleine straks... ;-)

    De kaartjes van vandaag maakte ik onlangs op bestelling voor mensen die al wat op leeftijd zijn. Dat was toch wel lastig hoor... Waar houden zulke mensen nou van? Niet zozeer van de CAS stijl die mijn persoonlijke voorkeur heeft vermoed ik. In deze kaartjes heb ik geprobeerd om tot een resultaat te komen dat hen aan zou spreken maar ook mijn eigen goedkeuring zou krijgen... Die missie was in ieder geval geslaagd! Uiteindelijk heb ik ook een aantal kaartjes gemaakt waar ik zelf niet zo tevreden over was maar hun dan weer wel.. Tja, zo kunnen smaken verschillen hè...!



              Farmers want probe into 'missing' drought-relief billions        
    South African farmers have called for an investigation into how R2.5bn of government funds earmarked for drought relief was spent.
              BCC maakt zijn slogan 'Everyday low pricing, everyday high service' waar met een beetje hulp van Microsoft Dynamics CRM         
    Om inzicht te krijgen in haar after sales processen heeft BCC aanvankelijk geprobeerd deze in haar bestaande administratieve omgeving te integreren. Uiteindelijk bleek het voordeliger, maar vooral beter om te kiezen voor het Microsoft-platform: met Dynamics CRM heeft BCC een perfecte after sales oplossing gerealiseerd voor retail. Marco van Putten, Senior Manager ICT bij BCC: "We zijn een retailorganisatie. We verkopen producten en diensten, maar willen ook dat het after sales traject in orde is. Als er dus klachten of problemen zijn, dan willen we die goed begeleiden. Qua logistiek en orderafhandeling is onze organisatie perfect georganiseerd, maar wil je de klant ook een goede nazorg bieden, dan moet je vanuit de probleemstelling van de klant kunnen werken." Marco van Putten geeft een voorbeeld: "Komt een klant al enkele dagen na aankoop terug in de winkel omdat zijn apparaat niet werkt, dan geven wij hem - onder bepaalde voorwaarden - een nieuw apparaat mee. Een van die voorwaarden was een telefonisch overleg vanuit de winkel met het hoofdkantoor. Dat proces kostte veel tijd en zou veel beter geautomatiseerd kunnen zijn: afhankelijk van het product, de leverancier en de termijn moet de verkoper in de winkel op een computerscherm meteen kunnen zien of hij een nieuw apparaat kan meegeven of niet." Zo waren er nog meer onderdelen in het servicetraject die met goede automatisering efficiënter gemaakt konden worden. Marco: "Nu we met Microsoft Dynamics CRM werken kunnen we de 'high service' bieden, die de klant van ons verwacht. Ook hebben we nu meer inzicht in het verloop van de processen. Zoals de doorloop van een 'case': we kunnen precies volgen wanneer een apparaat in de winkel is ingenomen, wanneer het werd opgehaald door onze logistiek, wanneer het bij ons servicekantoor arriveerde en wat er vervolgens mee is gebeurd. Ook hebben we de mogelijkheid om voor elke case een etiket met barcode te printen, dat we op het apparaat plakken. Door het apparaat met een Windows Mobile-scanner te scannen, zie je bijvoorbeeld meteen wat de volgende stap moet zijn." In de toekomst wil BCC haar klanten ook op andere vlakken langs elektronische weg kunnen helpen. Marco van Putten: "We krijgen vragen over openingstijden, klanten die melden dat ze in de winkel niet of niet prettig geholpen zijn, of er nog garantie zit op een apparaat enzovoort. Als je de geschiedenis van de klant kent, kun je hem of haar beter adviseren. Heeft een klant een product bijvoorbeeld al zoveel jaar in gebruik, dan kunnen we aanbieden het apparaat na te kijken. Zo willen we de relatie tussen de klant en zijn orders in de winkels sterker maken."
              How to get WiFi to work after installing Ubuntu or Lubuntu on Macbook?        
    Written by Pranshu Bajpai |  | LinkedIn

    Problem: No WiFi connectivity in Lubuntu after installing it on a Macbook Air.


    I recently installed Lubuntu to breath life into my old Macbook Air 1,1 (2008). The installation went smooth and the operating system is giving me no problems so far. The only thing that does not work right off the bat is WiFi -- in that I have no WiFi drivers or the icon. However, the icon is not a problem, getting the right drivers is.

    After sifting through a lot of content on the Internet, I was able to get it working on my Mac Air 2008 and another Mac Air late 2010 3,2 model. Both of these have slightly different WiFi cards -- although both are Broadcom -- and so require slightly different procedures. But these steps should work for most people out there.

    How to unable WiFi in Lubuntu on a Macbook?


    Ubuntu, or Lubuntu, seems to be missing drivers for the Broadcom network hardware installed on a Macbook -- which leads to the problem of no WiFi. You need to get the drivers appropriate for your device.

    With Internet connection


    WiFi is obviously not working on this device yet, but if you have any other means of obtaining connectivity on this Macbook, then that simplies things a lot. Just type the following commands:

    #sudo apt-get update
    #sudo apt-get purge bcmwl-kernel-source
    #sudo apt-get install firmware-b43-installer

    The 'purge' part is to get rid of 'bcmwl-kernel-source' if you have been trying versions of that driver. It may or may not work for some systems. I tested on 2 different Macbook Air's (2008 and 2010) and both reacted different to it. I found 'firmware-b43-installer' to be more reliable.

    Since you have connectivity, the apt-get command will simply load the best-suited version of the driver on your machine, and after a reboot, you should be able to get WiFi working. I wasn't so lucky though...

    Without Internet connection


    Find out exactly what WiFi hardware you have on your Macbook by using the following command:

    #lspci -nn | grep Network

    That will tell you the details you need to know. For instance, in my case, I received the following output:

    01:00.0 Network controller [0280]: Broadcom Corporation BCM43224 802.11a/b/g/n [14e4:4353] (rev 01)

    Here, 'BCM43224' is the important part. Look around for the best suited version of the following drivers for your card.

    Now, you can go ahead and obtain b43_updated, unzip it, and copy it's contents into /lib/firmware/:

    #sudo cp b43/ /lib/firmware
    #sudo modprobe -rv b43
    #sudo modprobe -v b43

    Your /lib/firmware/ folder should now hold the necessary files:



    Now reboot, and you should have the WiFi working.

    WiFi network connectivity icon missing from panel

    Do you still not see a difference? Maybe you're looking for the WiFi connection icon on the taskbar panel and it's just not there. In that case, 'nm-applet' is missing from your environment. You can fix this in the following manner:

    Preferences --> Default applications for Lxsessions --> Autostart --> Manual Autostart -> type: nm-applet --> click: 'Add'

    Logout and log back in. The WiFi applet should be there now.
              How To Recover Grub After Installing Windows | Ubuntu / Kali / Debian Linux        
    Written by Pranshu Bajpai |  | LinkedIn

    A Little Rant


    It's 2014 and Windows still assumes that it's the only OS out there.

    When you install windows and then install Linux, in the grub boot menu you would find Windows properly accounted for. Grub recognized windows and creates an entry for it in the Boot Menu.

    Should we assume Microsoft likes bullying (since there's no apparent technical reason for why they won't make a windows boot-loader that would recognize and make an entry for Linux in the Boot menu).

    So if you have Linux and then you try to install Windows, it's nasty boot-manager would remove the linux entry and all you will see at Boot time is Windows and no entry for linux.

    Kali Linux is the primary OS that I use on my laptop. I rarely ever use windows so I removed it altogether. However I was developing an App for Windows and needed to code in Windows SDK (Visual Studio) since I needed some libraries like 'wlanapi' that weren't present in Linux IDEs

    Long story short, I installed Windows on top of Kali and as I expected, it removed the entry to Kali from the boot menu.

    Here are a few commands that I used to solve this issue. This is by far the easiest way to bring the Linux / Ubuntu / Kali boot entry back.

    How To Recover Grub (Kali Linux Boot Menu Entry) After Installing Windows 

    For this you need:

    1. Ubuntu (or Any linux) Live CD / USB
    2. Eyes to read and Fingers to Type some commands 

    Step 1. Boot from the Ubuntu / Kali / Fedora (any linux) live disk OR USB

    Step 2. After the 'Live CD Desktop' loads up, Find Terminal.

    Step 3. After the Terminal comes up. Type the following commands:

    #sudo mount /dev/sda10 /mnt 

    #Note that here for me the root ( / ) of my Kali Linux was on device '/dev/sda10'. For you this would be different and you should check this out under 'Disk Manager' in your Live CD. You are looking for the partition number of your main partition

    #for i in /sys /proc /run /dev; do sudo mount --bind "$i" "/mnt$i"; done

    #sudo chroot /mnt

    #update-grub

    #grub-install /dev/sda

    #update-grub


    Step 5. That's it. Exit the Terminal and reboot.

    You should now see Grub restored. This is one of the ways in which you can easily and quickly restore grub after installing windows

    Note that sometimes you may loose the entry to your Windows OS after these steps. But all you need to do is run these 3 commands to get it back:

    #apt-get install os-prober

    #os-prober

    #update-grub

     

    Update

     

    I recently lost Linux grub again after installing Windows 7 on my laptop and this time I decided to try an ISO called 'boot-repair disk'. I had heard of this a lot and seems to be the tool of choice for people who don't want to get their hands dirty using the linux terminal.

    The tool is pretty good in that it does what it is meant for, without any glitches. This is all you have to do:

    1. Download 'boot-repair disk' ISO
    2. Burn it to a CD or make a bootable Pendrive
    3. Boot into the boot-repair disk ISO

    After that, it is all automated. As soon as you boot into this live disk, it will automatically begin mounting all your file systems and looking for grub. Once it is located, it will be restored automatically and at the end a message will be displayed to you.

    So if you are someone who isn't all that thrilled about typing commands on a Linux terminal in the method I discussed previously, this ISO is for you.

    References:
    AskUbuntu.com
              Ford Probe 1987 г.        
    Машина Продается Модель машины: Ford Probe Цвет Авто: салатовый Год Авто: 1987 Город: г. Шатура Привод:полный руль: Правый Двигатель: Бензин Инжектор Мощность двигателя: 195 Лс. Состояние: удовлетворительное Продается Машина: автомат Объем: 1,6 Динамиков: 6 Контактные данные: имя фамилия Авдакова Анна Телефон (467) 111-66-92 E-mail: vetixeciyoqu#newmail.ru Дополнительная информация противотуманки ; Парктроник ; Легкосплавные (литые) диски Цена: [...]
              Comment on 2012 NFL Draft Redo by runshyt        
    People refuse to believe that the Colts would pick Luck again, and it's all good - because we are only discussing it in theory. Make this re-draft REAL, and the Colts brass is sweating bullets about what they're potentially giving up by letting Wilson slip to the Redskins, who surely take him! Ultimately, I say the Colts take Wilson at #1, knowing what they know now. Even with Luck being as good as advertised, he is not as durable as Wilson, error-probe, and throws too many interceptions. Even Colin Kaepernick has a higher career passer rating than does Luck. Sorry, but there's no way you can convince me that the Colts don't take Wilson, knowing what they now know.
              The Afternoon Sound Alternative 04-18-2017 with Barry Roark        
    Playlist:

    Various Artists- Fancy - This Is Where I Belong
    Bob Mould Vic Chesnutt- Hickory Wind - Commemorativo A Tribute To Graham Parsons
    Various Artists- Dark Industry - Phunky Data 38
    The Walkabouts- Cover Of Darkness - Drunken Soundtracks Volume 2
    Grandaddy- Brush With The Wild - Last Place
    - voicebreak -
    Rolling Blackouts Coastal Fever- Sick Bug - The French Press EP
    Vetiver- More Of This - Tight Knit
    Spoon- Tear It Down - Hot Thoughts
    Travis Linville- Going Down Easy - Up Ahead
    Belle And Sebastian- Meat And Potatoes - The Third Eye Centre
    Elizabeth Carpenter- Affair In Amsterdam - The Blueweed Songs
    Sonic Youth- Superstar - If I Were A Carpenter
    - voicebreak -
    Sound Iration- The Storm - In Dub Pt 2
    DJ Naughty- DJs Cant Dance FUN Club Mix - Fun
    Mark Eitzel- Let Me Go - Hey Mr Ferryman
    - voicebreak -
    Tbe Pamlico Sound- Here Comes The Devil - Jive Church
    Branford Marsalis- Steppin On The Blues - Romare Bearden Revealed
    We Are Loud Whispers- I Hate Goodbyes - Suchness
    Celestine Ukwu His Philosophers National- Okwukwe Na Nichekwub - Highlife Time Vol 2
    Todd Snider- Joes Blues - Songs For The Daily Planet
    DJ Me DJ You- Robot Probe - Simplemachinerock
    Applesauce Tears- The Gentle Indifference Of The World - Commuters
    - voicebreak -
    Fink- Black Curls - Finks Sunday Night Blues Club Vol 1
    Cilantro Boombox- Let Your Light Shine - Shine
    Greyface- Birds - Greyola
    Fujiya Miyagi- Swoon - Fujiya Miyagi
    - voicebreak -
    Freelsds Badtrip- Cast Your Spell - Freelsds Badtrip EP
    Les Amazones DAfrique- Full Moon feat Rokia Kon Mamani Keita - Rpublique Amazone
    - voicebreak -
    Real Estate- Same Sun - In Mind
    Blue Mafia- Midnight Rain - Hanging Tree
    The Epilogues- Paradigm Shift - Cinematics
    The Rural Alberta Advantage- To Be Scared - Mended With Gold
    Vibronics Meets Conscious Sounds- Dub Somebody - Half Century Dub
    - voicebreak -
    DJ Cam- More - The French Connection


    playlist URL: http://www.afterfm.com/index.cfm/fuseaction/playlist.listing/showInstanceID/20/playlistDate/2017-04-18
              Hadiya case: SC orders Kerala Police to share probe details with NIA - All News-IANS Stories        
    The Supreme Court on Thursday ordered the Kerala Police to share with the NIA the probe details of a case wherein a Muslim man's marriage to a Hindu woman was annulled by the Kerala High Court, which termed it a "love jihad".
              17.09.17 10:00 Uhr - Nürnberg - Kantaten-Gottesdienst        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung207464-tickets

    „ERHALT UNS, HERR, BEI DEINEM WORT“ (BWV 126)

    Louis Lewandowski: „Befiehl dem Ewigen deinen Weg“ (Psalm 37), César Franck: Panis angelicus

    Ruth Volpert – Alt
    Reiner Geißdörfer – Tenor
    Dariusz Siedlik – Bass
    Chor und Orchester des Bachkantaten-Wochenendes
    Matthias Ank – Leitung
    Tobias Fritsche – Predigt
    _________________________

    Die Reihe Bachkantate zum Mitsingen wurde 1978 von Lorenzkantor Hermann Harrassowitz ins Leben gerufen. Jedes Jahr kommen mehr als 100 Sängerinnen, Sänger und Instrumentalisten zum Teil von weit her zusammen, um eine Bachkantate einzustudieren. Diese gelangt dann am Folgetag im Sonntagsgottesdienst zur Aufführung.
    In diesem Jahr steht die Kantate „Erhalt uns, Herr, bei deinem Wort“ (BWV 126) auf dem Programm.

    Chorproben samstags 9.30 Uhr, 15 Uhr und 18.30 Uhr
    Orchesterproben samstags 9.30 Uhr und 17.30 Uhr

    Interessierte Choristen und Instrumentalisten (Streicher) sind herzlich eingeladen.

    Vorherige Anmeldung bei der Kirchenmusik in St. Lorenz ist notwendig:
    Kirchenmusik in St. Lorenz
    Bachkantate zum Mitsingen
    Burgstraße 1-3, 90403 Nürnberg
    Fax: 0911 244 699 24, E-Mail: kirchenmusik@lorenzkirche.de
              Apparently, Airport Security (TSA) Are Unhappy.        
    They're unhappy??  We're the ones getting "probed"! Continue reading…
              28.10.17 19:30 Uhr - Fürth - Özcan Cosar - Du hast dich voll verändert        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung210501-tickets

    In seinem zweiten Programm nimmt Özcan Cosar die Zuschauer mit auf die Reise der beruflichen Selbstfindung eines jungen Mannes zwischen zwei Kulturen, der vor den alles entscheidenden Fragen steht: Wo warten Karriere-Chancen, wenn man mit einer
    Extraportion Talenten und Interessen gesegnet ist, aber mitten im „hab-noch-nicht-alles-ausprobiert-Modus“ steckt? Was tun, wenn der Vater auf Familienrettung
    durch eine Bankerlaufbahn des Sohnes hofft? Oder die Kumpels dem in der Kneipe jobbenden Deutsch-Türken knallhart vor Augen führen: „Was, Du wärst damit
    zufrieden Dein Leben lang Tabletts zur tragen?“ Auf welchen Zug springt man da auf? Wie kriegt man die Kurve?
    Özcan hat sich immer wieder „voll verändert“, denkt laut darüber nach und erzählt von
    seinem bisherigen beruflichen Werdegang: Vom gewitzten Barkeeper über die bodenständige Zahnarzthelferin (kein Witz!), dem coolen DJ, ambitionierten Sportlehrer und begnadet guten Breakdancer bis hin zum inzwischen mehrfach preisgekrönten Comedian!

    Sein biografisches Crossover setzt Özcan Cosar – geboren am Bosporus, aufgewachsen am
    Neckar, ausgebüxt aus mindestens vier Berufen – facettenreich und umwerfend witzig in
    Szene: Mit pointiert erzählten Geschichten über seine Mehrgleisigkeit und Wandlungsfähigkeit, mit Kostproben seines Schauspieltalents, mit akrobatischem Können, bitterbösem Sprachwitz und sehr viel Charme! Dabei beherrscht er die Kunst, blitzschnell die Rollen zu wechseln, stellt die deutsche und türkische Kultur liebevoll gegenüber, spricht mal astreines Schwäbisch, mal Multikulti-Slang, authentisch garniert mit „Wallah“, „ey Alter“ oder „Moruk“.

    Er karikiert Yogafiguren und erfindet eine eigene, er wirft nonchalant mit Fachbegriffen aus
    der Sportmedizin um sich bis ihn der Doktor prellt. Er verballhornt den Akupunktur-Guru, der
    aus den Worten „Entspannen Sie!“ eine Kampfansage macht. Doch damit nicht genug! Ein
    absolut sehenswertes Highlight ist Özcan Cosars Performance zur Filmmusik „Die fabelhafte
    Welt der Amélie“. Voller Poesie und Komik zugleich mixt er darin Stilelemente des klassischen Balletts mit pantomimischen und Breakdance-Einlagen. Praktizierte Toleranz auf dem Parkett!

    Sehen Sie selbst!
              21.10.17 20:00 Uhr - Uehlfeld - Annette von Bamberg ES GIBT EIN LEBEN ÜBER 50 - jedenfalls für Frauen!        
    Annette von Bamberg präsentiert ihr neues Kabarettprogramm:

    Es gibt ein Leben über 50 jedenfalls für Frauen.

    Mit diesem fulminanten Feuerwerk der Wortgewalt erstürmt die sympathische Kabarettistin deutschlandweit die Kleinkunstbühnen und versprüht ihren fröhlichen Optimismus, ihren scharfzüngigen Spott, gepaart mit ihrer Spontanität.

    Muss ich noch oder darf ich schon?

    Endlich 50! Endlich lossagen vom perfektionistischen Quatsch und dem Pflichtprogramm des Müssens, das die Welt uns gerne aufdrückt.

    Frauen über 50 proben den Neustart, entsagen der Pflicht und huldigen ab jetzt der Unvernunft, der Spontanität und ihrer liebevollen Schnapsideen.

    Während Frauen mit abenteuerlichen Kurswechseln und überraschenden Befreiungsschlägen zielsicher ihre Träume umsetzen, fangen Männer an, Jogginghosen zu kaufen und sich der  Schwerkraft und dem Sofa hinzugeben. Die drei Freunde der Männer heißen: Daheimbleiben, Feierabendbier, Pessimismus.

    Die Gefahr für Frauen besteht darin, aus dem Haus zu gehen und am Weiberabend in der Kneipe mit dem Satz auf den Lippen zu sterben: Ich glaub, ich lach mich tot.

    Männer, die wissen wollen, wie und warum Frauen so geworden sind, sollten diese kabarettistische Gewürzmischung nicht verpassen.

    Nach dem Programm Warum immer ich?

    der nächste Kabarett-Knaller von Annette von Bamberg.

     


              19.09.17 20:00 Uhr - Fürth - Her & Kings County - Zündendes Gebräu aus Country und Southern Rock        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung213444-tickets

    Gerade erst haben HER & Kings County mit Bravour eine Clubtournee durch Deutschland absolviert und dabei jede Menge Staub aufgewirbelt. In einer furiosen Country-­?Rock’n’Roll-­?Stampede galoppierte die sechsköpfige Band aus Brooklyn, New York in ihren begeisternden Shows durch ein Programm, das einerseits alle Highlights ihrer hochgelobten Retrospektive „Raise A Little Hell“ präsentierte, also ein zündendes Gebräu aus Country, Southern Rock, HipHop und allem, was die pure Freude an AC/DC-­?Riffs, Banjo-­?Wahnsinn und Cajun-­?Euphorie so hergibt, andererseits gab es bereits einige Kostproben aus dem nun auch hierzulande erscheinenden neuen Studioalbum „Gold“, das die Band unter dem prägnant gekürzten Bandnamen HER veröffentlicht. In der Kürze liegt in diesem Fall tatsächlich eine Menge Würze – denn bei allen Southern Rock und Country-­?Konnotationen ist „Gold“ ganz großes Pop-­?Entertainment oder, wie die Coyote Music Review lax und locker konstatiert: „a Helluva lotta Fun“.

    Das Augenmerk bei HER liegt – nomen est omen – auf ihrer Leadsängerin, die eigentlich Monique Staffile heißt und nicht nur über eine unglaublich prägnante Stimme verfügt, sondern mit ihrer ansteckend guten Laune jedes Publikum in ihren Bann zieht. Die sympathische Sängerin legt, ganz gleich ob im Studio oder auf der Bühne, jedes Mal eine energiegeladene Performance an den Tag, dass es nicht wundert, dass die schreibende Zunft zu verwegenen Vergleichen wie „Joan Jett auf Country-­?Koks“ greift und Affinitäten zu Steven Tyler ebenso zu erkennen meint wie zu Taylor Swift. Die Frontfrau mit der langen blonden Mähne darf sich in ihrer stilistischen Flexibilität und beeindruckenden Dynamik tatsächlich irgendwo zwischen Dolly Parton und Lady Gaga verorten, verkörpert sie doch eine perfekte Mischung aus Tom Boy und Rock Vamp, Biker Lady und Femme Fatale. Dass die fünf mit allen Wassern gewaschenen Musiker wie eine Eins hinter ihrer Leadsängerin stehen, versteht sich von selbst, aber diese Haudegen beherrschen selbst das Rock’n’Roll-­?Entertainment aus dem Effeff und lassen es mit ihren Riffs, Beats und feinen Soli richtig krachen.
              27.09.17 19:00 Uhr - Fürth - Papa Roach - Crooked Teeth Tour 2017        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung213458-tickets

    Schon ihre letzte Co-Headliner-Tournee gemeinsam mit Five Finger Death Punch im November 2015 wurde mit dem LEA Award als „Hallentournee des Jahres“ ausgezeichnet, jetzt hat die kalifornische Platin-Band Papa Roach erneut ein attraktives Line-Up zusammengestellt, um im Rahmen von sieben Hallenkonzerten im Herbst 2017 ihr am 19. Mai 2017 erscheinendes Album „Crooked Teeth“ (Seven Eleven/Warner ADA) live vorzustellen: Unterstützt vom deutschen Metalcore-Quintett Callejon und der britischen Hardcore Formation Frank Carter & The Rattlesnakes tritt das Grammy-nominierte Quartett um den charismatischen Frontmann Jacoby Shaddix in sieben deutschen Städten auf, darunter auch in Fürth, am 27. September 2017 in der Stadthalle.

    Über die letzten zwei Jahrzehnte haben sich Papa Roach als echter Trendsetter im Heavy-Genre etabliert: Sie wurden für zwei Grammys nominiert, tourten weltweit mit unterschiedlichen Künstlern von Eminem bis Marilyn Manson und erschufen die Nu-Metal-Hymne „Last Resort“, die siebzehn Jahre nach Erscheinen noch immer auf Heavy Rotation in den Rock-Radios läuft. Das kalifornische Quartett hat bis jetzt über 17 Millionen Tonträger weltweit verkauft und gilt als mitreißende Live-Band.

    Die Mitglieder von Papa Roach lernen sich während der High School kennen: Sänger Jacoby Shaddix, Gitarrist Jerry Horton, Bassist Will James und Schlagzeuger Dave Buckner. In ihrer Heimatstadt Vacaville, einem Ort in Solano County im kalifornischen Hinterland, steigen sie schnell zu einer lokalen Größe auf und eröffnen für bekanntere Bands wie die Deftones, Fu Manchu oder Suicidal Tendencies. 1994 veröffentlicht die Band eigenständig die EP „Potatoes For Christmas“. Bassist Will James wird kurz danach durch den erst 16-jährigen Ex-Roadie Tobin Esperance ersetzt. Im Februar 1997 erscheint ein Demotape mit dem Namen „Old Friends From Young Years“, 1998 dann die EP „Five Tracks Deep“. Mit einer weiteren EP („Let ’em Know“) bekommt die Band einen Plattenvertrag. Dann geht es Schlag auf Schlag: Mit dem Dreifach-Platin-Debüt „Infest“ (April 2000) und den Hitsingles „Last Resort“ und „Broken Home“ gelingt auf Anhieb der weltweite Durchbruch. Top 5- Platzierungen dies- und jenseits des Atlantiks machen Papa Roach quasi über Nacht zu globalen Superstars der Nu Metal-Bewegung. Eher als andere Genre-Bands experimentieren sie mit ihrem Stil, die nächsten Alben wie „Lovehatetragedy“ „(2002) und „Getting Away With Murder“ (2004) erreichen auch Platin- und Goldstatus. Nach der vierten Scheibe „The Paramour Sessions“ 2006) steigt Drummer Buckner aus und wird durch Tony Palermo ersetzt. „Metamorphosis“ von 2009 schafft es wieder in die Top 10. Nach einem Best Of- und einem Live-Album mit fünf neuen Tracks kommt 2012 das Top 20-Album „The Connection“ auf den Markt und 2015 „F.E.A.R.“, das an alte Erfolge anknüpfen kann (in Deutschland Platz 6, in den USA Platz 17).

    Das neue Album der Band „Crooked Teeth“ markiert nun die Rückkehr zu ihren ursprünglichen – hungrigen – Wurzeln. Aufgenommen wurde es mit den aufstrebenden Produzenten Nicholas „RAS“ Furlong und Colin Brittain in einem kleinen Studio in North Hollywood. Furlong und Brittain sind mit der Musik von Papa Roach aufgewachsen und haben die Band dazu inspiriert, sich auf einige der Tugenden zu besinnen, die sie an Papa Roach immer besonders gemocht hatten – allen voran die bemerkenswerte Rap-Technik von Frontmann Jacoby Shaddix. Die Produktion von „Crooked Teeth“ erinnert ihn in vielerlei Hinsicht an die Anfänge der Band, lange bevor sie Millionen Platten verkauften und jeder sie kannte. „Als wir im Proberaum waren, ging es für mich nicht darum, jemanden zu beeindrucken – es ging darum, wie sehr ich es genieße, mit den Typen in dieser Band Musik zu machen“, betont Shaddix und Esperance ergänzt: „Es fühlt sich ehrlich und es fühlt sich pur an.“ Passenderweise hat sich Shaddix während des Prozesses von Bands wie Led Zeppelin und Faith No More inspirieren lassen, Acts, die sich ständig neu erfinden und nie damit zufrieden gegeben haben, sich auf den Lorbeeren einer Hitsingle auszuruhen. „Diese Band hat einige der größten Triumphe möglich gemacht, aber auch ein paar meiner schlechtesten Charaktereigenschaften zu Tage gefördert“, gibt Shaddix zu, „es ist also eine Art Hass-Liebe, die ich zu dieser Musik empfinde, aber ich kann nicht aufhören, weil zu viel von meinem Leben darin steckt. Wir sind eine Band, die dafür lebt, ein Ziel zu haben und ich habe eine Verantwortung mir selbst und meinen Fans gegenüber, immer wieder Neues zu erschaffen.“ Mit den hochkarätigen Gästen Callejon und Frank Carter & The Rattlesnakes kündigt sich mit der „Crooked Teeth Tour 2017“ vielleicht das Heavy Rock – Highlight in diesem Herbst an!
              13.10.17 20:00 Uhr - Fürth - Bierdegustation - Frankens feinste Flüssigkeiten - Folge 2: Craft Bier aus Tradition        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung213494-tickets

    Bernhard Hecht ist der „Rockabilly-Grunge-Punk“ unter der regionalen Brauern. Als solchen feiern ihn Martin Droschke und Norbert Krines in ihren Büchern „Craft Beer-Führer Franken“ und „111 fränkische Biere, die man getrunken haben muss“. Die zweite Auflage des Bierdegustationsabends in der Kofferfabrik ist ganz diesem Geheimtipp auf der fränkischen Bierkarte gewidmet. Aus gutem Grund. Seit dem Einstieg von Sohn Florian sorgt die Mikrobrauerei aus Pappenheim unter dem Label „Hecht German Craft“ deutschlandweit für Furore. Gemeinsam mit Vater und Sohn Hecht schenken die beiden Buchautoren den Gästen neun flüssige Kunstwerke ein, die unmissverständlich klar machen, wie groß der Unterschied zwischen Industriebier und Handwerk ist. Die Spanne reicht vom eindeutig inhaltsvollerem traditionellen Hellen bis zu jenen legendären, extrem außergewöhnlichen Hopfenorgien, die den Ruf der „Hecht Bräu“ begründen. Sachdienliche Informationen zur Brauart, den Zutaten und Besonderheiten sowie kurzweilige Exkursionen in die Bierstilgeschichte begleiten den Degustationsabend

    Vorverkauf 29,90€ / Abendkasse 34,90€ inkl. Bierproben
              VirtualBox piix4_smbus Error        
    VirtualBox 3.2.10 gives me the following error message when booting Ubuntu 10.10:-
    piix4_smbus 0000.00.07.0: SMBus base address uninitialized - upgrade bios or use force_addr=0xaddr


    This error is caused by VM having no smbus but Ubuntu always trying to load the module. It doesn't affect anything but is a bit annoying - to fix...

    1. Check module is being loaded

    lsmod | grep i2c_piix4

    2. If so, blacklist it in /etc/modprobe.d/blacklist.conf, by adding the following to the end of the file:-

    blacklist i2c_piix4

    3. Update the initramfs

    update-initramfs -u -k all


              Craiova: Termo începe să facă probe ”la rece”, din 3 octombrie        
    Asociațiile de proprietari și agenții economici racordați la sistemul centralizat de încălzire trebuie să remedieze în cel mai scurt timp toate defecÅ£iunile apărute în subsolurile tehnice ale blocurilor de locuinÅ£e în circuitele de apă caldă sau agent termic pentru încălzire, anunță reprezentanții SC Termo, în condițiile în care societatea va începe să facă probe de luni, 3 ... » pe larg
              18.11.17 21:00 Uhr - Nürnberg - Okta Logue        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung214730-tickets

    Okta Logue
    „Diamonds And Despair“
    VÖ: 15.04.2016
    (Virgin / Universal)
    Zunächst die Kurzfassung für Eilige: Die hessische Rockband Okta Logue hat ihr drittes
    Album fertiggestellt. Es heißt „Diamonds And Despair“ und ist ihr bislang bestes. Ein
    Meisterwerk, das alle Erfahrungen und Erlebnisse der ersten fünf wahnsinnigen Jahre in der
    Karriere dieser Band zu einem definitiven Statement verdichtet. Nie waren sie so sehr bei
    sich, nie haben sie ihre Ideen und Einflüsse so souverän gebündelt. Wollte man es sich
    leichtmachen, könnte man es darauf beruhen lassen. Man würde dann allerdings jene Sorgfalt
    außer Acht lassen, die der Produktion von „Diamonds And Despair“ zugrunde lag. Was
    natürlich keine Option ist, wenn wir diesem sehr besonderen Album gerecht werden wollen.
    Wir blicken also einen Moment zurück
    Okta Logue tourten in den letzten Jahren durch die USA und mit Neil Young und Portugal.
    The Man. Sie spielten beim South By Southwest sowie zahlreichen anderen internationalen
    Festivals, zogen unablässig durch Deutschland und gewannen bei all diesen Konzerten viele
    neue Freunde. Als es dann aber darum ging, den „Tales Of Transit City“-Nachfolger
    einzuspielen, wollten die Musiker alle äußeren Einflüsse ausblenden. Also keine Konzerte,
    keine sonstigen Verpflichtungen. Kontemplation, Konzentration, totaler Fokus auf die
    Produktion. Okta Logue wollten der Musik so viel Raum geben wie sie eben brauchen würde,
    um sich zu entfalten.
    Hierzu muss man wissen, dass diese Band aus im positiven Sinne perfektionistischen Tüftlern
    besteht, die die Gabe besitzen, sich an guten Ideen festkrallen zu können. Ihren enormen
    Imaginationsraum, die Weite und die vielen Räume verdankt diese Musik nicht zuletzt dem
    Entstehungsort. Okta Logue mögen inzwischen die halbe Welt gesehen haben. Die Basis für
    alles, was diese Band ausmacht, ist aber immer noch ihre hessische Heimat. Okta Logue
    proben nach wie vor im Elternhaus der Brüder Benno und Robert Herz, es gibt dort einen
    Garten und Robert unterhält einige Bienenstöcke. Hier kommen sie zur Ruhe, hier können sie
    sich konzentrieren.
    In dieser Idylle begannen Okta Logue bereits kurz nach der Abgabe ihres zweiten Albums mit
    der Arbeit an neuer Musik. So richtig ging es dann im Januar 2015 los. Nach einer
    ausführlichen Vorproduktion, begaben Benno (Gesang, Bass), Nicolai Hildebrandt
    (Keyboards), Robert (Schlagzeug) und Philip Meloi (Gitarre) sich gemeinsam mit dem
    Produzenten Swen Meyer ins von ihnen so genannte „Okta-Logue-Bootcamp“. Meyer kam
    damals eine Woche nach Griesheim, um gemeinsam mit der Band das bisherige Material
    durchzugehen, es wurde gefiltert, optimiert, verworfen und ergänzt.
    Das alles wohlgemerkt immer noch lange vor der eigentlichen Produktion, die schließlich im
    Juni 2015 mit Swen Meyer in dessen Hamburger Studio angegangen wurde. Und hier fand
    nun alles zusammen, die totale Konzentration auf den kreativen Prozess zahlte sich aus. Okta
    Logue haben bislang zwei beachtliche, besondere Alben aufgenommen, aber ein so
    rundherum überzeugendes und mitreißendes wie jetzt „Diamonds And Despair“ ist ihnen
    noch nicht gelungen.
    Das elektronisch grundierte „Pitch Black Dark“ eröffnet ein Album, das keine stilistischen
    Barrieren mehr kennt und doch zu jedem Zeitpunkt hundertprozentig Okta Logue ist. Den
    Geist, der diesem Werk zugrunde liegt, bringt Benno gleich im ersten Song auf den Punkt:
    „Cast out all the noises and mistakes, all the voices and indifferent frowns.“ Der hymnische
    Instant-Hit „Helpless“ schließt sich an, große Melodien wie hier gelingen Okta Logue
    inzwischen mit einer spielerischen Souveränität, wie sie etwa die frühen Oasis hatten. Nicht
    nur hier hat man zu jedem Zeitpunkt den Eindruck, dass kein Ton, keine Note, kein
    Trommelschlag zufällig auf dieser Platte gelandet ist. Jedes Detail dient nur einem Herrn: Den
    Songs.
    Hier und da klingen natürlich auch die „alten“ Okta Logue durch, etwa im sphärischpsychedelischen
    „Waves“. Allerdings hat man dieser Band bisweilen Unrecht getan, indem
    man sie als reine Revivalisten beschrieb. Natürlich tragen Okta Logue eine große Liebe für
    die Rockmusik der Sechziger- und Siebzigerjahre im Herzen, für Prog und Psychedelic. Man
    hört ihrer Musik aber zu jedem Zeitpunkt an, dass sich ihre Einflüsse mitnichten auf die
    goldene Ära des Pop beschränken. So denkt man beim Hören von „Diamonds And Despair“
    bisweilen an Tame Impala, MGMT oder Foxygen, aber eigentlich greifen solche Vergleiche
    zu kurz. Es gibt inzwischen einen Okta-Logue-Sound, der automatisch entsteht, wenn diese
    vier Leute zusammen Musik machen. Er ist die Summe aus dem Gestern und dem Heute, den
    Erfahrungen und der Neugierde einer ganz besonderen Band, wie es sie in Deutschland kein
    zweites Mal gibt.
    So war es eigentlich von Anfang an bei dieser besonderen Band. Philip und Benno lernten
    sich vor einer Kneipe kennen, redeten mit glühenden Augen die ganze Nacht über ihre
    Lieblingsplatten und standen bereits am Tag danach im Proberaum. Der Schlagzeuger Robert
    war damals gerade einmal 14, Meloi schenkte ihm eine Deep-Purple-Platte zum Geburtstag,
    es wurde ein erstes Demo produziert. Neun Jahre später ist die Freundschaft dieser Männer
    immer noch die wesentliche Basis dessen, was Okta Logue tun.
    Und zu dieser ganz besonderen Freundschaft gehört dann eben auch, dass man sich in tiefer
    Verbundenheit trennen kann, wenn einer mal was anderes machen will. Nicolai Hildebrandt
    hatte den anderen bereits auf der US-Tour, dass er die Band nach dem nächsten Album
    verlassen wolle. Sie haben sich dann alle gemeinsam ein letztes Mal reingehängt, und so ist
    „Diamonds And Despair“ nicht zuletzt ein Abschied von der alten Okta-Logue-Besetzung.
    Hildebrandts Nachfolger Max Schneider hat eine hervorragende Jazz- und Blues-Ausbildung
    genossen und ist nicht zuletzt ein fantastischer Background-Sänger. In dieser Funktion ist er
    auf dem Album bereits zu hören, bei den kommenden Konzerten wird auch er dafür sorgen,
    dass Benno sich noch tiefer fallen lassen kann. Ab Mai geht’s wieder auf die Straße, ein neues
    Kapitel beginnt. Es wird ein langer und aufregender Sommer!
    Text: Torsten Groß
    Diskografie:
    Ballads Of A Burden - 2012
    Tales Of Transit City – 2013
    Diamonds And Despair - 2016
              13.10.17 19:30 Uhr - Lauf - Sing mit: "All together now" - Mitsingabend        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung215474-tickets

    Singen macht froh, in Gemeinschaft sogar Spaß – und nach neuesten wissenschaftlichen Erkenntnissen ist Singen sogar gesund.
    Was will man mehr? Keine Sorge, Sie müssen nicht zu tief in Ihrer Erinnerungskiste kramen, die Texte werden projiziert. Gemeinsam werden Oldies, Schlager, Evergreens – das Beste zwischen 1950 und 1980 – gesungen. Schluss mit reiner Konsumption oder regelmäßigen Probeterminen!
    Land auf, Land ab haben Mitsingabende Hochkonjunktur! Die beiden Nürnberger Künstler Susie Südstadt und Miller the Killer haben ihren persönlichen Liederabend für alle zusammengestellt und fordern: „Raus aus dem Schneckenhaus oder der Dusche und rein ins Gröl-, Sing- und Klingvergnügen. Traut euch! Auch wer von sich glaubt, nicht singen zu können, ist herzlich willkommen.“
              Herri galdeketa egiteko gutxieneko sinadurak lortu ditu Elantxobeko Gure Esku Dagok        
    %15a lortu arren, sinadurak batzen jarraituko dute. Azaldu dutenez, etxerik etxe informazioa ematen eta sinadurak jasotzen ibiliko dira. Atzo Elantxoben Karmen eguna ospatzen zutela aprobetxatuz, lehenengo sinadura bilketa egin zuten Elantxobeko Gure Esku Dago taldeko (Makuesok Elkartea) ordezkariek. Sinadura bilketa prozesua hasi baino ez eta azaroaren 5ean galdeketa egiteko beharrezkoa den kopurua lortu dutelako oso […]
              26.11.17 11:00 Uhr - Lauf - Jazz Matinee mit Eingang C - Grooviger Sonntag mit Musik aus Erlangen        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung215609-tickets

    Seit über 20 Jahren gibt es die Jazzformation Eingang C. Der durchaus eigenwillige Bandname ist dem ersten Proberaum der Band geschuldet, der sich im „Eingang C“ des Instituts für Kirchenmusik in Erlangen befand.
    In der derzeitigen Besetzung mit Mark Schäfer (Altsaxophon), Stefan Vogel (Posaune), Alexander Hantzsch (Schlagzeug), Stephan Kösters (Bass), Klaus Tietzel (Gitarre) und Harald Prucker (Keyboards) spielt die Band seit mehr als 5 Jahren zusammen. Dabei haben sich die Musiker keinem bestimmten Genre verschrieben. Gespielt wird alles, was swingt und groovt. So reicht die Palette von All-Time-Standards, Funk und Fusion-Stücken, bis hin zu eigenen Kompositionen.
              17.08.17 21:00 Uhr - Nürnberg - Suspiria        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung216116-tickets

    Italien, Deutschland 1977, 99 Min, ab 18, Regie: Darion Argento

    mit Jessica Harper, Stefania Casini, Flavio Bucci

    Die junge US-Amerikanerin Suzy kommt nach Freiburg in eine Ballett-Schule. Dort gehen unheimliche Dinge vor sich. Schnell kommt es auch zu den ersten Todesfällen. Eines der größten Meisterwerke des Horrorfilms ist nun endlich wieder dort zu sehen, wo es unbedingt hingehört: auf die große Leinwand. Besonders der Einsatz von Kamera, Farben, Musik und Geräuschen erreicht hier eine selten zu erlebende Meisterschaft. Ein unsterblicher Kultklassiker, der auch heute noch eine harte Belastungsprobe für die Nerven des Zuschauers darstellt.
              The Afternoon Sound Alternative 12-27-2013 with 99 & Barry        
    Playlist:

    La Lupe- Fever - The Bad Booggaloo
    Los Riberenos- Silbando GRC For NYC Trust - 101 Things To Do In Bongolia
    Tony Allen- Ise Nla - Lagos No Shaking
    Dirty Dozen Brass Band- Do It Fluid - New Orleans Funk 3
    Moondog Julie Andrews Martyn Green- The Animal World - Songs Of Sense And Nonsense EP
    - voicebreak -
    Mike Watt- Pedro Bound - Contemplating The Engine Room
    Brain Surgeons- Tour Spiel - Malpractise
    Greg Ginn The Taylor Texas Corrugators- Freddies Tea Diff Juz DUB vs ENE - 101 Things To Do In Bongolia
    Ry Cooder- The Wall Street Part Of Town - Election Special
    - Moon Probe - Sleazy Surf
    Robotmonkeyarm- Il Brutto - Robot Senza Nome
    Ennio Morricone- The Sicilian Clan Il Clan Dei Siciliani - The Sicilian Clan Single Il Clan Dei Siciliani
    - voicebreak -
    King Tubby- A Rougher Version Bonus Track - King Tubbys Hometown HiFi
    My Morning Jacket- Trouble Sleep Yanga Wake Am with Merrill Garbus Brittany Howard - Red Hot Fela
    Stanley Black- Os Quindos De Ya Ya - Cuban Moonlight Tropical Moonlight
    - Puppet On A String - Singaporeagogo
    Twink- Mothlight Magic - Miniatures Volume 1
    Psapp- Your Hot Knife - What Makes Us Glow Deluxe Edition
    - voicebreak -
    Delta Nudes- Moonman - The Residents Present The Delta Nudes Greatest Hiss
    Renaldo The Loaf- Kimbolton Gnome Song - Songs For Swinging Larvae Songs From The Surgery
    Frank Zappa- Lther - Lther Booklet Version
    Dvar- Warrah - Fayah
    Manu Chao- La Valse Sale Temps - Sibrie Mtait Contee
    - Kashki - Goush Bedey Psychedelia And Pop From The Iranian Prerevolution Generation
    Goblin- Suspiria - Suspiria Colonna Sonora Originale Del Film
    - voicebreak -
    The Daktaris- Musicawa Silt Part 2 - Soul Explosion
    Hypnotic Brass Ensemble- Baggage Claim - Fly The Customs Prelude
    Koby Israelite- Just Cliches - Blues From Elsewhere
    - Solo Pez - Homenaje A Macromassa
    Juana Molina- Ferocisimo - Wed 21
    Gary Lucas- Mon Oncle - Cinefantastique
    Secret Chiefs 3 Electromagnetic Azoth- Potestas Clavium - Book Of Souls Folio A
    - voicebreak -
    Guerilla Toss- Drip Decay - Guerilla Toss
    The Cramps- TV Set - Songs The Lord Taught Us
    Rabbit Rabbit- Newsreel - Rabbit Rabbit Radio Vol 1
    Saccharine Trust- We Became Snakes - We Became Snakes
    Xiu Xiu- Youd Be So Nice - Nina


    playlist URL: http://www.afterfm.com/index.cfm/fuseaction/playlist.listing/showInstanceID/65/playlistDate/2013-12-27
              Comment on Descinderi la cămătarii din ReşiÅ£a by „Cazul Oros”: Bani daÅ£i cu camătă şi gajuri în aur? Probe-gârlă, estompate de vicii de procedură! - Republica Banat        
    […] CITEŞTE ŞI: Descinderi la cămătarii din ReşiÅ£a […]
              18.12.17 19:30 Uhr - Nürnberg - Alles Gute, liebe Leiche - DinnerKrimi - Tödliche Geburtstagsgrüße        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217242-tickets

    Ein giftiger Geburtstagskrimi von Pia Thimon

    Heimatliche Klänge schallen durch das beschauliche Örtchen Schabernack im idyllischen Landkreis
    Waldau. Dort hat Henrike, Freifrau von und zu Waldau den Geburtstag ihrer Schwester Ela organisiert.
    Mit feinen Speisen des französischen Meisterkochs und fröhlichen Liedern des Liederkranzes Germania
    e.V. scheint der Abend ein voller Erfolg zu werden… Doch Familie Waldau macht ihrer ebenso illustren
    wie brachialen Familiengeschichte alle Ehre. Anstelle einer friedlichen Familienzusammenkunft artet
    das Fest schnell in ein wörtliches und wortwörtliches Hauen und Stechen aus. Henrike nutzt die
    Gelegenheit, um die anwesenden VIPs des Landkreises von ihren hochtrabenden Plänen für das
    heruntergekommene Familiengut zu überzeugen. Das stille Landleben soll einem Eventhotel mit
    Mörderparties weichen. Schon heute Abend möchte Henrike erste Kostproben der zukünftigen
    „Mordsevents“ geben. Zum Entsetzen ihrer Schwester Ela und deren Mann Walter, die auf dem Gut
    eine kleine Gärtnerei betreiben. Auch hinter den Kulissen brodelt es gewaltig. Und das nicht nur im
    Suppentopf. Der neu engagierte Sternekoch Maître Bouillon und das Hausfaktotum Isi liefern sich
    unerbittliche Machtkämpfe um die Gunst und Kochtöpfe der Waldaus. Doch bei giftigen
    Wortgefechten und inszenierten Krimispielchen bleibt es nicht. Denn aus Henrikes Spiel wird plötzlich
    bitterer Ernst als Hausärztin Dr. Curtzig den Tod eines der Anwesenden diagnostiziert…
              17.09.17 12:00 Uhr - Nürnberg - StageWorld Tanz Schauspiel und Gesang Informations und Schnupperwochenende        

    Vorhang auf für StageWorld
    Eröffnung

    Seit 20 Jahren leitet Nigel Greenhalgh Freizeitschule für die darstellenden Künste für Kinder und Jugendlichen. Im September eröffnet er seine eigene Schule: StageWorld. Die Schule bietet Kinder, Jugenlichen und nun auch Ewachsenen ein geschütztes positives Umfeld, in dem sie ihre Persönlichkeit entwickeln können. Sie lenen Tanz, Schauspiel, Gesang und Performance nach einem fächerübergreifenden Ausbildungskonzept.
    Das gemeinsame Arbeit mit Liedern, Tanz, Improvisation und Text fordert die Schüler und macht Spaß. Gleichzeitig lernen sie Verantwortungsbewußtsein, Verlässlichkeit, Fleiß, umsicht, Pünklichkeit, Kompetenzen, die Kinder helfenm die Herausforderungen des Lebens zu meistern.
    Eltern können sich darauf verlassen, dass ihre Kinder bei StageWorld gut aufgehoben sind.

    PROMO-Wochendende Fürth Samstag 16. September
    12:00 Uhr Anmeldung Probestunden
    12.30 Uhr Vortrag Nigel Greenhalgh "Was ist StageWorld?"
    13:15 Auftritt Black Diamonds/ danach Schnupperunterricht

    STAGEWORLD TANZ SCHAUSPIEL GESANG
    Nürnberg Wölckernstr. 10  (neben die Post) U1-Aufsessplatz
    Anmeldung und Info: kontakt@stageworld.info
    http://www.stageworld.info


              26.08.17 20:30 Uhr - Erlangen - Minutengeschichten und Augenaufschläge - Oskar Maria Graf zum 50. Todestag        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217415-tickets

    Lesung. Kommentar von Wilfried F. Schoeller

    Vor fünfzig Jahren starb der bayerische Anarchist Oskar Maria Graf in seinem New Yorker Exil. Der Bäckersohn vom Starnberger See hatte sich nicht zur Rückkehr ins Nachkriegsdeutschland entschließen können. Mit rund 60 kurzen Erzählungen und Miniaturen macht der Graf-Herausgeber Wilfried F. Schoeller eine Probe aufs ganze Werk. Was von diesen oft schrägen Texten des Stehgreiferzählers ist ein halbes Jahrhundert nach seinem Tod noch haltbar? Ein bayerischer Humorist und Satiriker, aber auch ein unbestechlicher politischer Rebell machen sich bemerkbar – im Taschenformat und in den Dienst des Augenblicks gestellt.
              13.11.17 20:00 Uhr - Erlangen - Alberto Diaz Trio - feat. Hubert Winter, Rainer Glas & Carola Grey        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217492-tickets

    Insider wissen längst, dass mit dem kubanischen Jazzpianisten Alberto Diaz Castillo ein absolutes Ausnahmetalent nach Erlangen gekommen ist. Viele Bandleader haben ihn bereits in ihre Bands geholt, weil sie dann sofort besser klangen. Am Montag, 13. November wird er sich jetzt im Erlanger Theater Fifty-Fifty erstmals selbst als „Bandleader“ vorstellen. Mit seinen Lieblingsstücken und drei renommierten Profimusikern an seiner Seite. Da sich dieses Jahr der Todestag von John Coltrane zum 50ten Mal jährte, wird das Ensemble in einem der beiden Sets auch die Musik dieses Saxophongiganten spielen.

    Der Erlanger Jazzbassist Rainer Glas lernte Alberto Diaz beim Erlanger Jazz Workshop 2016 kennen. Seitdem haben sie sich viele Male für Proben getroffen und eine sehr intensive musikalische Kommunikation erreicht. Am Schlagzeug spielt die Münchnerin Carola Grey, die seit 1988 in fast allen Bands von Rainer Glas mitgewirkt hat. Die Saxophone spielt Hubert Winter aus Würzburg, Dozent an der dortigen Musikhochschule und bei den Erlanger Jazz Workshops. Beide sind auch Mitglieder im Universal Ensemble.

    Alberto Diaz wird mit diesem Ensemble swingenden und groovenden Jazz der Spitzenklasse bieten.
    Man wird noch viel von diesem Ausnahmetalent hören !


    WEB: theaterfiftyfifty.de
              Juno Space Probe to Orbit Jupiter        
    [+3] Discussion by oralloy on 07/01/16 5:41 PM Replies: 5 Views: 963
    Tags: Jupiter, Science, Space, Astronomy, Space Exploration
    Last Post by mark noble on 07/06/16 4:55 PM
              20.10.17 20:00 Uhr - Nürnberg - Sven Bach Fränkischer Mundartkabarettist        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217807-tickets

    Sven Bach Fränkischer Mundartkabarettist, Mundart- und Mundwerkakrobat

     Franken und die Welt drumrum!

    Stets mit einem Augenzwinkern und stets sympathisch betrachtet Sven Bach seine fränkische Welt aus der Warte eines überzeugten Franken! Er philosophiert darüber, dass "Franken für den Franken die Welt, ja das Universum ist! Alles außerhalb von Franken ist für ihn dabei Randgebiet!" Stets liebevoll und niemals wertend gegenüber anderen Volksstämmen.
    Lustige und hintersinnige Denkweisen und Ansichten über den Franken, seine liebenswerten Eigenheiten und alles stets mit dem Leitgedanken: "Wennsd vo´ die Leut´ redst, därfsd nie vergess´n, dass´d selber zu die Leut´ g´hörst!" Somit ist die "Welt drumrum" um einen Franken auch sein eigener kleiner Mikrokosmos, da ja bereits seine Familienmitglieder "um ihn rum" sind.
    Sven Bach, der in seinen bisherigen Programmen stets flexibel und spontan auf Begebenheiten reagiert und bei dem auf diese Weise kein Abend dem anderen gleicht, hat sein neues Programm "Franken und die Welt drumrum" gespickt mit Ideen und einem hohen Wiedererkennungswert für jeden Besucher! Und dies egal ob Mann, Frau, Franke, Fränkin, Wahlfranke und oder Sympathisant. "Hiesige und Dasige", wie Sven Bach oftmals so treffend betitelt!
    Lustige G´schichtla, Gedichtla und lustige Lieder, zu denen er sich selbst auf der "Quetsch´n" begleitet und seine Spontaneität machen jeden Abend auch zu einer Belastungsprobe des Zwerchfells. "Sven Bach spart dabei, wie die Presse bereits titelte, nicht an Ironie und Selbstironie und spielte die Trümpfe  seines brillanten fränkischen Homors aus!
    So ist es auch nur logisch, dass sich das Bayerische Fernsehen (u.a. bei "Franken Helau", der "Närrischen Weinprobe", "Frankenschau" usw.) der Künste Sven Bachs bedient und immer wieder Beiträge von ihm sendet.
    Der Franke ist, wie man ´neudeutsch´ sagt, auch ein Kosmopolit! Sven Bach sagt dazu:
    "Ich bin a Närnbercher, wohn´ in Zärndorf und ärber in Färdd!  - Dou hosd die ganze Welt´g´sehng!"  Mundartliedla, Mundartversla und lustige Zwischeng´schichtla, fränkisch bodenständig und mit einer gehörigen Portion Humor! Immer nach dem Motto: "Die Drääner, däisd suu lachst im Leb´m, däi brauchst scho´ nemmer greina! "Franken und die Welt drumrum!" Ein Programm der besonderen Art!

     

     


              Meervoudige belichting        
    In dit blog neem ik jullie wederom mee naar, hoe kan het ook anders, de Maashorst. Deze keer niet de Brobbelbies, maar het gedeelte waar het nog wel eens wat "drukker" kan zijn dan op andere plekken op de Maashorst. Ik heb het over het stuk bos wat aan de Udense kant van de Maashorst ligt: Udenoord. In dit gedeelte ligt het bekendste fietspad van Uden, genaamd het Slingerpad.

    Zoals de naam al doet vermoeden slingert het pad door een gedeelte van de Maashorst(Nistelrode tot Zeeland) en dateert van omstreeks 1935 en is destijds aangelegd en ontworpen door de toenmalige boswachter. Zeker in het weekend wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van dit prachtige pad. Niet alleen het pad, maar met name de aanplanting eromheen is door de bewuste boswachter zorgvuldig geplaatst en aangelegd. Mocht je een keer in de buurt zijn, is het zeker een aanrader, als je natuurlijk van fietsen houdt!

    Langs het Slingerpad zijn er een paar stukjes bos die er wat mij betreft uitspringen. Zeker nu de lente in volle glorie is losgebarsten. 



    Maar goed, genoeg over het stukje van de Maashorst waar ik je mee naar toe neem. Op dit stukje loop ik vaak en weet een beetje de plekjes te vinden. Dit laatste is een erg belangrijk, maar best vaak, onderschat onderdeel van natuurfotografie, namelijk gebiedskennis. Zeker als de condities goed zijn is het belangrijk om te weten waar je moet zijn. Dit scheelt erg veel werk in het veld en kun je je beter bezig houden met waar je voor kwam... fotograferen.

    De 'overzichtsfoto's' (veel in beeld) zoals hierboven heb ik al erg vaak gemaakt en de laatste tijd ben ik me (weer) meer aan het focussen op de details van een landschap. Zo ook voor dit blog.

    Een aantal bomen, in dat specifieke deel van het bos, hebben her en der wat lage takken met frisse bladeren. Deze stammen, (maar vooral door de takjes met bladeren)  springen direct in het oog als je er rond loopt. Iedereen zal er waarschijnlijk wel een of meerdere foto's maken die een soortgelijke compositie hebben, een "duizend-in-een-dozijn" foto en dus direct niet zo interessant, toch?



    Ik blijf zo'n foto onderwerpen zeer interessant vinden en heb ik vanaf het begin van mijn fotografisch bestaan al gehad. Thuis hoef ik deze foto's al niet meer te laten zien om er feedback over te krijgen, dat antwoord weet ik al....
    Hoog tijd om eens iets ander te doen met de locatie en de scene. 

    Bovenstaande foto trok me aan door het groen in de ondergrond, het groen halverwege de boom, maar ook de scheurvorming in de bast van de boom. Om dit allemaal scherp(er) in beeld te krijgen moet je in ieder geval je diafragma iets kleiner zetten (hoger getal) zodat je camera iets langer nodig heeft om het licht te vangen.Daarbij heb je ook meer scherpte in je foto. Het voordeel van meer scherp krijgen, werkt in dit geval ook direct nadelig.... je krijgt ook meer in de achtergrond scherp.  Het is dan ook erg belangrijk dat goed door je zoeker kijkt wat je in deze compositie niet in beeld wil hebben. Zeker open plekken in het bos werken erg nadelig. Deze geven lichtvlekken in de achtergrond van je foto, waar je oog direct naar toe getrokken wordt als je de foto bekijkt. Je oog scant de foto en gaat direct opzoek naar het lichtste gedeelte van je foto...

    Er zit niets anders op dan proberen je onderwerp van meerdere kanten te benaderen. Dit om te kijken of je zoveel mogelijk storende elementen uit je compositie kunt elimineren, zonder daarvoor allerlei knip/plak of kapwerk voor hoeft te doen. 

    De bovenstaande compositie was (wat mij betreft) het maximaal haalbare van die scene. Ik kan nu natuurlijk makkelijk praten, maar dat moet je maar van me aannemen. Of ik tevreden was, daar kan ik heel duidelijk over zijn, nee. Nou ben ik ook niet vaak direct tevreden met een beeld en denk ook bijna altijd dat het beter kan, maar dat terzijde.

    Wat ik vooral storend vind aan de bovenstaande foto zijn de structuren van stammen en het bosgedeelte aan de rechterkant van de foto. Deze geven wat mij betreft teveel ruis, teveel afleiding van het onder in de foto. Je oog valt bij het bekijken van de foto op de stam met de bladeren, maar wil toch nog naar rechts.... (lichtvlekken langs de stam en het lichtgroene gedeelte achter de rommelige dennenstammen).
    Omdat ik de compositie zo wil hebben moet ik iets anders proberen om de foto te krijgen zoals ik hem voor ogen heb, heb ik iets anders moeten toepassen. 


    Er zijn natuurlijk altijd trucjes die je nadien vanachter je pc kunt toepassen, maar wil het altijd eerst proberen zoveel mogelijk op te lossen in het veld. Op mijn camera heb ik een functie meervoudige belichting zitten. Hiermee kan ik meerdere opnames samenvoegen tot 1 beeld.




    Hier ben ik al vaker mee aan de slag geweest, maar dan had ik niet echt een concreet beeld waar ik het op toe kon passen en was het maar voor de "spielerei". 

    Het eerste beeld die ik met de meervoudige belichting (of Multiple Exposure) heb gemaakt heb ik de compositie een klein beetje aangepast ten opzichte van de bovenstaande foto. Hierdoor krijgt de dennenstam aan de rechterkant iets meer ruimte, waardoor er iets meer rust ontstaat aan de rechterkant van de foto. De opname is gemaakt van 2 beelden: 

    1e beeld zoals bovenstaande foto
    2e beeld heb ik alles onscherp in beeld gebracht.





    Je ziet het resultaat direct verschijnen op je camera display als je de beide foto's hebt gemaakt en kan dus op die manier ook direct kijken of je het uiteindelijke gewenste resultaat hebt bereikt of niet.
    Je kunt eventueel ook middels live view de 2e foto maken en terwijl je compositie kiest het directe resultaat op je display zien.

    Hieronder zie je het uiteindelijke resultaat (nadat ik de foto heb geïmporteerd en in Lightroom heb aangepast (lenscorrectie - belichting - contrast - kleur)).




    Onderstaande foto heb ik op dezelfde manier gemaakt, maar is de compositie net iets anders. Ook heb ik een andere foto gebruikt om een ander effect te creeeren. Kun jij zien wat ik hiervoor heb gebruikt?




    De meervoudige belichting is natuurlijk een mooie manier om het net even anders te benaderen dan dat je het al zo vaak heb vast proberen te leggen.

    Een andere variant van de foto heb ik nadien gemaakt, vanachter de PC. Een paar jaar geleden was ik helemaal niet van het bewerken, maar inmiddels heb ik mijn mening daar in bijgesteld. Mijn streven is en blijft om zoveel mogelijk in het veld zelf toe te passen en aan te passen alvorens ik de definitieve foto maak. Als ik het over bewerken heb, heb ik het overigens niet over de standaard handelingen die ik bij elke foto doe... (licht - contrast - kleur - lenscorrectie e.d.). Dit hoort er nou eenmaal bij als je in RAW fotografeert en is een onderdeel van het gehele proces...... maar ik dwaal weer af.....

    Onderste 2 foto's zijn een bewerking op de 1e 2 foto's uit dit blog.
    De foto met stam en groene blaadjes ben ik tevreden over. Geen storende elementen die je van het onderwerp afhalen. Voor diegene die zich het afvraagt dit is 1 beeld met meerdere lagen....

    De bewerking heb ik ook al een beetje in mijn vorige blog aangehaald. Binnenkort zal ik hier een blog over maken met meerdere voorbeelden en stap voor stap uitleggen hoe het beeld tot stand is gekomen.







    Aankomende zaterdag geef ik een workshop natuurfotografie in de Maashorst (nabij Uden). Mocht je zin en tijd hebben, opgeven kan nog steeds. Voor meer informatie verwijs ik je graag naar mijn site: HKNatuurfotografie/workshop


    Mocht je nog vragen of opmerkingen hebben over dit blog, laat gerust een berichtje achter!

    Groeten,

    Hans Koster
              Beweging in statische foto's        

    Soms zie je beelden voorbij komen waar je graag achter wil komen hoe ze gemaakt zijn. Niet dat ik ze dan 1 op 1 wil kopiëren, maar ik wil graag weten welke techniek ze gebruiken.

    Zo kwam ik lang geleden foto's tegen, ik weet al niet meer van welke fotograaf, maar ik zag een beeld van een bomenlandschap die als een glooiende strepen massa over mijn beeldscherm was uitgesmeerd. Onscherp met een omhoog gaande beweging waardoor het net zichtbaar was dat het om een bomenrij ging. In het Hallerbos heb ik een paar jaar geleden hetzelfde effect proberen na te bootsen, met als gevolg: heel veel beeldmateriaal wat het allemaal net niet was. Teveel of te weinig bewogen, niet te ontcijferen wat er op zou moeten staan, allemaal niet naar wens.

    Met de komst van o.a. Facebook is het bekijken van andermans foto's een stuk makkelijker geworden. Hierdoor zie je veel meer beelden voorbij komen waar je zelf niet snel op zou komen of niet aan zou denken om het zo te fotograferen... kortom inspirerend... Helaas zijn de foto's vaak zonder extra informatie, waardoor het soms moeilijk wordt om te achterhalen hoe ze gemaakt zijn, welke techniek er gebruikt is en of het effect in het veld of achteraf is toegepast.

    Ik zag landschapsfoto's voorbijkomen, voornamelijk met bomen waarin een deel van de foto beweging zat en het andere deel gewoon als statisch landschap. 
    Ondanks dat ikzelf mijn beelden het liefst zo dicht mogelijk bij 'het echte' wil houden en niet vaak aan extreme bewerkingen doe, was mijn interesse enorm gewekt!




    Vorige week zag ik op youtube een filmpje voorbijkomen waarin deze techniek werd behandeld. Het idee was bij mij alweer een beetje naar de achtergrond wegge-ebt, maar ben er af en toe in het veld nog mee bezig.

    Aangezien ik niet echt de mogelijkheid had om lekker buiten direct er mee aan de slag te gaan heb ik een paar 'oude' beelden van mijn schijven gehaald om de techniek er op los te laten.

    De bovenstaande foto is een van de serie die ik een paar jaar geleden heb gemaakt in het Hallerbos. Van precies dezelfde locatie heb ik heel veel foto's weggegooid, omdat ze allemaal niet het gewenste effect hadden. Gelukkig kon ik nu met de basis aan de slag om de juiste foto te krijgen.

    De foto zoals hierboven was zoals ik het effect van beweging in de foto wilde hebben.Wat me een paar jaar geleden niet lukte, lukt me inmiddels gelukkig wel. Ondanks dat het een mooi gegeven is dat je de foto kunt bewerken vanuit je luie stoel, is het bedenken en uitwerken van een idee in het veld toch een groter dansmomentje als het lukt.





    De foto hierboven is de basisfoto die ik heb gebruikt bij de volgende bewerking. De tak met de verse bladeren op de voorgrond wilde ik scherp in beeld houden. De rest van de foto wilde ik graag onscherp hebben met beweging. Helaas moet ik het tot op heden nog met bewerkte foto's doen. Heb inmiddels wel een manier gevonden hoe ik het effect kan benaderen, maar de uitwerking is tot op heden nog niet naar wens, maar hoop snel iets anders te kunnen melden daarover. Als iemand nog ideeën heeft, laat het me gerust weten! 

    Hieronder volgen de 2 bewerkte beelden met het eindresultaat. 



    Opwaartse beweging op 'lage snelheid', waardoor er lichte strepen ontstaan

    Opwaartse beweging op 'hoge snelheid', waardoor het streperige effect ontstaat.


    Hieronder volgen een aantal beelden met dezelfde techniek. Allemaal nadien toegepast middels Adobe Photoshop. De een met wat meer succes dan de andere.









    In de cursus die ik later dit jaar zal geven zal ik hier zeker op terugkomen!

    Mocht je niet kunnen wachten tot alle data op mijn site verschijnt, dan kun je jezelf natuurlijk altijd opgeven voor de aankomende workshop van 13 mei. Er is nog plek, op mijn site staat de workshop beschreven. 

    Lekker in het veld bezig zijn (en alvast beeld materiaal verzamelen die je later dit jaar kunt bewerken).

    Hou mijn site zeker de komende tijd even in de gaten.... Er zit het een en ander aan te komen!!

    Ivm 4 en 5 mei, zou het kunnen zijn dat reactie even op zich laat wachten. Ik ga de vrijheid herdenken en vieren. 


    Groeten

    Hans Koster



















              Er mist iets in de foto        

    De ochtenden waarop de dag begint met nevel en het liefst direct een zonnestraal erbij. Dat blijf ik een magische combinatie en een prachtige belevenis vinden, die ik erg graag probeer vast te leggen.
    Mist en nevel geven vaak net een beetje emotie aan je foto. De kijker kan al snel een eigen invulling geven aan de foto en er een verhaal bij maken.






    De mysterieuze sfeer van de nevel zie je ook vaak terugkomen in films... maar dan vaak als het spannend wordt... De avond en nacht scenes op een kerkhof bijvoorbeeld, die gaan meestal gepaard met een dikke laag nevel.... De verhalen van vroeger over de witte-wieven en zo zijn er nog een heleboel meer associaties te bedenken met mist en nevel. Bij veel mensen hebben ze dus al een beetje een negatieve lading, terwijl ze juist bij een landschapsfotograaf een gewilde toevoeging in het landschap is. Donkere foto's met weinig licht benadrukken deze negatieve lading voor de kijker en zullen dan ook de foto direct associëren met de witte-wieven e.d.









    Om dat te voorkomen zijn er een aantal zaken waar je gebruik van kunt maken of bewust kan kiezen ze weg te laten.

    In de herfst, maar vooral in de lente kun je dankbaar gebruik maken van de aanwezige frisse kleuren in het landschap. Een aantal frisse kleuren in het beeld met nevel zorgen al direct voor een hele andere setting voor de foto. De zon die de mist beschijnt is ook een hele mooie toevoeging aan je foto. Als de zon de mist gaat beschijnen krijg je echt prachtige effecten, zoals zonnenharpen (jakobsladders).

    Hieronder volgen een aantal beelden waarin in gebruik hebt gemaakt van de aanwezige kleuren en licht.












    Soms is het even zoeken voor je de juiste compositie hebt gevonden en voordat alles 'meewerkt' in de foto. Helaas zijn er ook ochtenden dat het totaal niet lukt, maar dan zit er niets anders op dan alleen te genieten van alles wat je ziet en tegenkomt. Helaas kun je het moment dan niet makkelijk delen, maar ook alleen ergens van genieten kan soms heel waardevol zijn.


    Nu weer lekker gaan genieten van al het moois buiten!


    Groeten Hans



              11.12.17 20:00 Uhr - Nürnberg - SVEN BACH „Weihnacht´n un´sunsd nu wos!“        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217814-tickets

    SVEN BACH Weihnacht´n un´sunsd nu wos!

    Das Weihnachtsprogramm des Mundart Kabarettisten Sven Bach beleuchtet alle Feinheiten der Vorweihnachtszeit und des Trubels vor und um Weihnachten herum.
    Er bedauert die Ehemänner im Geschenkkaufwahn und gewährt Einblick in das Seelenleben eines Frankens in der hektischen Zeit. Die schon fast "kultige" Geschichte vom Tannenbaum fehlt dabei ebenso wenig wie ein Streifzug durch die fränkischen Essgewohnheiten, Begegnungen mit dem in Franken so gefürchteten "Bulzermärtl", Vereinsweihnachtsfeiern und vielen anderen Begebenheiten "rund um die Tooch".
    "Weihnacht`n und sunsd nu wos!" Zwei erholsame, heitere Stunden zwischen all dem Trubel und der Hektik!
    Der örtlichen Presse bleibt nichts hinzuzufügen wenn sie schreibt: "Da stimmt jede Mimik, jedes Wort und der gesamte Vortrag!" "Wenn der Franke gemeinhin zum Lachen in den Keller geht, so wird er diesen bei Sven Bach nicht erreichen ohne vorher laut losgelacht zu haben!" "Immer wieder Begeisterungsstürme erhielt Sven Bach... er streute Pfeffer ins Programm, sparte nicht an Ironie und Selbstironie und spielte die Trümpfe seines brillanten fränkischen Humors aus!"
    Mundartliedla, Mundartversla und lustige Zwischeng'schichtla, fränkisch bodenständig und mit einer gehörigen Portion Humor! Der zuletzt auch bei "Franken Helau" und der "Närrischen Weinprobe" im Faschingsprogramm des Bayerischen Fernsehens zu sehende Sven Bach kommt mit einem Programm für Franken, Fränkinnen, Wahlfranken, Sympathisanten und diejenigen, die auch die "Software" der Franken gerade in der Weihnachtszeit kennenlernen und verstehen wollen. Auch überzeugte "Nicht-Franken" werden an diesem Abend das eine oder andere "Aha-Erlebnis" genießen können. Sichern Sie sich Ihre Karten! Bisher waren die Abende von Sven Bach in der Kleinkunstbühne Bammes stets ausverkauft!

     


              Missie IJsland        
    Voor de 2e keer naar IJsland. Weliswaar naar een heel ander gebied, maar toch...

    Doordat dit weer een heel ander deel van IJsland is, zouden we dus ook hele andere landschappen aantreffen, in heel andere weersomstandigheden. 
    De 1e keer IJsland was naar het westelijke deel, genaamd Snaefellsnes. Deze reis is als een waas aan me voorbij gegaan. Totaal "flabbergasted" zijn door het landschap, de schoonheid, de weidsheid, de leegte, de stilte......
    Meegezogen in alle schoonheid die er te zien is. Een waanzinnige beleving, die ik graag weer een keer wilde meemaken, maar dan bewuster. 

    Dat klinkt misschien een beetje zweverig allemaal, maar als ik mijn foto's terugkijk van die reis, zie ik het. Veel te veel standaard landschappen, weinig variatie, veel al recht-toe-recht-aan landschappen, met veel te veel in beeld, met als gevolg dat het statische vakantiefoto's zijn geworden zonder enig gevoel in het beeld.

    Mijn 2e reis naar IJsland werd dan ook een reis met een missie. Genieten was natuurlijk het hoofddoel, maar daarnaast heb ik mezelf opgelegd om vooral te kijken, te zoeken naar details en vastleggen.




    Dat klinkt makkelijker dan ik het daadwerkelijk heb ervaren. Dit was mijn eerste reis richting het noorden van IJsland. We hebben een flink aantal locaties gezien en vastgelegd. Overal hebben we flink de tijd genomen en dat bleek achteraf ook wel echt een must te zijn.

    Misschien ligt het aan mij, misschien ligt het aan IJsland, daar ben ik nog niet over uit, maar wat heb ik me vaak overdonderd gevoeld door de schoonheid van de IJslandse natuur. De ene locatie nog mooier dan de andere. Soms de grootsheid, soms weidsheid, soms de stilte, soms de leegte, soms het oorverdovende gekletter van vallend water, was wat me dat 'flabbergasted' gevoel kon geven.

    Het is alsof je op dat moment in de automatische piloot stand schiet. Je observeert, je plaatst je statief, je pakt je camera en je maakt een foto. Ja hoor, weer een foto met de hele locatie erop... Precies wat ik wilde voorkomen gebeurde toch.
    Toch proberen de hele locatie ineens vast te leggen. Het resultaat is verre van het beeld wat je voor ogen hebt en geen sprankje van wat je voelt bij die locatie. Als fotograaf wil je nou juist net dat stukje laten zien, in je foto, wat je zo grijpt.



    Op de tweede dag zijn we bij een prachtige waterval geweest met de naam Bruarfoss. Hier had ik al veel beelden van gezien, dus wist ik een beetje wat me te wachten stond, althans dat dacht ik. In het echt was de waterval nog veel mooier, maar ook veel complexer als ik had verwacht. Zoveel verschillende stromingen, over een veel groter oppervlak als dat ik mezelf had voorgesteld.
    Het eerste uur lukte het me ook dan niet zo goed om er echt iets van te maken.
    Aangezien het water hoog stond en er veel stroming in de rivier aanwezig was, was het geen optie om vanaf de waterkant foto's te maken. We waren aangewezen op het bruggetje wat net voor de waterval ligt. Het eerste uur waren we nagenoeg alleen, maar daarna kwamen al snel de "point-and-shoot" toeristen langs. Niks mis mee hoor, maar wel lastig aangezien ook zij alleen gebruik konden maken van de brug.Je merkte direct op de brug of er iemand bewoog of opstond. Hij was stevig genoeg, maar je voelde het direct. Lastig als je met langere sluitertijd fotografeert.

    Eigenlijk was het dus wel prima dat er steeds nieuwe toeristen even snel een foto kwamen maken en weer weggingen. Dit zorgde ervoor dat ik veel sneller van de brug afwas dan dat anders was gebeurd. Ondanks dat je weet dat je je onderwerp van allerlei kanten moet benaderen (waar mogelijk), is het elke keer weer een valkuil voor mij als iets echt supermooi is. Ik wordt compleet opgezogen in het onderwerp en de automatische stand wordt weer ingeschakeld, Elke keer als je net een stapje opschuift zie je weer iets nieuws en maak je weer een soortgelijke foto.

    Hoog tijd om even pauze te nemen en alleen te kijken zonder camera.... rond kijken, luisteren, observeren hoe de stromingen lopen, waar de kleurverschillen zitten, hoe de stromingen lopen, waar stroomt het snel en waar niet, waar ligt er sneeuw, waar staat begroeiing etc. etc.

    Aangezien je in zo'n week constant met foto's maken bezig bent kun je jezelf heel makkelijk toespitsen op een onderwerp of op een bepaalde manier van fotograferen. Het is alsof je in een bepaalde modus terecht komt. Natuurlijk heb je momenten dat je toch weer hardleers bent, maar gelukkig heb je het dan snel door en kun je vrij gemakkelijk schakelen.

    Hieronder volgen een aantal beelden die ik gaandeweg de week in IJsland heb gemaakt. Veelal anders als wat ik voorheen zou hebben gedaan.












    Heerlijk om even op een heel andere plek te zijn als waar je normaal gesproken fotografeert. Veel andere inzichten gekregen, ideeën opgedaan. Heerlijk om een week lang alleen maar foto's te maken in een prachtig land.

    Gerard, Miranda, Anton en in het bijzonder de organisator en tevens motor van deze gave reis Andrew bedanken.  Deze reis zal me heel lang bij blijven.



              Discussiepunt van de Maashorst: De Wisent        
    Dit blogje is geweid aan de discussie die op dit moment weer flink is opgelaaid in de lokale pers en politiek, de Wisent.  Al meerdere keren is er om mijn mening gevraagd, dus vandaar dat ik maar in de digitale pen ben gesprongen....

    Normaal gesproken zou ik me afzijdig houden en de focus leggen op het laten zien van de schoonheid binnen het mooie gebied, aangezien beelden vaak meer zeggen dan duizend woorden...

    De vele reacties die op het internet te lezen zijn, zijn helaas meestal negatief. Erg jammer, want er is zoveel positiefs aan de Maashorst. Het is een uniek natuurgebied, niet alleen de natuur zelf, maar ook de beleving, de hoeveelheid mensen die zich aangetrokken en betrokken voelen bij het gebied. De vele vrijwilligers die hun steentje bijdragen, de vele organisaties die verbonden zijn met het gebied, de vele mensen die dagelijks genieten op hun eigen manier van de Maashorst.

    De Maashorst is voor mij meer dan alleen een natuurgebied. Het is een stuk van mijn leven geworden, voor als zovelen die herinneringen in de Maashorst hebben gemaakt.

    Zo vlak voor de verkiezingen lijkt ineens de discussie feller te worden rondom de Maashorst. Steeds meer en meer artikelen verschijnen er in de verschillende media (FB, Twitter,  als in de kranten). Het merendeel heeft een (zeer) negatieve lading....Waarom?




    Ik zeg niet dat ik er dagelijks te vinden ben, maar elke week minimaal 2 keer. Genietend van al het moois wat er te vinden is. Op de meest onmenselijke tijden sta ik ergens op de Maashorst te turen naar de horizon. Al jarenlang probeer ik de schoonheid van de natuur en het landschap van dit bijzondere gebied vast te leggen. Echt een privilege om zo'n mooi gebied in je 'achtertuin' te hebben. 








    Gelukkig denken er heel veel meer mensen hetzelfde van de Maashorst. Daar komt ook gelijk de hele problematiek om de hoek kijken. De Maashorst gaat heel veel mensen aan. Jaren lang is er geroepen "De Maashorst is van ons allemaal" en dat is ook echt zo. Veel mensen in de omliggende gemeentes zijn betrokken bij de Maashorst. Ieder op zijn of haar eigen manier. 

    Al jarenlang wordt er van alles aan gedaan om het gebied op de kaart te zetten. Al jarenlang worden er allerlei plannen gemaakt om de Maashorst te verbeteren. Het ene met meer succes dan het andere.
    In 2009 is er een hele belangrijke stap gezet door met zoveel mogelijk, zo niet alle) betrokken partijen een meer jaren plan op te stellen en uit te voeren.Het plan is bekend gemaakt als het Maashorstmanifest. Deze is te lezen op de site van de MaashorstJe zult begrijpen dat dit een langdurig proces is geweest, gaat worden en zeker niet zonder slag of stoot is gegaan en zal gaan. 






    Ik zelf ben het zeker niet altijd eens met de keuzes en beslissingen die gemaakt worden en zijn. De bos omvorming heeft bij mij toch veel losgemaakt heb me vaak afgevraagd of het wel echt nodig was om het zo aan te pakken. Vooraf kende ik veel mooie plekjes op de Maashorst, maar heb er vele los moeten laten en nieuwe moeten zoeken. Karakteristieke bomen die ineens weg waren, zelfs hele percelen die ineens verdwenen waren, of in houtstapels lagen te wachten.... de tijd zal het leren. Sommige stukken Maashorst kun je maar beter even mijden wil je de kaalslag niet zien.
    Zeker rondom de Grensweg is er behoorlijk "huisgehouden", maar heb er vertrouwen in dat het goed komt in de toekomst!

    Maar waar ik het meest moeite mee heb gehad is de introductie van de Wisent. De Wisent zelf heb ik totaal geen problemen mee, integendeel!! Als de Wisent er een tijdje is, zal de verruiging van het gebied steeds duidelijker worden! Als de Wisent doet wat erover gezegd en geschreven wordt, dan is het een hele mooie aanvulling op het natuurlijke beheer van de Maashorst.

    De locatie en de afsluiting van het zogenoemde wen-gebied, het bestaande begrazingsgebied de Brobbelbies, daar had ik zeker wel moeite mee.






    In al die jaren vele uren doorgebracht tussen de Hooglanders, de IJslanders en de heideschapen en de andere aanwezige dieren. De luwe plekjes opzoeken waar weinig mensen komen en wachten wat je te zien kreeg. De korstmossen, de kleine zonnedauw, de ganzen in het vennetje, blindelings weten te vinden. De vele sfeervolle zonsopkomsten onder het genot van het geloei van de Hooglander of het denderende treintje van IJslanders.... maar helaas kwam daar abrupt een einde aan. 

    De Brobbelbies ging voor minimaal een jaar op slot en daarna zou er worden geëvalueerd, met mogelijk een verlenging, maar wel met de toezegging dat het gebied weer open gaat voor publiek. De informatieavonden die gehouden zijn, voor maar ook tijdens de introductie, zijn drukbezocht door de vele belangstellenden. Zelfs zo druk, dat een aantal avonden extra zijn ingepland, om maar zoveel mogelijk mensen te informeren naar de stappen die genomen gingen en gaan worden.
    Iedereen zou er dus van op de hoogte kunnen en moeten zijn dat de periode verlengd zou kunnen worden, zoals nu het geval is. Mede door het voorval van de stier, die inmiddels is afgemaakt, is er besloten om voor zekerheid te gaan en nieuwe testenreeks te onderwerpen aan de Wisenten. 

    Er is veel angst ontstaan, mede door dit voorval, maar ook zeker door allerlei indianen verhalen over voorvallen met Wisenten. Veel partijen met andere belangen in de Maashorst, waaronder een aantal lokale politici spelen hier op dit moment handig op in, waardoor het idee ontstaat dat er heel veel mensen angst hebben en ontevreden zijn over het beheer en de ontwikkeling van de Maashorst.

    Ook wordt er door deze zelfde politici stellig geroepen dat de Maashorst helemaal op slot gaat en er geen mogelijkheden meer zijn voor recreatie binnen de grenzen van de Maashorst (en dan komt het....)

    en dat terwijl de Maashorst dient voor de recreatie van de mens......

    Gek eigenlijk, dat een natuurgebied ineens een recreatie gebied wordt genoemd, toch? Wordt dit geroepen omdat er vele mensen het er niet mee eens zijn dat ze dadelijk niet meer zomaar overal kunnen fietsen, paardrijden e.d.?

    Naar mijn weten is dit vooraf allemaal transparant gecommuniceerd en heeft er ook al in de plannen, het Maashorstmanifest van 2009 gestaan waar welke schil komt te liggen en welke mogelijkheden er zijn voor recreatie. Ook staat er precies in beschreven waar de zogeheten Recreatie luwe gebieden zich zullen bevinden.






    Ik voel me erg betrokken bij de Maashorst en ik vind het heel erg vervelend om te horen dat er zoveel negativiteit o.a. de pers in wordt geslingerd. De Maashorst heeft zoveel meer te bieden dan alleen de Brobbelbies en de Wisenten. Er zijn zoveel meer mooie plekjes te ontdekken zonder dat je de Wisenten hoeft tegen te komen, als dat al het probleem is. Er zijn nog genoeg plekken waar je wel heerlijk kunt fietsen, mountainbiken en kunt wandelen. In de toekomst zullen we ook weer gewoon de Brobbelbies op kunnen, daar ben ik van overtuigd. 
    De Wisenten zullen niet zomaar losgelaten worden, al verwacht ik meer problemen van de bezoekers, dan van de Wisenten....

    De Wisent is een imposant dier, dat geef ik toe. Hij ziet er iets agressiever uit dan zijn voorganger in het gebied, de Schotse Hooglander. Deze koddige, logte, sloom-ogende koeien lijken heel wat minder agressief. Iedereen was er aan gewend. Zelfs zo gewend dat er foto's werden gemaakt op een meter afstand, de kinderen achterop de rug werden gezet voor de foto etc. etc., maar ondanks dat de grote voorvallen uitbleven bij de hooglanders, zijn er meerdere incidenten geweest... De meeste mensen weten dat je nooit door een kudde heen moet kruisen, zeker niet als er moeders met kalfjes in rond lopen. Ik heb mezelf een aantal keer verbaasd over hoe snel de Hooglanders kunnen zijn... afstand bewaren is het veiligste wat je kunt doen.
      
    De medewerkers van o.a. Ark, Freenature, Staatsbosbeheer, IVN, het bestuur, de Maashorst Betrokken ondernemers, de Maashorstboeren, de omliggende gemeentes en de vele andere betrokken mensen, bedrijven en organisaties,  zijn hun stinkend best aan het doen om er een succes van te maken. Op alle fronten wordt hard gewerkt om de Maashorst nog mooier te maken als deze al was. Helaas kan dit niet altijd naar ieders wens. Maar om nu hard te roepen dat er niet geluisterd wordt, dat er zomaar iets gedaan wordt en niet gecommuniceerd wordt vind ik echt onterecht!







    Laten we alsjeblieft stoppen met de negatieve klanken in de pers en met respect weer genieten van al het moois wat de Maashorst nu al te bieden heeft op allerlei vlakken: Zowel de natuur als op recreatie . Laten we alsjeblieft stoppen met steeds onze eigen belangen voor op te stellen zonder de andere partijen hierbij over het hoofd te zien. De Maashorst is een natuurgebied waarin we mogen en kunnen genieten van alles wat de Maashorst te bieden heeft, mits dit binnen de geldende regels van het Maashorstmanifest past.





    De Maashorst is een uniek stuk natuur! Laten we het koesteren en er mee omgaan zoals dit gebied het verdiend! 

    Laten we van de Maashorst genieten op een manier waar iedereen zich in kan vinden!


    Groet,

    Hans Koster 


    (dubbelklik op de foto om deze in een groter formaat te zien). Ik ben te volgen op FB, Twitter en Instagram
              2016 in beeld        
    Al enkele jaren kijk ik in mijn laatste blog nog even terug op het afgelopen jaar. Dit jaar heb ik wel even getwijfeld of ik het zou doen of niet, aangezien je op dit moment door iedereen gebombardeerd wordt met terugblikken en lijstjes, maar wilde eigenlijk (nog) niet afstappen van een oude gewoonte. 

    Vandaar dit blog: 2016 in beeld


    Ik zal proberen om het kort en bondig te houden, maar als je mijn blog al wat vaker hebt bekeken dan weet je al dat ik dit soms nog best lastig vind...


    2016 was voor mij in vele opzichten een bijzonder jaar. Veel nieuwe plekken gezien, veel nieuwe mensen ontmoet, bijzondere reizen gemaakt, maar ook veel bijzondere momenten kunnen vastleggen. 2016 was het jaar waarin ik voor de eerste keer voet op IJsland zette en ook mijn eerste kennismaking met Aurora Borealis (Noorderlicht). Het jaar waarin ik sinds lange tijd weer eens ijshaar heb vast kunnen leggen, maar ook het jaar waarin ik veel leermomenten gehad.


    Een van mijn eerste leermomenten van 2016 heb ik tijdens mijn 1e IJsland reis gehad. De 3e avond was het eindelijk zover. De avond en nacht zouden helder zijn en er was een grote kans aanwezig op het zien van het Noorderlicht. Veel over gelezen, veel foto's van gezien. Met de wetenschap dat het een speciale avond zou worden om het Noorderlicht te kunnen aanschouwen, maar hoe het er in het echt uit zou zien, hoe ik het zou waarnemen, had ik echt geen idee van. En dat zou al gauw blijken. 

    De zon was al even onder, maar het was eigenlijk nog net iets te licht om het goed te zien. Twee grijzige strepen doemden op aan de horizon. Terwijl de rest al in extase aan het klikken was, was ik nog aan het zoeken naar iets groens... wist ik veel dat het echt donker moet zijn en het Noorderlicht kracht (KPL) 3/4 moet hebben om het met het blote oog te kunnen zien... Nadat ik een foto had gemaakt van de 2 grijze strepen zag ik het ook. Op mijn camera display verscheen de zojuist gemaakte foto, met i.p.v. 2 grijze, 2 groene strepen. Daarna hebben we 3 uur lang kunnen genieten van het Noorderlicht in allerlei samenstellingen, qua kleur, kracht, vorm, hoeveelheid. En ja, ook met het blote oog. 

    Na 3 uur gebeurde er iets wat ik me nog heel lang zal herinneren en koesteren. In een paar minuten tijd, nam de kracht intens toe, van Kpl 3/4 (met het oog waarneembare vormen en kleuren, maar heel langzaam verplaatsend) naar Kpl 7/8  (heel fel / snel / schichtend / dansende creaties, allerlei vormen en kleuren licht). Noorderlicht zoals je het niet vaak mee zult maken, bleek achteraf.

    Het is deels als een film aan me voorbij gegaan, Voor mijn gevoel was het heel snel voorbij, maar uiteindelijk heeft het een kwartier rond onze hoofden gedanst. Ik weet nog dat ik overal kippenvel had staan, zelfs op mijn tenen. Ik heb als een dolle om me heen gefotografeerd. Ik weet nog dat ik bijna in paniek raakte, gewoon omdat ik van gekkigheid niet meer wist waar ik moest kijken, laat staan waar ik mijn camera op moest richten. Het licht was soms zo fel, dan was het links, dan was het rechts, dan was het boven ons. Het verscheen in allerlei vormen. Normaal gesproken ben ik heel rustig, wel overdenkend, maar op dat moment verre van.


    Noorderlicht (Aurora Borealis) nabij Hraunfossar, IJsland


    Voor mijzelf een heel duidelijk leermoment. Zeker als ik de beelden van dat bewuste kwartiertje terugkijk. Er zitten zeker wel mooie beelden tussen hoor, maar ook een hoop net niet... net niet scherp genoeg, net niet de juiste compositie, net niet de juiste instellingen. Gewoon te overdonderd, als een bezetene het moment proberen te vangen... en denk nog steeds als ik die beeldenreeks terugkijk:

    had ik maar...


    Zoals ik al eerder schreef, ik zal proberen het kort en bondig te houden. Gezien de hoeveelheid tekst hierboven en nog maar 1 foto, ben ik al weer lekker op dreef...

    2016 was ook bijzonder door mijn reis naar "mijn" geliefde Isle of Skye. Natuurlijk niet alleen om de Talisker Whisky, maar ook natuurlijk een beetje voor de natuur aldaar... want die is best aardig...

    Dit kleine stukje Schotland is voor velen ook direct het mooiste stukje van Schotland. Nu durf ik dat niet zo stellig neer te zetten, maar als je van ruige kusten houdt, de zee, van watervallen en van uitgestrekte stukken ruig landschap waar je alleen maar jezelf kan tegen komen, dan is Isle of Skye zeker iets voor jou.

    Aangezien ik er al een paar keer eerder ben geweest, wist ik op welke plekken ik absoluut wilde kijken. Elgol, tijdens zonsondergang, was daar 1 van. Zoveel foto's van gezien, maar zelf nog niet geweest. Dat kon natuurlijk niet langer zo blijven. Wat een pracht locatie voor een zonsondergang. Een kiezelstrand met soms behoorlijke steen en rotspartijen als voorgrond en in de achtergrond de bergketen, met de prachtige naam, 'The Cuillins'.

    Wat een adembenemende mooie plek is dit. Natuurlijk moet je wel een beetje mazzel hebben dat de zonsondergang mee wil werken, maar ook zonder zonsondergang kun je je hier als landschapsfotograaf prima vermaken.

    Zonsondergang Elgol, Isle of Skye, Schotland

    Een plek die door vele toeristen voorbij wordt gereden, is de waterval, net iets voor 'The old man of Storr', die je op de onderstaande foto nog net in beeld ziet. De imposante berg 'The Storr' is vanaf de weg een zeer goede blikvanger, waardoor de meeste mensen geen oog voor de waterval hebben, die op zo'n 200 m landinwaarts langs de grote weg ligt.

    Groot is de waterval niet, maar het plekje heeft een hoog elfjes gehalte. Kleine bloemetjes, groen gras rondom de waterval en bemoste stenen in de waterval. De naam van de waterval is voor mij lange tijd onbekend gebleven, aangezien deze ook niet op de kaarten wordt aangegeven. Een zoektocht op internet leverde me de naam 'Bridal Veil's Waterfall' op, maar weet tot op de dag van vandaag niet zeker of dit ook echt daadwerkelijk de naam is voor deze prachtige waterval.

    Helaas was de timing naar Isle of Skye niet al te best. We waren er begin juni. Na een lange periode van droogte was er op het hele eiland niet veel water meer over. Gelukkig nog net genoeg om de stroming in de foto (hieronder) mee te nemen, maar normaal gesproken valt er veel meer water naar beneden en met behoorlijk wat kracht.

    Ook was de timing niet helemaal goed, omdat alle plekken waar wel water aanwezig was, er ook hordes 'Midges' (Knutten) aanwezig waren en dat hebben we geweten. 'Midges' zijn hele kleine, bijtgrage vliegjes van een paar mm groot. Zodra je ook maar een beetje in de buurt van het water durfde te komen, werd je als een lopend buffet opgediend. Best lastig en afzien als je foto's aan het maken bent met lange sluitertijden. Maar als je op zo'n mooie plek staat als op de foto hieronder en je het eerste beeld op je display ziet verschijnen weet je ook weer waarom je zo staat af te zien. 

    Bridal Veil's fall, Isle of Skye 

    In de zomer zijn we op vakantie geweest met het gezin naar Frankrijk, naar de Jura. Natuurlijk om lekker even te ontspannen en te niksen, maar ook om nieuwe gebieden te verkennen, om wellicht in de toekomst iets meer te kunnen doen. Absoluut een schot in de roos. Wat een prachtige streek is de Jura. Helaas is de zomer niet de meest mooie periode voor een landschapsfotograaf, maar er was genoeg te ontdekken aldaar. Zeker in de herfst en winter is het een prachtomgeving. Deze omgeving gaat zeker nog een vervolg krijgen, maar daarover in 2017 meer!

    In de periode dat we er waren hadden we net een maanloze periode. Mooie zwoele / donkere nachten. Heerlijk om dus even op pad te gaan aan het begin van de nacht. Onderstaande foto is eigenlijk een klein project op zichzelf. Het is een foto die weer bestaat uit 10 foto's, die op elkaar geplakt zijn. Dit om de ruis en andere oneffenheden eruit te filteren en de melkweg goed en duidelijk zichtbaar te krijgen.

    Heel veel ervaring heb ik nog niet met nachtfotografie, in het verleden wel een paar keer een poging gedaan, maar 2016 was toch wel het jaar dat ik echt gevallen ben voor deze 'tak van sport'. Ook hier zijn nog genoeg leermomenten aanwezig en al aanwezig geweest. Meerdere malen heb ik het helaas tegen mezelf moeten zeggen...  had ik maar...

    Onderstaande foto is zeker nog niet naar wens, maar al een hele verbetering als ik kijk naar de eerdere melkweg foto's. Blijft leuk om te doen, dus ook in 2017 zal ik weer meerder pogingen gaan ondernemen, ook in Nederland.
    Melkweg, Jura, Frankrijk

    Ook ben ik in 2016, naast veelal de Maashorst, ook weer op pad geweest in veel gebieden waar ik al eens geweest ben, of met enige regelmaat kom. De laatste 2 jaar ligt de focus voornamelijk op landschapsfotografie, maar heel af en toe komt er iets op je pad wat je niet kunt laten schieten.

    Al vaak het plan gehad om in de lokale natuurgebieden op zoek te gaan naar de bandheidelibel, maar voorheen met weinig geslaagd fotomateriaal huiswaarts gekeerd. Zodra ze me zien dan vliegen ze massaal de andere kant op lijkt het wel. Maar deze keer zijn we aan het eind van de avond op pad gegaan, net voor het opkomen van de volle maan, op zoek naar de Bandheidelibel. Het was even zoeken, maar uiteindelijk hebben we een exemplaar kunnen vinden die wel hoog genoeg zat om een foto te maken in de contouren van de volle maan.


    Bandheidelibel (en spinnetje), bij volle maan

    Hieronder volgen nog een aantal hoogtepunten van mijn beelden uit 2016. Allemaal gemaakt in ons eigen kikkerlandje. Ondanks dat we het liefst allemaal op zoek gaan naar de mooiste plekken over de hele wereld blijft Nederland toch ook mooi om vast te leggen.

    Veulen in bloeiende heide

    Maashorst, Herperduin aan het begin van de hersft

    Eerste speldenprikjes van koning winter, Brobbelbies, de Maashorst

    Eerste speldenprikjes van koning winter, Brobbelbies, de Maashorst

    De herfst treed aan, Udenoord, de Maashorst

    Laatste stadium van de herfst, de Maashorst

    Misschien wel een van mijn mooiste landschapsfoto's van 2016, heb ik begin december gemaakt op de Veluwe. Na een koude nacht, met mist, lag er over een groot deel van Nederland een mooie deken van rijp. Zo ook op een heideveld in de buurt van Garderen. In de verte hing nog een klein laagje mist. Tegen de tijd dat de zon op kwam werd de mist aan de horizon iets krachtiger en breidde iets uit naar boven. Hierdoor leek het alsof er een flinke band met mist over het landschap was ontstaan. De onderstaande foto heb ik gemaakt met een van mijn meeste gebruikte lens in 2016, de 70-200 van Canon. Ik heb bewust gekozen voor deze lens, om meer aandacht te geven voor de ondergrond en horizon, zonder daar al te veel loze lucht en ondergrond bij te hebben.

    De basis van de foto worden gevormd door het fietspad en de horizon. De bomen, de mist die met de bomen speelt, de rijp en de verkleuring in de lucht maken het tot iets bijzonders.
    Ondanks dat ik hier best tevreden over was, kreeg ik ook bij deze foto een 'had ik maar' momentje of liever gezegd een 'had hij maar' momentje.

    Ik wilde heel graag dat er een fietser (net iets voor de mist) op het fietspad reed, maar helaas was er niemand te bekennen op de fiets, in deze koude omstandigheden. Toen we een uur of anderhalf later onze spullen bij de auto aan het in pakken waren, reed er een man in een zwarte lange jas met een mooie zwarte cowboyhoed, op een oude herenfiets, het fietspad op waar ik (even eerder) nog zo op gehoopt had.

    Had hij maar...

    Als de herfst haar laatste adem uitblaast, de Veluwe, Gelderland


    Het allerlaatste momentje van 2016 en dan houd ik dit blog voor gezien. Viel toch weer tegen om beknopt te blijven, maar had echt nog veel meer kunnen schrijven / bloggen hoor!

    IJshaar (ook wel bekend als ijsbaard of haarijs) is een zeldzaam natuurlijk verschijnsel waarbij een haarachtige, wollige ijs structuur ontstaat op dood en nat kernhout van loofbomen. Ik heb het jaren geleden al een keer mogen fotograferen, maar na een paar 'had ik maar' momentjes nooit meer gezien en dus niet de kans gehad om er een mooie foto van te maken. Tot afgelopen december. Na een koude, droge nacht gingen we op zoek naar o.a. ijshaar. Ik heb nog nooit zoveel ijshaar bij elkaar gezien, als die ochtend. Dat was ook wel nodig...

    Helaas ook deze ochtend had ik weer een aantal 'had ik maar' momentjes te pakken. IJshaar is heel fragiel. Zodra je het aanraakt valt het uit elkaar. Aangezien je laag bij de grond werkt en in veel gevallen weinig beweegruimte hebt, stoot je bijvoorbeeld al snel met je statief tegen de tak aan waar het ijshaar aanzit, waardoor deze kantelt en het ijshaar kapot valt. Pfff kluns... maar goed. Gelukkig is het bij 1 in ieder geval gelukt. IJshaar is meestal te vinden in schaduwrijke stukken, omdat zodra de zon erop gaat schijnen het begint te smelten en het ijshaar binnen no-time verdwenen is, juist ja... als sneeuw voor...

    Ik was met een dotje ijshaar bezig, toen de zon er net een beetje op ging schijnen. Heel lieflijk, heel subtiel. Alsof de zon het fragiele hoopje ijshaar in de gaten had. Hier heb ik gelukkig snel wat opnames van kunnen maken. Wat een prachtig kunstwerkje van de natuur, dat ijshaar.

    IJshaar, ook wel bekend als haarijs of ijsbaard


    2016, een jaar van veel mooie leermomenten.

    2017 zal voor mij een bijzonder jaar gaan worden, in allerlei opzichten, maar zeker voor wat betreft plannen, doelen en leermomenten binnen de fotografie, maar daarover meer in mijn 1e blog van 2017! Als ik jullie was, zou deze zeker even gaan lezen ;-)




    Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en een heel gezond, gelukkig, mooi, inspirerend 2017 toe en wie weet treffen we elkaar ergens in het veld of in het digitale veld.


    Groeten,

    Hans Koster
              Mijn eerste afspraakje met Aurora        
    Ken je dat gevoel ook? Al jarenlang verliefd zijn op iemand die je nog nooit zelf hebt gezien?

    Ik ken haar al heel lang van verhalen en van de televisie en zonder dat ik haar persoonlijkheid ken heeft ze iets magisch, iets mysterieus, iets onaantastbaars.
    Eindelijk, na jaren heimelijk verliefd te zijn op haar, kreeg ik de kans om in ieder geval heel dichtbij haar te mogen zijn.  Of ik ze zou zien, dat wist ik niet, maar haar aanwezigheid zou al genoeg zijn.....
    Een half jaar zou ik nog op het moment moeten wachten, maar was het het wachten waard? Ik wist het niet, begon dan ook gaan de weg meer en meer te twijfelen, maar uiteindelijk toch doorgezet. Ik wilde met eigen ogen zien of ze nou echt zo mooi was als wat mijn eigen voorstelling, van haar, was geworden in de loop der jaren. Zou ze echt zo mooi zijn? Zou ze echt zo mooi zijn zoals op alle foto's en films die ik al van haar had gezien?

    7 Maart was het dan eindelijk zover. Het bericht werd door meerdere kanalen bevestigd. Ze zou te zien zijn, mits alle condities daarvoor wilden meewerken. We hadden ons schema er helemaal op aangepast. Goed voorbereid gingen we naar haar toe, alles wees erop dat we haar echt zouden gaan zien.

    Het wachten leek uren te duren, maar in werkelijkheid was het maar een klein half uurtje. Ik was op van de zenuwen, als een klein kind stond ik te trillen, niet van de kou, maar van opwinding. Zo'n zelfde gevoel als dat ik als klein kind altijd had tijdens het massale afsteken van vuurwerk met de jaarwisseling. Maar waarom? Ik wist immers helemaal niet hoe ik haar zou zien, hoe ze er in het echt uit zou zien. 

    Er ging een gons van opwinding door de groep van groupies (4 man sterk)... Daar is ze, ik zie ze... Iedereen had direct stelling genomen. Ik daarentegen niet. Was als een dwaas aan t rondkijken maar zag haar niet. Ik zag op aanwijzing wel iets, maar dat was niet zoals ik in mijn gedachten had. Ze zag er heel anders uit, ze was haast niet te zien met het blote oog.

    Het was alleen een wazige wolkenstreep aan een nog te lichte horizon. De kleur van de streep was net iets anders dan de andere wolken, er zat iets van een groene zweem doorheen. Eenmaal nadat ik de camera zijn werk had laten doen zag ik haar, heel in de verte, alsof ik door een geblindeerde raam aan het kijken was....een groene streep over mijn cameraschermpje, heel zacht en licht. Wat zou ik me later die avond een groentje voelen, toen ik s'avonds bij 'hostelkomst' niet kon slapen.... Niet met het blote oog te zien.... Tsssss.

    Zo snel als dat ze zich had laten zien, zo snel was ze ook weer vertrokken.Als een verlegen meisje was ze weer even weg. Niet wetende dat we haar die avond nog heel vaak zouden zien in allerlei gedaantes, maar steeds feller en heftiger. Na drie en een half uur kiekeboe spelletjes spelen was ze er klaar mee. Ineens werden de kleuren nog feller, niet alleen groen, maar ook fel blauw, paars en zelfs oranje zag je er met het blote oog doorheen. 






    Het leek wel alsof ze alle moed bij elkaar had verzameld om zich aan ons te laten zien wie ze echt was. De kleuren werden alsmaar intenser en dieper, haar vormen werden grimmiger en grilliger. Ze begon te dansen, eerst langzaam, maar daarna steeds sneller en wilder, alsof ze de finale dans van een musical aan het opvoeren was.









    Ik weet echt niet meer hoelang haar finale dans duurde. Ze was overal, ze was snel, ze veranderde continu van vorm, van kleur en de kracht waarmee ze straalde veranderde ook om de haverklap. Het was hard werken om haar bij te houden. Zo even hadden we nog alle tijd om compositie te bepalen, om de instellingen te checken, nogmaals controleren of alles scherp was etc. etc. Dat was er nu allemaal niet bij... Als een zombi heb ik de instellingen bij proberen te houden. De ISO waardes veranderden om de haverklap. Op den duur ben ik tot de ISO800 moeten gaan om het nog een beetje vast te kunnen leggen zonder dat de lucht overbelicht raakte, terwijl normaal gesproken je op ISO1600 of hoger zit. Voor de kenners: achteraf gaven de bekende sites aan dat er pieken tussen zaten van kp6 a 7.... hoog dus!

    Achteraf denk ik dat het misschien wel zonde is dat ik alles alleen met mijn camera heb vastgelegd en geen tijd heb genomen om haar goed te bekijken tijdens haar finale dans. Veel kan ik me er niet meer van herinneren, het ging ook allemaal zo snel. Gelukkig zouden we haar die week nog een paar keer ontmoeten, maar die eerste ontmoeting was magisch!


    De mooiste plek waar we haar nog een keer hebben mogen zien was wel bij de Kirkjufell (kerkberg), niet ver van de plaats Grundarfjörður. De kirkjufell is een van de hotspots van Snaefellsnes, wat het dus ook direct een lastige plek maakt. Veel mensen waren dus ook naar de plek afgereisd om wellicht een glimp van Aurora op te vangen. Overdag hadden we al wat plekken bekeken om te gaan staan, maar s'avonds was de plek die we in gedachte hadden onvindbaar in het donker. We besloten om niet te lang rond te rijden en toch maar stelling te nemen dichterbij de Krikjufell en dus ook dichter bij al die andere beeldjagers. Sommigen van deze beeldjagers namen het schrijven met ligt, zoals fotograferen ook wel wordt genoemd wel heel letterlijk. Helaas voor ons niet met hun camera maar met hun veel te sterke zaklampen..... Dit had veel foto's tot gevolg met lichtstrepen en lichtvlekken

    Gelukkig waren we die ochtend al op veel plekjes wezen kijken rond de Krikjufell en was de plek snel gevonden waar niemand anders ging staan, vlakbij de voet van de Krikjufell op het ijs. Ik weet in ieder geval na die avond dat ze d'r eigen keuzes maakt en eigenwijs is en van jennen houdt.

    Achter de Kirkjufell liet ze zich heel voorzichtig zien. De lucht trok eindelijk een beetje open, dus liet ze zich meer en meer zien. Iedereen was gefocust op de Krikjufell, alleen Aurora niet. 




    Ze had zich in het spelletje 'Fotograafje pesten'en liet zich heel mooi zien, aan de andere kant, recht tegenover de Kirkjufell. Dat was precies in de richting van Kirkjufellfoss, de bekende watervallen van die o zo bekende fotoplek. Als je op internet gaat zoeken naar foto's van de Kirkjufell zie erg veel foto's die gemaakt zijn met de watervallen op de voorgrond en de berg in de achtergrond. Er stonden nu dan ook meerdere mensen met meerder zaklampen boven op de heuvel waar vanaf de watervallen goed te fotograferen zijn. Helaas heb ik dan ook geen beelden vanaf de voet van de berg gemaakt, maar de compositie zo gemaakt dat alleen de top van de berg is te zien. Ook mooi, maar zelf vind ik het sterker en evenwichtiger als er bij zo'n mooie luchten ook een mooie voorgrond is.







    De laatste avond op Snaefellsnes leek het erop dat we haar misschien toch nog een keer zouden kunnen zien. Nadat we de zonsondergang hebben vastgelegd bij Londrangar en het begon te sneeuwen en regenen hebben we ervoor gekozen om langzaam richting onze hostel terug te rijden. 
    Vlak langs de weg richting ons hostel ligt het plaatsje Budir, waar het prachtige markante, donkerbruine kerkje staat. Op deze plek hadden we eerder de week Aurora graag vastgelegd, maar de wind was toen te krachtig, waardoor we besloten niet te gaan. In de verte, in de richting van Budir, leek er een opening te zijn in de lucht. Stiekem begonnen we te hopen haar daar te kunnen zien. De lucht trok inderdaad open en niet veel later zagen we wederom een groene streep in de lucht verschijnen. De keuze was snel gemaakt om een tussenstop te maken bij het markante bruine kerkje. Tegen de tijd dat we aankwamen had ze zich al meerdere keren laten zien, al was het heel bescheiden. Nog voor we klaar stonden liet Aurora zich voor de laatste keer zien. Nog een glimp hebben we van haar kunnen vastleggen, alvorens de lucht compleet betrok.


    Mijn eerste kennismaking met IJsland was bijzonder, mijn eerste afspraakje met Aurora was magisch, ook de afspraakjes erna. Helaas komt ze niet zo graag naar Nederland en zijn voorlopig weer aan het 'LAT-ten' en aan het webcammen, maar kan niet wachten tot ik haar weer in het echt kan zien!


    Het heeft iets magisch om haar te mogen ontmoeten! 


    Groeten,

    Hans Koster






              Fotograferen in de sneeuw        
    De voorspellingen zijn er, nu nog even afwachten of het ook daadwerkelijk gaat vallen.... Sneeuw!
    Sommigen schieten al direct in de stress bij het horen van het woordje sneeuw, ik ben daar ook een van. Direct in mijn agenda kijken wat er allemaal gepland staat. Wat is er allemaal te verschuiven en wat niet. Zo snel mogelijk informeren of ik eventueel afspraken kan verzetten, mocht het vallen....
    Als ik ergens een hekel aan heb is de weg op moeten naar een afspraak tijdens de sneeuwval.

    Dan moet je namelijk niet in de auto zitten, maar in het veld staan!!  




    Volgens mij zijn er meer fotografen die er last van hebben, maar sneeuw heeft iets magisch. Altijd al gehad! Wellicht heeft het te maken met de sneeuwpret die je vroeger beleefde als klein kind. Sneeuwpoppen maken, sleetje rijden vanaf een bult en op latere leeftijd sneeuwballen gevechten op het schoolplein.

    Bij de eerste berichten gaat het al tintelen. Ik moet en zal erbij zijn als de sneeuw valt. Die haast onbeschrijfelijke sfeer tijdens een sneeuwbui, haast benauwende, beklemmende sfeer. Niets dan stilte, alles klinkt bedompt, de wereld lijkt (evenals het verkeer) even stil te staan.



    Het is af en toe wel eens afzien om door de kou heen te moeten struinen, bepakt en bezakt alvorens je op de beoogde plaats van bestemming aankomt, maar als je weer eenmaal thuis en opgewarmd bent, vergeet je al snel het afzien. Persoonlijk vind ik geloof ik niets mooier dan fotograferen van en in de sneeuw. Even in een hele andere wereld zijn.





    Ik weet het, ik romantiseer het allemaal een beetje vanachter mijn pc, met mijn huiskloffie aan, een warme kop koffie en de verwarming op standje behaaglijk. Maar dat het allemaal alleen maar genieten is, nee dat niet. Fotograferen met handschoenen aan vind ik niets, maar zonder handschoenen in de kou staan is ook niets. Muts op is te warm, muts af te koud. Als brildrager zie je het eerste half uur niets vanwege beslagen brillenglazen en als je gaat het te warm krijgt doordat je je hele wintergarderobe aan hebt getrokken gebeurd precies hetzelfde.....  
    Naast het gevecht met je kleding en apparatuur (maar daar kom ik nog op terug), heb je ook nog een constant gevecht tussen het licht en je camera. Je ogen passen zich (vaak ongemerkt) de hele tijd bij aan de hoeveelheid licht die het op moeten vangen, je camera niet. 





    De camera zul je, als het een beetje tegenzit, constant moeten bijstellen. Kijk goed rond, kijk goed naar wat je hebt gekaderd. Heb je veel wit in beeld, zorg dan dat je de camera handmatig overbelicht. Doe je dit niet, zul je met allemaal grijze of blauwe foto's thuis komen. Kijk goed naar je histogram. Deze is niet heilig, maar geeft wel een goed beeld weer hoe de camera je ingekaderd beeld ziet. Zorg dat de curve zoveel mogelijk naar rechts staat. Overbelichten doe je met het +- knopje op je camera. Meestal moet je deze ingedrukt houden en met een scrolwieltje naar recht schuiven. Onderin je zoeker zul je het streepje tussen de -2 en 2 richting de 2 zien schuiven. Probeer het maar eens. Kom je er niet direct uit, pak dan je handleiding er even bij. Hier staat het uitgeschreven.
    Pas op voor de valkuil dat je alleen maar aan het ploeteren bent met je camera. Zorg er dus voor dat als je op pad gaat je altijd je handleiding paraat hebt voor als je het even niet meer weet. Wat ook kan werken is op een briefje een paar instellingen opschrijft, gewoon als geheugensteuntje. Als je alleen aan het ploeteren bent met je instellingen heb je kans dat je heel veel mooie foto momenten laat schieten en dat is zonde. Zeker omdat het tegenwoordig helemaal niet meer zo normaal is dat er sneeuw ligt in Nederland.




    Probeer je niet alleen op de mooie weidse sneeuwlandschappen te focussen, maar blijf met een open blik kijken naar wat je ziet. Details zijn vaak ook erg mooi in de winter. Dat ene berijpte takje, Dat ene plukje gras wat boven het witte tapijt uitsteekt, of zoals hierboven dat ene blaadje wat in een bevroren plasje ligt. Dit geeft een beetje kleur aan het geheel. De details van het ijs zijn niet verkeerd, maar zouden nietszeggend worden zonder het blaadje. Je zou het blaadje veel groter in beeld kunnen brengen, maar ik vind het persoonlijk vaak mooier dat je nog iets van de omgeving ziet van je onderwerp. Zo kun je beter een beeld vormen. Immers is de kijker van de foto vaak niet met je mee op pad geweest.








    Tijdens een sneeuwbui is het erg leuk om met je sluitertijd te experimenteren. Wel is het gebruik van een statief dan aan te raden. Als je langere sluitertijden gebruikt heb je al heel snel kans op bewegingsonscherpte. Doordat de sneeuw al voor een 'Blurry" effect zorgt is het van belang dat je onderwerp scherpte heeft. Door het vallen van de sneeuw kun je verschillende effecten krijgen die je foto meer dynamiek geven. Je kunt enerzijds de sneeuw 'bevriezen'en als plukjes watten vastleggen. Eventueel kun je daarbij gebruik maken van een flitser, om de sneeuwvlokjes goed op te laten lichten.
    Een heel ander effect kun je bereiken door juist te kiezen voor een lange sluitertijd. In dat geval zie je de vallende sneeuwvlokjes als streepjes (ligt aan hoelang je sluitertijd is, hoe trager de sluitertijd hoe streperiger de foto) over je scherm.







    Als de sneeuw er al ligt moet je vooral op zoek gaan naar de (nog) niet aangetaste stukken sneeuw. Dit zijn de mooiste plekken om je foto's van te maken. Dit betekent dat je er vroeg bij moet zijn of dieper het bos / natuurgebied inlopen. Het is bijvoorbeeld erg mooi om een paadje als inkomende lijn mee te nemen in je foto van het bos, maar heel jammer en afleidend als er voetstappen en sleesporen kriskras over het pad gaan. Je ogen zullen direct op de voetstappen vallen en deze volgen. Je ogen zoeken elke keer de lichtste delen van de foto op. Als je heel veel wit in een foto hebt en maar een heel klein gedeelte donker, zal het donkere direct opvallen. Ook weer iets om rekening mee te houden tijdens het fotograferen.


    Nog een paar korte tips voor je op pad kunt gaan:

    Zorg ervoor dat je batterijen  en / of accu's volledig opgeladen zijn voor je op pad gaat. In de kou zullen de batterijen en accu's sneller leeglopen dan normaal.

    Bewaar je reserve accu's / batterijen het liefst tegen, maar in ieder geval dicht tegen je lichaam. Hieroor voorkom je dat de energie verloren gaat uit het reserve setje. Mocht het setje toch koud geworden zijn en aangeven (nagenoeg) leeg te zijn, maak ze weer even warm met je handen en je zult zien dat er weer meer energie bij is gekomen.

    Het is aan te raden om een zonnebril op te zette/ mee te nemen. Door het turen over de witte vlakte kun je een beetje last krijgen van traanogen. Dit voorkom je met een zonnebril. 

    Haal bij het naar buiten gaan direct je lenskap eraf, zodat het glas alvast kan acclimatiseren, om zo condensvorming tegen te gaan. Als je met de auto gaat, zet de verwarming niet te hoog, om het temperatuurverschil laag te houden.

    Als je klaar bent met fotograferen direct weer de kap van de lens halen en je camera en lens van elkaar halen. Leg deze even op een doek en laat ze even rustig liggen. Daarna voorzichtig afdrogen (als dit nodig is). Hiermee voorkom je schimmelvorming aan de randen.





    Tijdens het maken van dit blog zijn de sneeuwkansen ( in Nederland) van 75% geslonken naar onder de 20% en nog steeds dalende.... Weinig kans dus dat we hier in NL een mooi pak sneeuw zullen krijgen aankomend weekend, maar hou de voorspellingen goed in de gaten... Het hangt in de lucht! 

    Kun je niet wachten, zoals ik, dan zul je bij onze buurlanden op bezoek moeten gaan. Daar houden de berichten van sneeuw wel aan en ligt er op sommige plekken al sneeuw.


    Volgende blog ga ik weer verder met deel 2: "Net dan ene beetje geluk...", maar in de tussentijd hoop ik toch nog een paar sneeuw momentjes te hebben..... 
              Dat ene beetje geluk in het nieuwe jaar!        
    Allereerst de beste wensen en vooral dat ene beetje geluk gewenst voor 2016!

    Er ligt weer een prachtig nieuw jaar op ons te wachten met allerlei mooie uitdagingen en momenten. Die mooie momenten wil je natuurlijk vastleggen, maar hoe kun je deze momenten en uitdagingen op haar allermooist vastleggen?




    Iedereen heeft hier zijn of haar eigen methodes voor die het beste voor hem of haar werken. Door de jaren heen heb ik mijn eigen werkwijze ontwikkeld, die het beste voor mij werkt. Dit hoeft natuurlijk niet te betekenen dat deze werkwijze ook de beste voor jou is. Aan de hand van een aantal tips zal ik je in dit blog een wat ideeën geven.


    Ken je apparatuur
    Allereerst moet je je apparatuur voor elkaar hebben, het nieuwste van het nieuwste... want iedereen weet hoe duurder de camera, hoe beter de foto's worden, toch?
    Als ik mensen tegenkom in het veld zie je, terwijl er wordt gegroet (of niet) de ogen afglijden richting je camera. Zoekend naar een kenmerk van het desbetreffende merk en/of type. Sommigen zien het in een oogopslag, de anderen moeten zichzelf een beetje in een rare houding manoeuvreren "Nou da's een mooie camera", is dan meestal wat je ten gehore komt, "Daar zul je wel mooie plaatjes mee kunnen schieten"...

    Hoe duurder de camera, hoe meer opties en gebruikersgemak je hebt, dat wel! Maar dat je per definitie met een duurdere camera mooiere foto's kan maken zou ik graag naar 'het land der fabelen' willen wegwuiven. Er lopen genoeg mensen rond die met hun dure apparatuur aan het pronken zijn, maar maken mindere foto's dan iemand met een instap-model-camera.

    De apparatuur die je tot je beschikking hebt, moet je door en door kennen. Je moet blindelings de knoppen kunnen vinden en weten waar ze voor dienen. Je moet blindelings je instellingen kunnen aanpassen in het veld, anders ben je telkens te laat en zul je nooit "het onderste uit de kan kunnen halen". Ook moet je weten wat je apparatuur allemaal en niet kan, wat haalbaar is en wat niet, zodat je er op in kan spelen als je in het veld staat (of ligt). Erg jammer als je op het moment supreme moet afhaken, toch?



    Ken je locatie
    Bij landschapsfotografie zijn een aantal zaken heel belangrijk om met (voor jezelf) de juiste foto's thuis te komen. Je apparatuur is belangrijk, maar kennis hebben van het landschap/locatie waar je foto's gaat maken is net zo belangrijk, zo niet belangrijker. 
    Als je een dagje naar een onbekend gebied gaat moet je jezelf laten verassen door wat je tegenkomt op je route. Erg leuk natuurlijk om als ware ontdekkingsreiziger op expeditie te zijn en je gevonden (natuur)schatten vast te leggen. Natuurlijk kun je eenmaal thuisgekomen het thuisfront weer overspoelen met mooie beelden en verhalen van je dagje op expeditie, maar hoogstwaarschijnlijk heb je ook veel plekken / situaties / fotomomenten gemist. Nee ik zeg niet dat je nergens meer zomaar heen kunt gaan, maar om grotere (en mooiere) schatten thuis te komen is het belangrijk om je locatie te kennen.




    Om het gebied te kennen zul je er al een paar keer geweest moeten zijn, of met iemand afspreken die het gebied goed kent. Hierdoor vergroot je je kans om op de juiste plekken terecht te komen en voorkom je dat je alleen met luckyshots thuis komt.

    Het is dan ook van belang om (zeker als je net begint met natuurfotografie) dichtbij huis te kijken welke natuurgebieden er zijn. Als je deze in kaart hebt, is het zorg om er regelmatig heen te gaan. Je hoeft dus niet direct bepakt en bezakt door het gebied heen te klossen, maar ga er eens in een vrij uurtje naar toe en kijk rond. Ontdek wat er allemaal is. Neem een notitieblokje mee (ja, ouderwets) of maak aantekeningen op je smartphone. Hoe vaker je er komt, hoe meer fotomomentjes en onderwerpen je tegen gaat komen.

    Timing
    Helaas kom je er nog niet met alleen het kennen van het gebied. De timing van je foto is cruciaal. Dit is wellicht een van de meest lastige factoren van natuur- en landschapsfotografie waar je rekening mee moet houden. Midden op een een zomerdag een mooie landschapsfoto maken is vaak een vrij lastige aangelegenheid, omdat het licht overdag vaak hard is en de kleuren hierdoor flets en vlak over zullen komen op een foto. Je kunt met je instellingen spelen waardoor je de 'schade' van hard licht wat kunt beperken. Ook kun je gebruik maken van grijsverloopfilters (ND-filters) om er voor te zorgen dat de lucht niet uitbijt (te licht wordt) en de grond dichtslaat ( te donker wordt).  Dit kun je natuurlijk achteraf op je pc doen, maar dit vergt veel tijd en je hebt toch nog veel kans dat er details verloren zijn geraakt. Zowel bij teveel over- en onderbelichting heb je hier kans op. Tijdens een bewolkte dag heb je hier veel minder last van, maar zullen de landschappen al vrij snel saai worden en nodigt het eindresultaat vaak niet uit om er lang naar te kijken. Onderstaande beelden zijn gemaakt op het heideveld van Slabroek, de Maashorst. De 1e is midden op de dag gemaakt en met een beetje stunt en vliegwerk in het veld, maar ook nadien achter de pc is er nog een redelijk beeld uit gekomen, maar je kunt zien aan de berken in de achtergrond dat de stam heel fel en de bladeren heel flets overkomen. De 2e foto spreek mij persoonlijk meer aan, door het licht, door de compositie en door de timing. Dat kleine beetje ochtend nevel brengt de sfeer in de foto, zoals ik mijn foto's graag maak. 






    Het licht kan een foto maken of breken. Zorg ervoor dat je met het juiste licht er staat. Hoe? Het mooiste licht is er rond zonsopkomst en zonsondergang. Een uur tot anderhalf uur (ligt een beetje aan het jaargetij) van te voren kan de lucht al gaan verkleuren en kun je al een beetje in gaan schatten wat dit met je beeld gaat doen. Hou de weersvoorspellingen goed in de gaten, zorg dat je de wekker zet, maar vooral gaan! Het is al heel vaak voorgekomen dat ik er voor niets heb gestaan, maar dat vind ik nog steeds minder erg dan als ik niet in het veld ben en de prachtigste gekleurde luchten voorbij zie komen. Helaas komt het nog steeds erg vaak voor dat ze met de weersvoorspellingen er (net een beetje) naast zitten.


    Tijdens een avondwandeling in een natuurgebied (iets verder van huis)  kwam ik een prachtig vennetje tegen. Ik heb geprobeerd om die avond alles eruit te halen wat er in zat, maar was niet tevreden. Dit vennetje heeft veel meer potentie als dat de onderstaande foto laat zien.



    Afgelopen jaar ben ik er meermalen terug geweest om het vennetje met andere licht- en weersomstandigheden te bekijken en natuurlijk vast te leggen. Zo ook in de vroege uurtjes eind mei. Een heldere, koude nacht was er aan vooraf gegaan en de voorspellingen gaven een zwakke wind en een snel oplopende temperatuur aan. Als ik dat zie staan bij een weersvoorspelling, gaan mijn radertjes werken en moet en zal ik naar buiten gaan. Kans op nevel / mist laat ik niet snel schieten. De combinatie tussen zon en mist / nevel blijft me boeien om vast te leggen. De onderstaande foto's zijn vlak na elkaar gemaakt dezelfde ochtend, maar geven een hele andere sfeer. Dit heeft alles te maken met timing van de foto, kennis van de locatie en door het benutten van de mogelijkheden van mijn foto apparatuur. 






    Mijn volgende blog zal ik hier dieper op in duiken, maar voor nu laat ik het er even bij. Want ondanks dat ik de timing, locatiekennis en apparatuur kennis heb gebruikt tijdens mijn bezoek, had ik deze foto's niet kunnen maken zonder dat ene beetje geluk. De natuur is in sommige dingen natuurlijk best een beetje bij te sturen, maar op veel vlakken heb je totaal geen grip en komt het neer op dat ene beetje geluk.

    Ik kan niet anders dan met jullie mee hopen dat we het allemaal een beetje krijgen in wat we ook zullen gaan doen en wat het nieuwe jaar ons ook gaat brengen. Ik had het graag willen uitdelen, maar helaas...

    Groet,

    Hans Koster



















              22.10.17 18:00 Uhr - Herzogenaurach - Joseph Haydn "Die Schöpfung" - Philharmonischer Chor Herzogenaurach        
    Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung218045-tickets

    Joseph Haydn (1732 – 1809)
    „Die Schöpfung“
    Oratorium für drei Solostimmen, Chor und Orchester, Hob XXI: 2
    Text: Gottfried van Swieten nach John Milton „Paradise Lost“

    „Ich weiß es nicht anders zu machen“
    „Ich weiß es nicht anders zu machen“. Wie ich´s habe, so geb’ ich´s. Wenn ich aber an Gott denke, so ist mein Herz so voll Freude, daß mir die Noten wie von der Spule laufen. Und da mir Gott ein fröhliches Herz gegeben hat, so wird er mir´s schon verzeihen, wenn ich ihm fröhlich diene.” (Joseph Haydn)

    Mit einem wuchtigen Orchesterschlag beginnt Haydns großes Oratorium „Die Schöpfung“, ein Werk, das die Erschaffung der Welt, das schöpferische Wirken Gottes mit musikalischen Mitteln näher zu bringen versucht. Haydns wunderbare Musik schafft einen unverdorbenen, im tiefen Sinne naiven Blick auf die Schöpfung völlig entgegensetzt der verdinglichten Sicht der Technik. Hier geht es nicht um die Verwertbarkeit der Natur, sondern um das tiefe, menschliche Staunen gegenüber der Schönheit der Schöpfung, dem Wunderwerk Gottes. Es ist eine innere Haltung, die auf den ersten Blick kindlich wirken mag, aber auch für uns Menschen des 21. Jahrhunderts heilsam sein könnte.
    „Die Schöpfung“ stellt nicht allein einen entscheidenden Höhepunkt in der kompositorischen Laufbahn Joseph Haydns dar, sondern markiert gleichzeitig eine maßstabsetzende Zäsur in der Geschichte des Oratoriums überhaupt. Die Handlung ist nach Vorbild von Georg Friedrich Händel dreigeteilt. Der erste Teil schildert mit der Erschaffung der Erde, der Pflanzen und des Firmaments die ersten vier Tage der Schöpfung, im zweiten Teil kommen die Geschöpfe hinzu. Der dritte Teil thematisiert das Leben der ersten Menschen Adam und Eva und gipfelt – und damit das gesamte Oratorium – in zwei abschließenden großen Lob- und Dankeschören.
    Der Text, nach einem englischen Original übersetzt vom Präfekten der Wiener Hofbibliothek Baron van Swieten, vereint die Prosatexte der Schöpfungsgeschichte in der Übersetzung der Luther-Bibel mit betrachtenden und kommentierenden Auszügen aus John Miltons „Paradise Lost“.

    Sonstiges:
    Öffentliche Generalprobe am Sonntag, 22. Oktober 2017, um 12.30 Uhr

    Ausführende:
    Philharmonischer Chor Herzogenaurach
    Vogtland Philharmonie
    Claudia Stollenwerk-Schmitt (Sopran)
    Stephen Chambers (Tenor)
    Julian Orlishausen (Bass)
    Leitung: Ronald Scheuer
              2014 in beeld        


    Het einde van het jaar is weer in zicht. Hoog tijd om weer even door de beelden op mijn harde schijven van 2014 heen te gaan en een aantal beelden terug te kijken.
    Als je mij zou vragen wat voor jaar 2014 is geweest, dan durf ik daar eigenlijk geen eenduidig antwoord op te geven. Het was een heel mooi jaar, veel gezien en beleeft. Ik heb met veel plezier workshops en cursussen gegeven en veel mooie en leuke reacties op mogen ontvangen. Heb weer een paar prachtlocaties aan mijn lijstje kunnen toevoegen waar ik zeker nogmaals heen zal gaan. Maar ook een jaar van teleurstellingen en tegenvallende omstandigheden. Helaas zijn er een aantal workshops gecanceld door te weinig animo, of andere omstandigheden. Ook hebben dit jaar nagenoeg geen sneeuw gezien, een rare herfst gehad waarin ik meerdere keren in een T-shirt heb staan fotograferen, weinig mist, veel mooie wolkenpartijen voorbij zien komen drijven. Zowel het voorjaar als de herfst was lastig in te schatten wat het juiste moment zou worden. Zowel in het voorjaar als in de herfst gooiden de warme temperaturen roet in het eten. Massale explosies aan kleuren bleven uit, aangezien niet alles tegelijk in bloei kwam of blad ging verkleuren. Niet minder mooi, maar anders.... Veel creatiever bezig moeten zijn, veel moeten omschakelen, plannen in de ijskast zetten en snel inspringen op de huidige situatie.

    Terugkijkend op de foto's van 2014 heb ik wel veel mooie momenten beleefd en heb ik een paar prachtige ochtenden en avonden mogen vastleggen. Heb ik veel geleerd over mezelf, maar ook over anderen (in het veld, maar ook er buiten). Vallen, maar vooral veel opstaan. Al met al een positief jaartje!
    In een blog een heel jaar samenvatten... Een leuk idee, maar geen makkelijke opgave zo bleek bij het selecteren van de beelden. Andere jaren heb ik een persoonlijke top 12 samengesteld, maar dit jaar wilde ik het een klein beetje anders doen. Dit jaar wil ik plekken/landschappen delen waar ik bijzondere momenten heb mogen beleven.


    De eerste foto is heel dichtbij huis gemaakt, namelijk in mijn eigen achtertuin. Normaal gesproken deel ik nagenoeg alleen maar natuurfoto's, maar voor deze foto maak ik een uitzondering.
    Deze foto is gemaakt in de zomer van 2014 op 23 juli tegen kwart voor 4 in de middag. Het is een foto van het Australische vliegtuig de C17-Globemaster met aan boord 40 kisten met stoffelijke resten van de aanslag met de MH17. De vliegtuigen waren te vroeg in Nederland en moesten rond blijven cirkelen tot ze toestemming kregen om te landen. Ze zijn 3x over ons huis gekomen en bij de laatste cirkel kwamen ze recht over. Door de berichtgevingen over de ramp te hebben gevolgd en in de wetenschap van de lading aan boord heb ik met kippenvel over mijn hele lichaam foto's staan maken van de overkomst. Het was een warme dag die dag en veel mensen waren buiten. Het was een raar moment. De kinderen zaten in het zwembad in de tuin, maar zaten stil mee te staren naar de lucht. De buurman verderop had zijn heggenschaar neergelegd en stond op zijn trap ook in de lucht te staren. Een paar huizen verderop ging het dakraam open waaruit een vader en een zoon ademloos naar het vliegtuig keken. Er was niets te horen dan het zware geluid van het overkomende vliegtuig.




    Australische C17-Globemaster cirkelt een paar keer over.



    In mei was het eindelijk weer zover. Schotland stond op de planning. Vorig jaar ben ik voor het eerst in Schotland geweest en dat bezoek heeft mijn verwachtingen meer dan waard gemaakt. Schotland stond al heel lang op mijn lijstje en kwam erg enthousiast en met veel verhalen thuis. Ik kan me nog van vroeger herinneren dat mijn vader elk jaar reisbrochures bestelde van Engeland en Schotland. Deze heb ik erg vaak door zitten bladeren en daar is de liefde voor dit land mee begonnen. Mijn vader was ook nog nooit in Schotland geweest, maar nu was snel het idee geboren om samen naar Schotland te gaan. Het werd een bijzondere en mooie reis. Nog nooit was ik met mijn vader alleen een week op vakantie geweest en de tijd dat ik samen met mijn ouders op vakantie ging lijkt ook alweer een eeuw geleden. Aangezien ik een beetje als reisleider ben opgesteld heb ik natuurlijk de plekken uitgekozen waar ik het liefste heen wilde.... Isle of Skye stond erg hoog op mijn lijstje, dus hier zijn we dan ook een paar dagen gebleven, maar voor we daar aankwamen zijn we eerst nog naar een andere HOTSPOT geweest. Eentje waar ik heel veel foto's van heb gezien en waar ik bij heb zitten watertanden. Het is misschien wel een van de mooiste plekjes van Schotland, maar daar kan ik (nog niet) zo goed over oordelen, aangezien er zoveel mooie plekken in Schotland zijn en ik ze nog lang niet allemaal heb gezien. Ik heb het over Buachaille Etive Mor (De grote herder van Etive). met op de voorgrond de rivier Etive. Hier hebben we een uurtje onze ogen zitten uitkijken en genoten van het uitzicht in het bijzijn van een oude Schotse meneer die hier herinneringen kwam ophalen aan zijn betere jaren, zoals hij zelf zei.

    De omgeving van de Etive en Glencoe wil ik graag nog een keer beter gaan ontdekken, dus wellicht komen hier in 2015 wel weer beelden van voorbij.... wat een adembenemende plek is dit en al helemaal als je er zelf staat en het water voorbij hoort razen.




    Buachaille Etive Mor met de Etive River op de voorgrond



    Veel landen staan bekend om hun prachtige natuur, maar als ik aan Duitsland denk, komt de gedachte van mooie natuur niet zo naar boven. Natuurlijk ken ik wel de foto's van de wildparken en de bossen. wellicht werkt het ook mee dat ik nooit veel in Duitsland geweest en als ik er ben geweest is het bijna alleen in grote steden geweest of op doorreis. Dit jaar ben ik voor het eerst in Zuid-Duitsland geweest en ik zal eerlijk zijn.... wat heb ik mij lelijk vergist. Wat een omgeving zeg! We zaten in het uiterste zuidelijke puntje aan de Oostenrijkse-grens, dichtbij Berchtesgaden. Berchtesgaden was in 40/45 het vakantie/woon oord van het Nazi bolwerk. Wat komen daar een mensen op af zeg. We zijn natuurlijk bij een aantal toeristische plekken geweest, waaronder het Kehlsteinhaus (het Adelaarsnest, het vroegere theehuis van Hitler). Ik had niet verwacht dat het daar zo druk en toeristisch was. Ondanks dat bijna alles wat herinnert aan 40-45 is verwijderd en wordt niet meer met naam en toenaam genoemd, komen de meeste mensen daar toch maar voor een ding en dat zijn de plekken uit het tijdperk van het nazibolwerk.

    Het viel me dan ook behoorlijk op dat er totaal geen mensenmassa's te ontdekken waren bij al het natuurschoon wat er in de omgeving te vinden is. We hebben o.a. de prachtige Wimbachsklamme bezocht. Een zeer bijzonder stuk natuur(geweld). De onderstaande foto is boven de Wimbachsklamme gemaakt waar het water al best snel stroomt, maar haar krachten nog niet echt laat zien. Iets verderop stroomafwaarts klapt het water een behoorlijk stuk naar beneden waarna het geweld zich laat zien. Een onstuimige massa water probeert zich door een smalle baan naar beneden te wringen ingeklemd tussen 2 rotswanden. Het water heeft in de loop der tijd al op sommige plekken meer dan 200m rots weggehaald. Echt ongelooflijk wat een krachten hier te zien zijn. En totaal niet druk. Er lopen natuurlijk wel mensen, maar hoe verder je gebied ingaat des te rustiger het wordt.








    Een van mijn favoriete plekken om te fotograferen is en blijft het Hallerbos. Voor het 4e jaar op rij ben ik eind april weer afgedaald richting het plaatsje Halle, nabij Brussel. Vaak gaat er een zeer korte nacht aan vooraf, maar elke keer weer zeer de moeite waard. Ben je er nog nooit geweest, dan zou ik deze plek zeker in je agenda zetten voor volgend jaar april. Ondanks dat het er best druk kan zijn, zijn er hele mooie en rustige plekken te vinden in het bos. Het tranendal is natuurlijk prachtig, maar rondom het tranendal zijn er nog genoeg plekken om je te vergapen aan de blauw/paarse bloemen tapijt. Mocht je heen gaan 1 tip: BLIJF OP DE PADEN. Voor veel "Ollanders" blijft dit een moeilijk gegeven. Als je een mooie foto kunt maken maar je moet van het pad af, doe het dan niet. Ga op zoek naar een plek waar je een soortgelijke foto kan maken zonder van het pad af te hoeven. Ik zou het zo jammer vinden als er meer en meer hekjes moeten komen, omdat sommige (natuur)fotografen de vele zeer duidelijke bordjes niet kunnen lezen. En geloof me er zijn genoeg mooie plekken om vanaf het pad te fotograferen, al moet je soms even zoeken alvorens je de juiste compositie hebt. Wil je foto's van dichtbij maken ook geen probleem. Er zijn genoeg plekken waar je vanaf het pad van onder de bloemenlijn kunt fotograferen.








    Ons land kent vele mooie natuurgebieden. Sinds ik met natuurfotografie bezig ben heb ik al veel gebieden gezien, maar er zijn nog heel veel waar ik graag een keer zou willen gaan kijken. Tussen Mill en Grave (NBr.) ligt zo’n gebied. Al vaak voorbij gereden met de gedachte om daar een keer te gaan kijken. Afgelopen zomer had ik ingepland om, als de juiste omstandigheden zich voor zouden doen, om dan naar dit gebied te gaan. Een dag voor de mooie zonsopkomst ben even polshoogte gaan nemen in het gebied. Gewoon om er lekker even uit te zijn, maar ook om te kijken wat een mooie plek is bij zonsopkomst. De Campagne bestaat uit een begrazingsgedeelte waar Schotse Hooglanders rondlopen en een hele mooie plas water, met een klein eilandje iets van de rand af. Dat laatste plekje heb ik uitgekozen om de zon op te zien komen en zie hieronder het resultaat. De Ganzen zwommen net heel mooi richting het eilandje en net na ik de foto had gemaakt sloeg het helemaal dicht. De mistvorming was snel en heftig. Er bleef weinig over van het uitzicht en al snel was het een grijze massa waar geen eind aan leek te komen. Na een half uur rond te hebben gelopen trok de mist heel langzaam op en kon het zonnetje erdoor komen. Op dit vroege tijdstip heb je best kans om een das te spotten, en al helemaal met mist. Zo ook die dag. Wie er erger schrok weet ik niet, maar we stonden op een meter afstand van elkaar. Wij op het pad en de das er net naast. Een geweldig moment om die das te zien en in een flits was het voorbij en was de das uit het zicht. Het ging zo snel dat voor ik besefte om er een foto van te maken was het dier al nergens meer te bekennen. Weer een geweldige ontmoeting op het lijstje erbij.







    Een van de mooiste ochtenden van 2014 heb ik mogen vastleggen in het gebied Het Quin, wat onderdeel is van NP de Maasduinen. Ik had al veel foto’s gezien en meerdere artikels gelezen over het gebied. Via Google earth /maps het gebied “verkend”, zoals ik dit altijd van te voren doe bij een voor mij nog onbekend gebied. Ik stuitte bij het verkennen op een klein onderdeel van de Maasduinen, waar veel water en heide aanwezig was. Aangezien het eind augustus was, was dit een mooie plek om eens een kijkje te gaan nemen. De weersvoorspellingen waren zeer gunstig voor die week. In het begin van de week ben ik dan ook vanuit mijn werk in de stromende regen een rondje gaan lopen door het gebied. Zelfs in de regen was het al erg mooi. Een glooiend landschap bedekt onder een paars tapijt met in het midden meerdere vennetjes. Vrijdagochtend leek de mooiste ochtend te worden volgens de weersvoorspellingen. Ze hadden gelijk! Het was prachtig. Mooie mistflarden hingen er boven het ven al ruim voor zonsopkomst, met als gevolg een prachtige sfeervolle zonsopkomst en met een flinke lading mooie beelden.







    Ook in de Maashorst heb ik dit jaar weer vele mooie momenten mogen meemaken en ook dit jaar zijn mijn hd’s weer flink aangevuld. Teveel om een goede keuze te kunnen maken voor mijn blog. Vandaar dat ik deze 3 heb geselecteerd. Het mooiste moment was toch wel de bloeiperiode van de heide. Prachtige onstuimige wolkenpartijen in combinatie met het mooie paarse vloerkleed die ondanks tegen de verwachting in, als een prachtige paarse egale mat tevoorschijn is gekomen.

















    Gaandeweg het opstellen van dit blog en het bekijken van de foto’s van 2014 kwamen vele mooie momenten weer voorbij. Eigenlijk ik nog gerust een paar blogs aan 2014 kunnen wijden. Dit jaar wil ik anders afsluiten en heb een digipresentatie of slideshow in elkaar gezet met de mooiste beelden en belevenissen van 2014. Het weekend zal ik gebruiken om de laatste puntjes op de i te zetten en zondagavond zal de slideshow online gaan op mijn youtubekanaal.
    Nieuwsgierig naar de beelden? Hou dan vooral mijn FB en/ of twitter in de gaten. Zodra de slideshow op mijn youtubekanaal staat zal ik dit melden op FB en TW.