Smertefull Pepperkakehusfødsel        

I Ã¥r som i fjor, og som Ã¥ret før der røk Blomsterstjernen til i et heseblesende peppekakehus-prosjekt ogsÃ¥ denne gang. Da mÃ¥ det vel kunne kalles en tradisjon?  Dog en tradisjon i utvikling. For det startet sÃ¥ uskyldig med drømmen om Ã¥ bake et av verdens minste pepperkakehus. Du vet sÃ¥nne minipepperkakehus som fÃ¥r plass i fyrstikkesker, ring-esker og sÃ¥pebobler? SÃ¥ vokste det litt Ã¥r for Ã¥r. I fjor hadde maxi-mini-pepperkakehuset endatil vokst seg ut av bÃ¥de glasskuppel og kakefat. Og i Ã¥r? Ja sÃ¥ mÃ¥tte jo pepperkakehuset selvsagt bli enda litt mer voluminøst. Det er jo akkurat det som er selve tradisjonen... Å overgÃ¥ seg selv.

Det siste Ã¥ret har Blomsterstjernen blitt helt hektet pÃ¥ tanken om husbygging, ikke bare i pepperkakeland, men ogsÃ¥ i virkeligheten. Han drømmer rett og slett om Ã¥ tegne og bygge sitt eget hus, han mangler bare tomten. Som aller helst skal være bÃ¥de stor og koselig, flat og bratt, ha morgensol og kveldssol, enorm utsikt og ingen innsikt, med bÃ¥de sjølinje og høyfjells-natur. Tomten mÃ¥ være bÃ¥de østvendt, sørvendt, vestvendt og nordvendt, godkjent og byggeklar og aller helst ligge midt pÃ¥ LandÃ¥s. Samtidig mÃ¥ ikke tomten ligge i et byggefelt og selvsagt skal den være til salgs for en latterlig billig penge... Glemte jeg Ã¥ si at den godt kan inneholde en gammel frukthage med store epletrær? Sitter du pÃ¥ en slik tomt? Kontakt meg gjerne...

Men Blomsterstjernen innser nå at eneste tomten som noenlunde innfrir hans krav (bortsett fra de økonomiske og plangodkjente) er et par tusen hekto-dekar av Ulrikens topp...

Eneste aktuelle tomt ligger midt i på bildet: 1000 dekar med sjølinje, høyfjell og 360 graders utsikt.

Som følge av denne svært sÃ¥ vage husbyggerdrømmen har Blomsterstjernen lekt seg med arkitektoniske verktøy og konstruert mangfoldige drømmehus (for ham selv). Tanken var derfor: "hvorfor ikke sette et av disse arkitektoniske vidunderne ut i live som pepperkakehus?" 

Valget falt på den aller siste konstruksjon - skreddersydd for en trekantet tomt. Et stort hovedhus med soveromsfløy på loftet og alle bruksrom samt utleiedel i første etasje. Med 60 kvadrats stue og kjøkken i eget utbygg, med høy takrygg og utsikt i alle tenkelige retninger. Fint på papiret ihvertfall.

Hus-maler i skala 1:66 printet direkte ut fra Google Sketch-up.

Ved hjelp av stødig skalpellføring transformeres mal for mal til autentiske pepperkakedeigkopier

Et godt triks er å dyppe kniven i litt olje når man skjærer ut. Da slipper den deigen lettere.

Etter utskjæringer er det lurt å jevne over kantene med en oljetilgriset kniv

Ca 12 timer senere var vinduene utskjærte og kakene klare for steking

Men det man helt hadde glemt er at pepperkakedeig er akkurat som oss mennesker. Den perfekte malen man ser i starten av 20-årene har en lei tendens til å ese ut på de mest utenkelige steder etterhvert som man runder 40, 50, 60 og 70... år (eller grader Celsius)...

(Et godt tips: Skal man velge kjæreste er det en god idé å studere moren og faren før man slår til... Da vet man noenlunde hva man kan forvente seg om 20-30-40 år)

Tilbake i pepperkakeverden. Blomsterstjernen trodde nemlig han var smart ved å benytte ferdiglaget pepperkakedeig fra Rema 1000 til husbyggerprosjektet sitt. Men det viste seg å være VELDIG feil! Deigen var tydeligvis stappet med bakepulver og natron til langt oppetter ørene... De nøyaktig tilmålte malene este ut som de verste sofagriser og måtte fettsuges og finkappes rett etter steking for gjøre huset noenlunde byggbart...

Fettsugd pepperkakevegg - avkappet ut-est overflødig pepperkakemasse

I Ã¥r skulle det ogsÃ¥ debuteres med gelatinvinduer. Det hørtes jo sÃ¥ lett ut..? Bare til Ã¥ lime platene rett pÃ¥ baksiden av pepperkakeveggene. Men alle som har jobbet med smeltet farin vet vel hvor umÃ¥telig vanskelig dette er! Sukkeret klisser og størkner lenge før man er klar. 

Blomsterstjernen prøvde derfor en ny oppskrift denne gang. Et oppkok av sukker tilsatt vann, uten at det gav den helt store opplevelsen. Enten størknet det for sent, eller så utkrystalliserte det seg for fort. Resultatet var at vinduene hang og slang og måtte reddes med litt lys sirup. Til neste år bruker man tape!!!

Gelatinering - Et helsikkens prosjekt!

Det ble også utprøvd en ny type melisglasur, kjent som Royal Icing. Stivpisket eggehvite med melis og sitron. Den var langt sterkere enn vanlig melis men klarte likevel ikke stå for egen maskin i løse luften...

Joda. Gelatinvinduene som skulle ta i mot sprossene falt av, samtidig som den 6 mnd gamle babyen hylskrek i bakgrunnen... Kjempe stemning!

Selvfølgelig var Blomsterstjernen "alenepappa" til 3 akkurat denne kvelden da huset skulle danderes. Midt i sukkersmelting, liming og banning (og steking) nektet den 6 mnd gamle å sove, med påfølgende hylskriking, mens de "store" barna våknet og ville på do, ha vann, og sang, og kos, og eventyr. Fra en pappa tilgriset av utgnidd melis, svidd sukker og smeltet gelatin. Gode forhold i bakken!

Stemningen ble ikke akkurat bedre da far så seg selv i speilet...

En SVÆRT fargerik bakepus...
Ikke rart barna ikke fikk sove?

Men det var, som alltid før, bare til å bite tennene sammen og prøve å få de misformede bitene til å passe sånn noenlunde sammen og heller kamuflere skavankene med STORE doser snø og melisglasur. (Vi merker oss det ironiske ordspillet: "glad-sur")

Til tross for at taket på utbygget hadde vokst minst like ukontrollert som øyenbrynene på en 80-åring, minnet det da fremdeles om et hus?

Og etter et kraftig snøfall forsvant de fleste spor av mangelfull konstruksjon...

Full fyr i stue og kjøkken! Så varmt at taket begynner å sige?

Om man myser kan man faktisk se mini-Blomsterstjernen bake minipeppekakehus inne bak melis og gelatin?

Og inne bak kjøkkenvinduene utspiller det seg en ellevill bloggefest med samtlige 137 følgere tilstede!
Nordsiden av huset er preget av svært lokale doser "pølse-snø". 

Å bygge pepperkakehus er vel omtrent som å føde? Det gjør fryktelig vondt der og da, men med tid og stunder så glemmer man både utfordringene, smertene og banningen...

Men for at forløpet skal gå så smidig som mulig for seg til neste år, har Blomsterstjernen laget en huskeliste:

VIKTIGE PEPPERKAKEHUS-TIPS:
(Note to self and others)
  1. Sett av en uke til prosjektet. Ta fri fra jobb, send koner og barn på anstalt under bygningsarbeidet.
  2. Lag pepperkakedeigen selv, UTEN bakepulver eller natron. Gjerne med utgangspunkt i denne.
  3. Ikke lag for avanserte maler med innhukk og krimskrams.
  4. Fukt malene forsiktig med matolje, feks vha en svamp. Da er de lettere å fjerne før steking.
  5. Dypp kniven i matolje slik at den hele tiden glir lett gjennom deigen.
  6. Bak deigen ut rett på bakepapir. Klipp deretter ut huselementene og samle på ett brett etterpå.
  7. Lag vinduene litt større enn tiltenkt slik at det også blir plass til melis-vinduskarm inne i selve vindurammen. Da blir det finere.
  8. Stek på relativt lav temperatur 160-180 grader. Ca 12 min.
  9. Sjekk pepperkake-veggene opp mot malen rett etter steking for om mulig skjære bort overflødig materiale. Juster også vinduene som har en tendens til å ese innover.
  10. Fest gelatinvinduene med tape eller sirup. (påfør sirup vha sugerør)
  11. Åshild har et godt alternativ til gelatin: "Knus sukkertøydrops i den fargen du ønsker og fyll i vindushullene. Dette smelter i stekeovnen og fyller ut rammen. Etter avkjøling stivner det til dropsvinduer"
  12. Bruk Royal Icing istedenfor vanlig melis.
  13. Bruk smeltet sukker til å sette sammen husveggene, men få HJELP av naboens nabo.
  14. Evt følg tips fra Cecilie: "Smeltede Smørbukk-karameller gir et perfekt superlim som man kan putte inn i alle sprekker uten å svi av seg fingrene. I tillegg er det også nesten pepperkakefarget."
  15. Bruk LED-lys inne i huset for å unngå brann...
Jaja. Etter mye om og men kom Blomsterstjernen seg likevel i mål - også i år! Og når man demper lyset og myser ganske så kraftig så ser det også ganske så hjemmekoselig ut inne i "drømmehuset/mareritthuset". Men det spørs likevel om Blomsterstjernen ville gått for akkurat denne husmodellen i virkeligheten. Utbygget ble kanskje for vulgært? Så sånn sett hadde prosjektet også sin funksjon.

God natt! Nå må dere huske å slukke LED-lyset der inne?

Lærdommen er at det nok er LANGT lettere å bygge med hammer, spiker og justert trevirke enn pepperkakedeig, sukker og kniv...

Ønsker med dette alle som ikke har bygget årets pepperkakehus enda lykke til!
(dere kan trenge det)







P.S. 
Del gjerne flere gode pepperkakehustriks i kommentarfeltet her!







          Ã… lure en tannlege er Ã¥ lure seg selv...        

Å leve og bo med en tannlege har sine absolutte utfordringer, spesielt for alle oss som sympatiserte og heiet pÃ¥ Karius og Baktusbror i den klassiske thrilleren signert Egner/Caprino. Tenk at det gÃ¥r an Ã¥ være sÃ¥ sjofel? Å bare rive bort to sÃ¥nne artig-perer fra bÃ¥de hus og hjem! Med fullt overlegg. Uten erstatning... I beste sendetid!?!  Den unge Blomsterstjernen syntes oppriktig synd pÃ¥ de to krølltassene.

En hel generasjon av foreldre ble massesuggert til Ã¥ ta knekken pÃ¥ alt knekk. Men heldigvis (for Karius og Baktus) fantes det noen fÃ¥ unntak, noen dypt tiltrengte frisoner for sukkerkandis og farinade... OgsÃ¥ kalt sosialboliger  - et topphemmelig himmelrike for Kariuser og Baktuser! Blomsterstjernen var att pÃ¥ til sÃ¥ heldig at han pÃ¥ barneskolen gikk i klasse med en jente fra et slikt hjem, med matvaner sÃ¥ obskure at Torbjørn Egner nok snudde seg i graven flere ganger om dagen, selv lenge før han døde!

Blomsterstjernen sørget derfor en sjelden gang for Ã¥ snike seg med denne venninnen hjem. Der var det nemlig sirup til frokost, middag og kvelds. Lysehvitt loff med dobbelsukret lys sirup fra mandag til søndag..! For et herlig liv! Tenkte vi den gang...

Blomsterstjernen og klassevenninnen fotografert rett etter middag i sosialboligen...

Men de tidene er forbi.... for lengst (om de i det hele tatt har vært..?)! I klørne på en tannlege lever man som man kan forstå i et hermetisk lukket "de-farinisert" samfunn. Sukker kun til lørdags, og da stort sett i moderate tilmålte mengder. Selvsagt skjærer det seg en gang i blant... Her forleden kom f.eks. Blomsterstjernen i skade for å spise en trekvart Freia Melkesjokolade på egenhånd!?! 153 gram livsfarlig dop rett i blodbanen! Tennene klapret av glede. Insulinkjertlene gikk amok. Tannlegekonen fikk visuelt overført glukose-sjokk og var rystet langt inn i innvollene! Hun kompenserte sporenstreks med å putte i seg en hel pose marsipan for å være skuls. Og innvollene ble ikke bedre av den grunn...

Men stort sett spiser Blomsterstjerenfamilien sunt og godt. Saltmat til middag, søtmat til dessert. Og da aller helst naturens egen søtmat. Det var derfor svært fristende Ã¥ bryte litt opp i dette sedvanlige sunnhetsmønsteret da konemor hadde bursdag denne uken. Far og datter hadde derfor lagt en slu plan om Ã¥ snu opp ned pÃ¥ alt man forventer av en sunn norsk middag... 

Etter flere ukers forberedelser var menyen klar! Ved første øyekast også nokså tradisjonell?

Tradisjonell meny? Pizza til middag, muffins til dessert... Ikke noe nytt ved det?

Men selvsagt var det en liten "twist"... 

Den slue planen var nemlig å bytte litt rundt på det forventede - ved å servere søt pizza og salte muffins! Akkurat som i bakvendt land. Etter måneder med forskning og ekspedisjoner i all verdens matbutikker var ingredienslistene klare. Målet var jo at øyet likevel skulle bli lurt til å tro at Pizzaen var salt som en svett mann og Muffinsen søt som en nydusjet dame.

Søtt eller salt? Sunn glede eller djevelens verk?

Far og datter byttet derfor ut den sedvanlige pizzadeigen med søt bolledeig. Tomatsausen måtte vike for bringebærsyltetøy. Paprika ble erstattet av røde, gule og grønne smågodt-frukter. Serranoskinken ble forbyttet med røde flate sukkergele-lisser. Mens marshmallows viste seg å være det perfekte substitutt for mozzarella kuler! Tilslutt var det bare til å raspe en hel pakke marsipan over pizzaen med funksjon som falsk hvitost....

Far og datter gliste fornøyd! Om man myste godt med øynene (og holdt seg for nesen) kunne den nok på en god dag forveksles med en helt ekte middagspizza. Den var klar for neste etappe. 14 minutt på 225 grader!

14 minutt senere: Nystekt super-sunn pizza..? (Den ene "mozzarellakulen" hang merkverdig godt fast i grytekluten...)

Tiden var inne! Tannlegen kunne endelig inviteres inn på det superhemmelige bakekjøkkenet. På et bursdagspyntet spisebord ventet et hav av stearinlys en deilig nybakt pizza. Tannlegen ble rundlurt! - ihvertfall et lite tidel... "Men det luktet da voldsomt bringebær av den pizzaen?!?" Merkelig...

BÃ¥de barn og voksne fikk hvert sitt moderate stykke pizza servert pÃ¥ tallerkenen. "Nam!" - ropte de minste... Tannlegens øyne snurret som i en karusell. Men mot alle odds smakte det faktisk langt bedre enn fryktet -  i et lite tidel, eller to, eller tre.

Men det er noe med at når kroppen er innstilt på saltmat og middag, så blir søtmat rett og slett helt feil... Pizzaen var forståelig nok eksepsjonelt søt og inneholdt antageligvis like mye sukker som det forbrukes av hele tannlegeforeningen i løpet av et gjennomsnittlig år? Og det skulle også gi sine tydelige utslag på den sukkerfølsomme familien...

Etter bare ett fortært pizzastykke gikk samtlige medlemmer av Blomsterstjernefamilien inn i akutt diabetes-sjokk! Sukkeret tok alle snareveier det kom over og vandret rett i hjerne- og hjertebark. Kvalmen fôr som en monsun rundt kjøkkenbordet... Ingen orket tanken på å smake på så mye som en smule til.

"Litt" mer middagsrester igjen enn vanlig...

Heldigvis var det snart dessert! Men også desserten luktet litt annerledes enn man kunne forvente?!? Saltbakte muffins med grovt mel, urter fra Provence, spekeskinke, chorizo pølse og cheddarost.

Saltbakte grove kjøttmuffins til dessert

Aldri før har en dessert vært mer kjærkommen! Middagsmuffinsene smakte av deilig salt; - sukkerets verste fiende og eliminator! Vel ombord i kroppen gikk saltet umiddelbart til angrep og kjempet nÃ¥deløst ned sukkermolkeyl for sukkermolekyl fra hjerte til  hjerne. Snart begynte middagsgjestene Ã¥ fÃ¥ tilbake deler av gangsynet.

Men som følge av det forkvalmende sukkersjokket var det likevel bare så vidt man klarte å presse i seg desserten.

Deilig kattemat fra Whiskas?

Vanligvis er jo pizzarester svært populære innslag i matboksen neste dag. Men akkurat denne gang var det merkelig nok ingen som ville ta på seg ansvaret... Pizzarestene ville antageligvis gjøre langt større furore som kattemat nede hos den tidligere klassevenninnen?

Fire manns verk - 20 ml forsvunnet.

Tradisjonen tro skal det også serveres Lerum's julebrus når tannlegen har bursdag. Selvsagt i forsiktige former. Men selv ikke 4 (og en halv) tørste sjeler orket fortære mer enn 20 ml julebrus tilsammen! Iskaldt (sukkerfritt) vann var av en eller annen grunn langt mer populært akkurat denne ettermiddagen.

Ja sÃ¥nn gÃ¥r det altsÃ¥ nÃ¥r man prøver Ã¥ lure en tannlege... 

Alle var likevel enige om at påfunnet var svært artig og ikke minst kreativt, men at det kanskje ikke fungerte helt optimalt på middags-sultne kropper? For selv om smaken i og for seg var god, så var dette samtidig den verste "bursdags-middagen" i manns minne. (For ikke å si "konens minne")

Hadde man bare byttet rundt og startet med desserten..?

Dessert eller middag? Missert eller Deddag?

Det hasardiøse middagsprosjektet gav også en liten sekundæreffekt, man strengt tatt kunne vært foruten?

Blomsterstjernen liker jo ikke å kaste mat, og da det viste seg at man hadde laget dobbelt så mye bolle/pizza-deig som nødvendig, ja sto man jo i en liten knipe. Svært beklagelig var det også at både syltetøyboks og marshmallows-pose fremdeles bugnet av sukkerholdige kvaliteter? Det var rett og slett ikke annen råd enn å trille ut den resterende bolledeigen å stapp-fylle den med bringebær og sukkerskum til det tøt ut i alle kanter...

8 minutt senere sto man der med 8 gigantiske sprekkfulle sukkermonster i hende - som man ikke vet sin arme råd med.

Supersøte reserveboller til første besøkende... (kun 1 million kalorier pr gram)

Førstemann som tør besøke Blomsterstjernen kan derfor vente seg noe EKSTRA EKSTRA søtt til kaffen!
Blir det deg/deig?

Jeg lover herved, på ære og tro, å aldri lure en tannlege igjen!
(ihvertfall ikke på denne måten)

Ønsker alle en sukkerfri adventshelg,







P.S.
Dersom noen skulle ønske å få tilsendt smaksprøver på disse ultrasøte skumbollene er det bare til å gi beskjed her i kommentarfeltet så sender jeg vederlagsfritt i hele Norden.









          Dunjakkestemning i London...        

Helt siden Blomsterstjernen var en diffus liten Blomster-gass-sky har London hatt en uimotstÃ¥elig tiltrekningskraft pÃ¥ den kommende smÃ¥stjernen. Først og fremst for sin pop-musikk-magi, men ogsÃ¥ for dens grandiose storhet i bÃ¥de omfang og historie. Og fascinasjonen bare eskalerer og eskalerer for hvert Ã¥r som gÃ¥r. I hurtig takt, underbygget av jetfly-buldring fra Heathrow, tube-map-hypnose pÃ¥ London Underground og florale overdoseringer i Hyde Park og Kew Gardens. Det er ogsÃ¥ helt ok at London dessuten draperes av billige drosjer, ekstreme shoppingmuligheter, fantastiske restauranter og rÃ¥tne puber.

Har jeg glemt noe? Helt sikkert...
At det er 17 London-lag i Premier League?
Kanskje...
(Men nå må vi ikke glemme at dette er en manneblogg sett gjennom et kajalblikk...)

Regent Street - "Den norske gaten"?
Blomsterstjernen er uansett sÃ¥ heldig at han nok kan tillate seg Ã¥ kalle London for sin andre hjemby (noen knepp før København... red anm). For i løpet av det siste drøye decenniet har han besøkt London minst en gang pr Ã¥r. Fem-seks ganger pÃ¥ turné med band, et halvt snes elskovsturer og en kvart milliard jobbreiser...  De aller fleste turene har likevel vært en kombinasjon av minst 2 av de forestÃ¥ende element.

De siste 6 årene har det også blitt en tradisjon å delta på Natural Organics messen som arrangeres første helgen i april. Klok av skade sørger man alltid for å plusse på et passende antall bonusdager i begge ender av messen. I april er jo London helt optimalistisk for vårkåte nordmenn. Hjemme er det grått, brunt og gult og dobbeltsidig heldekkende regntøy så langt øyet rekker. I vårgrønne London blomstrer et hav av påskeliljer, fioler og kinesisk kirsebær om kapp med korte miniskjørt.

Som dere sikkert forstår har Blomsterstjernen nettopp hjemvendt fra den forjettede by. Business & Pleasure. Jobb & Kone. Men for en gangs skyld, og kanskje for første (og siste?) gang i historien, slet London med å frembringe den savnede vårfølelsen. Det var kuldegrader, det snødde, det blåste, det var grått! Men likevel helt fantastisk!

Men når man booker hotell litt for fort via hotels.com sjekker man ikke alltid hva for et rom man egentlig har bestilt..? Men denne gang ble vi positivt overrasket! Et latterlig godt tilbud på splitter nye Novotel Blackfriars resulterte i plass på øverste hylle. Excecutive Room i ellevte etasje med gjennomsiktig baderomsvegg!!! Perfekt for romantiske weekender! Helt til en av de involverte (eventuelt) må gjøre Big Business i toalettskålen under fullt innsyn (og oppsyn) av sin kjære...

"The Flower-Star MUST have an Executive Room!!!"


Nydelig utsikt fra toalettskålen - Heller bedrøvelig innsikt!

Men til tross for ett og annet litt for detaljert toalettopphold var storby-oppholdet perfekt! Spesielt da vi siste dag oppdaget at det fantes en knapp inne på badet som på et eller annet mirakuløst vis kunne blende den gjennomsiktige veggen... Litt av en oppfinnelse?!?

Blomsterstjernen fryktet lenge han ikke skulle komme hjem med et eneste fint bilde fra turen. Bortsett fra dem han tok fra toalettskÃ¥len (og det var MANGE!!!). Men siste dag med medbragt kone tittet endelig solen frem. Mann og kone spratt ut av shopping-moduset og nøt parklivet til fulle.








Men nok fikk være nok. Nok kos og romantikk! Mission completed. Konemor ble sendt hjem med første fly søndagsmorgen slik at Stjernegutten kunne indulgere seg i det ypperste innen manneinteresser siste dagen før messen braket løs. Heisekraner, undergrunnsbaner, skinnesystem og Heathrow Runway 09L & 27R.

Tradisjonen tro var det bare til Ã¥ ombooke siste natt. Blomsterstjernen har jo  nærmest fast suite pÃ¥ Heathrow Renaissance Hotel - with guaranteed runway view...

Heisekran i solnedgang...

Jetplane skies...

Room with a view...

A plane that crashes with a light pole....

Bye bye Airbus 380...

Etter noen kjærkomne dager i kjærestehimmelen, en vellykket dag i mannehimmelen og en lærerik dag i arbeidshimmelen returnerte Blomsterstjernen til sitt kjære nord med en nyinnkjøpt bag stappet til randen med mannekonfeksjon fra Zara...

Litt av en tur - tross alt,
(London skuffer aldri)








P.S. Dersom noen skulle trenge romantiske gastronomiske restaurant-tips i London anbefaler Blomsterstjernen  Gaucho Tower Bridge og Bar Boulud pÃ¥ det aller varmeste! Fantastisk mat og superb service til en uavskrekkende pris...

P.P.S. Noen som kan si meg hvilken flytype det var som krasjet med lyktestolpen? Og hvilket flyselskap?




          Kom og kast stein i glasshuset!        
Blomsterstjernens nye fantasikontor i miniatyr       (Foto (CC): Seier)

God jul & Godt nyttår!

Eller har jeg allerede sagt det?

Som noen kanskje har fÃ¥tt med seg har Blomsterstjernen lagt i stabilt blogg-sideleie, i form av et kunstig blogg-koma de siste 5-6-7 ukene..? Men det er tydeligvis livsfarlig Ã¥ hvile pÃ¥ laurbærene! Postkasse og faxmaskin har nemlig blitt bombardert med skjønne hatmeldinger, skittent herreundertøy og halvbrukte kinaputter fra forfjamsede Blomsterstjernelesere. Folk har mistet bÃ¥de matlyst og livsgnist. Langs hele Norges- (og Ghanas-) kyst har tusenvis av blogglesere sittet paralysert foran EDB-anlegget, fredag etter fredag. Frokosten ble liksom ikke det samme uten det faste blogginnlegget som skulle akkompagnere morgenkaffe & Baileys?

Men det har jo strengt tatt heller ikke vært noe å skrive om i januar og februar? Ihvertfall ingenting som ikke allerede er blitt dobbeldekket av alle de andre bloggene som dag ut og dag inn presser frem blogge-stoff om nye lamper, nye servietter, avskyelige menn i bar overkrop eller innbydende fastelavensboller servert sammen med de herligste morkaker.

Vinteren er og skal være hagebloggernes latensperiode. Det er vårt privilegie. Frøkatalog etter frøkatalog ramler inn døren, vi rikker ikke en muskel. Blikket vil bare ikke lokkes vekk fra bikini-sidene i H&M-katalogen. Men så! Plutselig en dag bråvåkner vi! Vi må ha frø! Nå! Med en gang!!!

Febrilsk leter vi i papirbosset. Og helt til slutt. Nedenfor H&M-katalogen, aktenfor S&M-katalogen, bakenfor Ellos-katalogen, under et 20 talls syden-kataloger. Der ligger den! Zimtrade-katalogen... Puh. Ved første øyekast bestemmer man seg for å gjøre det enkelt. Hvorfor ikke bare bestille 1 pakke av hver frøsort? 987 frøpakker? Men så kommer fornuften inn i bildet og minner en på den miserable fjorårssesongen der kun ett av 9.000.000 blomsterfrø overlevde oppveksten.

I Ã¥r bestemte Blomsterstjernen seg derfor for Ã¥ være ørlite mÃ¥teholden. Bedre Ã¥ være kjærlig med noen fÃ¥ utvalgte kandidater? 

En og annen fargesprakende smårollinger falt visst oppi handlekurven:





Men i år har Blomsterstjernen et spikka nytt og spikka spennende prosjekt på gang! Sånn går det ofte når man tukler for mye med kalkulatoren. Blomsterstjernen har nemlig derivert seg frem til at han faktisk bare tilbringer en brøkdel så mange timer i hagen som han tilbringer på jobb... Uholdbart! Dette tenker han derfor å gjøre noe med i sesongen som kommer...

Neida, han tenker så absolutt ikke å skulke sin jobb. Langt derifra, snarere tvert i mot. Det gjelder bare å være konstruktiv og utnytte tid og premisser maksimalt. Det har seg nemlig sånn at Blomsterstjernens nye kontor formelig bugner av dagslys fra en 10 meter lang vindusflate med utsyn fra sørvest til nordøst. I praksis sitter han nærmest i et drivhus. Og nå er jo ikke akkurat Blomsterstjernen av den typen som er redd for å kaste stein i glasshus. Da er nok de som står rundt huset langt reddere... Årets geniale plan er derfor å dyrke opp en gjeng klorofyll-fulle kompiser inne på sitt eget arbeidskontor.

Tenk så deilig? I harmonisk symbiose kan mann og blomst skinne om kapp med hverandre. Dag ut, dag inn. 37,5 timer pr uke, 47 uker i året! (Minus de 83 dagene man er hjemme med sykt barn)

Men som dere vet. Som dønn ekte mannfolk gjelder det å begynne litt forsiktig... Spesielt når man har en sjef som ikke en gang liker plastblomster! Blomsterstjernens plan er derfor å diskret begynne med å dyrke grønnsaker som han jovialt kan dele av i lunchen, og på den måten sakte men sikkert bygge seg opp goodwill. Nesten helt ubemerket sniker han så inn den ene hageblomsten etter den andre i "grønnsakshagen".

Ta vel imot førstereisguttene:






Tomater, paprika, karse og stevia vil nok gli helt ubemerket inn i kontorlandskapet? Men hvilke blomsterfrø skal han satse på? Hvilke hageblomster vil klare seg innendørs, uten bier og uten direkte sollys (men med tonnevis av naturlig dagslys og unaturlig kontorlys)?

Blomsterstjernen tar gjerne i mot tips fra leserne! Han drømmer om at noen der ute sitter med selvhøstede frø fra egen hage som absolutt bør utprøves innendørs i Blomsterstjernens kontor-klekkeri! Send frø til Stjernen. På den måten kan også du delta i forskningsprosjektet!

Bli med og kast stein i glasshuset da vel?

VÃ¥ryre hilsener fra deres hjemvendte,








P.S. Dersom sjefen mot formodning skulle lese dette innlegget vil jeg bare forsikre ham om at alt det ovenfornevnte naturligvis bare er fiksjon og oppspinn. Selvsagt forholder vi oss kun til visne plastblomster i år som i fjor...





          Jeg er en robot...        
Jeg har ihvertfall lenge lurt på det...

Som en ustoppelig maskin vandrer jeg hvileløst gjennom hverdagen. Hver dag er lik: 

Kl 5:03 - Blomsterprinsen (snart 3 Ã¥r) mener det er morgen, for lengst...
Kl 5:48 - Etter 45 minutt med beinharde forhandlinger har husets herre endelig klart Ã¥ overbevise sønnen om at det tross alt er natt.
Kl 5:55 - Etter 7 deilige minutt pÃ¥ puten ringer vekkerklokken. Tro det eller ei... Jo det er faktisk morgen! 
Kl 6:05 - Blomsterfamilien kjølhales mer eller mindre ufrivillig inn pÃ¥ badet.
Kl 6:06 - Blomsterstjernen trenger minst en time i dusjen for Ã¥ vÃ¥kne.
Kl 6:15 - Verdens hurtigste time er unnagjort, gjerne avbrutt av barn som har bæsjet, dunket seg eller som vil være med i dusjen uten å få verken vann eller såpe i øynene.
Kl 6:59 - Etter 3 kvarter med latter, grÃ¥t og trass er barna endelig pÃ¥kledd, flidd og tannpusset. 
Kl 7:08 - Mor og far er fremdeles i en slags krepp-papir-forfatning i det man forlater huset.
Kl 7:13 - Ankomst barnehagen. Barna avleveres pÃ¥ fineste manér. 

Et kyss, et klapp og en klem eller to. Et obligatorisk lite vink i døren. Og før man vet ord av det legger man på fullt firsprang etter bussen. En buss som konsekvent er for sen når man er tidlig og for tidlig når man er sen...

Nærbilde av Blomsterstjernens krepp-papir-hud kl 7:07

Ja sÃ¥ jobber vi gjerne litt, drar hjem igjen, henter i barnehagen, lager middag, rydder kjøkken, ser barne-tv, lager kvelds til barna, steller dem, leser barnebok, synger 3-4 godnattsanger, legger pÃ¥ firsprang ut døren for litt personlig moro, har personlig moro, gjør seg ferdig med personlig moro, kommer alt for sent hjem etter personlig moro, sjekker at ytterdøren er lÃ¥st, lager kvelds, spiser kvelds mens man ser pÃ¥ Plane Crash Investigators, dobbelsjekker at ytterdøren er lÃ¥st, smugleser BoligDrøm pÃ¥ do, benytter seg av bÃ¥de "Blomsterstjernen oppe"- og "Blomsterstjernen nede"-klutene, trippelsjekker at ytterdøren er lÃ¥st, gÃ¥r til sengs, spretter opp igjen for Ã¥ firpel-sjekke at ytterdøren virkelig er helt lÃ¥st, for sÃ¥ Ã¥ ligge med halvÃ¥pne øyne natten gjennom i pÃ¥vente av at klokken igjen skal slÃ¥ 5:03...

Hadde jeg ikke vist bedre hadde jeg sagt at dette var døgnrytmen til en robot..?
Og kanskje jeg heller ikke vet bedre?
Man vet jo aldri?!?

Men akkurat i sånne situasjoner er det svært godt å få en bekreftelse fra eksterne, helt uavhengige kilder. Og det får jeg heldigvis til gagns i bloggeverden. Hver bidige dag, flere ganger daglig...

Blomsterstjernen blir ofte såpass lang i masken at den faller av når han skal publisere sine kommentarer...

Tja... Det er sikkert mange som lurer på hvorfor Blomsterstjernen så sjelden er inne og kommenterer andre sine blogginnlegg? Er han bare en selvopptatt herremann som kun interesserer seg for sitt eget ve og vel? Bryr han seg ikke om sine medbloggere? Å joda! Han har dere alle akk så kjær... Tidsmangel er vel kanskje hovedårsaken, men det er også en ganske annen faktor som svært ofte spiller inn. Han klarer faktisk ikke å publisere sine ønskede kommentarer! Og det har sin enkle grunn! Han kommer rett og slett ikke gjennom robot-kontrollen...

Ja hva er det de kaller det igjen?

CaptchaKamchatka?!? Kamasutra?!?!?!?!

Ikke vet jeg. 

Men dere kjenner sikkert meget godt til denne kontrollen man ofte må gjennom for å bevise at man ikke er en robot som bare skal "tulle-blogge"? Blomsterstjernen havner ihvertfall i fellen hver bidige gang... Hans bevismateriale er til stadighet alt for tynt...


Bare se min samling av avviste kommentarforsøk fra siste halvtime:


Blomsterstjernen sprakk!


Blomsterstjernen røk!


Blomsterstjernen hadde ikke nubbesjans!


Blomsterstjernen ble avvist på det groveste!


Blomsterstjernen ble kastet hodestups på dør!


Blomsterstjernen ble kroppsvisitert med plasthansker!


Blomsterstjernen ble sendt på hodet ut av landet!


Blomsterstjernen ble tvangsinnlagt på forbrenningsanlegg!


Blomsterstjernen ble skrudd fra hverandre og resirkulert! 


Robot-sjokk!!!

I hele 11 av 10 tilfeller blir Blomsterstjernen avvist. Det er med andre ord ofte helt umulig Ã¥ fÃ¥ kommentert andre sine blogger. Dere aner ikke hvor mange gull-, sølv- og bronsekorn dere gÃ¥r glipp av - utelukkende pga denne strenge, tussete kamasutra-kontrollen!

Men, men. Blomsterstjernen er visst ikke den eneste som sliter med dette problemet... På nettet florerer det av blogginnlegg om folk som klager over disse tilsynelatende unødvendige, irriterende, avanserte robot-kontrollene.

"Jeg er ikke en robot!!!" skriker en hel bloggverden i munnen på hverandre, så blekket spruter...

Men Blomsterstjernen vender heller det andre kinn...
I motsetning til alle disse som velger å klage, velger han heller å innse realiteten:

Blomsterstjernen er og blir en robot!!!


BLOMSTERSTJERNEN : "I AM A ROBOT..."

I sterk kontrast til Marina...
Ja ho med adle diamantane...





Og når alt kommer til alt er det kanskje like greit at brorparten av alle hans ord-forvridde kommentarer ikke kommer gjennom sensuren? Det er en mening med alt...

Maskinell stivbent helge-hilsen fra en som faktisk trives godt som robot (leses med robotstemme):









P.S. Det er sikkert noen nÃ¥ som godtroende antar at denne Blomsterstjernen drar pÃ¥ forlystelseshus hver bidige kveld? Syv ganger i uken? Gid det hadde vært sÃ¥ vel. Jeg mÃ¥ nok dessverre skuffe dere. Under gjøremÃ¥let "personlig moro" finner man snarere saker som; øving med poporkester, heseblesende blogging, hyggelig konesamvær, pÃ¥tvunget husvask gjerne i kombinasjon med omorganisering av konemors interiør. Fra tid til annen drar han selvsagt ogsÃ¥ pÃ¥ maskerte rekognoseringsturer i inn- og utmark.

P.P.S. Er det egentlig lov til Ã¥ forfatte blogginnlegg helt fritt for julestoff sÃ¥pass sent i desember? Hva sier bloggepolitiet?!? Men vi roboter trenger av og til et lite avbrekk. Bare et ørlite ett...




          En mann og hans stilongs        

Det finnes ikke bikkjekaldt vær, bare bikkjekalde klær. Blomsterstjernen har tatt lærdom. Endelig?

Normalt sett, under normale omstendigheter, vil en vinter pÃ¥ snarvisitt i Bergens-vinter servere klissvÃ¥tt sludd, stivpisket sno og 2 plussgrader. Ufyselige forhold for utenforstÃ¥ende. Og normalt sett, under normale omstendigheter, ville Blomsterstjernen vandret rundt i en syltynn halvÃ¥pen trenchcoat, totalt utilkneppet og med frostskadet vindblÃ¥st hÃ¥r. Ufyselige forhold selv for inneforstÃ¥ende.

Men fra tid til annen dukker det opp en dag eller to med forloren Fimbulvinter. Knirkefin krystallsnø, knallende solsteik og et tosifret antall kuldegrader, minst. Da gliser annenhver bergenser fra øre til øre! Fra munn til munn. Fra hånd til munn. Den andre halvdelen bergensere synker surt ned i sofaen under et tosifret antall tepper mens de klager okkende på den lave solen som ødelegger sportsendingene!


Blomsterstjernen (og mange med ham?) opererer under en svært streng og totalt urokkelig stilongs-regel. Stilongs er KUN lov Ã¥ benytte dersom gradestokken viser blÃ¥ tall. Og selv da skal det vurderes grundig for og mot. Plussgrader og null-føre er totalt uforenelig med stilongs-traktering! Blomsterstjernens komfort-skjebne er med andre ord fullt og helt underlagt termometerets mÃ¥linger.

Som dere sikkert kan tenke dere er det derfor ytterst sjelden at denne Blomsterstjernen itrer seg  musketerenes favorittplagg. Kanskje en gang pr tiende Ã¥r? Han er jo ogsÃ¥ et hÃ¥pløst mannfolk, pÃ¥ svært fÃ¥ plan... Han velger derfor heller Ã¥ gÃ¥ tynnkledd rundt. Hutre og fryse. Banne og steike. Hoste og harke. Det nærmeste han kommer stilongs, er ubarberte hÃ¥rete ben...


Men det er ikke mÃ¥te pÃ¥ hvor kald 1 plussgrad føles i Bergen! Luftfuktigheten, vindstyrken og is-regnets intensitet resulterer nemlig i en effektiv luft-temperatur pÃ¥ mellom -20 og -30 kuldegrader!!! Men hva hjelper det nÃ¥r gradestokker stÃ¥r og gliser og svetter i røde varme jule-farger!?!

Men forrige helg skulle bli et vendepunkt! Endelig lÃ¥ værforholdene til rette. Endelig var det stilongsvær i Bergen. Blomsterstjernen jublet! Endelig kunne han dra frem stilongsen han fikk til jul av mormor og morfar i 1987... Og ikke nok med det. Det var sÃ¥pass kaldt at det ogsÃ¥ ble lov Ã¥ kle pÃ¥ seg dunjakke (krav: "under 5 minusgrader"). Den maskerte herremannen kunne derfor for første gang siden den kalde krig vandre godt polstret ut i Fimbulvinteren. 


Men hvor var kulden blitt av? Det var jo glovarmt ute? Men termometeret sto likevel og skalv rundt 8-9 kuldisser... Kulden hadde rett og slett ikke sjans mot dun og stil. Den prøvde Ã¥ bite men prellet av hver bidige gang. Selv ikke etter en hel dag i Gamle Bergen kjente Stjernen antydning til verken hutter, jammer eller koldbrann. Han var blitt immun mot kulde, takket være skikkelige vinterklær.

Så da mandag morgen igjen sto på trappene valgte Blomsterstjernen å fortsette i samme stil og ikke minst; samme stilongs. Han dro derfor til jobb forsterket med "sveklingenes favorittplagg" godt gjemt under dongeribuksen. Aldri før hadde han følt en så behagelig vinterlig ventetid på busstoppet. Det gjorde absolutt ingenting at bussen var et kvarter forsinket. Han bare vendte det andre kinnet til og nøt vinteren.


Et lite varsku-her fikk han likevel da han satte seg ned pÃ¥ bussen, som selvsagt var temperert etter vanlig vinterlig stilongsfri Bergens-bekledning... Tropevarme med andre ord! Stilongsmannen skled frem og tilbake i setet mens han kokte av svette fra topp til tÃ¥, bokstavelig talt. Hadde han likevel gjort et dumt valg?!? Burde han kjørt stilongsfritt?!? 

Men neida. Vel ute av bussen, da kulda igjen satte inn, var han sporenstreks i sitt Ess igjen! Rolig, temperert og avslappet kunne han spankulere over til jobblokalet mens han hele tiden sørget for å holde en fin og rank holdning ala Kronprinsesse Mette-Marit.

OBS! OBS! OBS!

Vel inne på kontoret skulle stilongsen mot alle odds vise seg å være midt i blinken med tanke på bekledning. For når man har vegg til vegg vegger bestående av heldekkende vinduer fra 1987 blir ofte kontortemperaturen en smule preget av ute-temperaturen. Men bevæpnet med stilongs føltes det bare helt perfekt. Det var den ultimate arbeidstemperatur. Helt til klokken slo 11:23...

For da den lave vintersolen endelig tittet over Løvstakken skulle klimaet forandre seg en smule inne pÃ¥ Blomsterstjernens drivhus-aktige kontor. Badang! Temperaturen steg loddrett og radikalt fra behagelige 17 grader til uutholdelige 27 grader! Stilongs og tropevarme gÃ¥r dessverre relativt dÃ¥rlig sammen... Men som mann mÃ¥ man bli ved sin lest. StÃ¥ for sine valg!


Det var med andre ord HELT uaktuelt Ã¥ kle av seg stilongsen! Det eneste riktige i en sÃ¥dan situasjon er Ã¥ pine seg gjennom dagen. Og man vet jo heller aldri hva som venter rundt neste sving..? Mer kulde? Enda mer varme? Og helt riktig! Ikke lenge etterpÃ¥ takket solen for seg der den igjen snek seg ned bak Løvstakken kl 13:27. Etter to endeløse timer i Skjærsilden var Blomsterstjernen igjen tilbake i den svale behagelige sibirske landsbyen Ojmjakon. Og godt kledd for oppdraget.


Resten av dagen fortsatte i et slags jojo-format mellom komfort og pinsel. Perfekt kledd for busstoppet. HÃ¥pløst kledd for bussturen hjem. Perfekt kledd for spaserturen til barnehagen. HÃ¥pløst kledd for henting av elleville barn som ikke ville kle pÃ¥ seg. Perfekt kledd for spaserturen hjem fra barnehagen. HÃ¥pløst kledd for middags-laging til elleville barn som ville smake og klusse med alle ingrediensene. Perfekt kledd for Ã¥ gÃ¥ ut med bosset og ikke komme hjem før etter leggetid....

Neste dag var stilongsen fjernet...


Så hva er lærdommen? Hva er moralen? Uansett hva man velger sitter man jo i saksen! Velger man å gå uten stilongs blir opplevelsen nøyaktig like mye jojo, bare med motsatt fortegn. Varm og god inne, iskald og ubekvem ute...

Blomsterstjernen ser virkelig frem til den dagen noen oppfinner en stilongs man kan blende, slik man kan med blendegardiner...


Hvordan stiller dere dere? 
For eller mot stilongs?!?

God vinterhelg! Lykke til med bekledningen...


Hilsen den kaldsvettende,









P.S. Jeg gjentar dagens konklusjon: 1 plussgrad i Bergen tilsvarer minst 30 kuldegrader østpå!

P.P.S. Til alle dere norsklærerinner som har vridd dere gjennom dagens innlegg vil jeg bare si at det faktisk er lov å skrive stil(l)ongs med både 1 og 2 L'er... Og like varme er de antageligvis! Med mindre man skriver det med "tjukk L" da...

P.P.P.S. Samtlige av dagens bilder ble tatt i Gamle Bergen (med stilogs og dunjakke)





          Sidesveis & den syvende sidensvans        

Bildet er lånt av Internet

Helt siden Blomsterstjernen var en knøttliten guttepjokk har han vært glad i fugler. Ikke bare grillkylling, vaktler og ovnsbakt rype. Men også meiser, papper og finker.

Ja om man skal tro ryktene (og det skal man jo alltid) sÃ¥ kunne visstnok den unge kommende blomsterstjerne, allerede som 2-Ã¥ring, navnet pÃ¥ samtlige fugler som besøkte skjærebrettet. Inne pÃ¥ soverommet hadde han ogsÃ¥ en fugle-plakat som han til stadighet løp inn for Ã¥ dobbelsjekke. Var det virkelig en blÃ¥meis han hadde sett? Eller var det bare enda en kjøttmeis? En sjelden gang mÃ¥tte han duknakket returnere til kjøkkenet i visshet om at det kun var en frekk ekkel skjære (eller skjor som vi sier i Bergen)... Men han lærte stadig...

Et "must" på samtlige gutterom!

Etterhvert som Ã¥rene gikk ble han dyktigere og dyktigere. Fugletype etter fugletype ble pugget og lært. Og som gutter flest utviklet han raskt en slags samlemani. Han begynte sÃ¥gar Ã¥ samle pÃ¥ fuglearter. Kanskje ikke bokstavelig talt..? Det var jo ikke sÃ¥nn at han sto klar med hÃ¥ven for Ã¥ fange inn en av hver fugleart for Ã¥ ha i bur inne pÃ¥ soverommet. Selv om det selvfølgelig var VELDIG fristende! Akkurat det er han nok mer truende til i dag...

Neida. Samlemanien fortonte seg snarere slik at han pÃ¥ sin fugleplansje krysset av fugleart for fugleart etterhvert som de ble observert med egne øyne:

  • Kjøttmeis - OK
  • BlÃ¥meis - OK
  • Skjære - OK
  • Svarttrost - OK
  • GrÃ¥spurv - OK
  • Grønnfink - OK
  • Grønnsisik - OK
  • Dompap - OK
  • Spettmeis - OK
  • etc osv bla bla bla

Han var en ivrig observant! Og det tok ikke lange tiden før han hadde krysset ut nesten samtlige fugler på plansjen! Han var snart den komplette samler!!! Skjønt, noen fugler "satt langt inne", svært langt inne... Blomsterstjernen minnes fremdeles den vinterferiedagen i 5. klasse da han i hagen til mormor og morfar endelig bevitnet selveste Nøtteskriken!!! For en sensasjon! For en merkedag!

Nøtteskrike stjålet fra Rantenhagen (uten tillatelse) - Heldiggrisen!

Fugleplansjen var nÃ¥ nesten helt uleselig. Overalt fantes det kryss og notater i svart, rødt og blÃ¥tt. Med ett eneste unntak! Litt oppe til venstre sto plansjen fremdeles urørt og ukysset... Sidensvansen formelig lyste i mot Blomsterstjernen hver bidige morgen og minnet han om at oppdraget pÃ¥ langt nær var avsluttet enda. 

Men sidensvansen var rett og slett helt umulig å få has på! Mystikken ble ikke akkurat mindre da han i fugleboken kunne lese at denne fuglearten var svært sjelden på disse trakter og at den vanligvis levde på tundraen i Russland...

Minst like barsk som om et Tupolev bombefly (bilde lånt fra Internet)

Men åene gikk, rynkene kom og Blomsterstjernen begynte etterhvert å innse at han nok kom til å gå i graven som en fullstendig ukomplett fuglesamler. Noe så pinlig. Noe så tragisk. Noe så patetisk. Han drømte ofte om hvordan verden ville vært dersom bokbinderiet hadde latt vær å ta med denne russiske umuliusen på barneromsplakatene..? Livet ville nok vært annerledes, men komplett! Millioner av overlykkelige barn ville lekt harmonisk sammen, "slåsskamper" fant man kun i fremmedordboken og alle hadde antageligvis fått særdeles godt (S) i O-fag?

For Blomsterstjernens del kunne bokbinderiet like godt tatt med bÃ¥de kolibri, struts og pingvin pÃ¥ plansjen... Han ville aldri kunne komplettere den allikevel. Han hadde total-resignert. Plansjen ble forsiktig tatt ned fra veggen og stuet bort i en kartong pÃ¥ et mørkt og kaldt loft. Aldri mer skulle den fÃ¥ minne han pÃ¥ den dÃ¥rlige samvittigheten som fulgte i fotsporene av det ufullendte oppdrag... 

Blomsterstjernen fikk heller finne seg andre og mer overkommelige ting å samle på, som feks roser...
Hvor blir det av kolibrien?


Men så! Plutselig en dag skjedde det mest utrolige!!! Verden skulle omveltes...

Blomstersternen ante som vanlig fred og ingen fare der han sto okkupert i en helt normal telefonsamtale med sin søster. Som vanlig kikket han samtidig ut kjøkkenvinduet på jakt etter kjøttmeis, blåmeis og spettmeis. Dobbelprosessering. Plutselig ble han stum! Søsteren fortsatte ufortrødent i den andre enden...

SÃ¥ han syner?!? Var det ikke..? Nei det kan ikke..? Frem med fotoapparatet, zoom, zoom, zoom...

Kvekk?!? Er det ikke?!? DÃ¥n... TÃ¥rer... Druesukkertabletter...

Blomsterstjernen avbrøt telefonsamtalen med et skrik! "Jeg har Sidensvans i hagen!!!" Det var nesten ikke til å tro! I ått-og-tredve år hadde han ventet, ventet og ventet... Endelig var forløsningens time kommet! Telefonsamtalen fikk pent vente! Han slapp alt han hadde i hendene. Geipen hang ned på knærne. Knærne skalv... Håret knakk sammen i en sjelden sidesveis!

Sakte med sikkert klarte han Ã¥ fokusere fotoapparatet. Hele hagen ble saumfart pr linse. Matt i blikket kunne han konstatere at det mot alle odds var en helt ekte sidensvans-stim han hadde fÃ¥tt pÃ¥ besøk! I sin egen hage!

Stappfulle trær så langt øyet kunne se!

Ikke nok med det. Når han først skulle være så heldig (eller dyktig?) å få bevitne dette tidligere så kommunistiske fjærkreet skulle den også dukke opp i et enormt antall! Blomsterstjernen talte minst 30 sidensvanser rundt om i tretoppene. For en opplevelse! For et sjokk! For en utløsning!

Antageligvis var dette også snakk om verdensrekord i antall sidensvans samlet på et og samme sted?!?

Vel... Kanskje ikke. (Bildet er tatt av Bjørnar Skjold i Øygarden tidligere denne måneden)

"Verdensrekordforsøket" ble selvsagt raskt avkreftet etter et lite bilde-søk pÃ¥ Google. Sidensvansen trives tydeligvis best i flokk og rad... NÃ¥r de først kommer, ja sÃ¥ kommer de til gangs!

Men dette forringet likevel ikke opplevelsen! Blomsterstjernen kunne endelig vandre opp pÃ¥ det iskalde loftet igjen for Ã¥ finne fram den værbitte fugleplansjen fra barndommen. Med et stolt blikk krysset han elegant 30 kryss over den en gang sÃ¥ forjettede sidensvansen! Mannen var komplett!

Komplette, fullendte, lykksalige helge-hilsener,









P.S. Finnes det andre der ute med en lignende mislykket/vellykket samlehistorie med tanke pÃ¥ disse vakre tobeinte, varmblodige virveldyrene som nedstammer fra de skjellkledde, øglelignende Saurpsidene...? (bedre kjent som "fugler")







          Søknad om bannlysing i Norsk Tulipanforening        

Som dere kanskje husker blottet Blomsterstjernen seg helt i forrige innlegg? Ja kanskje ikke bokstavelig talt, ettersom han klokelig nok beholdt frakken godt igjen-kneppet... Verre var det med tulipanene. Plagg for plagg ble forførerisk knappet opp, push-up BH'er falt som svensker i hoppbakken mens kajal, rouge og foundation ble skrubbet vekk med Niveas "nail and polish". Etter endt striptease sto vi igjen med et knippe trøtte, morgengretne, rynkede tulipaner blottet for all glamour og livsgnist...

Jorden skjuler et tulipansykehus

Tulipane var syke, trette og muligens vansmektet? Men hva var diagnosen? Fantes det en kur for Ã¥ fÃ¥ dem pÃ¥ fote igjen? Det skortet ikke pÃ¥ gode lesertips. Noen mente dette kun var snakk om en ren forkjølelse som ville gÃ¥ over av seg selv, noen mente det kunne være leddgikt med snev av høysnue mens andre tolket det dit hen at tulipanene hadde nye tenner pÃ¥ gang og dermed fikk lett feber og kløe. Men Blomsterstjernen var ikke overbevist...

Hageputene prøver å overta hele bedet!

Plutselig dukket Svein Våtsveen fra planteriket.no opp med 1000-kroners svaret på Facebook! Det var ingen tvil! Blomsterstjernens kjære tulipaner led utvilsomt av Botrytis Tulipae eller "Tulip fire" om du vil. En variant av gråskimmel som rammer tulipaner! Infisert av ekle konidiesopper gikk tulipanene den sikre død i møte! Det fantes ingen kur, ingen helbredelse! Her gjaldt det bare å røske opp samtlige tulipaner brennkvikt og deretter hjemmebrenne dem på bålet... Dersom man ville følge boken...

= kr 713,10...

Blomsterstjernen vÃ¥knet til live! Tanken pÃ¥ en forsommer uten tulipaner i hagens praktbed var til Ã¥ grÃ¥te over. Han handlet brennkvikt. Tilfeldigvis hadde det seg sÃ¥nn at Hageglede.no kjørte pÃ¥ med utrolige superdupertilbud denne senhøstlige dag. Den maskerte lot seg ikke be 2 ganger. Haugevis av løkpakker til salgs for en 10'er eller en 29'er var nesten for godt til Ã¥ være sant! Det gjorde absolutt ingenting at alle de fineste tulipanene var utsolgt, for av og til kan faktisk kvantitet være langt bedre enn kvalitet...

Kategorisk dandert av Blomsterstjernedatteren: krokus øverst, påskeliljer i midten, tulipaner nederst

Ett minutt senere var handlevognen fylt til randen av latterlig billige tulipanløk, pÃ¥skeliljer og krokuser! To dager senere sto pakken pÃ¥ trappene. Her var ingen tid Ã¥ miste. Til natten var det meldt frost! Som en tornado fôr Blomsterstjernen ut for Ã¥ "kurere" tulipanbedene. 

Ca 200 av de "syke" tulipanløkene ble godt tatt vare på...

Planen for redningsaksjonen var klar:
  • Grave bort all gammel jord
  • Fjerne samtlige tulipanløk
  • Plante nye løk
  • Legge pÃ¥ frisk ny jord i bedet

Et virvar av røtter åpenbarte seg under utgravingene

Allerede her var han nok i strid med Norsk Tulipanforenings reglement? Tommelfingerregelen sier visstnok at det skal gå 3-5 år mellom hver gang man har tulipaner i samme bed?!? Et SYKT påfunn!!! Og selvsagt HELT uaktuelt i Blomsterstjerneland!!!

Bedet ble ved hjelp av karbonmetoden datert til ca Ã¥r 2008...

Verre skulle det bli... Det var nemlig ikke bare-bare å fjerne all jord og alle løk når det også vokser 6 rosebusker, 8 hageputer, 2 stjerneklokker og en gjeng med eføy i samme bed som tulipanene... Det ble derfor et litt halvhjertet, og SVÆRT strevsomt prosjekt. Den fine lørdagen raste avgårde med hodet nedi bedet. Men til slutt måtte "hage-doktoren" si seg ferdig med de innledende inngrepene.

New life!

Bedet minnet nå mer om et arkeologisk funnsted fra steinalderen enn noe som hører hjemme i en hage. Men det fine var at det nå var lett som en kirkerotte å sette de nye løkene. For ettersom bedet allerede var utgravd til ønsket dybde var det bare til å spre de 110 løkene utover i et fint system. Hatsuzukura, Negrita, Pink Diamond, Alexander Pushkin, Purple Prince og White Triumphator visste rett og slett ikke hva de hadde takket ja til.... De vandret inn i et ormebol!

Et kobbel nye tulipaner på vei mot den usikre død?

Ny frisk jord ble spredd over de nyplantede tulipanene og endelig kunne rosetottelottene fÃ¥ varmen igjen. Blomsterstjernen tok seg en velfortjent kaffekopp mens han nøt synet av dagens doktorarbeid. 

Ferdig arbeid! Perfekt skue for selvtilfredse doktorer med kaffekopp i hånd

Alt så ut til å være i den skjønneste orden! Og kanskje det også er det? Blomsterstjernen lever alltid i håpet! Mye gøyere sånn...

Bare 5 måneder igjen!!!

Svaret får vi i april/mai...


De beste og mest håpefulle hilsener,








P.S. Om han "husket" å brenne alle de gamle tulipanløkene..? Øhhh... Nei, han hadde rett og slett ikke hjerte til det! De mest sykdoms-tvilsomme løk ble rett nok kastet, men den absolutte majoritet ble selvsagt bare plantet i et nytt bed, i håp om en ny vår! Og for en vår det vil bli! 200 tulipanløk tettplantet på 1 kvadratmeter!!!

P.P.S. Ikke fortell dette til Norsk Tulipanforening (dersom denne finnes?)





          Tapas til sjøss...        

Guttetur er ikke hva det en gang var...

Kassevis med øl, tåkete erindringer av bygdedans og kalde joikaboller? For det var vel sånn det en gang var?!? Alkoholforgiftning, sjanseløs damemysing og elendig mat har liksom alltid vært grunnpilarene innenfor den superhemmelige Guttetur-bevegelsen? Det går jo fremdeles gjetord om de legendariske gutteturene til Jesus, Bartolomeus og Judas... Og selv i oldtiden fikk tydeligvis kalde joikaboller bein å gå på, ikke minst da Kheops, Sneferu og Tuthmose en sjelden gang fikk fri fra husets plikter!

Joda. Jentene har ogsÃ¥ hatt sine turer, de ikke fullt sÃ¥ myteomspunnede "Jenteturene"... Sant nok er det vel ingen mann i hele verden som ærlig talt vet hva som foregÃ¥r der? Men vi har likevel vÃ¥re tanker... Vi liker ihvertfall Ã¥ innbille oss at disse jenteturene ogsÃ¥ er bygget pÃ¥ 3 grunnpilarer.. Formodentlig: symaskin, spinnerokk og tupperware? Muligens spritet opp av et kvart glass med utvannet rødvin? Og at det litt ut pÃ¥ kvelden, nÃ¥r glasset nærmer seg halv-tomt, i enkelte tilfeller kan dukke opp noen fnisete historier om han halv-kjekke treningsinstruktøren som muligens har blunket diskrete til en av jentetur-deltagerne?


Selvfølgelig snurrer de opp et mangfold av innbydende hjemmelagde paier og ostesmørbrød, et bugnende ost & kjeks bord, reke-cocktail og konfekt. Og nÃ¥r klokken runder 22 blank er hytten ryddet og strøken. Samtlige jenteturdeltagere ligger og sover sin søteste søvn i yndige nystrøkne blomstrete nattkjoler og rent undertøy.


PÃ¥ guttetur blir det nødvendigvis litt annerledes... Utfordringen har vel alltid vært at punkt 1 (alkoholkonsumet) som oftest fører til at punkt 2 (damemysingen) heldigvis faller helt i dass. Det hører nemlig til sjeldenhetene at guttetur-deltagere faktisk makter Ã¥ holde øyelokkene oppe sÃ¥pass lenge at de klarer Ã¥ skimte konturene av disse frammande spanande kvinnfolkene man ved neste guttetur ideelt sett skulle preike i det vide og det brede om?

Og enda verre er det med punkt 3 (ukulinert mat)! For når gutter drar på tur skal man bruke minimalt med tid på matlaging! Man skal jo ikke kaste bort den dyrebare tiden man heller kunne brukt til å fortære enda en 6-pack!?! Dessuten hører ikke ekte mannfolk hjemme på kjøkkenet... De hører hjemme i stresslessen! Resultatet blir en handlevogn stappet til randen med fuktige brunevarer og helt på toppen en ørliten hermetikkboks med Joikaboller, Trøndersodd eller Whiskas! Om det er plass...


Men litt ut på kvelden (fra 16:23 og utover) går det på høgg og belegg. En saus av hungersultne mannfolk lengter etter konemødre der de raver rundt på kjøkkenet på håpløs jakt etter boksåpneren... Selvsagt en umulig oppgave! Mannfolk har jo ikke den villeste idé om hvor konemødrene gjemmer slike redkaper!?! Og heller ikke hvordan man bruker dem. Så da er det heller frem med slakteknivene som henger på veggen.

Etter et raskt knivslagsmål der 2-3 av gutteturdeltagerne segner om klarer endelig sistemann å treffe hermetikkboksen. Ut strømmer det en uimotståelig velduft av innbydende Trøndersodd. Boksen flerres opp på tvers og innholdet slurpes uoppvarmet rett fra hermetikkboksen... Neste morgen våkner man opp på kjøkkengulvet med skjorten på snei i et hav av resirkulert sodd, kroppsavfall og legemsdeler.

Men DET var i gamledager... I 2012 har tydeligvis verden gÃ¥tt videre, med stormskritt?


Blomsterstjernen og hans barndomskompis, ja hvorfor ikke bare kalle ham for Anti-Blomsterstjernen, hadde nemlig lenge snakket om Ã¥ ta seg en velfortjent frihelg i sistnevntes 80-talls cabincruiser-ikon: Draco 3000. Men utfordringen er jo som alltid, at med lekne smÃ¥barn, mannskjære koner og unaturlig travle liv blir det dessverre sjelden tid til Ã¥ realisere den slags planer...


Men for tretten dager siden, da solen plutselig tittet frem igjen etter den Ã¥rlige bergenske "syv-Ã¥rs-monsunen", klarte utrolig nok de 2 kompisene Ã¥ presse inn den forjettede gutteturen! Ikke en fullblods langhelg, men noen dyrebare timer mellom kl 16 lørdag ettermiddag og klokken 12 søndag formiddag... Men en mini-guttetur er heller ikke Ã¥ forakte? Her kombinerer man jo det beste fra to verdener: Familiekos & Haraball... Kan det bli bedre? (Sikkert...)

Det skulle vise seg Ã¥ bli en kamp mot klokken og solen... I lynende fart (81 km/t i 80-sonen) suste de norske kopiene av Sonny Crockett & Rico Tubbs ut av bergensk politidistrikt og over Nordhordalandsbroen i blendende ettermiddagssol. I det fjerne blinket en av 80-tallets mest undervurderte cabincruisere... Men først mÃ¥tte det jo handles!


Et brÃ¥brems utenfor landhandleren var selvsagt pÃ¥krevd. Ingen guttetur uten mat & drikke! Handlevognen ble ubønnhørlig stappet av øl i alle Tuborgs farger! (Kremt... da snakker vi altsÃ¥ om en sÃ¥nn barne-handlevogn...) Men sÃ¥... Plutselig var det som om verden sto stille for et lite sekund... Anti-Blomsterstjernen stilte det uunngÃ¥elige spørsmÃ¥let: "Hva skal vi lage til middag?"... SpørsmÃ¥let dirret i løse luften. Blomsterstjernens tanker løp løpsk... Mat? Guttetur? BÃ¥tkjøkken (byssen)? Anti-Blomsterstjernen..?

Selv om Blomsterstjernen formelig elsker delikatesser og gourmetmat fikk han ikke opp annet svar enn et nølende "Joikaboller"..? Anti-Blomsterstjernen svarte uanfektet: "Jeg kunne heller tenkt meg Tapas"...

Tapas? Tapas? Tapas? Tapas? Tapas?!? Til sjøss? På guttetur?!?



Selv om dette kom som et gigantisk sjokk på undertegnede var han selvsagt hel-giret på idéen! Ikke i sin villeste fantasi hadde han sett for seg at dette kunne være et aktuelt middagstema på guttetur i en 80-talls cabincruiser... Men verden vil bedras.

Landhandleren var i sjokk! Aldri før hadde han opplevd kunder som spurte etter Tapas-rÃ¥varer... Men innimellom butikkhyllene for potetkaker, kÃ¥lrabi, svineknoker og brun saus fant man likevel de ingrediensene man trengte for Ã¥ diske opp et helaftens Tapas-bord, til sjøss...

Solen lå allerede lavt i horisonten! Her var ingen tid å miste!!! Brennkvikt (61 km/t i 60-sonen) brølte vi videre mot Cabincruiserdrømmen. Klokken ble godt og vel 18 før vi endelig kunne stige ombord i det flytende totalrenoverte klenodiet! Draftet ble saumfart etter nærmeste gjestehavn for egnet "gutteturing"...

"Kjelstraumen" pekte seg raskt ut som et yndet motiv! Visstnok et yrende feststed! (ihvertfall sommerstid...) En rask telefon senere var beslutningen tatt! Joda Kjelstraumen (eller rettere sagt "Tjiiiedljjschtræææuumæn" som de lokale uttalte det) hadde både gjestehavn med strøm og en frekk pub som att på til var åpen helt til kl 2 om natten!!!


Klokken nærmet seg 18:30 og solen senket seg allerede mot fjellknausene. Kalesjen ble flerret av i rekordtempo og de to mannevonde V8-erne knurret pÃ¥litelig under dekk. En drøy halvtime senere etter febrilsk kartlesing gjennom urent farvann ankret 80-tallets sønner opp ved gjestgiveriet nøyaktig da solen takket for seg! For en timing! For en tur! For en festaften dette skulle bli!

Nei... De er ikke forlovet...
Endelig kunne den første (eller var det andre?) ølboksen jekkes opp! Gasskomfyren ble tent og de 2 hypermoderne guttene satte i gang et Tapas-marathon uten like! Aldri før hadde nok den slags mat satt sine føtter i en av 80-tallets Draco'er? Nei her ombord var de nok langt mer fortrolig med Trøndersodd pÃ¥ boks, Karbonade pÃ¥ skive eller kanskje Toro's Jægergryte med lever - om det skulle være virkelig fint? Aldri hadde vel heller en sÃ¥nn mengde hvitløk fÃ¥tt fritt spillerom i byssen. En sydlandsk eim spredde seg over hele Nordhordaland denne aftenen. Fremmed-skepsisen kom til syne. Innbyggerne skalket vinduer, dører og luftekanaler i frykt for at de var blitt invadert av Iran, Irak eller Spania.

En time eller tre senere sto middagsbordet endelig dekket med spicy kjøttboller i frekk chilitomat, lakserull-lefser med urteost, fylte olivener, dadler i røkt bacon og en soltørket tomatsalat. Selvfølgelig akkompagnert av en nitidig temperert rødvin fra Châteauneuf-du-pape, etter sigende til en verdi tilsvarende båtens nypris i 1981... På stereoanlegget buldret alt fra TnT, via Tindrum til Stage Dolls. Den perfekte taffelmusikk.


Det mysne blikket var allerede pÃ¥ plass! Det var pÃ¥ høy tid Ã¥ oppsøke denne tilsynelatende heidundrane nattklubben som antageligvis hadde herjet Kjelstraumen siden oppstarten i 1610! Men først: oppvasken! Ja du hørte riktig!!! Moderne gutter foretrekker nemlig renhet og orden pÃ¥ gutteturer... Blomsterstjernen lever da ogsÃ¥ etter "alt som er gjort er gjort"-prinsippet. Og ingenting hindrer jo en liten bonus-øl under oppvasken?

Kysten lÃ¥ klar! Nordhordaland skulle gjøres utrygg! De to kumpanene holdt ustø kurs mot vepsebolet; nattpuben! Men lange i gjeipen mÃ¥tte de raskt konstatere at høsten nok ikke var like attraktiv her ute i havgapet som den sydende fellesferien... Den forjettede nattklubben lÃ¥ nærmest brakk! Det eneste som rørte seg der inne var fire gamle fordrukne sjøulker som attpÃ¥til la beina pÃ¥ nakken da de kjente hvitløkseimen som fulgte i vÃ¥re fotspor. Men en ting skal de ha her ute ved kysten! NÃ¥r man spør etter en halvliter, ja sÃ¥ fÃ¥r man en halvliter! Ikke 0.45, 0.40, 0.33 eller 0.25 som er trenden innaskjærs...


Etter endt plikt var det bare til å returnere duknakket men fornøyd tilbake til skipet, spanjolenes nordligste fort. Og etter nok en runde med nattlig tungrock og iskald nattpils var det tid for kahytten. Blomsterstjernenen passet visstnok perfekt i "akterkabinen" nærmest motorene da han i følge kompanjongen også hørtes ut som en dieselmotor nattestid... En av oss sov veldig godt. Den andre hadde øreverk.

Og omtrent sånn endte da også denne moderne gutteturen. Kanskje ikke helt sånn man holdt på på 1600-tallet? Da vi våknet neste morgen skinte solen like fint og brorparten av alle drikkevarene sto uåpnet i kjøleskapet. Verden er tydeligvis i forandring! Men guttetur-idéen lever likevel videre: "det gjelder å løsrive seg fra dagliglivets plikter og regler". Så også ved frokostbordet... For når sant skal sies har det vel ALDRI hendt at tannlege-konemor serverer Cola og sjokoladepålegg til frokosten!



Men til sjøss er alt lov! Takk og pris...

God fredag og "Dra te sjøss"!










P.S. For alle dere som lurer sÃ¥ kan jeg røpe at det ble benyttet Nugattis superdigge nyhet pÃ¥ morgenbrødet: "Melke-sjoko"






          ... og sÃ¥ kom toÃ¥rs-trassen...        

Ja! Jeg vil! Jeg vil!!! Ja, ja, ja! JA!!! JA!!!!!!



Fra nei-mann til ja-mann på 1-2-3-4-5-6-7?!?

Ja er det ikke typisk? Her har vi akkurat feiret en fantastisk vellykket 2-Ã¥rsdag i Blomsterstjerneland. Vel og merke med alt for mye brask og en minst like stor dose bram. Men alt virket likevel sÃ¥ perfekt? Alt lÃ¥ til rette for et nytt godt stabilt Ã¥r for bursdagsbarnet og ikke minst hans trofaste følgere. Alt tydet pÃ¥ at vi atter en gang kunne se frem til 52 freidige fredager de kommende 52-53 ukene...


Men allerede forrige fredag merket vi at noe var som det ikke skulle..?

For som 2-Ã¥ringer flest er jo ogsÃ¥ Blomsterstjernen for et lite barn og regne... Og som vi vet. Med smÃ¥barn ligger det alltid en ny "trass" og venter rett rundt hjørnet, rett rundt neste sving, eller kanskje rett før forrige sving? Som seg hør og bør har derfor ogsÃ¥ undertegnede vært gjennom bÃ¥de "9-mÃ¥neders-trassen", "ett-Ã¥rs-trassen", "ett-og-et-halvt-Ã¥rs-trassen" og senest nÃ¥ rett før sommerferien: "22-mÃ¥neders-trassen".  

Trassanfall kan jo by på så mangt. Men for Blomsterstjernen sin del har disse trass-anfallene stort sett dreid seg om fikse idéer rundt tanker om effektivisert blogging... Gang på gang har han proklamert at NÅ er det slutt på de lange innleggene her i Blomsterstjerneland! Gang på gang har han brutt lovnaden en uke eller 2 senere. Og det til gangs! Han er en lystløgner av rang! Han klarer rett og slett ikke holde ord...


Men som dere sikkert skjønner er det jo ikke sÃ¥ helt lett Ã¥ bare redusere gjennomsnitts blogglengden fra 17.685 tegn den ene uken til 1.200 tegn den neste? Det ligger liksom i maske-mannens natur Ã¥ snakke mer om det rundtliggende, enn selve saken... Dessuten er det jo minst like viktig Ã¥ gjøre plass til en tilstrekkelig mengde utropstegn, spørsmÃ¥lstegn, tankeprikker, gÃ¥søyne, paranteser, onomatopoetikoner og intetsigende uttrykk av typen "som seg hør og bør" og "mot alle odds" etc før det kan kalles et ekte Blomsterstjerneinnlegg!?! 

Den gylne regelen for et ekte Blomsterstjerneinnlegg tilsier sågar at det til en hver tid skal bestå av minst 66% tegnsetting (eller interpunksjon), maks 33% innhold, samt 1% løgn... Og dette bør man holde seg til!!! Ellers kan det gå galt! Virkelig galt... Han fikk jo smertelig erfare det da han her i februar ble nedringt av illsinte fans som følge av at han hadde vært alt for lite raus med tegnsettingen... Innlegget inneholdt nærmere 40% innhold!?! Han burde skamme seg! Og det gjorde han også...


Men vi har jo alle etterhvert skjønt at det tydeligvis verken er teoretisk, praktisk eller upraktisk mulig for denne blasserte stjernen Ã¥ moderere seg i tegnmisbruk... Ikke en eneste person (eller katt) vil tro pÃ¥ ham om han nÃ¥ atter en gang lover Ã¥ skrive kortere innlegg??! 

Pøh! Ikke lyg for meg! Vi vet det alle mann! Han er fordømt til skrivekrampe hver bidige gang han tar pennen fatt... Han er svak. Han er en tastaturmisbruker av verste sort, en totalavhengig tastatur-narkoman!

Skrivelysten er rett og slett alt for sterk til Ã¥ motstÃ¥. I snitt bruker han opp minst ett tastatur pr uke. Bokstavene slites ned en etter en helt til man ikke lenger kan se forskjell pÃ¥ knappene for "Caps Lock" og "F9"! Men aller først forsvinner selvsagt konturene av "1-tallet" og "Shift"-knappen, den hellige koden for utropstegnet... (fanken... hvor er de blitt av??? Jo der var de: !!!)


Riktignok så sier et gammelt ordtak at man ikke skal kvele skrivelysten? Men det er bare det at det akkurat nå er så mye spennende på gang i Blomsterstjerneland... Han bare må frigjøre litt tid. På nyåret blir det nemlig enda mer skriverier i andre fora enn kun på bloggen... De nye utfordringene krever full konsentrasjon! Og da trenger man både tid og inspirasjon.

Forrige uke skjedde det uventede! Blomsterstjernen gikk plutselig tom for overskudd og satt igjen med en bøtte negativ inspirasjon. Han gikk i sjokk! Verden falt sammen. Toårstrassen tok overhånd. Han nektet å publisere. Hele hans kropp skrek av motvilje! Nei! NEI! VIL IKKE!!! Og når toåringer ikke vil noe, ja så er det heller ingen vits i å prøve. Med mindre man da drar frem det gamle sjokoladetrikset...


Men det er dessverre kun lov om lørdager. Så noe måtte gjøres. Hardere lut måtte til. En slu plan ble utarbeidet. Og som vi vet kan 2-åringer være ganske lure av og til? Men kanskje ikke fullt så lure som foreldrene...

Ettersom Blomsterstjernen nÃ¥ ettertrykkelig har bevist at han ikke KAN skrive kort, ja sÃ¥ mÃ¥ vi rett og slett bare la han skrive langt...? Men kanskje ikke fullt sÃ¥ ofte..? Blomsterstjernens alter-ego var derfor sÃ¥ vÃ¥gal Ã¥ foreslÃ¥ at han kun skulle fÃ¥ lov til Ã¥ blogge annenhver uke?!? Kunne vi kanskje klare Ã¥ holde ham i sjakk pÃ¥ den mÃ¥ten?!? Det er sjofelt, men kunne det være verdt et forsøk..? Det er jo tross alt bedre med 26 inspirerte innlegg enn 52 utspirerte?


Blomsterstjernen gikk i sjokk mens han hvisket: "Hjeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeelp!"

Han klarer nemlig ikke å se sitt eget beste... For selv om han er helt enig i at han kan trenge litt pauser innimellom blir han gjennomsvett av tanken på 26 bloggfrie fredager det neste året! Kunne vi ikke redusere fraværet til 25 fredager? 21? 17,5? Han ble helt stresset av tanken! Han liker ikke å settes i bås. Liker ikke for stive tøyler... Liker ikke å ride til hest.

Greit. Vi ble derfor enige om et kompromiss: Blomsterstjernen skal fÃ¥ blogge hver gang han er inspirert! Om det er annenhver uke, hver tredje uke eller 7 ganger pr uke bestemmer han selv... Eneste kriteriet er at innleggene MÅ publiseres fredager og KUN fredager! Dette er jo en fredagsblogg!!!

Ingen må derfor få sjokk om det en fremtidig fredag plutselig ikke kommer noe innlegg, eller om det skulle komme 3 innlegg en og samme dag! This is the "NEW FLOWERSTAR"...


Og til alle dere som har lagt Greenwich pÃ¥ hyllen og kun stiller klokken etter Blomsterstjernen mÃ¥ jeg derfor beklage... Det vil ikke lenger nødvendigvis komme innlegg hver bidige fredags morgen! Jeg vet det kommer som et sjokk... NÃ¥ blir det kun mulig Ã¥ stille klokken utvalgte fredager, ja med mindre man da titter innom gamlekjæresten fra Greenwich fra tid til annen: http://wwp.greenwichmeantime.com/

Det er derfor svært viktig at dere sjekker bloggen jevnlig! Legg det gjerne inn i fredagens morgenrituale: StÃ¥ opp, sjekk Blomsterstjernen, spis frokost, sjekk Blomsterstjernen, puss tennene, sjekk  Blomsterstjernen, gÃ¥ pÃ¥ do, sjekk Blomsterstjernen, gÃ¥ pÃ¥ jobb, sjekk Blomsterstjernen, sjekk Facebook, sjekk Blomsterstjernen, jobb litt, sjekk Blomsterstjernen, sjekk Facebook, sjekk Blomsterstjernen, spis lunch, sjekk Blomsterstjernen. Om det ikke er kommet noe innlegg innen lunch kan du nok like godt vente til neste fredag... Rykk tilbake til start.

Men for å være på den helt sikre siden er det nok smartest å legge denne falske blomsterbloggen til i din bloggroll, eller kanskje enda bedre, bestevenne seg med undertegnede på Facebook. Først da kan man være 100% sikker på å få med seg samtlige livsviktige nyheter fra Blomsterstjerneland.


Avslutningsvis vil jeg da bare takke for meg for denne gang. 
Så sees vi neste fredag! (eller fredagen etter der, evt 3 ganger den førstkommende...)

God solhelg! Det er sol i sikte!!!









P.S. Samtlige av dagens bloggbilder ble knipset en mystisk trolsk aften da Blomsterstjerneland ble drapert i doble regnbuer og dommedagslys! Fantastisk snodig lyssetting da regnbuen slo ned i en høyblokk.

P.P.S. Det ble foretatt en uoffisiell trekning av Riddersporefrøvinnere blant forrige ukes kommentatorer. De heldige vinnerne var Krepsemor og Mormor. Sistnevnte bes ta kontakt for premiering...

P.P.P.S. I neste innlegg kan jeg endelig love ekte hagestoff igjen!!!







          Strikket bolero med ribærmer        

 Foto: Sandnes Garn

BOLERO MED RIBÆRMER
Str: XS (S) M (L) XL (XXL).
Overvidde (arb): 83 (87) 91 (95) 99 (103) cm.
Længde: 30 (32) 34 (36) 38 (38) cm.
Materialer: ”duo” (55% bomuld/45% uld/50 g = 90 meter): 250 (250) 300 (350) 400 (450) g brun nr. 3381. 1 knap. Rundp nr. 3½ og 4.

Bestil Duo Her

Strikkefasthed: 20 m = 10 cm på p nr. 4.
Se forkortelser og brugertips her.

Ryg + forstk: Slå 159 (167) 175 (183) 191 (199) m op på rundp 3½. Strik frem og tilb i rib, 1. p sådan: 1 vr, ✩1 r, 1 vr✩, gtg ✩-✩ p ud (1. p = vr-side). På 4. p laves knaphul på højre side sådan: 1 vr, 1 r, luk 2 m, strik videre i rib, som m viser. Slå 2 nye m op over de aflukkede m på næste p. Skift til rundp 4 efter 7. p rib og sæt mrk i begge ”sidesømme” med 38 (40) 42 (44) 46 (48) m til hvert forstk og 83 (87) 91 (95) 99 (103) m til ryg. Strik herefter glat. Luk 6 m i begge sider i beg af de første 2 p glat. Tag derefter 1 m ind til hals i begge sider (inden for 1 kantm) på hver 4. p i alt 4 (5) 6 (6) 7 (8) gange. (Indt højre side: Tag 1 m løst af, strik 1 r og træk den løse m over. Indt i venstre side: 2 r sm). Strik til arb måler 10 (11) 12 (13) 13 (14) cm, luk så 2 m til ærmegab over begge sidesømme (med 1 m på hver side af mrk). Strik hver del færdig for sig.

Ryg: Strik lige op i glat over ryggens m, til arb måler 28 (30) 32 (34) 36 (36) cm, luk så de midterste 23 (25) 27 (27) 29 (31) m til nakke. Strik hver side færdig for sig og luk 1 m 2 gange i nakkens side (gælder alle str). Strik til arb måler 30 (32) 34 (36) 38 (38) cm. Luk 27 (28) 29 (31) 32 (33) til skulder. Strik modsatte side af nakken på samme måde, men spejlvendt.

Venstre forstk: Forts lige op i glat til arb måler 30 (32) 34 (36) 38 (38) cm. Luk 27 (28) 29 (31) 32 (33) m til skulder.

Højre forstk: Som venstre, men spejlvendt.

Montering:
Sy skuldersømme.

Ærme: Strik 79 (83) 87 (91) 95 (95) m langs ærmegab på rundp 4. Strik frem og tilb i rib (1. p = vr-siden): ✩1 vr, 1 r✩. Gtg ✩-✩, slut med 1 vr. Forts i rib og tag samtidig 1 m ind i begge sider på hver 2. p, til der er 47 (51) 53 (57) 59 (61) m tilb. Luk af i rib.

Hals- og forkant: Strik m op langs forkanter og nakke med p 3½ sådan: Tag 1 m op i hver p langs de skrå og lodrette sider, men spring hver 4. p over. Tag 1 m op i hver m i nakken. M-antallet må være deleligt med 2 + 1 m. 1. p (= vr-siden): 1 kantm, ✩1 vr, 1 r✩, gtg ✩-✩ p ud, slut med 1 vr, 1 kantm. Strik rib til kanten er ca. 2 cm bred. Luk af i rib fra r-siden. Sy kantens korte ender fast til de aflukkede 6 m i begge sider.
Sy ærmesømme og sy knappen i.

Strikkeopskrift: Brit Frafjord Ørstavik

 


          Gratis risengrød og juleparade        
Hvilken nisse ville sige nej til gratis risengrød? Ingen. Kom torsdag den 27. november og se byens juletræ blive tændt og spis en portion grød. Du kan også se den lysende by og lave en isskulptur.
          Coffee cake!        
Last night I made a coffee cake. I LOVE coffee cake. My grandmother used to make a coffee cake she called "Merk's." I have no idea who or what Merk's was, but the coffee cake was a sour cream batter with nuts and brown sugar layered between the batter. Never failed to get me up in the morning when I smelled it out of the oven.

So, following that memory, when I saw Shutterbean's post on her mothers traditional coffee cake, I needed to make it. I went out and bought sour cream specifically for the purpose. Of course, seeing as it is only me and the boy in our house, there was no way I needed 12-16 servings sitting around taunting me while I work from home. Plus, I don't have a bundt pan. So I halved the recipe and improvised:

It's a smaller pan - I believe it's the 7-8" range and I stuck a greased metal prep cup in the middle. I should have weighted it because as the cake rose, it pushed the cup out with it. So the hole doesn't go all the way though.....it's just an indent. No worries though! It still worked! It was also about 10 pm, so rather than trying to document something that would have dingy images, I just instagrammed it. (Yep. That's a word).

And I had a bit left over batter, (and I knew that waiting 20 minutes for the cake to cool wasn't going to fly with our impatience for sweets) I made a tiny one for the boy and I to share:

I made a bit of the maple glaze to go over it, but really, it's sweet and moist enough without it. And of course, we had some leftover for our breakfast this morning.....


Though, right now we are attempting to finish the champagne with Mimosa's. Everyone knows you can't keep champagne, right?! Hehe. Happy Sunday!!
          INSPECTOR DE SOLDADURA NDT I        
Bombardier - Sahagún, Córdoba - INSPECTOR DE SOLDADURA NDT I-TAME-MXSA01267738 Description Due to the location of this position the description is only available in Spanish INSPECTOR DE SOLDADURA NDT I NÚMERO DE REQUISICIÓN: TAME-MXSA01267738 DESCRIPCIÓN En Bombardier, nuestros empleados trabajan ju...
          INSPECTOR DE SOLDADURA NDT I        
Bombardier - Sahagún, Córdoba - INSPECTOR DE SOLDADURA NDT I-TAME-MXSA01267738 Descripción INSPECTOR DE SOLDADURA NDT I NÚMERO DE REQUISICIÓN: TAME-MXSA01267738 Descripción En Bombardier, nuestros empleados trabajan juntos para desarrollar la movilidad en todo el mundo - una buena idea a la vez. Si ti...
          JHV 2011 Parlament 1857 Krefeld e.V.        

JHV 2011 Parlament 1857 Krefeld e.V.

http://www.karnevalistenforum.de/news/gesp.jpg Sehr harmonisch verlief die diesjährige JHV der Gesellschaft Parlament am 01.06.2011. Präsident Jürgen Fischer (Profos) verlas den Jahresbericht und konnte auf ein sehr erfolgreiches Jahr zurückblicken. Nicht nur die große Sitzung im Stadtwaldhaus war ein großer Erfolg, auch die beiden Seniorensitzungen und die Sitzung in der Pfarre St.Anna waren bestens besucht. Neu im Jahresverlauf der Gesellschaft war das Sommerfest im September 2010, viele befreundete Gesellschaften aus Krefeld, Aachen und Köln waren zu Gast bei dieser Veranstaltung. Ebenfalls neu im Jahresablauf war ein gemeinsamer Wochenendausflug in die Kaiserstadt zu unseren Freunden des Oecher Storms, zwei Tage verweilten die Parlamentarier in Aachen.

Auch der Kassenbericht, vorgetragen von der Schatzmeisterin Heike Hoffmann, wurde durchweg positiv aufgenommen und so beantragten auch die Kassenprüfer die Entlastung der Schatzmeisterin, bzw. des gesamten Vorstandes.
Gewählt wurde in diesem Jahr nur ein Beisitzer, hier wurde einstimmig Uwe Arndt (uwe64) wiedergewählt. Bei den Kassenprüfern stellte sich aus gesundheitlichen Gründen Bernhard Böhm nicht mehr zur Wahl, neu gewählt wurde als Kassenprüfer Timo Michels.

Präsident Jürgen Fischer und Geschäftsführerin Silvia Simons (Hupfdohle) präsentierten die Jahresplanung für die Session 2012. Am 11.02.2012 findet wieder die große Sitzung im Stadtwaldhaus mit vielen Programmpunkten statt. Natürlich bleiben die Parlamentarier auch ihrem sozialen Engagement treu, sowohl die beiden Seniorensitzungen sind wieder Bestandteil im Kalender der Gesellschaft, genauso ist die Sitzung in der Pfarre St. Anna am Karnevalssamstag erneut geplant.


          JHV Gesellschaft Parlament        

JHV Gesellschaft Parlament

http://www.karnevalistenforum.de/news/logo_gespa.jpg Krefeld- 20.05.2009, Schwemme

Die Jahreshauptversammlung der Ges. Parlament verlief ruhig und ohne Probleme. Die Gesellschaft konnte auf eine gelungene Session zurückblicken. Die Entscheidung, mit dem Stadtwaldhaus einen größeren Saal zu nutzen, hatte im Vorfeld sicherlich einige Kopfschmerzen bereitet, die Entscheidung erwies sich aber als goldrichtig. Erfreulich, das der Kartenverkauf für die Sitzung 2010 schon zum jetzigen Zeitpunkt sehr gut anläuft.

Aus beruflichen Gründen tratt als Schatzmeister Enrico Rauer zurück, altersbedingt verließ auch Beisitzerin Katharina Buskens den Vorstand. Beide wurde mit einem herzlichen Dankeschön für ihre geleistete Arbeit aus dem Vorstand verabschiedet. Neugewählt wurde Uwe Arndt (Beisitzer) und Heike Hoffmann (Kassenwartin). Die übrigen Vorstandspositionen blieben unverändert.

Offiziell wurde vom Vorstand bekanntgegeben, dass im Jahr 2010 wieder ein neuer Ehrenrat ernannt wird. Diese seltene Auszeichnung wird dem Kommandeur der Prinzengarde Henk Kox zuteil. „Henk ist ein Mann, der Karneval nicht spielt, Henk ist ein Mann, der den Karneval lebt“, so begründete Präsident Jürgen Fischer die Entscheidung des Vorstandes.

Kontakt: Jürgen Fischer ( Profos )


          UCP finance critic rents out subsidized apartment        
Derek Fildebrandt is shown in Strathmore, Alta., Monday, Jan.26, 2015. Fildebrandt, the finance critic for Alberta's new United Conservative Party, says there is nothing wrong with using his taxpayer-funded housing allowance to make money. THE CANADIAN PRESS/Bill Graveland

Alberta UCP finance critic says nothing wrong with renting subsidized apartment


          UFC champion Cody Garbrandt says his fight date with T.J. Dillashaw is Nov. 4        

The UFC has yet to make it official, but after an extended layoff due to injury, unbeaten bantamweight champion Cody Garbrandt couldn’t wait.

On social media, Garbrandt posted he’ll make his first title defense Nov. 4 in the likely UFC 217 co-main event versus former champion T.J. Dillashaw at New...


          KF-Trainerblog #1        
Mit unserem Adventskalender haben wir uns erstmal etwas mehr von unserem Kernthema der Spielanalyse abgewandt und sind mit der Präsentation von Trainingsübungen mehr in die Praxis gegangen. Das Feedback dazu war insgesamt sehr positiv und... Continue reading
          Apple Worldwide Developers Conference (WWDC) vindt weer plaats in San Jose tussen 5 en 9 juni 2017        
none
          Apple vindt de draadloze koptelefoon opnieuw uit met AirPods        
none
          Apple vindt studieboeken opnieuw uit met iBooks 2 voor iPad        
none
          Blæst tilbage pÃ¥ arbejde....        
Det blev en blæsende afslutning på vores ferie og det er som om det slet ingen ende vil tage. Jeg syntes efterhånden vi fortjener noget stille og smukt august vejr. De fleste af billederne er taget i weekenden, da det ikke er let at fastholde nogen motiver idag.

Endelig er den smukke Carl Nielsen sprunget ud, med sine kæmpe store blomster.



De er så fine sammen med pileurt Black Field og hortensia limelight.



Enkelte blomster tilbage i Giardina.



New Dawn er forlængst klatret ud af sit stativ, og skøjter nu rundt i vinden.



Vi tager da lige et enkelt billede mere af Carl.



Rosenholm får også nogle gevaldige rusketure.




Jeg er helt betaget af denne smukke lathyrus Nimbus.



Igår fik jeg plukket den første store buket lathyrus ind til stuen, det er da luksus.





Tre mørke buddeleja Black Night på rad og række, dækker godt af imod naboen, lige efter planen.



På bagsiden af volden får de hjælp fra en lysere udgave.



Al den megen regn og blæst, har resulteret i at de tunge blomster hoveder i den gamle hortensia er tynget helt ned.



På afstand er det næsten lettere at se hvor stor den er.




Jeg havde da helt glemt denne påskeklokke.



Der er ikke mange blomster i det hvid/gule bed for øjeblikket. Der skal vist suppleres med lidt floks og andet som blomstrer i sensommeren.



Der er dog lidt i blomst, havens eneste solhat i år er sprunget ud.




Denne gamle hortensia som blev klippet helt ned og flyttet for et par år siden står også med blomster.



Desværre nÃ¥ede lobelia Haspen Purple ikke, at springe ud inden ferien var over. Det er den sÃ¥ nu, men helt umulig at indfange i blæsten.



Hestemynte Blaustrumpf.


 Tunge mørke skyer farer afsted forfulgt af en kraftig blæst som kaster nogle ret hidsige stød og smÃ¥ regnbyger af sig.
Er det ikke snart på tide vi danser en sommervals og får sat gang i noget smukt stille og roligt sensommer vejr.

Mange blæsende hilsner herfra :)
          Søndagshaven...        
 Den eneste have jeg fik besøgt denne weekend, var min egen lille skønne plet.  Heldigvis har vejret været nogenlunde ok, sÃ¥ det har været en fornøjelse at arbejde i haven og ikke mindst nyde alt det der blomster og forskønner haven lige nu.

Dagen igennem har der været travlhed i den rosa stjerneskærm.



 De første blomster i Jackmanii purpurea gruppe 3 er sprunget ud.



Den virker dog lidt forvirret og har lavet de fineste kronblade med grønne aftegninger.





De første blomster i Blue Angel er også sprunget ud.



Den er dog ikke nær så kraftig som den plejer og her er der også visne skud og grene. En del af mine klematis har det svært i år, at gruppe 2 visner ned kan jo ske, men jeg har da aldrig oplevet gruppe 3 lave samme nummer. Justa som også er en gruppe 3 er visnet helt ned



 For første gang har jeg selvsÃ¥et lathyrus. Den har fundet et godt klatrestativ i kæmpeverbena som ogsÃ¥ er selvsÃ¥et.



Den smukke Chopin.



Er slet ikke til at stå for og den passer perfekt ind i bedet.



Navnløs Austin i samme bed.



Tror det er Clarie Austin, men har du et bud ?????



Nyslået græsplæne.



New Dawn lidt ordinær men helt uimodståelig.



Heldigvis er der godt gang i Hagley, der som sædvanligt har en fest, på det lave stakit bag det lyserøde bed.



Her har jeg også fjernet en del visne skud, men heldigvis er planten så grovillig at det ikke ses.



Det varer ikke længe inden de store hosta begynder at blomstre.



Knopperne viser sig meget forskelligt, nogle på lange aks og andre som små tætte blomsterstande.


Jeg er helt pjattet med den lille fine Mouse Ear.



Twice in a blue Moon i forfald og knop.



 Apropos mÃ¥ne, sÃ¥ var jeg ude og tage dette skønne, men dog lidt uskarpe billede i nat. Jeg er en slem natteravn nÃ¥r jeg har fri, men fik mig dog rodet i seng, da jeg var færdig med at nyde det smukke mÃ¥neskin.


En stor del af dagen er gået med at klippe og trimme samt lede efter dræbersnegle på de forskellige gemmesteder jeg ved de har i haven. Men hvor er de henne, efter grundig eftersøgning fandt jeg kun et enkelt halvslapt eksemplar. Manden min er igang med at lave ny kompost og fandt ikke en eneste, der plejer der ellers altid at være gevinst......men for min skyld må de gerne blive væk for altid. Det er rart at planterne for en gangs skyld ikke bliver spist og kan få lov at udvikle sig i fred.

Mange søndags hilsner herfra :)
          iTunes Music Store rondt kaap van een half miljard downloads        
none
          Ophold i regnen og mÃ¥ske danmarks korteste..        
Lad os starte med det der sikkert er Danmarks korteste billedserie fra Haven i Hune. Efter besøget pÃ¥ Samsø, fortsatte vi vores ferietur til det nordjyske - nærmere Rødhus. Det blev til et par hyggelige dage i sommerhus med svigerfamilien. 
Vi havde planlagt at besøge haven i Hune, hvilket jeg var meget spændt på. Vi har ikke besøgt haven siden Anne Just levede, så jeg var meget spændt på om Annes ånd stadig var til stede i haven. Det var den heldigvis og gensynet var helt fantastisk. Desværre havde jeg ikke fået tjekket batteritilstanden på kameraet inden afgang til haven, så det blev ikke til mange billeder, inden kameraet gik dødt :(
.

Sikke et blikfang, Kleopatras nål var ikke let at komme uden om.




Fantastisk rosentårn.



Alium og hosta, den kombination må jeg huske.



22 danske pottemagere udstiller i haven og overalt mødte man fint lertøj.






Frodig vildskab.



Her selvsår den hvide haveklinte sig også.




Aftenbillede fra Rødhus strand hvor bølgerne var faldet til ro.



 Vi kørte hjemover med regnen i hælene, sÃ¥ det blev kun til et hurtigt kig pÃ¥ terrassen da vi var hjemme. Selvom jeg havde vandet krukkerne godt igennem inden afgang, havde den hÃ¥rde blæst taget pynten af en del planter. Heldigvis kunne de reddes af vandkanden og den efterfølgende regn.



Til Lisbeth - blomsterne i de kinesiske forglemmigej bliver åbenbart mere lyserøde end lilla.



Minerva så godt nok sølle ud, men den har heldigvis rettet sig.



Chopin med stor knop.




New Dawn er også sprunget ud.





Valmuerne kommer stadig med nye blomster.



 Sahra Bernhardt har fundet støtte pÃ¥ en digitalis.



Navnløs Austin rose, tror det er Claire Austin.



Den første næsten helt udsprungne blomst i mine såede chokolade blomster. Den dufter helt rigtigt, men er mere mørk i farven og større i blomsten, så den er fuldt godkendt.

 

Gul katteurt er sprunget ud.



Giardina har bestemt ikke brudt sig om regnen.



Heldigvis er der masser af nye knopper på vej.



 Store knopper og de første blomster i floks. 



Efter Linda´s indlæg om impulskøb, måtte jeg lige tjekke under terrassen. Jo ganske vist, der stod en forsømt rosa løvehale købt i foråret. Nu er den ihvertfald kommet frem i lyset.



Twice in a blue Moon er en fryd for øjne og næse.



Karen Blixen med en enkelt knop.



De første blomster i Rozanne er sprunget ud.



Indtil videre har min lille regnmåler indfanget 30 mm.


Endnu et indlæg med rigtig mange billeder, men det må man gerne når det regner i ferien :)

Mange gråvejrshilsner herfra :)
          Hbh Garden        
Stik mod trenden sidste weekend, satte jeg ikke kursen mod Cph-garden. Jeg satte derimod kursen mod Hbh-garden, Høneballehaven på Samsø. Allerede sidste år, lavede jeg en aftale med Lisbeth om at komme igen og se haven mens roserne stod i fuld flor. Vejrudsigten blev fulgt nøje i dagene op til besøget og heldigvis holdt det tørvejr men blæsten slap vi ikke for.



Efter en hjertelig velkomst, faldt Bent og manden min hurtigt i snak, så vi piger kunne komme på havevandring.



Lisbeth førte an og vi lagde ud med at gå hendes morgenrunde tur. Billederne kommer i blandet rækkefølge, så læn dig tilbage på denne regnfulde og blæsende dag og nyd stemningsbillederne fra turen rundt i den helt fantastiske høneballehave, der er gennemsyret af ægte blomsterglæde og passion.





































Jeg håber du nød turen rundt i haven, det gjorde jeg ihvertfald da Lisbeth og Bent er så gæstfri og hyggelige at besøge. Vi blev også budt på den kendte Høneballe lagkage, som jeg desværre ikke fik taget noget billede af. Det blev en superhyggelig eftermiddag, hvor solen heldigvis kiggede frem en stor del af tiden. Det var en stor oplevelse at se alle de skønne roser live, og hold da op hvor har hun mange forskellige. Hvis du endnu ikke har besøgt Høneballehaven, bør du give dig selv den oplevelse :).

Mange regnvejshilsner herfra :)
          Ferie...        

Første feriedag og der blev taget rigtigt mange billeder i haven idag. Jeg kan jo ligeså godt starte med at varme op, for jeg tror der venter mange fantastiske motiver forude de kommende dage.

Den krybende timian er i blomst og invaderet af lykkelige humler i konstant vigør.



Hebe og timian i skøn forening.



Sikke en pels.



Odyssey er ikke let at komme udenom.



Manden har bukket rionet som er sat langs hele hegnet på brændepladsen. Vi håber det kan holde stokroser digitalis løvemund og andet oprejst, som ellers gerne vil vælte rundt på dette stykke.



Jeg syntes det tegner rigtigt godt, der hvor planterne er vokset igennem.





Den skønne Sarah Bernhardt ville nok ha ønsket, den havde haft endnu bedre støtte. Torsdag aften blev vi  ramt af en kæmpe spand nedbør pÃ¥ megen kort tid, det kunne den bestemt ikke li. 



 Den er nu meget charmerende set fra nakken. 



Med lidt hjælp skal vi da også lige ha den fra rette vinkel.



 Hvide alium er næsten ufo formede lige nu.



 Idag fik jeg endelig rÃ¥det bod pÃ¥ min dÃ¥rlige samvittighed. De sidste frøplanter og stauder der har stÃ¥et alt alt for længe, kom i jorden. De sidste bliver dog først plantet nÃ¥r tjørne hækken bag bedet de skal stÃ¥ i er klippet.



Det ikke kan anbefales at lade lathyrus blive så store inden de plantes, heldigvis stod de i plugs.



Godt med gang i farverne.



 Lodden løvefod kunne ikke li den hÃ¥rde regn.



Giardina.



 Ikke en eneste af mine ellers trofaste solhatte i dette bed kommer i Ã¥r.....øv. 



I drivhuset stod de dværglupiner jeg såede i foråret og ventede. De er vild flotte i farven, ikke rigtigt pink og ikke rigtigt koral, sådan lidt imellem.





Nu er de plantet og må gøre det ud for solhatte i år.



Uhh den første knop i mine chokoladefrøblomster er lige ved at springe ud. Nu ser farven også helt rigtig ud.



Hvid have klinte såede jeg for år tilbage og lige siden har jeg forsøgt at udrydde den. Den pibler frem overalt, men er heldigvis let at fjerne de steder det tager overhånd. Den er vist kommet for at blive.



Regnen stoppede festen for Maxima.



Nyklippede inderhække og plæne.



Minerva er altså for lækker.



Det kan ikke vare længe inden de kinesiske forglemmigej springer ud. Det er frøplanter og skulle gerne få lilla blomster.




Minerva kan godt trække et billede til.



Det er helt fuldt forståeligt, hvis du næsten er faldet i søvn under denne billedstorm :)

Nu venter en enkelt ferieuge forude og i morgen vil jeg tage på have eventyr.

Mange glade feriehilsner herfra :)


          Sommer og sol.....        
Sikke en solrig og helt fantastisk søndag. Allerede fra morgenstunden rundende vi 20 grader og temperaturen har kun været stigende siden da. Lidt fik jeg da lavet først på dagen, men må indrømme at det meste af dagen er gået med hygge og dase og bare nyde nuet :).

Twice in a blue Moon er sprunget ud. Jeg er helt pjattet med deres skønne farve og helt fortryllende duft. Det er heldigt for jeg har 3 af dem :)



De er nabo til Odyssey og passer perfekt sammen.




Jacques Cartier i aftes.



Lige nu.



Jeg venter spændt på at Minerva, en ny rose jeg købte i foråret, springer ud.



Den er fyldt med knopper og trives godt i den store spand på terrassen.


Charlie´s White er umulig at komme udenom i disse dage.



Den gør sig rigtigt godt sammen med lupiner og rosen knopper.



 Jakobsstige har fÃ¥et selskab af violfrøstjerne delavayi album og hvide alium.



Jasminen står stadig i fuld flor.



Her er endnu en, den står i bunden af haven bag drivhuset.



I bedet under hersker der totalt frodighed og kaos i øjeblikket, men hvor er det skønt.



Det kan man da kun blive glad af at kigge på.



Til sidst til noget helt andet og afkølende. Vores datter er hjemme på weekend, efter hun næsten lige er kommet hjem fra 3 ugers hårdt filmarbejde i Grønland. Heldigvis blev der tid til en sejltur, hvor de var så heldige at se pukkelhvaler, som jeg lige ville dele med jer her i varmen :)



Jeg håber i nyder det gode vejr og passer godt på jer selv i varmen :)

Mange varme søndagshilsner herfra :)
          Dagens nyheder...        
Der sker så meget i haven for øjeblikket. Næsten dagligt springer nye blomster ud og jeg glædes over de herlige gensyn og nye bekendskaber, som fryder alle mine blomstersanser til bristepunktet.

Blandt de pæoner jeg har, er Charlie´s White nok min absolute favorit.



Hagley valgte også at springe ud idag.



Festiva maxima er en genudsendelse, men svær at komme udenom.



Disse navnløse pæoner hører vist til morgendagens nyheder.



Odyssey blev Ã¥rets første rose, udvikling fra i formiddags til i eftermiddag. 



Vandbaljen er på plads, og planterne kom i jorden.



Den fine geranium silverwood er ny i bedet.




Nå glaskuglerne kunne vist godt ha brugt lidt rengøring.



To nye småbladet hosta kom også på plads.






Jeg slutter med den smukke Charlie´s White.



Selvom dagen startede lidt gråt og køligt, blev det en super skøn dag med sol og temperaturer over 20 grader, så alt i alt en fin friag med masser af gode nyheder.

Mange sommer hilsner herfra :)
          Sol efter regn.....        
Skønt med en varm og solrig lørdag ovenpÃ¥ de herlige opfriskende dage med masser af regnvejr. Efter arbejde var jeg hurtig til at komme i haven, det er jo flere dage siden jeg sidst har været pÃ¥ havevandring. 

Jeg startede med at gå i drivhuset, for at tjekke om der var noget der trængte til vand. Jeg blev mødt at det flotteste røde jordbær som forøvrigt smagte helt fantastisk. Vi har en stor zink altankasse fyldt med jordbær planter i drivhuset og nyder de få, men helt perfekte jordbær vi får.



Det hvid/gule drÃ¥bebed begynder atter at vÃ¥gne op, efter en pause ovenpÃ¥ løgvæksterne. 



Hvid jakobsstige er så fin og smuk, frøsår sig flittigt og er heldigvis lette at rykke op når de bliver for mange.



Dagene med regn har været hård ved de fine iris.



Det kan ikke vare mange dage inden de første pæoner stÃ¥r i fuld flor. 



 Smuk blÃ¥ storkenæb med mørkt løv.



En høneballe skønhed, jeg glæder mig til den smukke valmue springer ud. Desværre kommer der ikke så mange i år, da bedet fik en kraftig gennemgravning i forsøg på at komme skvalderkål til livs. Nå... men skvalderkålen er vendt tilbage, så jeg håber også at valmuerne vender tilbage og bare er forsinkede.



Engleske græsser i volden. Selvom vi forsøgte at bekæmpe myretuen midt i panterne sidste år, kan jeg se at de atter har gang i byggeriet.




 Det summer og hele haven er fyldt med liv. Jeg opdagede disse baby edderkopper i hornviolene. De summede dog ikke :)



De er da næsten helt nuttet. 



Manden min har desværre nedlagt veto, mod drømmen om en lille terrasse lavet af store træskiver. JA ja han har jo ret, det er et arbejdsområde hvor der hugges og kløves, og ikke et hygge dase hjørne :)



Afgrøderne i højbedene har virkelig haft godt af regnen.



Det lille skyggebed under jasminen .



Kan ikke lige huske navnet på denne fine lille sag.


























SÃ¥dan ser det ud over bedet.





Lodden løvefod var næsten selvlysende i den stærke eftermiddags sol.



 Det blev nogle gode timer i haven, hvor en del ukrudt mÃ¥tte lade livet, nu hvor det er til at arbejde i jorden igen. Der var desværre ikke helt sÃ¥ meget nyt der var sprunget ud, som jeg havde hÃ¥bet pÃ¥, men det varer ikke længe inden de første roser springer ud :).

Jeg fik tømt regnmåleren efter gårsdagens regn der gav 28 mm, så ialt har vi fået 70 mm de sidste dage. Så nu kan vi vist godt klare os et stykke tid igen.

Mange sommerhilsner herfra :)
          Sceneskift......        
De lune temperaturer og mange solskinstimer den sidste ugestid, har virkelig sat gang i en helt ny akt og det helt store sceneskift. De smukke tulipaner som vi har nydt rigtigt længe, har takket af og givet pladsen videre til nye aktører. Billederne er taget i løbet af den sidste uge og kommer i en skøn blanding, både med langt og nyklippet græs.

Træpæon med morgendug.



Det første billede er allerede forældet, sådan så den ud idag.



Prærielilje Camassia i fuld flor. Der er dog kun kommet to blÃ¥ i Ã¥r.




SÃ¥ er det allium tid.




Jakobsstige.



Lupin noble maiden med stor knop.



I efteråret brokkede jeg mig over mine iris, der ikke havde blomstret i flere år. Det råder de bod på nu hvor der er flere blomsterstængler med knopper på vej.




Jeg kan ikke huske hvilken farve de har, men det tegner da meget godt.



Den lille magnolie blomstrer helt vildt i år.



Det gør det jo ikke lettere at grave den op, men der venter jo en skøn erstatning i kulissen som gerne vil i jorden.





Der er jo den skønne Styrax japonica / Japansk Sneklokke der skulle overtage pladsen.




Nu står den så i bedet, overgået i højde af både stormhat og pæon. Men pyt... jeg syntes den passer perfekt til dråbebedet, der lige nu tager en blomster slapper og står næsten helt grønt. Jeg skal vist lige ha rettet dens støtte pind til lodret.




Der er dog lidt småtterier i blomst, cosmos og fjeldarve.




Den lille magnolie er foreløbig endt i en stor zinkbalje og har indtilvidere klaret opgravningen fint.



Dagligt springer nye akelejer ud.







I det bagerste æbletræ ca midt i billedet, blomstrer klematis Monatana Rubens. Nu har den nÃ¥et toppen og til næste Ã¥r begynder den forhÃ¥bentlig at vælte ud over træet og blive mere synlig.


Den er bestemt ikke let at tage billeder af, nu hvor den gemmer sig blandt æbleblomster og blade.





Bag vandposten klatrer miss bateman i et stativ af rionet. Det er måske ikke så let at se i alt det grønne, men den er fyldt med masser af skønne knopper.




De første blomster er sprunget ud.




Hagley Hybrid har en fest på stakittet i tøsebedet, og skyder lange fine skud lige op i luften.



Og hvor er jeg glad for alle de smukke klematis der trives. Dette sørgelige syn mødte mig i gÃ¥r da jeg kom fra arbejde. Nøje har jeg fulgt og vogtet over Duchess of Edinburgh, som bar knopper og skulle blomstre for første gang. I første omgang hÃ¥bede jeg at vand kunne udføre mirakler, men jeg mÃ¥ jo nok se i øjnene at det er visnesyge der har slÃ¥et til....øv altsÃ¥. Heldigvis ser dens lille makker uden knopper til at trives endnu.


Trekantsbedet med dansende allium.



Det plejer at være fra denne side jeg tager billeder.



 Den yndige porcelænsblomst væver sig rundt i bedet.



Til sidst noget helt andet, nemlig lidt sommerfugle erotik. Det var fascinerende at se dem flyve fortumlet rundt, mens de var hægtet sammen. Det er åbenbart en langsommelig proces og de var totalt ligeglade med at blive taget på fersk gerning :)




Det blev et langt indlæg, med lidt af det der blomstrer i haven lige nu. Jeg elsker denne tid, hvor hver dag byder på skattejagt efter nye juveler.


Mange solskins hilsner herfra :)


          Terrassen og lidt andet.....        
Søndag eftermiddag blev det endelig tid til at plante lidt sommer stemning, i de seks meter altankasser vi har på terrassen. Farvevalget blev næsten det samme som sidste år, for jeg er helt pjattet med denne farvekombination, især når de væver sig imellem hinanden.



Jeg plejer at så en god del til kasserne selv. I år dog uden den helt store succes, for det har lange udsigter inden de er klar. Så heldigvis var min hr fader og jeg i onsdags på vores årlige udflugt, til et gartneri med salg af sommerblomster. I år gik turen til Lundager gartneri ved Vildbjerg og der var nok af drivhuse og sommerblomster til rimelige priser at vælge mellem. Et stort drivhus var udelukkende fyldt med spændende krydderurter, men jeg har desværre ingen billeder derfra.

Det ser måske lidt voldsomt ud med alle de petunia, men der er kun seks planter.






Det er ikke så let at indfange de seks meter, men her er næsten det hele med.



Flere steder har klatrehortensia næsten overtaget kasserne, men med lidt snilde fik jeg planterne i jorden, Når klatrehortensiaen engang er afblomstret, klipper jeg dem tilbage, så der bliver plads til sommerblomsterne.. Sølv cineraria er genbrug fra sidste år, de er klippet godt tilbage, så de ikke går i blomst med det samme.




Jeg tabte mit hjerte totalt til denne skønne lille sag.  Styrax japonica / Japansk Sneklokke  den er da helt uimodstÃ¥elig med de smukke knopper og blomster dansende under grenene. Jeg fandt en hvor toppen ikke var taget, sÃ¥ jeg med tiden kan stamme den op. Dens opgave lyder sÃ¥, at vokse et par meter i Ã¥r, men desværre vokser den nok ikke sÃ¥ hurtigt. Tænk den kostede kun 40 kroner :)





 Jeg ved lige hvor den skal stÃ¥..... nemlig i det hvid gule drÃ¥bebed. Det bliver sÃ¥ pÃ¥ bekostning af den lille rosa magnolie.... magnolien blev plantet inden bedet blev lavet og trænger nu til at komme videre.



Hængebegonia har jeg ikke tidligere haft som sommerblomst. Det er normalt ikke en blomst der siger mig noget, men denne fine summer wings kunne jeg ikke stå for.



Ja den ser jo ikke ud af meget lige nu, men jeg så nogle kæmpe store og flotte eksemplarer i gartneriet, så den kan bare komme igang med at gro i en fart :).



Til sidst et par skønne farvekombinationer der matcher helt perfekt.





Nu står den på regn de kommende dage, men så kommer varmen og haven vil nok endnu engang nærmest eksplodere af nye og endnu smukkere blomster......nøj hvor er vi heldige lige nu, hvor vi står midt i foråret med al dens skønhed.

Mange mandags hilsner herfra ;)
          Blandet maj stemning / Смешанное настроение мая.....        
Ja.... med alle de russere, der har kastet deres kærlighed på min og mange andres haveblogge i øjeblikket, overvejede jeg et kort øjeblik, at lave hele indlægget på russisk :)

Nå spøg til side... de russiske spam maskiner er egentlig nok ikke spor interesseret i, at den første akeleje er sprunget ud.



Da det er den første kommer, der lige et enkelt billede mere.



Flere af vores æbletræer er begyndt at blomstre. En med helt lyse knopper.



En anden med sart rosa.



Den der råber højest er det lille paradistræ med pink knopper.



Min store gamle Festiva Maxima pæon, står som sædvanligt med masser af knopper.



Træpæonen står også fint, men her er kun to knopper. Det er en fordobling i forhold til sidste år, og nu håber jeg den fortsætter med at fordoble de kommende år.




Den sidste af mine nye klematis står stadig i drivhuset. Green passion lever virkelig op til sit navn, den første blomst er sprunget ud og går næsten helt i et med bladene. Jeg havde ikke troet at blomsten blev så grøn, men det er da også lidt sejt med skjulte blomster :). Den skulle komme med en efterblomstring sidst på sommeren, hvor blomsterne bliver mere hvide.









Rosa klokkescilla begynder så småt at springe ud.



Den yndige porcelæns ærenpris med fine knopper.



 Tulipanerne stÃ¥r stadig fint.




Det kan ikke vare mange dage, inden de får selskab af disse bristefærdige allium.








Først på ugen var vi så heldige at få 17 mm meget tiltrængt regn. I går blev en god del af de største frøplanter befriet fra deres små potter og plantet ud.



Jeg fik helt dårlig samvittighed da jeg så de klemte rødder.





Det hjalp gevaldigt, men der er stadig en del tilbage.



Jeg har sået løbende og nu kan resten af småplanterne nyde lyset uden at stå i skygge af de store.



Frøplanter af chokolade cosmos står stadig i drivhuset. Jeg har lige knebet dem igen, for at få nogle godt forgrenede planter.



Tulipanernes dronning den tidlige purrisima takker af for denne sæson.



De forstår at ældes med ynde og er smukke selv lige inden tæppefald.



Til gengæld er der fuld knald på disse liljeblomstrende midt i eftermiddags solen.



De står i retro bedet der er holdt i orange/brune farver. Dog krydret en del blå scilla og en enkelt pink tulipan.



Show aurikler med fine blomster.




De står bag bænken på damernes plads.



Den lille magnolie har fået selskab af en narcis.



Nå.... det blev et langt indlæg med masser maj stemning fra de sidste dage med sol og skyet vejr. De sidste timer har det øset ned, mens torden rumler i det fjerne, jeg håber ikke mine småplanter bliver slået helt omkuld.

Mange regnvejrs hilsner herfra :)


          Varmen varede kort...        
Ja idag er temperaturen atter tilbage i den vante gænge. Dagen startede dog fint og solrigt, inden en kølig havgus lagde sit kolde skydække over os. 

 De første æbleblomster indfanget mens himlen stadig var blÃ¥.



Brugte lidt af dagen på at skabe lidt sommerstemning på terrassen, det kommer vist til at foregå i små bidder.



Den fine skabiosa sætter stadig nye blomster.



Den yndige Androsace septentrionalis subaru eller fjeldarve, svæver så fint over sommerblomsterne. Den har jeg ikke haft tidligere og jeg er rigtigt spændt på at skulle følge den.



De små fine blomster er bestemt ikke let at få i focus, men her lykkes det.



Nogle af de blomster, som måske ikke får helt så megen opmærksomhed som de fortjener, er de forskellige stenbeds blomster. Tæt på er de jo superskønne.






Kobjælde er bedre til at gøre opmærksom på sig selv.



Flere af de Angelique tulipaner jeg satte i efteråret kommer med flere knopper på samme stilk.




Skønne og meget forskellige klematis knopper, Duchess of Edinburgh.



Miss Bateman.



Jeg er helt pjattet med den fine sweet love.



I drivhuset trænger de forskellige frøplanter efterhånden virkelig til at komme videre. Det skal regne her ondsag, så går alt efter planen kommer de i jorden næste weekend.





Altså helt pjattet.

 

De fyldte anemoner står i fuld flor.



Til sidst et lille forløb af kvarterets kæmpe bøgetræ, der virkelig har forvandlet sig de sidste dage.


 Nu venter en travl og sjov uge forude. Næste søndag er det jo morsdag og det er noget der giver travlhed i blomsterverden. Det er især sjovt, da det er den eneste gang i Ã¥rets løb at det hovedsaglig er mænd er handler :)

Mange søndagshilsner herfra :)


          Bergen White - For Women Only (1970)        

"Escribí un libro al que llamé La Otra Aventura porque reúne ensayos sobre literatura, sobre libros. Una aventura es la vida, la otra -al menos para mí- son los libros."

Adolfo Bioy Casares

"La Otra Aventura" (1969) es un libro bastante atípico, ya que recopila artículos que Bioy había publicado previamente. Si bien se trata de una obra menor tiene muchos momentos entretenidos, entre ellos "Ensayistas ingleses", el prólogo a la antología homónima de Clásicos Jackson. En ese capítulo Bioy recorre la obra de maestros de la talla de Bacon, Swift, Goldsmith, Coleridge, Wilde y Chesterton entre otros, aportando numerosos datos de color y evitando los lugares comunes. Al repasar la vida de Thomas De Quincey (1785 - 1859) Bioy hizo hincapié en una de las curiosas costumbres que tenía este escritor: De Quincey escondía papeles -notas de toda índole, reseñas, inclusive pequeños ensayos- en los cuartos que alquilaba para que los arrendadores y/o los futuros inquilinos obtengan beneficios de esos regalos. El consuelo que encuentro al escuchar "For Women Only" es imaginar que alguien, tal vez el mismo Bergen White, decidió ocultarlo con el único propósito de que un bendito día lo descubramos y nos regocijemos con su contenido. Su destino, de esa manera, adquiere un nuevo sentido.

El nombre de Bergen White está asociado con el sonido de Nashville, puntualmente a gente como Elvis Presley, Tony Joe White, Wanda Jackson, Glen Campbell, Dolly Parton, Duane Eddy y Kenny Rogers, con quienes colaboró en carácter de productor artístico y/o arreglador. Que nos resulte poco familiar tiene que ver con nuestro desconocimiento del country, ese género que hemos aprendido a respetar a pesar de que no dice nada sobre nosotros ni de nuestras vidas. Los datos biográficos que encontré señalan que White nació en Oklahoma en 1939 y que se mudó a Nashville a los catorce años. Ahí conoció a Bobby Russell y Buzz Cason con quienes grabó un simple que se editó bajo el nombre de The Todds. No tuvo ningún otro contacto con la música hasta que, dos años después de finalizar la universidad y mientras ejercía como profesor de matemáticas, fue convocado por Russell a unirse al staff de Hit Records, un sello dedicado a publicar covers de los hits del momento. Esta labor le sirvió a White para obtener una gran experiencia y, fundamentalmente, para conocer al productor Bill Justis quien le ofreció el puesto de vocalista en Ronny & The Daytonas, un grupo prefabricado que imitaba a The Beach Boys, en el que tocaban sus viejos amigos Russell y Cason; junto a la oportunidad de acompañarlo como ayudante en las sesiones de grabación. En 1967, al tiempo en que iba aprendiendo el oficio de productor, Bergen White publicó su primer simple como solista: "If It's Not Asking Too Much", una pequeña sinfonía pop que pasó inadvertida. Durante 1969, en medio de las giras con Ronny & The Daytonas, llegó el momento de grabar su álbum debut. A pesar de que fue concebido junto a los mejores músicos de Nashville -The Wrecking Crew- "For Women Only" es un disco de pop clásico, estéticamente cercano a las producciones de Brian Wilson y muy puntualmente a las de Phil Spector. La promesa de romanticismo que anuncia la portada se cumple a cada instante, en todos los detalles: las orquestaciones tienen un lugar preponderante pero mantienen una discreción que las alejan de todo barroquismo, la melodiosa voz de White transmite una dulzura sorprendente en este tipo de crooners y el repertorio -que está compuesto por canciones de Barry Mann-Cynthia Weil ("She Is Today" y "Lisa Was"), Teddy Randazzo ("Hurt So Bad"), David Gates ("Gone Again" y "Look At Me"), Townes Van Zandt ("Second Lover's Song), junto a sus propias composiciones ("It's Over Now", "The Bird Song", "On And On")- es delicioso. Esta alquimia, muy difícil de traducir en palabras, alcanza un esplendor inusual, una frágil belleza que nos abruma con su distinción. Como se imaginaran "For Women Only" -que finalmente fue editado en 1970- no obtuvo ningún tipo de trascendencia, por lo menos hasta que fue reeditado en el año 2004. Eso no pareció afectar mucho a Bergen White quien continuó con una exitosa carrera como productor que solo interrumpió para editar algún simple perdido durante los setenta y un disco navideño ("Bergen White Christmas Singers") que publicó en 1999.

La existencia de "For Women Only" es una señal de que esa otra aventura –que quizás para nosotros sea la música- aún tiene milagros para ofrecernos. Habrá que estar atento a ellos, ya que, como el mismo Bioy dijo, los milagros no se recuperan.

Track List:
01. She Is Today
02. It's Your Time
03. Let Me Stay Awhile
04. Look At Me
05. Lisa Was
06. Hurt So Bad
07. On And On
08. Gone Again
09. Second Lover's Song
10. Bird Song
11. Now
12. It's Over Now
Bonus Track
13. If It's Not Asking Too Much
14. Don't Keep Me Waiting
15. What Would You Do In My Place
16. House On Bonnie Brae
17. Bird Song (mono)
18. It's All Over Now (mono)

          Orsine Koorndijk - Het Orakel van Paramaribo        

Succesvol ouder worden

Met de debuutroman ‘Gudu Syu.. Syu.. – Het Orakel van Paramaribo’ van Orsine Koorndijk (pseudoniem voor Orsine Nicol) is een nieuwe Surinaamse schrijfster – met historische diepgang – opgestaan aan het firmament. Het boek handelt over de hardnekkige en funeste Surinaamse roddel- en achterklapcultuur. Binnen het historische frame van een vervlogen tijd in Paramaribo, toen de hypocriete en dubbele moraal van het rooms-katholicisme diepe striemen naliet. ‘Want wat konden die grote heilige vrouwen slaan! Wreed en ongecontroleerd, alsof hun leven op het spel stond. Het leek op een heuse orgie.’

Toen Orsine Koorndijk (59) mij een stief half jaartje geleden aanbood een voorproefje van haar manuscript te nemen was ik niet bepaald happig. Stel dat het manuscript zo slecht is; wie ben ik dan dat te moeten stellen? Dus werd het een ja met de nodige angst en beven. Achteraf volstrekt onnodig. Met haar debuutroman ‘Gudu.. syu.. syu.. – Het orakel van Paramaribo’ is een nieuwe Surinaamse auteur opgestaan aan het firmament. Eén met historische diepgang. Met het Orakel van Paramaribo beland je in een adembenemende roetsjbaan die je meevoert naar een nog vrijwel onbeschreven stukje Surinaamse historie die nog heel dichtbij ons staat. “Ik hou van geschiedenis. Dat heb ik al van kinds af aan. Op school scoorde ik erg goed ervoor”, vertelt Koorndijk. “De verschillende ouma’s vertelden over de geschiedenis van Suriname, hoe ze met elkaar leefden toen ik jaar of vier tot zes was. Ouma Eugenie nam me steeds aan de hand mee naar de Waterkant, dan vertelde ze over slaven die er met de schepen aankwamen en de voorouders - den bigi sma fu unu. Ik vond dat altijd heel mysterieus. Toen is waarschijnlijk mijn liefde ontstaan voor geschiedenis. Zo ben ik me ook op de naam Afrika, die ouma Eugene noemde, gaan focussen. Mij werd toen al gezegd: ‘Nooit vergeten’.”

In haar woonkamer fungeert een ronde bijzettafel als altaar met daarop een opengeslagen bijbel en andere heilige relikwieën. Aan de wand hangen een afbeelding van Mekka, veel Afro-religieuze voorstellingen en zelfgemaakte kleurrijke schilderijtjes. “Ik heb van alle religiën een stukje in mij. Ik wil met alles staan in mijn relatie met God”, vertelt Koorndijk. Hoofdingrediënten in het Orakel van Paramaribo zijn het rooms-katholicisme en de hardnekkige Surinaamse roddel- en achterklapcultuur. Vandaar dat ‘syu.. syu..’.
“Die syu-syu-cultuur leeft nog steeds sterk. Ook ik doe er soms aan mee helaas”, biecht ze op. “We zijn er allemaal onderdeel van. Ontkennen maakt je geest nog meer ziek. Een citaat die ik overgenomen heb van Jada Pinkett-Smith in gesprek met Oprah Winfrey. Het houdt ons achter; we zeggen dingen niet zoals ze zijn.”
Het betreft dan niet alleen pijnlijke kwesties zoals incest, mishandeling, huiselijk geweld en seksueel misbruik, maar ook je vermeende (inferieure) maatschappelijke status. Die werd vroeger vooral bepaald door je huidskleur en je nest, waardoor in Suriname op grote schaal donkere meisjes ondanks betere schoolresultaten toch niet doorstroomden naar het hogere onderwijs. Terwijl matige lichtgekleurde klasgenoten werden voorgetrokken. Ook later in de grote maatschappij – wat overigens nog steeds gebeurd.
Dit laatste overkomt het opgroeiende en ontwapende meisje Gladys ‘Mye’, tijdens haar verblijf van het RK-meisjesinternaat op Combé. ‘De donkere huidkleur had, aldus de zuster, ook te maken met zonde, verderf, slechtheid, kattenkwaad, domheid, mislukkingen en allerlei onaangenaams’, schrijft Mye in haar correspondentie aan ‘Gudu’, Rosie. ‘Een donker gekleurd meisje was dan ook altijd “dom”. Ik was, in de ogen van de zusters, niet een zwart meisje maar melkchocoladebruin.’ En de lijfstraffen in het internaat waren genadeloos. ‘Want wat konden die grote heilige vrouwen slaan! Ongewoon slaan. Wreed en ongecontroleerd, alsof hun leven op het spel stond. Het leek op een heuse orgie.’ En geliefd marteltuig is een dikke bruinharthouten lat met de bijnaam ‘Swit’ mi lekker’.

Koorndijk sleept de lezer via de ogen en denkniveau van de jonge Mye mee in een ongedwongen en sfeerrijke toon. Maar dwars door het netvlies van onschuld neem je een wrede en meedogenloze wereld waar, waarbij het RK-geloof door de godvrezende zusters net zo makkelijk wordt gebruikt als het dagelijkse washandje om hun onrecht en (wrede) onrechtvaardigheid jegens de meisjes weg te wassen. Het toen heersende hypocriete en dubbele moraal van het rooms-katholicisme wordt op deze wijze onversneden neergezet.
De wijze waarop Koorndijk bijvoorbeeld beschrijft hoe Pater Herman op meer dan oerdriftelijke wijze de ‘zieke’ zuster Louise op haar ziekbed komt ‘genezen’, is buitengewoon adembenemend. En niet op de laatste plaats vanwege de jonge Mye die zich op dat moment onder het bed bevindt en meent dat het gaat om ‘exorcisme’. Prima, is haar naïeve gedachtegang, maar waarom moet het met zoveel ‘pakslaag’ van de kreunende, kermende en zuchtende – soms toch ook wel giechelende – zuster Louise gepaard gaan? Kleine Mye moet zich echt inhouden om niet onder het bed vandaan te kruipen om zuster Louise te hulp te schieten. Het laat zich raden dat deze duiveluitdrijving door Pater Herman vet autobiografisch is. Net zoals bij Mye kwam ook bij Koorndijk pas op latere leeftijd dit bedrog naar boven. ‘Mijn God. O, mijn God. Dat deden ze, die beesten. Die duivels’, gilt Mye het uit tijdens een therapiesessie op de Sociale Academie ten overstaan van medestudenten. “Ik had hierover zoveel boosheid dat ik er elke keer van moest trillen”, vertelt Koorndijk. “Het is zelf zover gegaan dat ik helemaal niet meer naar de kerk ging. Ik ben nu nog gelovig maar geen aanhanger van een kerk.” Maar nu zegt ze mild en vergevingsvol: “Het waren gewoon menselijke behoeften.” Schaterlachend: “Weliswaar geheiligd.”

Koorndijk is op nog een ander vlak milder geworden. Vroeger kon ze zich niet voorstellen dat een zwarte man niet van een zwarte vrouw kon houden. “Het speelt nog steeds helaas, maar ik ben in contact gekomen met andere volkeren, ook onder hen speelt het. Vroeger was ik er fel tegen gekant, maar nu ben ik wat milder. Ook dat is menselijk zie ik nu. Maar nog steeds vind ik dat zulke mensen een krwasi moeten krijgen.”
“Ik had het waarschijnlijk nodig voor zelfbehoud. Als zwarte vrouw moest ik mij voortdurend bewijzen en ik had daar geen zin in. Mijn ex-echtgenoot zei ooit dat hij met een witte vrouw beter af zou zijn. Ik was in die tijd al behoorlijk gevormd. Het moet ook trouwens dat je als mens veranderd om jezelf niet onmogelijk te maken in het leven en onuitstaanbaar voor anderen. Ieder mens ondergaat fysiologische, spirituele, sociologische en biologische veranderingen. Je moet je daaraan overleveren, het over je heen laten gaan; dan pas word je succesvol ouder. Op dit moment bevind ik me nu op die golf. Dat voelt lekker. Het staat ook in een van de dagteksten: ‘Laat God begaan’.”
Koorndijk kwam op haar achttiende naar Nederland. In de jaren zeventig keerde ze terug naar Suriname waar ze enkele jaren ‘bewust’ werkte als leerkracht in de volkswijk Abrabroikie en het binnenland. Haar standplaats Brownsweg, om precies te zijn het transmigratiedorp Nieuw Ganzee. Vanuit daar trok ze eropuit naar al die dorpen aan de Boven-Suriname: van Nieuw Ganzee tot Mamadan. “Om bewust allerlei dingen mee te maken”, vertelt ze over haar remigratie destijds. “Het was een openbaring waarvan ik nog steeds profiteer. Ik ben verbaasd en blij als mensen het mooie van hun geboorteland Suriname nu zien. Heb ik allemaal al meegemaakt. Hierdoor kreeg ik ook nog meer interesse voor Afrika. Maar ook in de andere etnische groepen en hun achtergronden.”
Na de eerste militaire coup vertrok ik opnieuw naar Nederland. Dat was overigens niet de aanleiding. “Ik stond al op het punt om te gaan. Er waren namelijk veel omstandigheden waarmee ik gewoon geen vrede kon hebben, zoals seksueel misbruik van vrouwen die een baan wilde hebben, de armoede om me heen, daarin werd ik meegetrokken. Ik besteedde vrijwel mijn gehele salaris aan arme ouders.” Ze ziet haar vertrek niet als weglopen maar als ‘lijfsbehoud’.

Koorndijk wilde zich aanvankelijk met schrijven onsterfelijk maken. In 2005 overleefde ze een hersenbloeding, wat haar nederig en dankbaar voor het leven heeft gemaakt én voor iedere nieuwe beweging die ze weer kan maken. “Nu pas realiseer ik me dat bewust zijn van je bewegingen ook iets van de hersenen is. Zo had ik in het begin niet door als ik mijn arm bewoog; pas als ik ernaar keek bemerkte ik het.”
Ook is ze dankbaar om haar drie zonen Jeffrey (41), Martin (38) en Claude (34). “Ze hadden en hebben ineens elke dag te maken met een zieke moeder, die langzaam herstellende is. De jongste zei onlangs nog: ‘Drie jaar geleden kon je niets bewegen’. De oudste vertelde dat hij elke dag heeft gehuild als hij naar het ziekenhuis en het revalidatiecentrum kwam. De eerste keer had hij niet door dat het tranen waren die vloeiden; hij deed toen zijn ruitenwissers aan. Ze waren heel beschermend naar mij toe. Alle drie zeiden: ‘Alles wat je in ons hebt geïnvesteerd krijg je weer terug. Ze komen nog steeds elke dag bij me langs.” *

Ga naar: 'Foto albums boekpresentatie'

Dit is een bewerking van een artikel in: de Ware Tijd van 16 februari

Hier online bestellen Orakel van Paramaribo bij: Boekscout.nl ('Etalage Boekwinkel')

Voor meer informatie: orsinenicol@gmail.com

          Het Geheim van Kenneth Herdigein        


'Dank je wel Pim de la Parra!'

AMSTERDAM - Dinsdag 24 april gaat de ‘fictionele documentaire’ Het Geheim van de Saramacca Rivier in première in Theater Thalia tijdens het 5e IFFR-filmfestival flies Paramaribo, dat 19 april van start ging in Paramaribo. Hoofdrolspeler Kenneth Herdigein ‘scheet 500 buffels’ tijdens de opnames. “Maar ik kan gerust en stralend voor de dag komen.”

‘Eigenlijk zijn we allebei nep-Surinamers”, zegt Kenneth als hij twee minuutjes na afgesproken tijdstip binnen komt stappen in het sfeervolle Amsterdamse eetcafé Boulevard. “Als we echte Surinamers waren dan hadden we nooit op tijd mogen zijn.” Maar de grote reden achter onze punctualiteit is dat hij tijdig zijn vijfjarig dochtertje Nina van school moet ophalen.
Kenneth is idolaat van zijn Nina. “Nu ik een kind heb, zou ik wel tien kinderen willen. Sinds ze geboren is, heeft nog niemand op haar gepast. Ik kan me niet voorstellen dat ik mijn kind alleen laat met een vreemde.” Zelf heeft hij zich verlaten gevoeld door zijn moeder. Overigens zegt hij dit zonder rancune. “Mijn moeder heeft enorm haar best gedaan. Maar toen ik mishandeld werd op school met riemen door meesters, heeft ze me in de steek gelaten zonder dat ze dat wist.”
Na een diepe persoonlijke inzinking, belandde Kenneth op zijn 33ste voor twee weken in een psychiatrische inrichting. Daarna heeft hij nog drie jaren hulp gehad. Hij heeft zich hervonden. Met zijn vrouw Thea, haar 19-jarige zoon Karim en Nina vormen zij een solide gezin. “De platitude dat ik mijn lul achterna loop, was in één keer afgelopen”, vertelt hij over de geboorte van Nina. “Op die dag heb ik eindelijk volwassenheid geproefd. Ze keek me aan met die ogen die zeiden: ‘I came to stay’. Dwars door mijn ziel!”

Waterval
Kenneth gaat als een waterval. Hij kijkt naar mijn handschrift. “Als dat van een dokter”, zegt hij. “Ik ga ook veertig buffels schijten”, antwoord ik hem. Daarmee zijn we beland bij een lijfspreuk van Pim de la Parra. “Ik heb Pim zeer hoog zitten, maar ik heb de meest fundamentele ruzies met hem gehad”, vertelt Kenneth. “In professionele zin hoor.”
Na het eerste jaar van de Surinaamse Film Academie (SFA) werd van Pim gezegd dat hij een ‘tiran’ is. Maar Kenneth weerlegt dit. “Pim is geen tiran, ondanks dat hij met alle geweld wil uitleggen wat hij bedoelt. Een echte tiran beschikt en laat geen ruimte voor een conflict. Pim wel, met wie dan ook. Hij lokt het zelfs uit.”
Kenneth speelde ooit een rolletje van ‘45 seconden’ in Odyssee ‘d’Amour uit 1987. “Pim had toen miljoenen te besteden. En toch was hij niet anders dan wanneer hij met een no-no-budget werkt. Sommige mensen worden ineens een machtswellusteling.”
‘Het lot’ heeft ze weer bij elkaar gebracht. Aanvankelijk had De la Parra afspraken met een andere Nederlandse acteur, die zegde twee weken voor tijd af. “Pim belde me met de mededeling: Kenneth, ik heb een probleem. Ik moest eerst met mijn vrouw en kind overleggen. Een uur later belde ik hem op en zei: Pim, je hebt geen probleem meer.”

En zo toog Kenneth in januari naar Paramaribo als gastdocent van de SFA. Samen met Tom Erisman (camera) en Leo Franssen (geluid). Het eindproduct is de ‘fictionele documentaire’ Het Geheim van de Saramacca Rivier. Daarin speelt Kenneth de hoofdrol met als tegenspeelster Lucille Roberts. Negentien cursisten werd het metier bijgebracht onder het thema ‘Learning it by doing it’. “Veertien dagen lang – alsof we geen Surinamers waren – was iedereen altijd op tijd”, verhaalt Kenneth enthousiast. “En niemand is uitgevallen. Dat is uniek. Ook in Nederland. En dat kan je ook aan die film zien. Alsof er miljoenen in gestoken is. In maar negen dagen geschoten. Ik steek mijn hand in het vuur voor die film.”
De grote schrik voor menig (beginnend) acteur is dat De la Parra zonder script werkt. Kenneth: “Toen ik tegen Pim zei dat ik voor lul ga, zei hij: wat geeft het nou dat je voor lul staat? Hij heeft ook nog gelijk. Omdat je het waagt loop je het risico dat je de meest bijzondere scènes krijgt. Het leven zit ook niet zo in elkaar. Pim zegt: ik wil het leven verfilmen. Ik vind het geweldig. Wat een moed!”
Vlak voor de opname van een scène kreeg Kenneth ineens de opdracht: je moet een lied neuriën en gaan huilen. “Ik koos voor Mi kondre tru. Het was op een steiger bij de Surinamerivier. Je zag de krabben lopen in de modder. En twee ooievaars, die symbool staan voor mijn verhouding met die vrouw. Dat verdriet en die pijn kwamen helemaal vanuit mijn onderbuik.”

Voluptueuze borsten
De rode draad van het Geheim van de Saramacca Rivier is ‘verlies van je vaderland’, uitgebeeld in een stuk gelopen relatie. Kenneth: “Maar doordat we naar Suriname gaan, heeft het Geheim van de Saramacca Rivier ons weer bij elkaar gebracht. De één noemt het God. Pim noemt het ‘Het’. We kopen een perceel bij Uitkijk langs de Saramacca. Misschien is het wel autobiografisch. Ik ben een eindveertiger en na deze film verliefd geworden op mijn vaderland.”
Maar De la Parra is ook een man van het allerlaatste moment. Kenneth kreeg maar geen tekst toegestuurd. “Ik heb echt op zijn huid gezeten.” Uiteindelijk kreeg hij de monoloog interieur opgestuurd met de mededeling dat hij nog zinnen kon toevoegen, als hij wilde. Maar er viel niets toe te voegen. “Hedda, hoe zou ik jouw mooie, grote voluptueuze borsten kunnen vergeten?” reciteert Kenneth. “Zulke mooie teksten kunnen in elke film! Je hoeft niet eens te weten wie Hedda is. Ik zei tegen Pim dat toevoegen hetzelfde zou zijn als dat ik door een gerespecteerd museum loop en de werken begint te veranderen.”
In afgelopen vijf jaar was Kenneth vier keer in Suriname. In 2001 – voor de opnames van Paramaribo Papers – na 29 jaar weer. “Ik ben eerst voor drie weken door producent Eddy Wijngaarde naar Suriname gehaald om heel wat spoken uit mijn hoofd te halen. Verdomd, alles was veel kleiner dan ik in mijn hoofd had. Zo herinnerde ik me dat het standbeeld van Kwakoe er een was tot aan het plafond. Tijdens de eerste drie keren kreeg ik zoveel erkenning en respect dat ik maar met mijn hoofd in de wolken bleef lopen. Maar deze keer kwam ik in aanraking met 19 Surinamers; ik kwam bij ze thuis, zag hoe ze woonden en leefden. Die andere drie keren waren net vakantie.”

Lege huls
Kenneth is ook vol lof over het duoschap van Pim de la Parra en Arie Verkuyl, die de film produceerde voor Film Instituut Paramaribo Incorporated. “Dat je dat allemaal doet op die leeftijd. Dat is al reden om het fantastisch te vinden. Pim is trouwens iemand van wie je kan zeggen dat alle geweldige mensen iets met hem hebben. Of je het nu hebt over Rutger Hauer, Jeroen Krabbé – die was er trouwens ook – of Renée Soutendijk. Alleen maar omdat Pim gedaan heeft wat hij heeft gedaan en is wie hij is. Alle mensen in het vak gaan voor Pim, wat hun gerespecteerde mening ook is over minimal movies. En dat hebben al die mensen met een kind van Suriname.”
Over zijn verwachtingen van het Geheim van de Saramacca Rivier, zegt Kenneth: “Het gaat erom dat die cursus voor 120 procent is geslaagd. We hebben daarbij het geluk dat die film behoorlijk de moeite waard is. Je praat wel over een van de beste cameramannen van Europa en een van de beste geluidsmannen van Nederland. Pim de la Parra blijkt gewoon een tovenaar te zijn. Maar je praat nu ook wel met iemand die een Pim-adept is.”

De monoloog interieur zijn alleen de teksten die gedachten van de hoofdfiguren moeten verwoorden. Alle overige dialoog moesten de acteurs ter plekke ‘uitbraken’. Kenneth: “Het is als voor de leeuwen te worden geworpen. Je schijt vijfhonderd buffels. Als ik mijn teksten terug hoor dan zeg ik van sommige: je slaat de plank mis. Maar van sommige: wát, heb ik dat bedacht?! Maar het komt allemaal door Pim. Hij is de ontwerper van het geheel. Ik was een lege huls gestuurd door een regisseur. Soms levert dat verbale diarree op. Maar over het eindresultaat ben ik zwaar geïmponeerd. Tijdens de Utrechtse Filmdagen kan je gerust en stralend voor de dag komen. Bedankt Pim de la Parra!”
Na een gezamenlijke balans van twee cappuccino’s, vier biertjes en een lichtelijk aangebrande pannenkoek hamkaas met aardbeien fietst Kenneth weg met kinderzitje, op weg naar zijn grootste geheim voor het leven.

De tweede premièrevertoning is op zondagavond 29 april, wederom in Theater Thalia te Paramaribo, aanvang 22.00 uur. Een speciale voorstelling van de film vindt plaats op donderdagavond 26 april 2007 om 19.00 uur, in de filmzaal van Vasilda's Videotheek aan de Javaweg 101, te Lelydorp.

Lees ook: Feeërieke verlichting ontbreekt ook dit keer niet
          Nina "powerhouse" Jurna        

'Mijn koers eist dat ik loslaat'


AMSTERDAM - Nina – ‘Powerhouse’ – Jurna was de afgelopen dagen wereldnieuws in Nederland, vanwege de presentatie van haar boek Standplaats Paramaribo, uitgegeven door het Koninklijk Instituut voor de Tropen (KIT). Ze haalde paginagroot de grootste krant van Nederland, halfpaginagroot de voornaamste krant van Amsterdam, ze zat aan tafel, tegenover Rita Verdonk, bij de Nederlandse talkshow der talkshows Pauw & Witteman. De RTL4-correspondente kreeg aandacht van Lijn 4, van AT5 en veel meer. Maar voor het ware verhaal ben je bij deze blogspot op het juiste adres. “Ik heb het spiritueel gevoel dat ik in contact sta met het universum.”

“Wauw, lijkt wel een troon”, zegt Nina over de zetels bij de raamzijde in het restaurant van het Americain Hotel, vermaard om zijn Jugendstil-architectuur en Art Deco-interieur. Een geriefelijkere plek konden we ons niet wensen. Halverwege het gesprek zal ook nog eens live pianomuziek worden ingezet; een mengeling van licht klassiek en dito jazz. Zichtbaar moe vleit de koningin van de Surinaamse journaille zich op haar zetel. “Moe van het fietsen en van alle indrukken”, zegt ze. “Gisteren was een openbaring. Vooral hoe Cohen zichzelf was en niet een formeel praatje afstak.”

Ze heeft het over de Amsterdamse burgemeester Job Cohen, die woensdag het ‘eerste exemplaar’ van haar nieuwe boek Standplaats Paramaribo in ontvangst mocht nemen. “Migreren betekent tegenwoordig niet dat je een land loslaat maar dat je één erbij krijgt”, zei Cohen. “Er ontstaat een nieuwe, dynamische relatie, waarvan die tussen Amsterdam en Suriname er één bij uitstek is. Daarom ben ik trots om het eerste exemplaar te mogen ontvangen.”

Nina is werkelijk overrompeld door het aantal mensen dat op de presentatie in het stadhuis was. En van het enthousiasme. “Ik ben blij dat het boek af is”, zegt ze. “Het is een afsluiting van iets waarvan ik niet wist dat ik dat in mij had; ik ben meer dan een correspondent. Het doet me goed dat ik verneem van mensen dat ze het in één ruk uitlezen. Maar ik heb het niet daarom geschreven. Het was vooral in de eerste instantie voor mezelf.”

Nina leerde ik kennen vlak voor haar emigratie in 2000 naar Suriname. “Ik was toen erg zoekende naar mezelf en had weinig stabiliteit”, vertelt ze over die periode. “Ik heb toen ook veel adressen gehad en was voortdurend in onderhuur. Het enige stabiele dat ik had was [de Amsterdamse lokale televisiezender] AT5, maar daar kon ik mijn ei niet kwijt. Ik heb nu meer vertrouwen gekregen in het leven en in mezelf. Ik sta steviger op mijn benen als persoon.”

En wat een legdrang had ze. Weinig zelfvertrouwen en stabiliteit of niet, toch wist ze zeker dat ze haar ei – wat nu blijkt zo groot als dat van een struisvogel – wel kwijt kon. “Ik wilde graag naar Suriname omdat ik het gevoel had en wist dat ik mijn drive zou kunnen omzetten in verhalen. Wat ik wel bij AT5 had geleerd was humor en andere ingrediënten toevoegen wat het nieuws overstijgt.”

Haar carrière op AT5 was mij ontgaan omdat ik zelf inmiddels alweer vier jaar in Suriname woonde. Maar ik herkende die dadendrang en het onverzettelijke geloof dat er meer voor je weggelegd is. Hoewel ik Nina persoonlijk slechts enkele uren kende, was dit voldoende – en uiteraard haar Surinaamse roots – voor mij haar voor te stellen aan de redactie van RTL4-nieuws. Ik wilde het beste voor Nina maar vooral voor Suriname; mijn gevoel zei dat zij het land breed zou kunnen belichten via de camera. Maar om nou te zeggen dat ik visionair bezig was, nou nee. Zoals Nina met haar levenspartner Dave Edhard Suriname belichten, onder de noemer van Fawaka Creation, overtreft de stoutste verwachting. Zelf omschrijft ze het als volgt: “Het is een chemie en wanneer het ook klikt met andere mensen, dan krijg je dit als resultaat. Ik wilde ook geen kinderen en geen partner. Ik stond er niet voor open.” Inmiddels heeft ze twee prachtige kinderen gebaard. Leila Esperanza en Zen Ibrahim, aan wie ze Standplaats Paramaribo heeft opgedragen.

Een diepe wens

Tijdens de presentatie in het Amsterdamse stadhuis, vroeg Sam Jones van de Wereldomroep en van radio Zorg en Hoop mij om Nina ‘te typeren’. Dan komt er maar één zin in me op. ‘Ze is een powerhouse’. “Dat heb ik van kinds af aan, dat als ik iets wil, ik ervoor vecht. Ik ben niet bij een kerk, maar ik heb wel het spiritueel gevoel dat ik in contact sta met het universum. Ik geloof dat wanneer je als mens een wil heb, een diepe wens, dan ook het universum aan jouw energie gaat meewerken. Het is een oergevoel, een oerenergie, waarvan ik denk dat die in de natuur in Suriname aanwezig is.”

“Hier in Nederland was ik zoekende. Het is een eeuwige zoektocht, waarbij je iets ontdekt voor jezelf om te kunnen creëren. Het komt allemaal vanuit mijn hart. Het is nog niet klaar. Ik zit er nog steeds in. Ik probeer wel rust te nemen, wat heel moeilijk voor mij is. Ik wil te veel en ben nooit tevreden. Waar ik nu sta, is nog niet echt wat ik wil. Het land Suriname geeft mij veel inspiratie, waardoor ik steeds nieuwe energie krijg. Wel is die euforie van het begin – die roze bril – weg. Dat is jammer. Maar ik heb in mezelf nu een stevigere basis.”

Nina gelooft niet in termen van een ‘God’ of ‘Almachtige’. Hoe denkt ze dan die energie toch te kunnen vasthouden en de dankbaarheid hierover te betonen?
“Door te bezinnen. Blij te zijn met de wijze waarop je gecreëerd bent”, klinkt het verre van atheïstisch. “Dat het allemaal toch een betekenis heeft gehad. Te zoeken naar de betekenis waarom ik hier ben, wat mijn doel hier is. Vandaar dat ik zie dat ik er nog niet ben. Ik geloof dat wanneer je je hart volgt, je dan signalen krijgt welke stappen je moet nemen. Als je dat niet doet, dan kan het gebeuren dat je op den duur niet meer vatbaar bent voor die signalen en dan wordt het allemaal heel troebel.” Op basis van deze ervaring, zegt ze over haar verleden: “Ik was in de war.”

Drie dimensies

Nina beseft als geen ander dat het leven geven en nemen is; een belangrijke voorwaarde om geestelijk te kunnen blijven groeien. “Naarmate ik verder wil, laat ik dingen los. Ik doe binnen Fawaka Creation niet alles zelf meer; ik werk steeds meer met andere regisseurs. Neem bijvoorbeeld Kevin Headley, die maakt voor MTNL [Multiculturele Televisie Nederland] een jongerenprogramma. Hij is een hele ambitieuze Surinaamse jongen. Behoorlijk selfmade en voor zover ik weet, komt hij niet voort uit de elite. Ik ben blij dat ik bijdraag aan zijn vorming. En als ik dat goed doe, dan heb ik er later zelf ook profijt van. Mijn koers eist dat ik loslaat, anders ga je gek worden. Twee jaar geleden kon ik dat echt niet.”

Maar wat is dat einddoel nou precies, zoals Nina ‘Powerhouse’ Jurna het voor ogen heeft?
“Die snelle journalistiek wil ik afbouwen. Wat ik voor me zie, is dat ik documentaires of films maak én schrijf vanuit een soort rust. Ik wil een brede basis met deze drie dimensies. Dan zie ik mezelf bij de rivier, met de kinderen in de buurt, tot rust komen en een scenario schrijven. En dat ik me niet meer bezig hou met het nieuws van de dag. Journalistiek is wel een goede basis. Het is een karaktertrek, je kan het niet aanleren; je zoekt eerder een soort vorm die bij je past.”



De dag van presentatie - een fotoverslag

Nina tijdens haar korte toespraak in de koffiekamer van de raadszaal tijdens haar boekpresentatie, afgelopen woensdag, in het Amsterdamse stadshuis. Onder de toehorenden waren toch wel niet de eerste de besten. Alhoewel; de eerste en ook nog de beste burger van Amsterdam, Job Cohen, was een van hen. Nina maakte het statement: "Ik mis Nederland niet als land maar wel Amsterdam als stad." Deze uitspraak zal Cohen ertoe inspireren een dankwoord uit het hart te houden.

Het was een bijeenkomst van vele vrienden, nieuwe en oude bekenden. Hier hebben we Remy Jungerman, Apana van Leeuwaarde en Iris Dekker. Sorry Apana; je bent te mooi om te worden weggephotoshopped.


Ook Mariëlle "mooiste vrouw van Amsterdam" van Sauers was er met Shanti en Bodi.


En waar er nieuws is, zijn er altijd nieuwsjager en -makers. Boven maakt Prem weer een stevig statement in de microfoon van de Wereldomroep en hiernaast doet Henry Strijk niet ten onder.


Myra Winter en Remy, die op zijn shirt heeft staan 'Creature of the night'. Zou dat de reden zijn waarom we hem zo weinig zien, zie je Patrick "Rasta" Dorder van de Wereldomroep denken. De laatste keer dat ik Dorder zag was vorig jaar in Wenen, tijdens de top van de EU, Latijns-Amerikaanse en Caribische landen.


Dan is het tijd voor uitreiking van het eerste exemplaar aan de eerste burger. Daarna wordt het ook nog eens gesigneerd. Burgemeester Cohen, hoe luidt de voordracht? Dan klinkt het toch een beetje stijfjes: "Dat is geheim."
Maar als het goed is, staan woorden in als: "voor mijn lieve burgemeester". Althans, dat hoorde ik hem zojuist aan intimi voorlezen. Maar ik kan Oost-Indisch doof zijn.
Hé, op deze foto links, zien we in het midden het hoofdje van Ralf van de Beek, persman van de Nederlandse Ambassade te Paramaribo!

En als je toch aan het signeren bent, dan kan je meteen mijn rug op, moeten sommigen hebben gedacht. Het was in elk geval een dolle pret!

Maar burgermeester Cohen kreeg nog meer. Hierboven bedankt hij veldbotanicus Frits van Troon voor een DVD-exemplaar van de documentaire 'Zonder Plant Ga Je Niet Leven'. Op de valreep, want Van Troon vertrekt de volgende dag. In het midden Fenny Vlietstra, de producer van de IDS-documentaire. Hé, en die stralende glimlach hier rechts is van Harriët Duurvoort. Tegenwoordig verkast naar Feyenoord-stad. Maar Robin Hood-stad is in de picture, begrijpen we. Ja kijk uit Harriët; tegenwoordig heet ik Iwan van der Meyden!

O ja, toen was er ook nog een pakketje haring! Nina raakte zichtbaar opgewonden van het idee. Een 'echte Surinamer' zal nooit begrijpen wat je lekker vindt aan die "rauwe vis". Maar voor het eten nog even snel op de staatsiefoto. In de zaal riep ik: "trouwfoto", maar toen zag ik Nina toch een beetje verschrikt opkijken. Dus houden we het op staatsiefoto.
Er waren nog veel meer mensen zoals acteur Kenneth Herdigein, de dictator van "Paramaribo Papers", kunstschilder Frank Kreton, Ryan Jessurun van Noticias, kunstfotograaf Mieke van de Voort, schrijver Clark Accord, documentairemaker Hans Arends, AT5-nieuws, RTL-nieuws en de koffieman. Te veel om op te noemen. Het mooie was dat er vooral de sfeer van vriendschap hing. En de toon werd gezet door onze Job! He did a good job. En wat denk je: ik heb 1.000 visitekaartje laten drukken en had er geen één bij me. Ik blijf een hopeloze netwerker. Dus bij deze. En Suriname: van harte gefeliciteerd met Nina. En andersom!

Terug naar: Amsterdams Venster
          Garbage In, Garbage Out - IDOS-opiniepeilingen        

Paramaribo - Geliefd en verguisd. Dat is het beste om John Krishnadath te typeren. Zijn opiniepeilingen spelen deze verkiezingen een belangrijke rol. Vooral een psychologische. Hoe betrouwbaar zijn de IDOS-peilingen? "Ik had niet eens iets onderzocht en toch werd het IDOS verdacht gemaakt."


Tekst Iwan Brave/dWTfoto Werner Simons - de Ware Tijd, 10 mei 2005

Menig politicus zegt: "De ware peilingen zijn op 25 mei." Een waarheid als een koe en toch wishfull thinking tegelijk. Voor wie het uitkomt, zijn de DWT/IDOS-peilingen een dankbare houvast. Voor wie er bekaaid afkomt, zijn ze ‘onbetrouwbaar'. Neem bijvoorbeeld Desi Bouterse, die in februari de peilingen nog prees, toen zijn NDP als grootste uit de bus kwam in Paramaribo. Maar het kan verkeren. Vorige week, tijdens de afgelopen massameeting in Ocer, insinueerde Bouterse dat ‘niet-integere' wetenschappers de peilingen uitvoerden. Na de Amerikaanse verklaring was de NDP in Paramaribo flink teruggevallen. Maar Bouterse is niet de enige die zulk ambivalent, of misschien wel beter gezegd schizofreen gedrag toont ten aan zien van de DWT/IDOS- peilingen. Zelfs de doorgaans ingetogen Marten Schalkwijk werd het te gortig. Die besloot zelf maar over te gaan tot een opiniepeiling via zijn Nikos in opdracht van Dagblad Suriname.
In 2001 was Pertjajah Luhur-voorzitter Paul Somohardjo, toen minister van Sociale Zaken en Volkshuisvesting, ook al niet te spreken over het resultaat van een IDOS- opiniepeiling, toen bleek dat 80 procent van de kiezers in Paramaribo wilde dat Somohardjo, Rakieb Khudabux van Volksgezondheid, Dewanand Balesar van Openbare Werken en Siegfried Gilds van Justitie en Politie wegens ‘gebrek aan daadkracht' het veld moesten ruimen. Volgens Somohardjo is Krishnadath "gefrustreerd zijn omdat hij geen ministerspost heeft gekregen".
Leuk is anders, maar echt raken doet het Krishnadath al lang niet meer. "Ik ben al vijftien jaar bezig. Er is nog geen enkele politicus of partij geweest de me nog niet heeft uitgescholden, maar er is ook geen enkele die me nog niet de hemel heeft ingeprezen, als een peiling ze uitkomt."
De reden waarom Krishnadath met zijn peilingen begon, is ‘dienstverlening en service' naar de samenleving toe, en uit ‘dankbaarheid'. IDOS is namelijk een bureau voor marketingresearch. Grote klanten willen informatie hebben over het koopgedrag van de consumenten, en zonder hun antwoorden en medewerking kan IDOS zijn product niet leveren en dus niet verdienen. Vandaar dus die dankbaarheid. "Ik verdien er niets aan, behalve door de een uitgescholden en de ander geprezen te worden", zegt Krishnadath over de peilingen. "Toen we in 1990 startten, was dat ten ondersteuning van het democratisch proces. Opiniepeilingen is toch wel een van de eerste dingen die je ziet als een maatschappij de overgang maakt van dictatuur naar democratie."

Stank voor dank
Maar het is stank voor dank, gezien de reacties van politieke partijen en hun leiders. Maar Krishnadath is er de laatste die ermee zit. Hij moet zelfs een beetje lachen, om die commotie. Als het hem enigszins stoort dan is het wel van mensen, "van wie je zegt dat ze beter moeten weten; van mensen die weten dat ik niet rommel", vertelt hij. "Soms denk je dan wel: ik stop er maar mee. Want je doet de politiek een genoegen met de peilingen en je krijgt er vervelende opmerkingen voor terug. Maar als je niet uitkomt met een peiling is het ook niet goed, dan klagen de politici ook. Een keer toen de komende halfjaarlijkse peiling door omstandigheden langer uitbleef, werd er gezegd: ‘omdat het slecht uitkomt voor de regeringspartijen, durft hij de resultaten niet te publiceren'. Ik had niet eens iets onderzocht en toch werd het IDOS verdacht gemaakt."
Overigens vindt hij dat elke partij het recht heeft om zijn peilingen te becommentariëren. "Je moet goed gek zijn als politicus om te zeggen dat het IDOS gelijk heeft als uit een peiling blijkt dat haast niemand op je partij zal stemmen. Als je dat bevestigt kan je direct ophouden" Hij heeft vrij lang geduurd – bijna een half jaar – voordat hij een besluit nam om over te gaan tot de DWT-IDOS-peilingen. Normaal werden de peilingen alleen in Groot-Paramaribo verricht en geheel zelfstandig door het IDOS gefinancierd. Maar in samenwerking met DWT zou er ook landelijk gepeild kunnen worden. Er worden geen winsten gemaakt met deze peilingen. Voor IDOS was het al aantrekkelijk genoeg dat de directe kosten door de opdrachtgever werden gedekt en een voorwaarde was dat DWT ook de gegevens aan de andere media ter beschikking zou stellen. "Verder was het zo dat DWT ons volledig onze gang laat gaan zoals altijd het geval is geweest", vertelt Krishnadath. "De krant bemoeit zich dus niet met de te stellen vragen of wat wij neerschrijven. Het werkt heel goed."
Eigenlijk bevreemdt het Krishnadath een beetje, alle commotie die is ontstaan over de kiezerslijsten. Hij had reeds in een vroeg stadium in een artikel geschreven dat steekproefsgewijs bleek, dat het in Paramaribo om 4 procent ging om lege percelen, onbewoonde huizen of niet bestaande straatnummers bleken te zijn. "Dan praat ik nog niet eens over de adressen waar wordt gezegd: ‘die mensen wonen hier niet'." Als meest idiote voorval vindt hij een adres van een kiezer aan dr. Sophie Redmondstraat. Het bleek dat het bijkantoor van het CBB er staat, niemand die daar woont.


BVN-Nieuws

Omwille van neutraliteit maakt het IDOS bewust geen analyse van de peilingen en volstaat Krishnadath met te vermelden wat er in het veld door de enquêteurs is gesignaleerd. "Je zal mij nooit zien schrijven wat ik denk of wat ik uit de gegevens haal, of wat de reden is een van bepaalde stijging of daling van de percentages. Maar als je het mij persoonlijk vraagt, dan heeft bijvoorbeeld de recente terugval van de NDP te maken met het zware offensief van de VS en de Nederlandse politiek. Het gehele Nederlandse politieke spectrum heeft zich de afgelopen twee weken uitgesproken over wat de gevolgen kunnen zijn met Bouterse als president. Anderhalve week lang het BVN-nieuws met de uitgesproken meningen van de Nederlandse politici via diverse media in de samenleving gepompt. Hoewel gezegd werd dat het Surinaamse volk vrij is om te kiezen, heeft het wel degelijk zijn invloed gehad. En de NDP is een partij waarin je bij uitstek de weerspiegeling vindt van de etnische verhouding van onze samenleving. En als er één groep is die bang is voor isolement, dan zijn het de Hindoestanen. Een creool laat zich in dat opzicht iets moeilijker intimideren. Je kan ook stellen dat Hindoestaan nu al de eventuele sociale en economische gevolgen overdenkt."
Ook Krishnadath plaats vraagtekens achter het officiële aantal kiesgerechtigden van ruim 335.000 op de kiezerslijsten. Hij plaatst dit aantal tegen het voorlopige cijfer van de laatste volkstelling, dat uitkwam op ruim 480.000 inwoners. Daarvan zou tweederde deel 18 jaar en ouder zijn, dus zouden er ongeveer 310.000 kiesgerechtigde moeten zijn. Krishnadath: "Maar als het CBB beweert dat er 335.000 kiezers zijn – wat nog altijd tweederde deel van de bevolking is – dan zou 3/3 deel ongeveer van 520.000 personen zijn. Dus of het ABS heeft verkeerd geteld of bij het CBB is er iets niet goed. Maar ik ben verplicht mijn calculaties voor DNA-zetels te maken aan de hand van de CBB-cijfers. Het is dus: ‘garbage in, garbage out' als er iets niet goed is aan de cijfers. Ik heb toen ook gezegd dat de politieke partijen later ermee geconfronteerd zullen worden en dat je dan dyugu dyugu zal krijgen. En dat gebeurt nu."

Brandende vraag
Een brandende vraag is dan toch wel: hoe betrouwbaar zijn die peilingen? "Als het om percentages gaat, zullen de peilingen er niet veel naast zitten", zegt Krishnadath. "Het enige wat ik nu achterwege zou moeten laten, is het berekenen van het aantal zetels per partij. Bij de vorige verkiezingen zou, bijvoorbeeld, A1 met 4.200 stemmen in Paramaribo genoeg hebben voor een zetel. Maar op basis van de huidige kiezersaantallen voor Paramaribo – als je ervan uitgaat de kiezeropkomst net als voor heen 70 procent is – zal het A1 vijf tot zesduizend stemmen nodig hebben voor een zetel."
Maar nu al durft Krishnadath op basis van de fouten in de kiezerslijst, die het IDOS door middel van de steekproeven achterhaalt, te stellen dat het aantal kiesgerechtigden veel lager zal blijken. "De opkomst bij de verkiezingen zal dus veel lager uitkomen dan normaal het geval is en dan haalt A1 in Paramaribo misschien ineens wel voldoende stemmen om een zetel binnen te halen. Voor de grotere partijen maakt dat niet zoveel uit omdat de verhoudingen min of meer gelijk blijven."
Hoe betrouwbaar de kiezers de peilingen acht, wilde Krishnadath zelf ook weten: doorgaan of niet? Deze vraag werd meteen meegenomen in een peiling. Negentig procent zei: ‘doorgaan'. "Maar dat kan ruis zijn omdat het het IDOS zelf is die de vraag heeft voorgelegd", zegt Krishnadath. Vijftien procent vond de peilingen onbetrouwbaar. Een deel van deze personen vertelde ook waarom. Niet zozeer het IDOS of de enquêteurs werden onbetrouwbaar bevonden, maar het antwoord van de mensen die geinterviewd werden, deze zouden vaak niet de waarheid spreken. Er is nu sprake van een grote groep zwevers, zo'n 30 procent. "Vroeger was dit percentage een maand voor de verkiezingen in de districten laag en in de stad hoog", zegt Krishnadath. "Vermoedelijk bij deze verkiezingen, met name in Coronie, zal je een heel erg emotionele uitgebrachte stem hebben bij een belangrijk deel van de kiezers. Dus als iemand met de verkeerde been uit bed stapt, zal hij op partij A stemmen en als hij met het goede uit bed stapt op partij C. Of de mensen wachten een excuus om helemaal niet te gaan stemmen. Het niet hebben ontvangen van een kaart zou dan een goed excuus zijn. Nu zijn velen teleurgesteld. De reden laat ik buiten beschouwen. Maar in principe kan je niet stemmen voor iets waarin je teleurgesteld bent. Dan kan 30 procent veel uitmaken."

Brand switching
De enquêteurs van het IDOS gaan te werk met een hand held-computer, waarin alle vragen en mogelijke antwoorden geprogrammeerd zijn. Het antwoord van de ondervraagde bepaalt de volgende vraag. Met een pen wordt het antwoord aangestipt en meteen elektronisch opgeslagen. Dus van enige invloed van enquêteurs die subjectieve vragen stellen, is geen sprake. Krishnadath demonstreert dat handzame apparaatje. Ook de vraag op welke andere partij men zou stemmen indien zijn of haar partij niet zou meedoen, was geprogrammeerd. En die vraag werd aan een ieder gesteld; ook als je de NDP of de NPS als voorkeurpartij opgaf. Het was Shailendra Girjasing van UPS-DOE die er gewag van maakte dat er in Commewijne een enquêteur ‘gekleurd' zou hebben gevraagd: ‘Nee, maar als UPS-DOE niet meedoet, op welke partij zou u dan stemmen?'
"In marktonderzoek praat je over brand switching; wat ga je roken als Morello niet meer verkrijgbaar is", licht Krishnadath deze vraag toe. "Als je dat weet, dan weet ook waar mobilisatie van een bepaalde stem naar toe kan plaatsvinden. Die vraag – wat is uw alternatief? – hebben we aan een ieder gesteld. Ik moest erom lachen, omdat die opmerking van iemand kwam die uit de zakenwereld is; iemand die producten aan de consument wil slijten Voor zo iemand is het belangrijk om te weten waar een klant op overstapt als zijn product om een of andere reden even niet te krijgen is. Een opiniepeiling is in feite niets anders dan een marktonderzoek voor politici, alleen weten we hier niet voldoende wat we ermee moeten en kunnen doen."


          â€˜Gewoon Geeta gebleven’        

Velen dachten dat Geeta Mangal-Mansaram (30) in 2000 slechts voor het verjongde aangezicht aanschoof in De Nationale Assemblee. Tweemaal ‘timmerde' ze op ministers en leek ze in botsing te komen met de partijdiscipline. Toch staat ze nu op een tweede, verkiesbare plaats op kandidatenlijst van Wanica. "Dat wil dus zeggen dat de partij voor kwaliteit gaat. Ik was een testcase voor het Nieuw Front."

Tekst Iwan Brave/de Ware Tijd, 23 april 2005 - foto DNA


Het huis van Sharmila Geeta Ratna Mangal-Mansaram en haar man is eenvoudig en nauwelijks ingericht. Ze zijn net enkele weken geleden verhuisd, van de ene uithoek in Wanica naar de andere. Het is een huurhuis. In de woonkamer staat, op de nodige apparatuur na, eigenlijk alleen een bankstel. Wat ook opvalt is het altaar, tegen een muur, met overwegend rode kleuren en religieuze relikwieën.
Mangal zit ontspannen in kleermakerszit op de bank. Ze is lid van ‘The International Society for Krishna Consciousness', ook wel bekend als Hare Krishna. "Het is een levensfilosofie met vier basisprincipes", vertelt ze over haar geloof. "Eén: geen intoxicerende dranken, waaronder thee en koffie; twee: niet gokken; drie: geen ongeoorloofde seks en vier: vegetarisch eten. Mijn man Roy was er eerst bij. Ik volgde later. Ik had er veel kritiek op in het begin. ‘Wie eet er nu geen vlees?' zei ik. Maar wanneer de filosofie uiteen wordt gezet, dan spreekt het aan. Vlees is alleen maar streling van de tong; maar voor je spirituele beleving is het niet goed." Lachend zegt ze: "Ik heb nu vijf kookboeken met duizenden recepten; het is heel goed gelopen allemaal."
Op het altaar ligt het heilige geschrift de Bhagvad Gita. Elke morgen gaat ze in gebed. Dagelijks zestien ‘rondjes' chanten, met de mala in de hand, die 108 kraaltjes heeft. Per ronde chant ze de mantra: ‘Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare; Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare.' En dat zestien maal 108 kralen. Ze deelt het op in tweemaal een uur per dag. "Als je wordt geïnitieerd dan moet je je strikter aan de regels houden, dan wordt je espiring disciple ", vertelt ze. Maar zover is Mangal-Mansaram nog niet. Vooral vanwege haar politieke drukte.
Toch is ze er voorstander van dat het beroep van parlementariër een fulltime betrekking wordt. "Nu zijn we parlementariër plus iets. Ik ben beleidsmedewerker bij het Ministerie van Openbare Werken, het gaat daardoor minder goed. Je doet je best. Maar een goede wet vergt veel research. Je wil goed handhaafbare en goed uitvoerbare wetten maken. Bij een dubbele functie gaat eentje inboeten of gaan beide minder goed."
De ‘schadeloosstelling' die ze krijgt als parlementariër, plus de representatie- en autotoelage, komt op zo'n vijfduizend Surinaamse dollar.
Op de vraag of dat niet al voldoende is om alvast fulltime aan de slag te gaan, zegt ze: "In de ogen van het volk is het een immens bedrag. Maar als vertegenwoordiger van de district ben je een manusje-van-alles. Iedereen komt naar je toe: de tempels, de sociale en culturele verengingen en organisaties en dan ook nog de sociale gevallen. Je bent constant bezig met geven. Ook vanuit mijn religieuze achtergrond: wat je ook geeft; je stuurt nooit iemand met lege handen weg. Ook je familie; bij huwelijken kan je niet komen met donaties van een tientje. Al mijn geld zit zowat in donaties. Anders had ik mijn eigen huis al gebouwd. Mensen dachten ook dat ik als parlementariër zou veranderen. Maar ze zien: ‘Geeta is Geeta gebleven'. Het verbaast ze. In onze tempel wordt het ook gepropageerd: je moet nederig blijven." Met trots zegt ze: "Ik heb geen enkele privilege van de overheid genomen: geen auto, geen benzine, geen perceel, geen huis, geen niks; alles is van mezelf."

Nieuwbakken politica
Hoewel ze in 2000 gelanceerd is als een nieuwbakken politica, zit ze al 13 jaar in de politiek. Daarvoor was ze kaderlid van de VHP. "Toen al was ik actief op het podium. Ik was goed in mijn Nederlands en Hindi; dat sloeg aan. In 1996 was ik RR-kandidaat, maar ik deed hiervan principieel afstand vanwege een andere regering die aantrad." Dat jaar liepen vijf VHP'ers, onder wie Marijke Djwalapersad, over als splinterpartij BVD, waardoor een door de NDP geregisseerde regering kon aantreden. "Dat Marijke overliep, heeft voor mij een deur opengemaakt. In 1999 studeerde ik af en had vanaf 1997 stage gelopen bij Jagernath Lachmon. In die tijd deed ik een politiek programma bij Sangeet Mala, gericht tegen de regering-Wijdenbosch. Er waren toen heel wat corruptiezaken aan de gang."
`Haar kandidaatstelling in 2000 kwam als een ‘verrassing'. Het werd haar pas medegedeeld op de partijraadsvergadering die over de kandidaatstellingen ging. "Ik was best geschrokken. Je bent 24; wat heb je te zoeken in het parlement. In die periode was ik onder leiding van Radjkoemar Randjietsingh, via hem ben ik erin gekomen." Over haar ervaringen als parlementariër zegt ze: "Je moet je aanpassen aan de omstandigheden. Het zijn lange vergaderingen. In het begin had ik veel moeite daarmee. Er was niet echt regelmaat. Soms waren we twee tot drie uur in de ochtend er nog niet uit. Met de huidige voorzitter is het besluit genomen te vergaderen tot uiterlijk zes uur 's avonds, bij begrotingsbehandeling tot acht uur en in zeer uitzonderlijke gevallen tot tien uur. Met de nieuwe leiding is er heel wat ordening gekomen. Ik kan me daarin terug vinden."
Ook kan ze zich terugvinden in de partijdiscipline. "Als je lid wordt van een partij dan ga je mee met alle geschreven regels en de partijbeginselen. Binnen dat kader dien je te functioneren. Het opereren binnen dat kader kan in strijd zijn met je persoonlijke visie." Mangal-Mansaram is ervan overtuigd dat Suriname ‘geen personendemocratie' is maar een ‘partijendemocratie'. Het staat ook zo in het decreet op de politieke organisatie; iemand kan alleen gekozen worden voor de DNA als lid van een politieke organisatie.
Daarom stond ze ook achter de Terugroepwet die ze mede heeft ontworpen. "Ik zal nooit meewerken aan een wet die mij monddood maakt. Aanvankelijk stonden ook in het ontwerp formuleringen als ‘in strijd met je verkiezingsbelofte' en ‘in strijd met partijbeginselen'. Maar dat was te ruim. Ik heb toen voorgesteld het te beperken tot twee gronden: royement – bijvoorbeeld wegens onzedelijk gedrag – en overlopen. We zinspeelden al geruime tijd op zo'n wet. Het was Fred Derby die had gezegd: ‘We moeten het overlopen van parlementariërs tijdens de rit aan banden leggen'."


Luis in de pels

Tweemaal leek haar persoonlijke visie openlijk in botsing te komen met de partijdiscipline. Tijdens de begrotingsbehandeling van 2004 zei ze ‘ongezouten dat een aantal ministers die weer met ‘hetzelfde verhaal' kwamen maar beter niet terugkeert voor een tweede termijn. En twee en een half jaar was ZE een luis in de pels minister Gilds van Justitie en Politie. Ten aanzien van het criminaliteitsvraagstuk eiste ze meer pit en daadkracht van Gilds. "We zijn coalitie; je draagt een stukje regeringsverantwoordelijkheid," verheldert ze nogmaals. "Daarom moet je een tweesporenbeleid trekken, een middenweg. Maar als zaken niet worden gedaan, wil je er harder tegenaan, want het belang van de samenleving staat voorop. Dan moet je misschien een beetje timmeren op de minister, en dat wordt je niet altijd in dank afgenomen."
Mangal-Mansaram werd – althans zo leek het – beide malen teruggefloten door haar partijvoorzitter Ram Sardjoe, tevens voorzitter van de DNA. Maar ze wuift deze visie van de hand. "Al zou de voorzitter mij op het matje hebben geroepen, ik heb het nooit zo gezien. Hij wilde zijn politieke ervaring met mij delen. Iemand die al 43 jaar in de politiek zit, heeft het toch wel in zijn vingertoppen", klinkt het nu ineens als een voorbeeldige leerling. "Mijn conclusie is dat je veel kan leren. Je hoeft er niet altijd mee eens te zijn. Mijn voorzitter wilde me duidelijk maken hoe het politieke spel te spelen. Ik heb opengestaan voor die kritiek. Dit politieke spel en het algemeen belang hoeven niet met elkaar in strijd te zijn. Je kan de minister voor hond uitmaken of je kan hem aaien. Als je het een beetje inkleed dan krijg je wel zaken gedaan. Wat is dan belangrijker: je ego strelen of dat het algemeen belang wordt uitgevoerd? Als de persoon Mangal moet buigen daarvoor, dan doe ik dat."
Al 43 jaar in de politiek, is er dan eerder sprake van politieke verstarring? "Ik heb niets bij Sardjoe gezien dat hij verstard is. Hij gaat voor argumenten: je moet kunnen onderbouwen. Het lukt mij meestal wel hem te overtuigen. Dat is nog altijd beter dan wanneer er wordt gezegd: ‘Omdat ik dat zeg'. Sardjoe gaat voor een gericht jongeren- en vrouwenbeleid. Op elke vergadering roept hij vrouwen op te participeren. Dat zou in zijn tijd een rariteit zijn. Hij heeft ook een doelgroep gemaakt van de ‘first voters', dat zijn jongeren die voor het eerst kiesgerechtigd zijn. Vanuit de partij worden zij benaderd met propagandamateriaal. We hopen dat velen respons zullen geven."

Politieke uitbraak
Hoe dan ook, het ogenschijnlijk teruggefloten worden zou normaal een schending van het politieke aangezicht zijn. Het ‘beetje timmeren' op ministers leverde meteen haar politieke doorbraak of beter gezegd uitbraak op. Ze werd een jonge heldin, omdat ze openlijk in het verweer durfde te komen tegen een rigide partijdiscipline. De West noemde haar de ‘Jeanne d'Arc'. "Het ging wel gepaard met spanning binnen de partij, omdat ik niet vooraf afstemming pleegde. Ik ging op solotoer. Maar er is wat gedaan aan de criminaliteit; soms helpt een koevoet."
Toch vindt Mangal-Mansaram het onterecht dat de indruk bestaat dat het drie jaar heeft geduurd voordat ze als jongere haar mond durfde te roeren in het parlement. "Dat is een foute indruk die mensen hebben. We werden in juli 2000 beëdigd. Inderdaad neem je de eerste maanden een afwachtende houding. In november-december, tijdens de begrotingsbehandeling, hield ik mijn maidenspeech. Ik werd toen nog geïnterrumpeerd door Jenny Simons, wat overigens heel spannend was, want zij is toch een van de ervaren mensen. Maar positieve dingen vallen de mensen niet op; alleen controverse en ruzie."
Hoewel het interne democratische gehalte van politieke partijen ‘naar een hoger niveau' moet, durft Mangal-Mansaram te stellen dat die van de VHP ‘vrij hoog' is. "Iedereen was ervan overtuigd dat ik nooit meer kandidaat zou worden gesteld, omdat ik zogenaamd ruzie met de VHP zou hebben. ‘Zij komt nooit meer op de lijst', werd er gezegd. Er waren weddenschappen afgesloten voor soms wel duizend Surinaamse dollars; mensen kwamen naar me toe om te vertellen dat ze hun geld hadden verloren", vertelt ze grinnikend. Ze is als tweede geplaatst op de kandidatenlijst voor Wanica, achter vice-president Jules Ajodhia. "Dat wil dus zeggen dat de partij voor kwaliteit gaat. Ik was een testcase voor het Nieuw Front. Mensen waren bezorgd dat Venetiaan en Gilds niet zouden tekenen. Het democratisch gehalte van het Nieuw Front is toch wel hoog en dat geeft heel wat hoop voor de toekomst."

Nationale Ombudsman
Hoewel ze stelt dat niemand onmisbaar is, ambieerde ze toch wel een tweede termijn. Ze had namelijk voor een aantal zaken gepleit zoals het ‘Instituut Nationale Ombudsman', waarover overigens haar afstudeerscriptie ging. Mangal-Mansaram is bezig met de voorbereiding van een wetsontwerp hiervoor, wat ook wordt opgenomen in het verkiezingsprogramma.
"De Nationale Ombudsman is een belangrijk instituut om de relatie tussen overheid en burger te verbeteren", zegt ze. "Burger kunnen nergens terecht met hun klachten. Voor als je onheus wordt bejegend of dat je vergunningaanvraag of bouwtekening al een jaar ligt te wachten voor behandeling. Bepaalde beroepsmogelijkheden werken nu eenmaal niet in de praktijk of mensen kennen die niet. En de weg naar de rechter is meestal een lijdensweg. Zo'n instituut vereist wel een hoog democratisch gehalte; je moet als overheid zo'n waakhond gedogen. De wetsartikelen zijn af, alleen de memorie van toelichting levert nog enkele problemen op."
Sowieso kon het allemaal veel beter wat de afgelopen vijf jaar is neergezet. "Ik onderwerp mezelf altijd aan kritiek. We zullen de komende periode zeker harder moeten werken aan bepaalde stukken. Ik ga mijn eigen aanpak verbeteren: meer ordening en meer mensen betrekken bij het werk, ook jongeren, voor meer diepgang. In het begin dachten mensen dat ik alleen aanzat voor het gezicht van verjonging; om vijf jaren een jaknikker te zijn. Die mensen hebben lelijk op hun neus gekeken."
En is minister Gilds een van die mensen? "Gilds is een heel aardig mens, heel aangenaam. Maar op het punt van beleid ging het best wel niet goed. Hij wilde bepaalde mensen in bescherming nemen. Mijn standpunt is: haal ze weg, want we hebben geen tijd te verliezen. Mensen dachten dat ik iets tegen Gilds had. Dat was ook het dilemma: hij is een innemend mens, jammer was uitgerekend hij de minister van Justitie. Maar wanneer het algemeen belang in het geding zal zijn, zal je mij toch even hard kritiek horen leveren, of het mijn eigen regering is of niet. Het inkleden zal dan niet altijd even goed lukken."


          Een Goede Basis - Ruth Wijdenbosch        

Paramaribo - Weer is er een ‘goede basis' gelegd. Het Nieuw Front wil nog eens vijf jaar, waardoor de bevolking ‘eindelijk profijt' zal hebben van de stabiliteit, zegt Ruth Wijdenbosch, zevende op kandidatenlijst van de NPS in Paramaribo. Het wordt haar ‘laatste termijn' als politica. "Als het ons weer wordt ontnomen, heb ik sowieso niet meer de puf om met het Nieuw Front in 2010 puin te ruimen."

Tekst Iwan Brave/dWT foto Werner Simons, de Ware Tijd 21 april 2005

Ze is net weer op krachten gekomen, na een week van ziek zijn. De griep. Daardoor heeft ze een aantal belangrijke verkiezingsvergaderingen van haar partij gemist. Maar er zijn gelukkig nog meer belangrijke vergaderingen op schema. "Ik denk dat we er echt lekker inkomen", zegt ze over de verkiezingskoorts binnen de partij. "Wat ik om me heen hoor is dat de spirit erin zit. Je hoort wel NPS'er klagen dat ze worden verwaarloosd als we in de regering zitten, maar als eenmaal de campagne er is, gaan ze volop voor de partij. Ik zat wel in de spanning, want er is nog veel werk te verrichten aan infrastructuur, woningbouw en perceelaanvragen. Dat zijn de zaken die ik het meest tegenkom."
Om de woensdag houdt Ruth Jeanette Wijdenbosch als parlementariër een spreekuur waarbij ‘iedereen' welkom. "Waarschijnlijk vinden de mensen dat de NPS te algemeen werkt, te veel naar nationale ontwikkelingen gaat. Maar mensen vergeten dat ze juist daarom voor de partij hebben gekozen", zegt ze.
Is de NPS binnen het Nieuw Front de partij die meestal de kastanjes uit het vuur haalt?
"Ik vind van wel. Hoewel vaker wordt gezegd dat we een creoolse partij zijn, gaat de NPS voor de belangen van alle bevolkingsgroepen. Het is niet zo dat we bijvoorbeeld voor die van Para en Coronie gaan en niet voor die van Wanica. De NPS probeert breed ontwikkeling te brengen. De indruk bestaat dat andere partijen zich meer bezig houden met de eigen groep, met mensen die op hun lijken, zoals dat wordt gezegd. Maar over het algemeen worden binnen het Nieuw Front de belangen van alle groepen behartigd. En elke groep – ook maatschappelijke of sociale – heeft zijn specifieke belangen die naar voren worden gebracht. Daarom is het belangrijk dat er binnen deze groep een katalysator is die kan zeggen: ‘Ho, iedereen is gelijk'. En zo'n goede katalysator is president Venetiaan. Men zegt weleens dat er onder hem geen daadkracht is, maar binnen het Nieuw Front worden beslissingen genomen op basis van consensus; vooral de twee grote partijen erin, maken dat je wat langer praat. Vandaar dat Venetiaan als NPS- voorzitter heeft gezegd dat het moeilijk wordt te regeren met nog een andere combinatie. Dat is niet zozeer principieel tegen bepaalde partijen gericht. Maar samenwerken met Desi Bouterse is voor mezelf niet mogelijk. Ik zal niet zeggen met heel de NDP, maar er zijn meerdere personen in die partij waarmee samenwerken principieel niet mogelijk is."

Waarschuwend geluid
En Jules Wijdenbosch van de VVV? "Ik heb niets tegen de persoon Wijdenbosch, wel tegen zijn werkwijze. Hij is iemand die wettelijke regels met de voeten treedt. Hij vindt dat hij cheques mag tekenen en de staat daarmee mag binden. Het geldt ook voor Henk Goedschalk en Errol Alibux. Goedschalk heeft voor zoveel ellende gezorgd. Hij heeft nooit een waarschuwend geluid vanuit de Centrale Bank laten uitgaan, zoals André Telting dat meerdere malen heeft gedaan. Hij en de minister Humphrey Hildenberg van Financiën zijn gekomen met regels van zelfstrafbaarstelling; dat zijn mensen waarmee ik kan werken, mensen die ‘nee' kunnen zeggen tegen een president. Maar Goedschalk gaf juist aanwijzingen hoe regels te omzeilen en zichzelf daarbij te bevoordelen. Persoonlijk ben ik iemand die qua regels strikt is."
Terugkomend op het onderwerp van ‘gebrek aan daadkracht' zegt Wijdenbosch dat economische ‘ordening' veel tijd in beslag heeft genomen. Er is een commissie Staatsschulden ingesteld en zelfs een ‘bureau voor de staatsschulden'. Deze ordening is zowel nationaal als internationaal van groot belang voor Suriname. "Men onderschat vertrouwen hebben in instituten als de regering en de Centrale Bank", zegt Wijdenbosch. "Komende uit de bankwereld weet ik dat dat van eminent belang is. Vroeger als men de naam ‘Suriname' hoorde, kon je makkelijk kredieten sluiten. Anno 2005 is dat vertrouwen weer op de drempel van herstel. De komende vijf jaar staan we binnen en kunnen we weer aan tafel schuiven."
Kijkende naar sociale toestanden in wijken; worden mensen dan niet vergeten? "Het lijkt alsof we uitsluitend kijken naar stabiliteit. Je hoort ook die kritiek: ‘kijk over die muur van stabiliteit'. Maar zonder kan je niet eten, niet doen aan armoedebestrijding, goede huisvesting, onderwijs en gezondheidszorg. Als die stabiliteit als basis er niet is, dan is het dweilen met de kraan open. Die stond wagenwijd open toen we in 2000 aantraden. Er waren zoveel schulden die eerst op een rij moesten worden gezet. Men onderschat dat, vandaar dat we veel werk in de campagne moeten steken. Die armoede zit diep. Elke keer laat het Nieuw Front deflatie achter, maar als er een andere regering komt, zitten we weer op het nulpunt."

Grote ontwikkelingen
Maar Wijdenbosch wil toch graag erop wijzen dat er wel degelijk ook aan andere zaken wordt gewerkt. Ze wijst erop dat in 2000 de AOV 35 Surinaamse dollar bedroeg en dat die systematisch verhoogd is naar 175 Surinaamse dollar. De overheid heeft weliswaar slechts zo'n 800 sociale woningen opgezet, maar daarnaast zijn door particulieren duizenden woningen gebouwd tegen 7 procent leenrente. Toegegeven, het kan allemaal beter.
"Er leven nog te veel mensen in armoede", geeft Wijdenbosch ruiterlijk toe. "Maar dat komt niet door het Nieuw Front, men kijkt wel naar ons. Maar ook ik kijk naar het Nieuw Front. Er moet een minimaal sociaal pakket komen waarop iedereen recht heeft. We staan aan de vooravond hiervan. Als het Nieuw Front nog eens vijf jaar krijgt, dan liggen er grote ontwikkelingen op stapel, waardoor de bevolking eindelijk profijt zal hebben van stabiliteit."
Zo ligt er een sectorplan Huisvestingsbeleid gereed met een budget van 18 miljoen euro, deels gefinancierd uit de eigen begroting, deels uit de verdragsmiddelen. Ze wijst ook op sectorplannen voor volksgezondheid en onderwijsvernieuwing. "De afgelopen periode was de meest actieve waardoor een goede basis is gelegd voor de komende tien jaren in de sociale sector", zegt Wijdenbosch.
Huisvesting is iets wat zij ‘op de voet' volgt. "Ik volg alle volkswoningbouwprojecten. We zijn bezig bestaande woningen op huurkoopbasis over te dragen. Voorlopig hebben we alle verhogingen van de huurprijs van volkswoningen aangehouden. Er ligt ook een andere projectfinanciering van China op stapel." Wijdenbosch is van mening dat Sociale Zaken ‘uit de sfeer van bedelen' moet worden gehaald. Van eminent belang daarbij is een samenwerking tussen Sociale Zaken en het Ministerie van Arbeid. "Ook de mensen zelf moeten uit die sfeer, vooral vrouwen", licht Wijdenbosch toe. "Ik kijk uit naar een totale transformatie, waarbij we naar gezinsbegeleiding moeten. De projecten moeten er op gericht zijn mensen economisch zelfstandig en weerbaar te maken. Men moet er trots op zijn dat je uit die armoedecyclus wordt gehaald. Men moet niet langer naar Sociale Zaken gaan voor alleen die sociale kaart of kinderbijslag, maar voor perspectief voor jou en je kinderen. En dat kan allemaal niet zonder die stabiliteit."

Opbeurend telefoontje
Er wordt meerdere malen gebeld. Een treurig telefoontje betreft het ernstige verkeersongeluk dat Luciën ‘Piertje' Piereau – de ‘officieuze bodyguard' van president Venetiaan – de nacht eerder is overkomen, na een partijvergadering in Para. Een ander telefoontje is opbeurend. "Iemand belt en zegt dat ze nu al een uitnodiging wil voor de inauguratie van onze president", lacht Wijdenbosch. De spirit lijkt inderdaad aanwezig. Ze wijst op de basis die eerder tussen 1991 en 1996 was gelegd, waarna de regeermacht werd weggekaapt. "Als het ons weer wordt ontnomen, heb ik in elk geval niet de puf om weer met Nieuw Front in 2010 puin te ruimen", zegt Wijdenbosch zorgelijk. "Gelukkig hoor ik jongeren ook zeggen: ‘Toch Nieuw Front, want andere regeringen breken alles af'. Jongeren vormen geen homogene groep. Je hebt een deel dat heel verstandig denkt, maar ook een deel dat heel rijk wil worden zonder werken. En als iemand dan dansend en huppelend op het podium komt, die onverklaarbaar rijk is geworden, dan is hij jouw idool."
Op de opmerking dat er ook weldenkende jongeren binnen de NDP zijn, zegt Wijdenbosch: "Maar als je ze confronteert met de Decembermoorden, de slachting van Moiwana, de moord op Gooding, Horb en Hawker en met al die militairen die zijn verdwenen of zogenaamd een zonnesteek hebben opgelopen, dan weten zij als intellectuele jongeren daarop geen antwoord. Of ze doen er stoer over. Maar een fundamentele discussie vermijden ze. Omdat ze weten dat als ze erbij stilstaan, ze het ook moeten veroordelen. Maar Bouterse is de jongste van de groep van grote partijleiders. Hij is ook een volksjongen. Daarnaast voelen bepaalde jonge mensen zich aangetrokken tot iemand die wakamantaal spreekt."
Wijdenbosch heeft 33 jaren in het bankwezen gewerkt, waarin afwisselende werk heeft gedaan. Afwisseling, daar houdt ze van. Daarom zijn vijf perioden in het parlement wel welletjes. Al vanaf 1987 is ze in de politiek. "Ik ben zo langzamerhand een veteraan", zegt ze met lichte zelfspot. Ook al komt het Nieuw Front weer in de coalitie, dan nog wil ze het daarna voor gezien houden. "Omdat jongeren moeten overnemen", motiveert zij. "We moeten meer vertrouwen in jongeren stellen en meer in ze investeren. Leiders denken vaak dat als ze opstappen, de zaak in elkaar zal donderen. Maar dat is niet waar. Onze democratie moet verfijnder worden. Ik ben voorstander van beperking van zittingsperioden voor bestuurlijke functies; alleen dan krijg je snellere doorstroming. Binnen politieke partijen worden bepaalde jongere personen als leider wel gedragen door de tweede en derde lijn, maar toch worden zij niet naar voren geschoven. Dat getuigt niet van politieke moed. De leiders in Suriname gaan lang door in leeftijd, waardoor er een generatiekloof kan ontstaan met jongeren. Tegen de tijd dat de volgende overneemt, dan is die ook al 70 jaar oud, maar wil ook enkele jaren leiden. Daarom zeg ik voor mezelf: ‘Mijn laatste periode'."

Volgende uitdaging
De reden waarom Wijdenbosch in 1987, na zeven jaren militaire dictatuur, in de politieke arena stapte, was herstel van democratie en rechtsstaat. "Hiervoor is inmiddels een goede basis gelegd", zegt zij. "Maar onderzoek naar schending van mensenrechten is nog steeds in de beginfase. Ik ben ervan overtuigd dat het ook hiervan iets terecht zal komen; Suriname zal geen uitzondering worden. Bij veel voormalige militaire dictaturen zie je dat het oplossen van mensenschendingen trager van de grond is gekomen."
Als vice-voorzitter heeft ze de tweede hoogste functie bekleed in het parlement, het controlerend orgaan van staatsmacht. "Ik prijs me gelukkig als enige vrouw een vijfde periode te kunnen doen; waarvan ik tweemaal vice-voorzitter ben geweest, dat kan niemand anders vertellen. Ik heb menigmaal als waarnemend voorzitter opgetreden en heb nooit iemand horen klagen: ‘Ram Sardjoe is weg en het werk ligt stil'. Dan is nog mijn enige volgende uitdaging het voorzitterschap van DNA."
Over het niveau van het parlement zegt ze: "Ik kijk uit naar meer professionals. Mensen moeten zich in specifiekere onderdelen verdiepen. We houden ons te weinig bezig met het algemeen beleid en bewegen te veel op het niveau van RR- en DR-raad. Ik ben ook voor meer efficiëntie binnen het parlement, met een strakkere spreektijd. Ik heb november vorig jaar in het Italiaanse parlement een Vrouwenwereldconferentie mogen voorzitten – wat ik als een hoogtepunt heb ervaren. Het ging over rechten van kinderen en jonge mensen. Na drie minuten schakelde de griffier je microfoon uit en ging die van de voorzitter weer aan."
Maar om efficiënt te kunnen werken, zijn een nieuw DNA-gebouw en een fulltime functie ‘hoogste prioriteit'. "Dat nieuwe gebouw moet er zeker komen in de komende vijf jaar", zegt Wijdenbosch. "Ik geloof ook erin dat het moet lukken aan de hand van onze prestaties, onze gedrevenheid en goede argumentatie de mensen ervan te kunnen overtuigen dat kiezen voor de toekomst een keuze voor het Nieuw Front is. Ik geloof erin dat het geld dat verdiend is en zal worden verdiend, geïnvesteerd zal worden in de mensen. Voor een groot deel is de moeilijke periode achter de rug. Als het de komende termijn er niet van komt, dan zal ik samen met hen teleurgesteld zijn."


          Een Premature Coup        

Hij lacht alweer, zegt CLO-voorzitter Ronald Hooghart na het afvoeren van zijn persoon van de DNA-kandidatenlijst door het NPS-congres, afgelopen zondag. Maar binnen schrijnt het nog danig na. De Farizeeërs hebben kort na het lijdensweek weer toegeslagen. Is Venetiaan onderdeel van het ‘vooropgezet plan? "Hij moet in staat zijn het ontstane probleem terug te brengen tot aanvaardbare proporties."

Tekst Iwan Brave/de Ware Tijd, 5 april 2005 - foto: Dagblad Suriname

Eén ding is zeker: de Surinaamse politiek heeft nieuw fenomeen erbij; ‘het bandje van Strijk'. Velen binnen de NPS – die ‘op hun tenen lopen en met hun tong extra naar buiten' – zouden met angst en beven de kandidaatstelling van Hooghart tegemoet hebben gezien.
Was het bij de verkiezingen van 2000 nog gelukt hem uit de politieke arena te weren, deze verkiezingen leek er geen ontkomen meer aan. Hooghart zat comfortabel en riant gepositioneerd op de vijfde plaats op de lijst van Paramaribo. Niets kon meer misgaan. De haviken binnen de NPS - ‘die de partij denken te bezitten' – konden zich voorbereiden op het ergste. Geen enkele stok leek meer bruikbaar om de hond te slaan. Totdat Henry Strijk, in de hoedanigheid van STVS-verslaggever zaterdagmiddag binnen kwam stappen voor een interview. "Het bandje is gebruikt als product van een scenario", weet Hooghart zeker.
Het moge duidelijk zijn dat zo'n kleine 24 uur na wat zich het beste laat vergelijken met een premature coup, Hooghart nog heen en weer wordt geslingerd in zijn gevoelens. "We lachen alweer; de emoties zijn van het moment", zegt hij in zijn werkkamer op het CLO-hoofdkwartier aan de Verlengde Gemenelandsweg. Maar daarna geeft hij meteen toe: "Wat gebeurd is, is zeer pijnlijk." Hij is in gezelschap van medebestuursleden, zoals penningmeester Michael Miskin en zijn zoon Andy, die ook zitting heeft in de NPS-Jongerenraad. Vader Hooghart kan zich innerlijk er nog steeds bij neerleggen. "Ik ben van oordeel tegen de achtergrond van de grote mate waarin ik de voorzitter adoreer, hij mij zou moeten vragen wat er aan de hand is. Het zou aanleiding moeten zijn om mij voor een gesprek uit te nodigen over mijn ‘vermeende verkeerde' instelling. Zolang dit niet gebeurt, is hier sprake van een emotioneel besluit."

Vooropgezet plan
Bij Hooghart wil het vooralsnog niet in dat president Venetiaan als voorzitter van de NPS geen onderdeel uitmaakt van het scenario, of op zijn minst willens en wetens passief toekijkt naar deze openlijke vorm van broedermoord. "Ik wil eerst wat meer informatie", zegt hij. "Zaterdag is het bandje gebruikt om mij de das om te doen. In een ernstige situatie sla ik normaal links en rechts om me heen. Maar ik wil dat zaken op een rationele beslissing baseren. De beslissing is genomen van het ene op het andere moment. Om elf uur had ik nog gehoord van Erwin Lelie, voorzitter van de afdeling Paramaribo, dat ik nog kandidaat was. Volgens insiders heeft de voorzitter van het congres, Walter Pengel, de beslissing op de valreep genomen. Ik ben van oordeel dat de uiterste top van de partij geloosd is in een vooropgezet plan. Desalniettemin ben ik van mening dat de voorzitter de kandidaat Hooghart had moeten laten komen om uitleg te geven."

Uit zijn laatste woorden dreunt misschien toch het lichtelijk besef dat Venetiaan hem toch nog – al dan niet noodgedwongen – opoffert. Maar daar kan hij gewoon met zijn verstand niet bij. "De revolutie heeft zijn intrede gedaan in de jaren '80. ik ben blijven strijden voor de terugweg naar de democratie. Daarbij heb ik de NPS door dik en dun gesteund. Onbaatzuchtig. Ik ben nooit ervoor gefacilieerd. Velen lopen op hun tenen en steken hun tongen extra naar buiten. Dus wanneer de mensen voor de tweede achtereenvolgende maal vragen mij op de kandidatenlijst te plaatsen, dan vind ik dat mij men niet kan afwijzen."
Is het politieke spel toch harder en – en mogelijk smeriger – dan zelfs een bikkelharde straatvechter als Hooghart kon vermoeden? Of was het dan toch een stukje overmoed in een onbewaakt moment, waarbij het doel in zicht was, maar dat de vijand toch in het allerlaatste bosje een val had liggen. Hooghart ziet in elk geval Hesdy Pigot, secretaris op het kabinet van de president, als de kwade genius. In samenspanning met Henry Strijk, als laatste ‘valstrik'. Over Strijk zegt hij: "Hij heeft mij ervan verzekerd alleen te willen praten over het rapport Tjon a Hung. Toen heb ik hem off the record verteld over de capriolen van Pigot naar mij toe. Daar is hij na het interview op teruggekomen. En ik heb, zoals ik gewend ben, duidelijk mijn mening gegeven en gezegd dat ik dit keer niet gemerkt heb dat de heer Pigot met mij bezig is geweest. Maar als ik na de verkiezingen erachter kom dat dit wel het geval is, dat ik dan de structuren zal nalopen om in feite de mensen die de zaak manipuleren eruit te smijten."
Meer zou Hooghart niet hebben gezegd. Maar laten we eerlijk zijn: als havik zouden we allemaal bang zijn om gekortwiekt te worden op termijn. En als we naar het iele, pokdalige jongensgelaat van Pigot kijken, is het voorstelbaar hoe angstaanjagend het is dat een pitbull als Hooghart al vanaf de vijfde plaats komt aanstormen. Maar Pigot kreeg op tijd de juiste stok met de juiste dikte in handen. De klap kwam hard, venijnig en onverwachts. Deze vergelijking is niet overtrokken. Hooghart vindt zelf dat hij ‘als een hond eruit is gekieperd'.

Toch doorgegaan
Pitbull Hooghart zal er de komende tijd nog van staan tollen, ook al wil of kan hij dat nog niet geheel toegeven. Zijn enige wapenfeit is voorlopig Pigot en de zijnen uit te dagen om alsnog datgene uit te zenden, wat dan zogenaamd de partij zou ‘schaden'. "Dit soort figuren als Strijk en Pigot zijn het die in feite anderen ertoe drijven dingen te doen die als niet-menselijk worden betiteld", zegt Hooghart. "Dit soort mensen hebben met hun manipulaties en scenario's ervoor gezorgd dat Bouterse het pistool heeft getrokken." Het was overigens niet de eerste poging van Pigot. "Hij heeft bij de verkiezingen van 2000 aan de verschillende afdelingsbesturen gevraagd mij niet op de kandidatenlijst te plaatsen", vertelt Hooghart. "Omdat ik zogenaamd de voorzitter in de wielen zou rijden. En toch ben ik doorgegaan met de strijd voor good governance, omdat ik de aanstelling als kandidaat niet principieel heb gesteld."
Hooghart is ervan overtuigd dat hij de ‘stem van de massa' is. Hij trekt dan ook bijbelse vergelijkingen. "Wat ik zo jammer vind is dat we net de lijdensweek achter de rug hebben; dat de Zoon van God verraden is door Judas en dat wij na 2000 jaren daarover nog steeds wenen. En dan dat we vlak na de lijdensweek dit soort scenario's uithalen. Waarbij we ook nog weten dat bepaalde partijen op scherp staan. Dan is het duidelijk dat men niet bezig is met het belang van het volk maar met het eigen belang. Hesdy Pigot staat hierbij aan het hoofd en de voorzitter heeft zich onbewust laten meeloodsen."
Hooghart denkt niet zozeer in termen van zetelverlies voor de NPS, maar dat het toch al flinterdun algeheel vertrouwen – van met name de zwevende kiezers – in de politiek wordt opgezegd. "De frustraties van het volk kunnen dusdanig zijn dat de kiesdeler kleiner wordt en de zetelverdeling daardoor anders uitvalt. Heel wat mensen hebben naar de CLO gebeld en gezegd: wij gaan niet naar de stembus. Een hele groep voetballers heeft me dat ook verteld. Zelfs mensen die niet op mij zouden stemmen, hebben te kennen gegeven dat dit voor hun teleurstelling is."

Emotionele beslissing
Hooghart spreekt van een ‘emotionele beslissing' die het partijcongres heeft genomen. Maar is dat wel zo? Afgaand op zijn woorden, heeft het allemaal juist iets van een rationeel bekokstoofd scenario. Hooghart was gewoon niet gewenst. Scenario of niet; hij zal diep moeten gaan nadenken in hoeverre hij er zelf niet debet aan is dat zijn eigen openhartigheid als stok tegen hem is gebruikt, of hij niet – al was het maar voor even – wat minder openhartig had moeten zijn; ook off the record. "Ik voldoe aan de wens van de samenleving", verdedigt hij zich. "Ik spreek voor het volk. De positie kan me ook niet schelen, wat me kan schelen is dat mensen onrecht wordt aangedaan. Als oprecht NPS'er – meer dan de meesten rondom de voorzitter – ben ik bereid in het openbaar mijn mening te geven. Ik ben daarna bereid de kritiek hierop te incasseren en te verwerken. Ik weet dat veel partijtoppers kritiek hebben, maar niet durven. Wil je ontwikkeling dan moet je kritiek kunnen uiten. Mijn voorzitter zegt altijd: tan tiri a no don. Maar ik zeg: tan tiri n'e tja ontwikkeling."
Volgens zoon Andy heeft zich niet het gehele geplande scenario zich voltrokken. "Je vader moet zich in alle opzichten rustig houden", zou Erwin Lelie hem hebben ingesproken. Een vreemde opmerking, zei zijn gevoel maar op dat moment liet hij het passeren. Toen werden de kandidaten opgenoemd. Toen bij de vijfde plaats zijn vader nog niet viel, keek zoon Andy weer raar op, maar nog steeds geen reden voor de alarmbel. Maar toen de congresvoorzitter bij de achtste plaats de vergadering schorste begon het te dagen. Wie naar Apintie live luisterde kon al iets vermoeden: "We hebben iemand anders", klonk het zachtjes door de microfoon. CLO-penningmeester Michael Miskin werd erbij gehaald. Zoon Andy hierover: "Toen dacht ik dat men hem ging halen om iets te bespreken en al helemaal niet om hem te melden dat hij voor pa in de plaats was gekozen." Op dat moment zag Andy dat het scenario nog niet vervolmaakt was. Mensen in de menigte begonnen al de naam van Hooghart te scanderen. "Ik ken het karakter van mijn vader, als hij naar binnen zou gaan om rekenschap te halen en zou roepen dat hij niet geplaatst was, dan zou het helemaal mislopen. Ik heb tegen hem gezegd: je gaat niet naar binnen, we gaan weg. Als ik dat niet had gedaan dan was het helemaal misgegaan. Nu is nog niet alles misgegaan."

Nog hoop
Ze hebben nog enige hoop bij de CLO dat een en ander alsnog recht zal worden gezet. Is het geen ijdele hoop, dan wel zeer dunne als je zo naar Hooghart luistert. "De partij beslist. De voorzitter is door mij gedragen en op een vreselijk hoge stoep geplaatst. Hij moet in staat zijn het ontstane probleem terug te brengen tot aanvaardbare proporties."
‘Aanvaardbare proporties' klinkt niet bepaald als geheel herstel. Veel zal afhangen van CLO-penningmeester Miskin, die in zijn plaats naar voren geschoven is en daarmee ineens is gebombardeerd als potentiële splijtzwam binnen de CLO. Hooghart: "Niet een persoon zou gekandideerd worden maar de CLO. Dus als zij iemand van ons verkiesbaar willen stellen, dan moet men eerst met de CLO komen praten. Mike heeft duidelijk gezegd eerst met mij te zullen overleggen. Men wil hem bewegen de toegeschoven positie te accepteren; dat zou een klap in mijn gezicht betekenen voor de oppositie. Maar aan andere kant heeft men hem in de positie gebracht dat hij ook als ‘verrader' zal worden gekenmerkt als hij dat doet. Als hij de positie aanvaardt, dan zal hij worden afgemaakt. Als hij die niet aanvaardt, dan zal hij ook worden afgemaakt."
Ineens rust op Miskin schouders een zware last en verantwoordelijkheid. Een beslissing die een zoveelste keerpunt of dieptepunt in de nationale politiek zal kenmerken. Een beslissing die mogelijk weer als een splijtzwam binnen de vakbeweging kan werken. Hooghart grijpt terug naar 1993. "Toen heb ik voor de NPS gekozen door André Gravenstijn te ondersteunen voor de post van directeur bij Binnenlandse Zaken. Hugo Blanker was ertegen. Dat heeft tot een scheuring binnen de CLO geleid. Ik ben van mening dat de NPS onder dezelfde voorzitter niet weer het instrument kan zijn dat zorgt voor een tweede scheuring."

          Trouw Aan De Confrontatie-Strategie - Jenny Simons        


Paramaribo - We kunnen van alles denken over Jenny Simons en haar politieke kleur. Zij behoort inmiddels tot het selecte groepje principiële politici: ze blijft bij weer en wind trouw aan haar partij. Het is niet gebonden aan de persoon van Desi Bouterse als politiek leider. "Het is teamwerk." De NDP gelooft stellig in haar opmars, ondanks de ‘mobilisering van de Amerikanen' deze te stuiten. "De partij is een belangrijke resource voor Suriname."

Tekst Iwan Brave/dWTfoto Hijn Bijnen - de Ware Tijd, 2 april 2005

De NDP weet van wanten. Daarover geen twijfel. Langs de berm aan de Benjaminstraat staat een billboard met een enorm telefonerend lachend hoofd van Desi Bouterse; symboliserend het voortdurend in contact staan met de achterban. Onder de bijgestelde partijslogan ‘Let a faya baka' schreeuwen vette letters: ‘Desi Bouterse for president'. Alles in paarstinten. Bij de ingang staat een lichtbord met de aftelling van het aantal dagen vóór de verkiezingen: Nog 54.
Een lekkere hete dag. Het is even wachten op Jenny Simons, fractieleider van NDP. Geeft niet, want op Ocer is altijd bedrijvigheid of leven in de brouwerij. Ook deze donderdag is dit het geval. Op het terrein overheerst het partijpaars. Veel jongeren, vanwege de wandelmars, als vlijtige mieren in propaganda-T-shirts. Een opgesmukte geluidsvrachtwagen met knallende muziek rijdt het terrein op. De arena – zo mag je Ocer door zijn inbedding gerust noemen – wordt opgekalfaterd. Er wordt getimmerd en geschilderd. Vooral het paars licht goed op.
Binnen in de hal zitten mensen op zachte leunstoelen. Er hangt een wachtkamersfeer. De televisie, met ‘breaking news' van CNN over de dood van Terri Shavio, trekt even alle aandacht. Op tafel liggen edities van de Beijing Review, de Engelstalige Chinese tegenhanger van het Amerikaanse wereldtijdschrift Time.
Op het bord de uitzendtijden van de NDP-tv-programma's ‘In opmars' en ‘Let a faya baka'. Radika, Sky TV, RBN, Sangeetmala en zelfs Mustika. Opvallend afwezig zijn ABC, STVS en ATV. Een prominent kaderlid komt aanstappen. "Ze hebben zelfs de Amerikanen gemobiliseerd, maar toch zal het niet lukken de opmars van de NDP te stuiten", zegt hij. "Het is de bekende driehoek; het Front, Nederland en de VS. De band tussen Nederland en de VS is er overduidelijk in Irak; die Nederlanders hebben tegen de Amerikanen gezegd: zeg jullie ook eens wat over Suriname", weet hij.

Hij begint af te dingen op het NPS-spotje ‘Ere wie ere toekomt'. "Kent NPS de geschiedenis van Staatsolie wel?", werpt hij retorisch op. "De eerste olie in Suriname werd ontdekt in 1929 en niet in 1965 door Pengel. Zijn groep ging op zoek naar water en zij stuitte op olie. Ze hebben zich erin gebaad, en daarna nada! Ze werden door de koloniale autoriteit gesommeerd de olie met rust te laten, omdat anders Koninklijke Olie in problemen zou komen op de wereldmarkt. Na 25 februari 1980 zijn Jharap en Coleridge ontboden om een studie te maken over winbare olie. Na rapportage was het: doorgaan. Op 13 december 1980 was Staatsolie een feit!"

20 zetels!
Bovendien, als we op die toer gaan, dan verbleekt ‘58 jaar' oude politiek bij wat in elf jaren revolutie is gepresteerd. Nee, de NDP is goed op koers. Al die mensen in de hal, beweert het kaderlid, zijn er voor hun lidmaatschapkaart. "Als mensen hun busgeld besteden om hun lidmaatschapkaart te komen aanvragen, dan spreekt het al boekdelen." Er melden ‘landelijk' zo'n 200 tot 300 nieuwe leden zich. "Vóór 25 mei is dat 100.000", rekent hij voor. "Haal daarvan 20 procent af, dan praat je nog altijd over 80.000 gedeeld door het landelijke gemiddeld van 4.000 stemmen per zetel. Dat zijn 20 zetels!"
Als Jenny Simons is gearriveerd, neemt ze ons mee naar het fractiesecretariaat op de bovenverdieping. "De sfeer is hier altijd goed, soms vechten we", zegt ze gekscherend als ze zit. "Op dit moment is het een gezonde sfeer voor een partij. Er is een goede mood. We bekijken allerlei vraagstukken en oplossingen, waaronder natuurlijk vanwege de verkiezingen strategische. Maar ook naar het beleid kijken we, want als je regeermacht wil, dan moet je vooraf gedegen weten wat je gaat doen."
Ook Simons is zeker van de onstuitbare opmars van de NDP. Er zullen ‘meer zetels' worden gehaald. "Maar zelfs al komt een partij in de oppositie, dan hoor je toch zoveel mogelijk gerealiseerd te krijgen wat in je verkiezingsprogramma staat. Dat hebben we de afgelopen vijf jaar ook gedaan. Waar we dachten dat Front iets nuttigs kon doen, hebben we ondersteund en waar we kritiek hadden, kwamen we met voostellen conform onze verkiezingsprogramma." Op de vraag hoe die door het Front zijn ontvangen, zegt ze: "Weinig of geen antwoord en veel wantrouwen." Ze geeft als voorbeeld dat de NDP in het begin van de zittingsperiode had voorgesteld over de toenemende criminaliteit te praten binnen het parlement. "Men weigerde de vergadering te houden en begon een gehaal en getrek over wie nu de criminaliteit is begonnen?", aldus Simons.

Onder de loep
De afgelopen twee tot drie jaar is hard gewerkt om ‘alles van de partij' te verbeteren, en is de partij ‘onder de loep' genomen. Met andere woorden: de partij heeft zichzelf aan een introspectie onderworpen. Er is ook gewerkt aan een betere structuur, wat heeft geleid tot nieuwe statuten. Zo is er een ‘coördinatieteam' ingesteld dat het dagelijks bestuur bijstaat met raad en daad. Daarnaast is er ook een wetenschappelijk bureau dat tot ‘grote hoogten' is gekomen. Er is ook ‘een brug geslagen' tussen wetenschappelijk bureau en de fractie. Daarom delen het fractiesecretariaat en het wetenschappelijk bureau dezelfde ruimte. In de districten hebben alle fractieleden een ‘persoonlijk secretariaat' opgezet, betaald uit de laatste salarisverhoging voor parlementariërs. Daar kunnen burgers afspraken maken met de parlementariër, die keurig per persoon een intakeformulier invult met persoonsgegevens, rubricering van de idee, wens of grief en een korte inhoudsbeschrijving.
"We zijn wel eerlijk, als mensen grond komen aanvragen, dan zeggen we dat dat niet mogelijk is", zegt Simons. "Maar we maken ook afspraken met maatschappelijke groeperingen om zoveel mogelijk feedback te krijgen over waar de schoen wringt. Daarom kan ik met zekerheid schrijven in ons verkiezingsprogramma dat een nationale ziektezorgverzekering feasable is. Want je hebt het totaalplaatje waarbij je niet alleen naar de tarieven kijkt maar ook naar de premies."
Er lijkt geen einde te komen aan de stroom van voorbeelden van hoe diep en goed de NDP wortel schiet in de samenleving. Als het maar geen tactiek is om geen tijd over te hebben voor een aantal brandende vragen, zoals de kandidatuur van voorzitter Bouterse voor het presidentschap en diens verwerping als ‘veroordeelde drugscrimineel' door de VS.
"Ik geef hiermee aan de verbeteringen die zijn aangebracht", zegt Simons uiteindelijk. "Het maakt ons niet uit met wie we praten. Er zijn maar weinig mensen die niet met ons willen praten, zoals meneer Hooghart van de CLO. Dus al twee en een half jaar verstaan we ons met de samenleving. We zijn ervan overtuigd dat we haar absoluut tot een ander niveau kunnen tillen. We zijn overtuigd van de potentie van de Surinamers. Maar er zullen remmingen voor de mensen moeten worden weggenomen en er zal verandering moeten komen in de structuur en werkwijze van onze overheid. Dit vormt ook een speerpunt van ons beleid. De partij ziet echt wel heeft toekomst voor Suriname."

Alle lagen
De NDP is een ‘weerspiegeling van alle lagen'. "Niet alleen het volk", benadrukt Simons. "Ga maar kijken in de Brokopondolaan naar al die vlaggen. De NDP begint het karakter te krijgen van een grote partij zoals in het buitenland gangbaar is, een partij die een belangrijke resource is voor Suriname", durft Simons de vergelijking aan. Ze kan maar niet ophouden over hoe de NDP niet stil heeft gezeten. Ze staaft het met feiten. Zo waren er tussen 2003 en 2004 vijf tweedaagse workshops, waarbij ‘alle beleidsgebieden' aan bod kwamen, steeds bijgewoond door zo'n veertig partijtoppers, inclusief de voorzitter. De presentatie kwam vanuit het wetenschappelijk bureau. "Er is een proces op gang gekomen dat een eerste in zijn soort is in Suriname", zegt Simons, die het geheel vervat met: ‘een stukje ownership'.
Allemaal mooi en waar. Ongetwijfeld zal de NDP (veel) meer dan welke partij ook voeling met de samenleving hebben, je zou als politieke tegenstander het ergste moeten vrezen, ware het niet dat de VS behoorlijk wat roet in al het heerlijk en prachtig opgeserveerde eten hebben gegooid omdat de chef-kok Desi Bouterse heet. Maar binnen de NDP liggen ze er niet wakker van. "We hebben een hoop positieve reacties", zegt Simons. "Er zijn mensen die zeggen dat juist nu op de NDP zullen stemmen. Surinamers houden er niet van if you boss them around." Tuurlijk, geeft Simons toe, je kan zo'n verklaring van de VS ‘niet simpel' afdoen. "We hebben op gepaste wijze gereageerd. Maar het buitenland moet zich erbuiten houden. Je kan naderhand met een regering bezig zijn, maar je mag niet vooraf de volkswil beïnvloeden, daarover zijn internationale afspraken. De enige bemoeienis die je mag hebben, is te helpen dat verkiezingen vrij, geheim en eerlijk verlopen. Daarmee kan je in voldoende mate als OAS en de VN regeringen die het volk niet goed behandelen, dwingen tot verbetering. De grote vraag is natuurlijk: wie bepaalt wat er gebeurt in de wereld? Je kan een volk toch niet altijd blijven onderdrukken."
Maar je kan een volk wel heel lang blijven onderdrukken. Maar ook bij deze opmerking blijft Simons onwrikbaar in haar rechtlijnigheid. Ook niet bij de vraag of je niet al voorbaat wil voorkomen dat we geïsoleerd worden, met alle sociaal-economisch misère van dien. Wat zal dan de NDP voor het volk kunnen betekenen; zal ze haar verantwoording dan nemen? "Het is de Surinaamse samenleving die de NDP kiest. Tegen die tijd komt het antwoord. Het is nu vooruitlopen op de zaak", is het antwoord.

Confrontatiestrategie
Ongetwijfeld zal Simons ook haar zorgen hebben, want ook zij heeft kinderen, maar de partijtactiek vergt kennelijk op dit punt slechts rationaliteit en standvastigheid naar de buitenkant. Wat er innerlijk allemaal wankelt, wordt niet prijsgegeven, want dat vertaalt zich direct in zetelverlies. Misschien betekent Bouterse al voorbaat zetelverlies, waarom dan niet alles of niets - lijkt binnen de NDP te worden geredeneerd; vanuit deze kansloze positie kan je dan alleen nog maar winnen.
"Er is één ding wat de NDP niet kan worden verweten: we zijn heel duidelijk van tevoren", zegt Simons. "De partij heeft Bouterse als leider gekozen en er is beweging, ook al weten we dat er een obstakel is. Je zou dit kunnen zien als een confrontatiestrategie. Maar laat de samenleving zelf beslissen."
Het is verloren tijd en energie om met de NDP in discussie te gaan over de omstredenheid van haar leider, daarvoor is hij de leider, het boegbeeld. Het is ook te simplistisch te denken dat Bouterse koste wat het kost president wil worden. Hij is nu eenmaal bij uitstek de trekker van de partij. Zonder hem is er eenvoudig weg geen NDP, ook al zal Simons ook dit beargumenteerd en onderbouwd kunnen weerleggen. Maar uit haar woorden wordt ook duidelijk dat de NDP vatbaar is voor onderhandelen. "We hebben een aantal dingen die voor ons cruciaal zijn. Dat willen we eventueel in elk geval vooraf in een regeerakkoord met een aantal do's en dont's. Ook het presidentschap is onderdeel van dit akkoord én verandering van de overheid, alsook een transparant grondbeleid. En in het parlement gaan we die president eraan houden. De NDP wil met zoveel mogelijk mensen samenwerken."
We kunnen van alles denken over Simons en haar politieke kleur. Zij behoort inmiddels tot het selecte groepje principiële politici: ze blijft bij weer en wind trouw aan haar partij. "Dat heen en weer gewandel kan nooit de bedoeling zijn", zegt ze. Op de vraag wat haar zo bindt aan de persoon Bouterse, antwoordt zij: "Mijn eigen doel in de politiek is niet een persoon, maar het realiseren van idealen. Het is teamwork. Ik ben tot nu toe ervan overtuigd dat deze partij een rol kan spelen in de ontwikkeling van het land. Het heeft niets te maken met persoonsgebondenheid. Mijn visies komen overeen met de partijvisies die in de jaren '80 zijn geformuleerd. Ik ben blij dat ze nu democratisch kunnen worden uitgedragen; dat is wel belangrijk. Dat betekent dat als ik met Bouterse praat over Suriname, we dan meestal fundamenteel met elkaar eens zijn. Je moet het land loskoppelen van zijn koloniale geschiedenis. We kunnen het zelf. We hebben geen geld nodig van Nederland. Maar er moeten wel investeringen komen. We kunnen zelf ons goud uit de grond halen. Dit land is van óns."

Beste configuratie
Over Bouterse als de ideale leider zegt zij: "Hij kan het land verenigen. Hij heeft al eerder laten zien dat zaken kan helpen realiseren. Ik heb geen principiële bezwaren. We hebben onze strategieën; we moeten de partij in goede orde brengen naar de verkiezingen. Daarna moeten we de juiste beslissing nemen voor Suriname; wat de beste configuratie is voor het land." En over zijn veroordeling als ‘drugscrimineel': "Het vonnis is te gek om los te lopen. Ik heb me in het dossier verdiept. Het vonnis is politiek gemotiveerd. Ik heb geen andere zaken erin aangetroffen."
De NDP wil ook regionaal en internationaal met zoveel mogelijk bevriende naties en buurlanden samenwerken. "Daarom is het fysiek open gooien van het Zuid-Amerikaans continent door middel heuse highway – een ‘zuidas' – dwars door het land een van de zaken die we serieus zullen bekijken. Met name de voorzitter heeft dit aangegeven. Daarvoor zal financiering worden gezocht.
Maar de brandende vraag blijft: wie wil met de NDP samenwerken? Simons stellig: "Er zijn mensen die in grote bedrijven zitten en roepen dat ze weg zijn als de NDP aan de macht komt. Maar zelfs in de militaire periode ging niemand weg. Want wat hier is, is nergens. Het goud is hier en de bauxiet is hier. Als we om ons heenkijken, dan wordt de soep meestal niet zo heet gegeten. Suriname is the place you want to be. Wij zullen Suriname niet isoleren. We dealen met elke situatie. De bottomline is wel dat mensen ons niet moeten komen vertellen hoe we dat moeten doen."
Hoe belangrijk is dan het antwoord van het volk? "Voor mij persoonlijk zal het bepalend zijn of ik erin definitief induik. Afhankelijk van de boodschap van de samenleving bij de komende verkiezing plan ik mijn weg. Als die boodschap duidelijk positief is, blijf ik werken, want je put daaruit je motivatie ondanks alle tegenwerkingen en moeilijkheden waarmee politiek werk samenhangt. Het moet duidelijk zijn dat een substantieel deel van samenleving zegt: ‘Dóórgaan'."

          Standhouden Tussen Makaslang En Kapasi        

Winston Jessurun, voorzitter van DA91 en van het presidium van Alternatief 1 (A1), likt zijn wonden na de ‘lafhartige' aanval door Nieuw Suriname. Maar de scheuring heeft A1 meer goed dan slecht gedaan, zegt hij. Het Front en Bouterse vormen een moeilijk te doorbreken ‘symbiose'. Toch wil A1 alles op alles zetten om het internationaal aangezicht van Suriname te herstellen. "Je moet in feite beginnen bij de basis: de mens."


Tekst Iwan Brave/dWTFoto Hijn Bijnen - de Ware Tijd van 24 maart 2005


Jessurun wil er niet te veel woorden meer aan vuil maken, aan de openlijke, persoonlijke aanval van de Radjen Nannan Panday. "Ik heb tegen mijn vrouw gezegd: als je de politiek ingaat, dan vertelt men altijd lelijke dingen over je, waar of onwaar. Wapen je ertegen. Maar om nu aan je privéleven te komen, je gezin te belasteren, waardoor het ook je vrouw en kinderen raakt, dan doet het .-.pijn. En als men liegt dan doet het nog meer pijn. Maar we hebben heel wat stormen overwonnen."
Volgens Jessurun heeft het uittreden van Nieuw Suriname de A1 meer goed dan slecht gedaan. De partij van de gebroeders Nannan Panday zou altijd al een beetje moeilijk hebben gezeten bij bepaalde delen van de achterban van de andere partners. Jessurun kreeg regelmatig van mensen persoonlijk te horen dat ze om die reden niet op A1 zouden stemmen. "Alles komt nu weer terug", zegt hij. Hij kreeg ook steunbetuiging van politieke opponenten uit ‘alle hoeken'. Nieuw Suriname heeft zich politiek ‘compleet uitgeschakeld', weet hij. "Het komt vooral door de lafhartige wijze. Als men het uitsluitend over de boeg van de positionering van Nieuw Suriname had gegooid, dan had het de A1 nog enige schade kunnen berokkenen omdat zo'n argument nog enige oprechtheid uitstraalt."
Maar dit is niet eerste wat ter tafel komt. Het is Jessurun die het gesprek direct op koers plaatst met een recente anekdote. Op straat vroeg een kennis hem: "Wat hebben we aan een eerlijke president die zijn kinderen geen eten geeft? Is het niet beter een president te hebben die steelt maar wel zijn kinderen te eten geeft?" Dit onderstreept volgens hem dat veel Surinaamse kiezers bitter zijn en het spoor bijster. "Ik heb anders geen andere verklaring voor dat de VVV en de NDP nog aanhang hebben, afgaand op de ervaring met deze mensen en de consequenties daarvan voor het land. Anders hebben we een probleem met de interpretatie van hun aanhang. Als we een goed bestaan hadden, dan was het nog te begrijpen. Maar gezien de chaos en financiële verdoemenis is het onbegrijpelijk."

Idol hungry
Zijn broer Rudy, die psycholoog is, verklaart dit fenomeen als ‘idol-hungry'. "Dat zou een verklaring kunnen zijn voor de aanhang van deze twee partijen", licht Jessurun toe. "Het gaat om mensen die zelf niet zo'n sterk ego hebben en daarom graag geleid willen worden." Maar dat er zo velen hunkeren naar een idool, wijt hij aan het ‘falend beleid' van het Nieuw Front. "We hebben binnen het Gestructureerd Samenwerkingverband – waarbij iedereen en alles aangesloten was – kans gezien in 1997-1998 ruim 100.000 mensen in verzet te brengen tegen het financiële wanbeleid van de regering-Wijdenbosch, met als lichtpunt het naar voren schuiven van een interim-regering met Telting als president en Jharap als vice-president.
In die troebele situatie heeft Wijdenbosch de verkiezingen met een jaar vervroegd. Op het moment van bekendmaking daarvan, waren zij van de oude politiek niet meer te vinden voor het idee. Zo erg zelfs dat ze sindsdien geen enkele vergadering meer van het Gestructureerd Samenwerkingsverband hebben bezocht." Het woord ‘verraad' neemt hij niet in de mond, maar het spreekt voor zich. "Toen de kiezers het Nieuw Front weer een mandaat hadden gegeven, hebben ze het gezamenlijk uitgangspunt verlaten en zijn hun eigen dingen gaan doen. Een toonbeeld van de arrogantie van macht. Wie bleef achter? Het teleurgestelde volk, bitter en verpauperd."
Jessurun wijst erop dat het Front in 1987 van de 51 zetels er 41 behaalde – een dikke absolute meerderheid – en 33 zetels in 2000 – op één na wederom een tweederde meerderheid. En nu vraagt het Front weer een mandaat om het karwei ‘af te maken'. "Hoeveel willen ze dan hebben om inderdaad uit te voeren van wat ze niet hebben afgemaakt?" vraagt Jessurun zich in gemoede af over de gemiste kansen met zo'n riante meerderheid het land naar je hand te zetten. "De kiezer gaat nu maar zijn heil elders zoeken. Dat een aanzienlijk deel van jongeren, die niet geconfronteerd zijn met de jaren '80 en eind jaren '90, naar andere politieke partijen of combinaties gaat van krachten die we steeds hebben afgewezen, is de schuld van het Front."
Jessurun wil niets over horen dat het ook een financieel vraagstuk is.
Volgens hem is er geen enkele regering geweest met ‘zoveel mogelijkheden' en ‘steun uit het buitenland'. Maar als je blijft vasthouden aan partijpolitiek en niet aan maatregelen die genomen moeten worden, dan kom je niet verder." De voorzitter van het A1-presidium, wijst op het verziekte investeringsklimaat dat in stand wordt gehouden. In 1994 werd de eerste Investeringswet geconcipieerd. Dat het daarbij bleef, lag volgens Jessurun destijds aan een ‘conflict' tussen de Ministeries van Financiën en van Handel en Industrie – "dus tussen NPS en VHP". Dan volgt in 2001-2002 weer een concept-Investeringswet die in ‘grote vaart' wordt besproken en een ‘hoop onduidelijkheden' bevatte. "Daarom heb ik me uit protest onthouden van stemming. Nu hoor je bij monde van de minister van Financiën dat de investeringswet niet deugt en worden dure consultants in de arm genomen om het werk dunnetjes over te doen. Hadden ze zich dat niet eerder kunnen bedenken." Volgens Jessurun rennen de meeste investeerders ‘gillend' weg. "Ik kan je verhalen en voorbeelden vertellen, maar dan praten we morgen nog. Je komt als investeerder geen stap verder door het bureaucratisch gedoe."

Niet luisteren
Jessurun stelt dat je overigens voor geld bestemd voor productiedoeleinden op de kapitaalmarkt terecht kan. Daarnaast moet er flink worden geïnvesteerd in infrastructuur, onderwijs en gezondheidszorg, want dat is de basis voor een gezond volk om te produceren. "Maar deze regering wil sparen, en is het een volgende regering die dan het geld weer opmaakt." Tegelijkertijd dient men te participeren door middel van aandelen in de exploitatie van de grondstoffen. Overigens is Jessurun van mening dat Suriname de goudsector zelfstandig tot ontwikkeling kan brengen. Het is voordeliger om buitenlandse deskundigen te betalen die een mijn voor je opzetten, waarvan de opbrengst geheel aan jou toekomt.
Al deze zaken worden door DA91 aangekaart in de Nationale Assemblee. "Maar als iets van de oppositie komt, wil men niet luisteren", zegt Jessurun. Uit gesprekken met toppers uit de coalitie, blijkt dat het binnen het Front nogal aan wereldkundigheid schort. Ook bepaalde partijvoorzitters komen er niet genadig van af. Hij geeft tal van voorbeelden. Sommige liever ‘off the record'. "Bepaalde dingen wil je niet zo in pers gooien die je met elkaar in de wandelgangen bespreekt, dat kan pas als ze ook in de vergadering aan de orde komen. Sommige ministers hebben totaal geen idee om welke schaalverhoudingen het in de wereld gaat, omdat ze zo gefixeerd zijn op de enge partijbelangen."

Staatsgarantie
Regelmatig kloppen buitenlandse investeerders bij Jessurun aan omdat ze eenvoudig weg geen gewillig oor bij de regering vinden. Zoals die ene consultant uit Hong Kong, die ten tijde van herinlijving door China met 170 miljoen dollar te leen liep tegen een staatsgarantie, een looptijd van 20 jaar en een zeer milde rente van 5 procent. Het geld moest coute-que-coute weg uit Hong Kong. Via Jessurun werd het aan Suriname aangeboden. "Ik heb het aan Rodgers doorgespeeld; er is uiteindelijk niets mee gebeurd."
En dan die miljardair uit Hong Kong die interesse had getoond om honorair consulair voor Suriname te zijn. Een investeerder met aanzien. "Als hij ergens investeerde, dan gingen anderen er achteraan", vertelt Jessurun. "Hij wilde elk feasable project in Suriname financieren tegen een 30-70-verhouding. Dit was ter sprake ten tijde van de regering-Venetiaan I en regering- Wijdenbosch. Bij deze regering is het weer ter sprake gekomen. Maar men heeft er geen oren naar. Een partijgenoot werd benoemd. En dat ‘killed' het land."
Ook in het plan West-Suriname had er voor Suriname veel meer ingezeten. "De man komt met zijn private-jet uit Pittsburg", vertelt Jessurun over de president van Alcoa. "Dan blijkt de immigratiedienst van Zanderij hiervan niet op de hoogte. Er moet eerst een brief van BUZA komen dat ze binnen mogen. Hoewel ze lang moesten wachten, komen ze alsnog met een aanbieding om 4 miljard dollar in Suriname te investeren, want in de VS is een wet die geïnvesteerd geld vrij stelt van belasting. Terwijl onze regering talmt zijn de Amerikanen ook tegelijkertijd bezig in IJsland waar er wel beslissingen worden genomen. Dat heb ik toen in het parlement aangekaart. In 2004, twee jaren later, komt er eindelijk een MOU." Inmiddels is besloten door Alcoa een smelterij in IJsland op te zetten, ook komt er een smelterij in Trinidad. "Het is maar de vraag of smelterij in West-Suriname er nog komt, want veel zal afhangen van ontwikkelingen op de wereldmarkt", zegt Jessurun. "Die traineringen, bureaucratie en ondeskundigheid maken dat we keer op keer de boot missen."

Twee uitersten
Jessurun spreekt over het Nieuw Front en de NDP van een ‘symbiose', die moeilijk te doorbreken is. "Het Front houdt Bouterse in stand en gebruikt hem om de mensen te bewegen om op hun te stemmen, waarbij Bouterse wordt afgeschilderd als een gevaar. Zonder Bouterse zou er geen Front zijn." Jessurun haalt een andere broer aan – Arti van Trefpunt 2000 – die een vergelijking maakt met de ‘makkaslang en de kapassi' die samen in één hol leven, waarbij de kapassi het hol graaft. "Alternatieven die zich opmaken hebben het moeilijk zich daartussen overeind te houden, omdat we ons – ook de media – focussen op deze twee uitersten", aldus Jessurun.
Intussen holt Suriname sociaal-economisch achteruit. In 1967 – volgens de ‘laatste officiële' cijfers – verdienden we 1 miljard Amerikaanse dollars. Nu, 37 jaar later, verdienen we met zijn allen 1,1 miljard dollar. Jessurun: "In al die jaren zijn we geen stap vooruit gekomen. Als we de geldontwaarding erop loslaten, dan verdienden we in 1967 zes miljard dollar. We zijn erop achteruitgegaan ondanks de verdragsmiddelen, de garantiemiddelen en alle andere donormiddelen die zijn opgegaan, alles bij elkaar zo'n vier miljard dollar."
Maar hoe valt dit te doorbreken dan te door breken? Jessurun: "Je moet in feite beginnen bij de basis: de mens. Daarbij moeten we de vraag stellen: waar willen we naartoe. Ons onderwijs moet naar een topniveau op basis van de ontwikkelingsdoelen. Willen we aan landbouw doen, dan moet er op zijn minst een landbouwhogeschool zijn. We hebben niet eens lage landbouwschool. Willen we de dienstverlenende kant op, dan moeten we ons onderwijs daarop afstemmen en zorgen dat we qua landbouw zelfvoorzienend zijn."
Maar ook het huidige politieke bestel moet op de helling. Op grond daarvan heeft A1 ook een concept-grondwet geschreven met ‘betere machtsverhouding' tussen wetgevende en uitvoerende macht, een ceremoniële president en een uitvoerende minister-president die verantwoording verschuldigd is aan het parlement. Nu hebben we een executieve president – naar het Amerikaans voorbeeld – maar zonder dat we onze president rechtstreeks kiezen. Ook het huidige aantal van zestien ministeries moet drastisch omlaag door middel van ‘clustering', waardoor je onder meer krijgt een ministerie van Welzijn (nu Volksgezondheid, Arbeid en Sociale Zaken), een ministerie van Productie (nu NH, HI en LVV) een ministerie van Opbouw, Verkeer en Waterstaat (nu OW en TCT). Ook Regionale Ontwikkelingen en Binnenlandse Zaken dienen te worden samengevoegd.

Leven en dood
Ondertussen is de NDP weer in opmars. Onbegrijpelijk voor Jessurun. "Bouterse had in 1980 tot 1987 absolute regeringmacht en kon beslissen over leven en dood, wat hij ook deed. Hij kreeg van de Nederlandse regering een half miljard tot zijn beschikking, meer dan welke regering ook. Wie geeft mij nu de garantie dat hij nu met weinig geld en een absolute oppositie iets zal kunnen betekenen. Je kan alleen slagen met leiderschap, visie en contacten in wereld."
Dat laatste kan Bouterse in elk geval naar fluiten, nu de VS duidelijk hebben gemaakt geen banden te zullen onderhouden met regering ‘geleid door een veroordeelde drugscrimineel'.
Wat vindt Jesserun van deze ‘inmenging' van binnenlandse aangelegenheden? "Als land mag ik zeggen met wie ik hand in hand wil lopen. We maken ons allemaal op als moraalverdediger. In een goede democratie zonder etnische en maatschappelijke kloven had zo'n Amerikaanse uitspraak niet gehoeven. Maar dat is bij ons niet het geval, met name als we kijken naar de rechtsstaat die nog steeds niet is hersteld. Je hoort mensen roepen: ‘Isolement of niet; Des for pres, neks no fout'. Maar de VS zeggen bij voorbaat dat álles fout is. Het is natuurlijk niet leuk voor Suriname, net als bij de 100-procentcontrole. Maar we hebben er zelf een puinhoop van gemaakt. We moeten het herstellen. Daarom is A1 er; voor het herstellen van het aangezicht van Suriname in de wereld."


                  
I been negligendt in posting about fun fursuitnig events recently. Last couple weeks have included lots of fun and I thank the other fursuiters for helping to include me :)

Two weeks ago I was at the Green Earth Day at Grand Central, it was so hot though that I not be in suit for very long at a time. Also there was Bobby Bobcat, Coyoty, Damian as a Yellowjack thoguh I forgot the name, and RTR as the earth day Squirrel though I also forgot this name also. There was a lot of other people there and constantly changing in who was there because of high traffic so it didt get boring or stale for those watching. There was a rocker guy there who made me think of Guitar Hero :P

Then the next day hat same weekend I went to new Jersey with RTR and Damian and we met up with Chestnut Husky at the Lawrenceville Jamboree, I think that what it was, it was a bit of a small town fair that was lots of fun. Even hotter that day so not in costume as much as I want.

Then last weekend I went to the Hide Park MS Walk with Grizz and Chestnut Husky and then others who did camerawork, it was at the culinary school and is second time I get to attend in costume so I had lots of fun. They really like us being there and gave us volunteer shirts :)


I will post pictures if I get chance.
          Tyler Hildebrandt (F) from Oakville Blades to Univ. of Toronto        


Status: Confirmed
Date: 05/17/2017
Player: Tyler Hildebrandt (F)
From: Oakville Blades
To: Univ. of Toronto
Information: College Commitment
Source: Link
          Op eerste Pinksterdag iets over 'geestelijke groei'        



Op  deze eerste Pinksterdag wil ik graag iets meer vertellen over een boek dat gaat over het werk van de Heilige Geest en geestelijke groei!
Wat een wonder is het toch dat God ons zijn Geest wil geven!

Ik ben al een tijdje bezig in een boek van D.M. Lloyd -Jones. Martyn Lloyd Jones wordt gezien als een van de laatste Puriteinen. Zijn boeken zijn praktisch en bemoedigend van aard.
Het boekje heet 'Geestelijke groei'.  Hij laat  aan de handt van Johannes 17, het hogepriesterlijk gebed, zien dat geestelijke groei geen passieve ervaring is, maar een uitwerking van wat de Heilige Geest in mensenlevens doet. Heiliging is een levenslang proces, waarin de gelovige persoonlijk werkzaam is op de manier die de Heilige Geest in hem werkt.




Hier enkele citaten uit het boek:

'Verder moet u niet alleen de Schriften lezen, maar deze overdenken. Er is een gezang dat zegt: 'Neem de tijd om geheiligd te zijn.' Dat is iets wat op de muren van onze huizen geschreven moet staan in het dwaze, absurde en hectische tijdperk van dit leven.'

'We moeten gedurende de dag de tijd nemen, vele malen zelfs, om ons deze dingen voor de geest te brengen, om ons los te maken van onze zakelijke bezigheden en zeggen: 'Nu ben ik nog steeds de persoon in wie de Heilige Geest woont en ik gebruik mijn lichaam en geest in de wetenschap dat het allemaal de tempel van de Heilige Geest is.'

Een goede Pinksteren gewenst!


          Hetzen die Grünen auch deshalb gegen die Männerbewegung? (Buchvorstellung)        
Die Debatte über die schwarzen Listen, die die grüne Heinrich-Böll-Stiftung über Menschen angelegt hat, die nicht stramm feministisch sind, wirft mehrere Fragen auf: Warum lässt sich die Genderfraktion inzwischen zu derart fragwürdigen Attacken hinreißen, dass selbst Zeitungen des eigenen Lagers nicht mehr mitgehen wollen? Warum genügt inzwischen das Frisieren von Wikipedia-Artiklen nicht mehr, in denen man jahrelang völlig ungestört die Männerrechtsbewegung und ihre Aktivisten als Ausgeburten der Hölle darstellen konnte? Und warum kommt es gerade jetzt zu einer neuen Eskalationsstufe, bei der Linksliberale besinnungslos mit Rechtsradikalen in einen Topf geworfen werden?

Vielleicht liegt der Grund dafür schlicht in Angstbeißerei: Die Aggression entsteht aus Angst davor, im Genderbereich das Privileg der Alleinherrschaft zu verlieren, weil man gegenüber neuen politischen Diskursen allzu ausgrenzend und verkrustet ist. Gerade in diesem Jahr haben sich männerpolitische Graswurzel-NGOs wie die "IG Jungen, Männer, Väter" Zugang zu Gesprächen mit Vertretern des Familienministeriums verschafft und damit die ersten Sprünge in der "gläsernen Decke" für Männeranliegen in der Politik erzeugt. Über die FDP könnten Männerrechtler schon in zwei Monaten einen dauerhaften Repräsentanten im Bundestag haben. Dieselbe Instituionalisierung beginnt allmählich aber auch im akademischen Bereich, wo das Schmuddelkinder-Image für Maskulisten ebenfalls aufweicht. Das lässt sich etwa daran aufzeigen, wie das Buch Männer: Rollen und gute Orte des Psychologen und Familienberaters Christoph Hutter die Männerrechtsbewegung darstellt.

Bei diesem Buch freut es mich zunächst einmal, dass darin nicht nur mein eigenes Plädoyer für eine linke Männerpolitik häufig zitiert wird, sondern auch die Veröffentlichungen der Professoren Amendt und Hollstein, Dr. Matthias Stiehler, Dr. Peter Döge, Dr. Christoph Kucklick, Dr. Heike Diefenbach, Johannes Meiners und Christine Bauer-Jelinek – sämtlich Autoren, deren Gedanken und Analysen für die Männerrechtsbewegung von Bedeutung waren.

Das allmähliche Herausbilden einer Männerpolitik in Deutschland schildert Hutter ab Seite 27 unter der Überschrift "Es gibt eine Männerbewegung, aber sie bleibt immer wieder stecken". Ein Auszug daraus:

Die Probleme, die bisher aufgezeigt wurden, bedürfen dringend einer Antwort. Diese Antwort kann nicht individualisiert gegeben werden, sie muss von der Gesellschaft und der Politik formuliert und getragen werden, sie muss aber vor allem von Männern vorangetrieben werden. (...) Die gute Nachricht vorweg: Es gibt in Deutschland eine Männerbewegung, vielleicht präziser Männerbewegungen. Besucht man im Internet die Seiten von MANNdat (www.manndat.de), agens (www.agensev.de) oder Väteraufbruch für Kinder (www.vaeteraufbruch.de) – um nur drei Beispiele zu nennen –, so wird man sich schnell davon überzeugen können, dass Männer sich organisiert haben, um ihre eigene Situation zu reflektieren, um ihre Bedürfnisse zu artikulieren und um gesellschaftliche Forderungen durchzusetzen. Auch "vor Ort" in der psychosozialen Praxis von Jugendhilfe, Beratungsarbeit, Therapie und pädagogischen Angeboten lassen sich Jungen- und Männerthemen kaum noch übersehen. (...) Und doch teile ich die Einschätzung von Arne Hoffmann (...), dass es heute eine starke Frauenbewegung, aber lediglich eine schwache, oftmals stille und wenig präsente Männerbewegung gibt. Männerthemen werden manchmal offen, in größerem Maße aber unbewusst vermieden.


Um das zu verdeutlichen zitiert Hutter eine Passage aus meiner Rezension von Dr. Matthias Stiehlers Buch "Der Männerversteher".

Auf den Seiten 30 und 31 schreibt Hutter unter der Überschrift "Gesellschaftlich unerwünschte Themen" folgendes:

Ein weiterer Faktor, der zu dieser langsamen Etablierung der Männerbewegung führt, ist die Tatsache, dass die wirklichen Männerthemen nicht unwesentlichen gesellschaftlichen Gegenwind haben. So kommen Meiners und Bauer-Jelinek in ihrer Studie zum gesellschaftlichen Einfluss von Feminismus und Maskulismus zu der Einschätzung, dass die Maskulisten "trotz großen Engagements [weit] von einer Realisierung ihrer Forderungen entfernt [sind]. Die mediale Wahrnehmung von Männerthemen ist noch gering oder überwiegend negativ" (Meiners & Bauer-Jelinek 2014). Und in der Tat gibt es viele für Männer wichtige Themen, die im gesellschaftlichen Diskurs entweder nicht wirklich interessieren oder aber nicht wirklich verstanden werden. Hier herrscht ein eklatanter Mangel in der Wahrnehmung männlicher Lebensrealität. (...) Das zuständige Ministerium ist seit Generationen fest in der Hand von Politikerinnen und es kümmert sich, wie der Name des Ministeriums besagt, bis heute um "Familien, Senioren, Frauen und Jugendliche", aber eben deutlich weniger um die Belange der irgendwie mitgemeinten Männer. Versuche von Männern, Recht und Politik in den Bereichen einzufordern, in denen Männer benachteiligt sind oder wenig wahrgenommen werden (...), scheitern an einem unverständlich hartnäckigen und breiten Desinteresse von Politikerinnen und Politikern (gut dokumentiert sind solche Versuche auf der Seite www.manndat.de).


Hutter zufolge forderten Männer inzwischen eine "Emanzipation 2.0" ein, die "systematisch die Bedürfnisse und Anliegen von Männern herauszuarbeiten und ihnen Gehör zu verschaffen" versucht.

Unter der Überschrift "Der Feminismus – oder: Wer oder was kritisiert die Patriarchatskritik?" kommt Hutter darauf zu sprechen, dass diese Ideologie Männer mitunter "global zu Tätern stilisiert oder undifferenziert beschimpft und entwertet". Er erwähnt auf Seite 46 mit Bezugnahme auf mein "Plädoyer" aber auch die leider noch sehr kleine Randgruppe der Equity-Feministen, die diesem Sexismus widersagen:

Sowohl in den Sensibilität für die Bedeutung der Geschlechterrollen, als auch in dem Bestreben, soziale Gerechtigkeit jenseits einer Parteinahme für eine bestimmte Untergruppe einzufordern, sind Vertreterinnen des Equity-Feminismus willkommene Gesprächspartner für Maskulisten, die ihrerseits primär Problemlagen und Diskriminierung von Männern in den Blick nehmen. Wichtig für jeden Dialog ist das gemeinsame Ziel politischer Gerechtigkeit und der unbedingte Verzicht darauf, eine andere Gruppe abzuwerten beziehungsweise sie zu missbrauchen, um die eigene Identität oder Position zu stärken.

Den anderen Pol des Kontinuums bezeichnet Arne Hoffmann als "Radikal-Feminismus" (Hoffmann 2014, S. 11). Er markiert damit Positionen, die weiter unten unter der Überschrift der "Misandrie" näher betrachtet werden. Ein gar nicht so kleiner Teil der feministischen Strömung spricht leider immer wieder dem offenen Männerhass das Wort. Diese Position ist nicht Gegenstand meiner Überlegungen, weil sie zu einer konstruktiven Auseinandersetzung mit der Männerrolle nichts beizutragen hat.

Schließlich ist noch eine weitere Abgrenzung wichtig. In der Geschlechterdebatte wird immer wieder versucht, eine männliche Position durchzusetzen, die sich unter dem Banner der Männerarbeit primär darum bemüht, feministische Themen voranzutreiben (Hoffmann 2014, S. 383ff., Neukirch 2012). So wichtig es auch ist, das die Menschen, die gendersensible Themen aus einer parteilichen Geschlechterperspektive vorantreiben, die andere Seite im Blick behalten, so wenig löst diese konkrete Verschränkung den Anspruch an eine männersensible Theoriebildung ein. Eine zukunftsweisende Füllung der Männerrollen entsteht nicht aus dem Abarbeiten einer pro-feministischen Agenda, sondern aus der Selbstbestimmung auf die Themen, die Männer belasten und beschäftigen.


Schließlich kommt Hutter auf den Seiten 262 bis 264 seines Buches noch einmal eingehender auf das Thema "Männerpolitik" zu sprechen:

Arne Hoffmann (2014) weist in beeindruckend sachlicher, aber auch hartnäckiger Manier darauf hin, dass es nicht genügt, Männlichkeit und Tätigkeit im privaten Bereich positiv zu erschließen. Die Verletzungen der Männerrolle, die in diesen Überlegungen aufgezeigt wurden, müssen ebenso wie die Suche nach guten Männer-und Väterorten einen selbstverständlichen Platz im politischen Diskurs bekommen. Fatalerweise gibt es bezüglich der öffentlichen Thematisierung genderbedingter Ungleichheit aber eine massive Schieflage, die dazu führt, das "Benachteiligung und soziale Problemlagen, von denen Männer betroffen sind, weitgehend marginalisiert" werden (Hoffmann 2014, S. 13). Hoffmann arbeitet heraus, dass das Problem über ein bloßes Vergessen männlicher Anliegen weit hinausgeht. Männerthemen haben es schwer, politisches Gehör zu finden, weil Männlichkeit im politischen Raum mit Ideen von Macht, Unterdrückung und Täterschaft besetzt ist. Wo die Bundes-SPD in ihrem Grundsatzprogramm darauf drängt, die männliche Gesellschaft zu überwinden, um eine menschliche Gesellschaft erreichen, wo die Goslarer Grünen in einem offenen Brief an die Gleichungsbeauftragte darauf hinweisen, dass es "nicht ihr politischer Wille" sei, "Benachteiligungen von Männern aufzuzeigen und zu beseitigen"und wo das Wort "Mann" in der politischen Linken "geradewegs einem Schimpfwort geworden" ist (Hoffmann 2014, S. 16), dort ist schwierig, Diskussionen über die Diskriminierung, Benachteiligung und Verunglimpfung von Männern zu führen.

Spricht man über eine zukunftsweisender Männerpolitik, dann geht es um drei Schritte: um Entdämonisierung, um die Schaffung adäquater Strukturen und um die entsprechenden inhaltlichen Auseinandersetzungen. Für den ersten Schritt steht ein Titel von Christine Bauer-Jelinek. Sie dekonstruiert in ihrem Buch "Der falsche Feind. Schuld sind nicht die Männer" (2012) den "radikal-feministischen" Mythos, dass sich gesellschaftliche Probleme monokausal auf männliches Verhalten zurückführen lassen. Unabhängig von den heißen Themen, die sie in ihrem Buch durchspielt, markiert sie mit dem Titel einen notwendigen ersten Schritt weg von einem Denken, das den politischen Blick auf Männerthemen prinzipiell verstellt.

Der zweite Schritt hin zu einer Männerpolitik, die diesen Namen verdient, ist der Streit um Institutionen, die Männerthemen politisch vertreten können. Hier zeigt sich die Männerszene heute leider tief gespalten. Auf der einen Seite stehen Männer, die den etablierten Institutionen wie die Bundesforum Männer immer wieder nachweisen, dass diese sich in erster Linie als Vollstrecker feministischer Politik verstehen. Gegenüber stehen Männer, die dem Teil der Männerbewegung, der unter der Bezeichnung Maskulisten fingiert, vorwirft, sie würden reaktionäre, rechtsradikal unterwanderte und frauenfeindliche Positionen vertreten. So wenig hilfreich diese Spaltung auch ist, sie markiert deutlich Handlungsbedarf, weil Männer eine politische Lobby brauchen, die ihre eigenen Themen vertritt, und keine Männerpolitik "die vor allem Frauen nutzt" (Neukirch 2012; ausführlich zu dieser Auseinandersetzung: Hoffmann 2014, S. 383-401). Untrennbar zu dieser Debatte gehört auch die Frage nach einer akademischen Präsenz der Männerforschung. Hier klafft eine eklatante Lücke zwischen den Geschlechtern. "Während es [...] mehr als 200 Lehrstühle für Frauenforschung gibt, existiert kein einziger für Männerforschung" (Hoffmann 2014, S. 104). Dies führt zwangsläufig dazu, dass sowohl die Datenlage als auch die Theoriebildung zu spezifischen Männerthemen prekär sind, wo entsprechende Projekte nicht durch privates Engagement vorangetrieben werden. Und auch diese Situation verschärft sich noch einmal durch die innere Spaltung der Zunft. Für diesen Schritt der Institutionalisierung der Männerpolitik ist heute zu konstatieren, dass er noch aussteht, wenn er auch von einzelnen Initiativen so weit wie möglich kompensiert wird.

Erst wenn die Hürden der Dämonisierung und der Institutionalisierung genommen sind, wird es möglich, die vielfältigen, in diesem Buch bereits benannten Männerthemen inhaltlich anzugehen, ihnen politisches Gehör zu verschaffen und an gesellschaftlichen Lösungen zu arbeiten.


Es ist offenkundig, dass das traditionelle Lager und dabei insbesondere die Partei der Grünen für Jungen, Väter und andere Männer nichts Entsprechendes anzubieten hat. Es scheint dort auch eine große Unlust zu herrschen, ein solches Angebot zu entwickeln und sich mit Vertretern der Männerrechtsbewegung wenigstens zu sondierenden Gesprächen zusammenzusetzen. Die Alternative besteht dort offenbar nur in einem erneuten, jetzt noch heftigeren Versuch der Diskreditierung. Männerrechtler sollen weiter mit dem Hautgout des radikal Rechten belegt und damit unberührbar gehalten werden.

Darüber, warum Andreas von Kemper und Henning von Bargen sich für diese versuchte Diskreditierung hergeben, kann ich natürlich nur spekulieren. Offen gesagt vermute ich biographische Hintergründe. Allerdings hilft einem die Antwort auf diese Frage bei der angestrebten Sachdebatte genauso wenig weiter wie die Frage, wen ich in den 13 Jahren, die es Genderama inzwischen gibt, dort schon mal verlinkt habe. Für Gespräche auf Sachebene muss man Menschen finden, die dazu bereit sind. Andreas Kemper und Henning von Bargen gehören öffensichtlich nicht dazu.

Überdeutlich ist, dass der grüne Genderpranger genau jenen Zielen entgegenarbeitet, die Hutter als so ungemein wichtig kenntlich gemacht hat. Er treibt die Dämonisierung der Männerrechtsszene und die Spaltung der Lager mit Eifer voran. Profitieren dürfte davon außer denen, die für dieses Cybermobbing bezahlt werden, kaum jemand. Die Grünen und ihre Stiftung haben sich mit diesem Pranger breitflächig blamiert; das Zusammenfinden zu einer konstruktiven Sachdebatte ist einmal mehr torpediert worden. Gewinn bringt dieser Pranger nur jenen, denen das Verhindern einer Sachdebatte nutzt.
          Tøfler        
Kjæresten har ikke klart Ã¥ akklimatisere seg helt til det norske klimaet og rusler rundt i ull-stillongs konstant, med mindre det er 20 grader eller over. Kalde føtter er det verste, spesielt om natta hvis han mÃ¥ opp pÃ¥ do … Les videre
          El triunfo de la perversión del lenguaje        
El siguiente artículo se publicó ayer en Letra en Obras, una web de libros y literatura en gallego.  El porqué insertan ahí mis artículos, cuando casi nunca escribo sobre libros y nunca hago buena literatura, es un misterio, pero la vida está lleno de ellos y nunca los vamos a resolver, sería muy aburrido vivir sin incertidumbre.  Es cierto que el punto de partida de este artículo es el lenguaje (y la abusiva perversión que se hace de él), pero sólo es la excusa para tratar de agitar la conciencia de la gente sobre los continuados abusos que estamos sufriendo y la pasividad con que los encajamos.


El Letra en Obras publican en gallego, lo que me sirve para evitar que se me oxide la que es mi lengua de adopción y que, lamentablemente, no se usa demasiado al nivel de la calle.  Normalmente, para ellos escribo directamente en gallego. Pero esta vez, dada la extensión del tocho-post (ocho folios), lo redacté inicialmente en castellano porque así sólo tenía que hacer el esfuerzo de traducir las ideas del catalán (la lengua en la que funciona mi cerebro) a las palabras en la lengua de Cervantes, Victor Manuel y Sergio Ramos, entre otros.  Luego vino la traducción al gallego, para la que conté con la ayuda de un buen amigo, Montxo, el Director de Letra en Obras, pero nos queda la versión original, en castellano, que es la que viene a continuación.  Ya avisé que son ocho folios...


ACERCA DE LA PERVERSIÓN DEL LENGUAJE Y LA NECESARIA DECONSTRUCCIÓN DE LA DEMOCRACIA

A principios de los noventa se extendió, de un modo enfermizo, en el mundo empresarial, el empleo de eufemismos rimbombantes para denominar los puestos de trabajo.  Así, un vendedor que atendía comedores grandes pasó a denominarse “Sales Manager Canal HoReCa” y se llegó estupideces del tamaño de los Ancares al llamar “Técnica especialista en comunicados escritos” a una simple mecanógrafa (No, no había Word –ni Windows- en las oficinas).  Una compilación colectiva entre la gente que teníamos trabajo en esa época daría para un artículo entretenido.

En los medios de comunicación, un fanático empleo de los eufemismos fue el primer paso de una progresiva perversión del lenguaje. Hoy día nadie tiene huevos de llamar negro a un oriundo de Camerún, ni marica a un homosexual afeminado, abrumado por la presión del lenguaje pretendidamente “correcto”.  La casta política, rodeada por muchos de esos asesores de imagen especializados en manipulación de masas, no sólo adoptó (sin rubor alguno) esa ocultación sistemática de palabras con connotaciones negativas, si no que llegó a prostituir el discurso de tal forma que se llegó a expresiones tan sonrojantes como “aceleración negativa” para definir a la recesión y que tenían, hasta hace poco, su paradigma sumo en el “despido simulado con indemnización diferida” que pronunció la señora Cospedal sobre la “curiosa” situación de Bárcenas en el PP y  que tan boquiabiertos nos dejó a la mayoría, al ver que nos estaba llamando subnormales (perdón, retrasados mentales) delante de micrófonos y cámaras, sin apenas pestañear.  Ni ella, ni nosotros.

El tiempo permite la superación de cualquier hito y esa definición ya ha sido adelantada por la derecha, por un concepto que se pronuncia alegremente como algo positivo y que, bien analizado, infiere mucha preocupación.  Se trata del “envejecimiento activo”, un término que empieza a circular desvergonzadamente entre los hombres de negro y sus acólitos, que viene a significar que existe la posibilidad cierta (e inevitable) de que tengas que trabajar después de cuando esperabas jubilarte. No vas a ser un “viejo inútil”, alégrate, podrás seguir sintiéndote realizado trabajando, viene a ser el mensaje. Si menciono ahora el Arbeit macht frei (el trabajo libera), el lema que estaba expuesto a la entrada de muchos de los campos de exterminio nazis, es porque tiene su enlace unos párrafos más adelante.


La mentira sistemática, pronunciada como si fuera verdad, funciona, da sus frutos.  Es un trabajo de largo plazo, pero germina indefectiblemente. Uno de los refranes más cortos que posee la lengua española ya lo anuncia: “Calumnia, que algo queda”.   Las radios comerciales aplican una técnica parecida con las canciones mediocres.  A base de repetirlas a todas horas, consiguen que la gente las baile en las verbenas o en los pafetos.  A veces, hasta consiguen que se la reclamen a la orquesta, o al DJ, la gente es así de estúpida (sobre todo cuando bebe). 

De tantas veces que he oído hablar de los “brotes verdes” en los últimos años, hasta yo creo vislumbrarlos entre los adoquines, si no tomo té en dosis elevadas o café en moderadas, antes de salir de casa.  El pasado lunes, en el súper, los confundí con el perejil y me fui a casa con un manojito para trasplantarlo a un macetero del balcón, pensando que todo estaba arreglado, que por fin había luz al final del túnel.  En Galicia es fácil equivocarse, aquí es “todo” verde (me permito alimentar, perversamente, el mito).  Pero es que hay gente que los ha visto, a los putos brotes verdes esos, en Castrojeriz, en plena meseta castellana, en el mes de Agosto, lo que atenta contra todas las leyes de la Naturaleza, de la Economía y, añadiría, de la Ética más básica.

No, no hay brotes verdes.  En la marea de datos estadísticos que produce el CIS, alguno hay que se pueda interpretar en clave positiva, si tienes unos mínimos conocimientos de la materia.  Pero todo el que leyó algo de estadística sabe que una tendencia no se puede construir (ni vislumbrar, esto son datos, no bolas de cristal, ni runas, ni posos de café, ni la carta del ahorcado que se quita la soga) con una muestra pequeña.  Y se supone que nos dirige gente seria (tuve que parar cinco minutos, me entró un ataque de risa, lo siento), no Rappel y la Bruja Lola.  Pero ven brotes verdes en agosto, en la meseta castellana, manda huevos, que me pasen el guasap de su camello, yo también quiero probar eso que se meten.

Antes tendremos los Encuentros en la Tercera Fase que veremos, germinando, brotes verdes. Me refiero a los nuestros, los de la ex-clase media.  Los suyos y los de sus Señores del Dinero, igual si.  Porque Botín ve divisas a espuertas llegando a España, puede que sea cierto. Al precio al que está la hora de esclavo en este país medio civilizado, es más interesante (por el tema logístico) montar una fábrica de camisetas de Ronaldo (o de latas de conserva) en Bueu que en Bangladesh.  Puede ser que los brotes verdes esos germinen en granados y entonces veremos las granadas.  Algunos hasta las podrán recolectar.  Pero comeremos patatas. Con suerte, todos los días.

Esa táctica de extender los intereses de una minoría al colectivo no es más que el intento de aplicación, a la situación económico-social, de un tic muy futbolero, en un país donde el único elemento de cohesión entre las diferentes regiones y nacionalidades han sido las selecciones deportivas.  Es muy común que un aficionado manifieste después de un partido: “hemos ganado” (o lo contrario, o ni lo uno ni lo otro).  A ver, que lo sepas: Tú no has ganado nada. Tus recursos monetarios, tu patrimonio y tus problemas son los mismos que tenías antes de empezar el partido. Podrás estar contento de que “ellos” hayan ganado; los jugadores del equipo, los empleados del club y los accionistas de la Sociedad.  Pero tú no “has ganado”, a no ser que hubieses apostado dinero por ello, arriesgando parte de tu liquidez inmediata.  Así que, puedes irte a dormir más feliz que antes del partido, pero igual de pobre, que no te confundan.

Esta semana el paro ha vuelto a subir y se confirman los dramas (entre otros) de Fagor y la muerte anunciada de Canal Nou que, dicho sea de paso, no me parece mal.  A buenas horas salen a hacer “periodismo” los trabajadores de esa guardería de enchufados.  Canal Nou es uno de los ejemplos de cómo “no” hay que hacer las cosas, eso seguro que ya lo sabían hace mucho tiempo, los asalariados de esa empresa.  La elasticidad de todos los materiales tiene un “punto de ruptura” que, cuando se sobrepasa, significa que el tema, sea cual sea, se rompe.  En física no hay perversión del lenguaje, los científicos suelen ser gente práctica.  Si en ciencia se impone el pragmatismo es, casi siempre, porque influyen temas políticos. 

Las cosas que se rompen no se pueden recomponer si no hay pegamento.  Y en Valencia ni tienen pegamento, ni nadie que se lo preste, así que el momento de hablar de la viabilidad de Canal Nou no es ahora.  Era cuando la Copa América, el Mundial de motos, la F-1, la guita que les levantó el Urmangarín y otra decena como él que han sabido desaparecer discretamente con los papelitos de colores que trincaron.  En estos momentos, es demasiado tarde.  Vale, esas no eran formas, de acuerdo.  Pero… ¿Realmente esperaban otras formas de esa peña de apuestas?

¿Resulta que gente es imbécil y no se da cuenta de que les mienten? A ver… imbécil es ser algo menos castigado por la falta de inteligencia que idiota y algo más que estar impregnado en estupidez. Porque la estupidez puede ser innata o, también, un envoltorio aceptado.  En los dos primeros casos (imbecilidad e idiocia), es imposible que el sujeto pueda discernir entre la verdad y la mentira.  En el tercero (estupidez), si hace esfuerzos importantes podría.  Si quiere.  Y aquí no se ha querido ver, o se ha mirado en otra dirección.

http://editorialorsai.com/revista/post/n4_fonseca
(La foto tiene enlace...)

¿Es deliberada esta perversión del lenguaje, usada por los miembros del Sistema?  Sin lugar a dudas, si, ya he superado el resquemor a que me llamen conspiranoico.  Porque esto es una conspiración organizada.  Los nazis, por citar un ejemplo muy claro de abuso extremo de un Sistema sobre un colectivo, consiguieron anular la voluntad de los judíos hasta el punto de que estos cooperaron activa y ordenadamente en su propio exterminio.  Sin esa colaboración (activa no iba entre comillas) hubiera sido imposible que llegaran a asesinar tal cantidad de seres humanos.  A lo sumo habrían podido eliminar un par de millones y medio, con esfuerzo y dedicación, pero no más. 

Pero consiguieron que se anotaran ellos mismos en listas, que relacionaran escrupulosamente sus bienes para que pudieran serles más fácilmente embargados, que subieran mansamente (salvo contadísimas excepciones) a los trenes, que se desnudaran y colocaran ordenadamente su ropa y pertenencias de valor y que entraran en los cámaras de gas y, luego, que los Sonderkommando, formados por judíos, metieran los cadáveres en los crematorios y/o los enterraran, después de arrancarles las muelas de oro y el cabello.  La mayoría de veces, con un par de pelotones de soldados de las SS que supervisasen todo el proceso, que podía prolongarse a lo largo de muchísimos kilómetros dónde jugársela a “algo o nada”, era suficiente para que un par de millares de judíos pasasen del gueto de Varsovia a las fosas de Auschwitz, de Lodz a Chelmno, o de Lom a Treblinka.

Treinta contra dos mil.  Eso, sin la colaboración de los Judenrat (los consejos judíos) hubiese sido imposible o hubiese consumido unos recursos de personal que Alemania, en 1942, tenía comprometidos en varios frentes de lucha.  No estoy proclamando que los judíos colaboraron dócilmente en su propio exterminio, que lo hicieron.  Estoy señalando la capacidad de los nazis para anular la resistencia de unos seres humanos que, en su mayoría, caminaron mansa y ordenadamente a su muerte.  Estos dos conceptos están excelentemente desarrollados en Un estudio acerca de la banalidad del mal, de Hannah Arendt y aquí sólo estoy exponiendo algunas analogías peligrosamente parecidas con lo que sucede hoy día en nuestro estado (escrito, deliberadamente, en minúsculas).

El proceso de anulación de la voluntad de resistencia de los judíos incluyó una interesante escalada en la perversión del lenguaje desde la llegada al poder del NSDAP, el Partido Nazi, en 1933, que hacían parecer inocentes o, más bien, inocuas, las progresivas maniobras de los nazis para agrupar a los judíos en guetos, cuyo objetivo inicial era, recordemos, la expulsión de Alemania.  Pero como no tenían dónde “emigrar” (ese era el eufemismo utilizado inicialmente) a tal cantidad de gente, decidieron optar por el “realojamiento” (esto es, encerrarlos en guetos) y, como no les cabían todos en los que montaron, optaron en 1942 por la “Solución final”, el “despido diferido” de entonces, el culmen de la perversión del lenguaje de la época, que significaba, como todos sabemos, “asesinar en masa”, en los cinco campos de “concentración” (exterminio) que levantaron a tal efecto, previo saqueo de sus bienes. 

Las condiciones del Holocausto judío en la Alemania nazi eran algo diferentes de las actuales en España.  La más importante (y la que nos puede salvar) es que entonces los judíos eran una minoría en medio de una mayoría fanatizada.  Ahora somos una mayoría sojuzgada por una minoría mercenaria.  No quieren matarnos, porque los muertos ni trabajan, ni compran.  Pero exterminarnos como personas con identidad propia, si.  Quieren que quedemos como esclavos modernos con capacidad de trabajar para sobrevivir y comprar lo básico, con eso su maquinaria funciona para que sus brotes verdes se conviertan en granados y que nosotros veamos las granadas y hasta alguno podrá recolectarlas.  Pero, ya lo dije, nosotros comeremos patatas.

De momento, ya han anulado la voluntad colectiva, la capacidad de respuesta efectiva. Goebbels estaría orgulloso del sistema empleado, perversión progresivamente escalonada del mensaje y mentira sobre mentira, han conseguido que las víctimas de la crisis se sientan culpables de la misma.  Y alguien que se siente culpable, queda aturdido y tiene anulada su capacidad de reacción.  Ese proceso de traslado de la responsabilidad lo han conseguido a base de colar repetidamente en los medios a supuestos expertos repitiendo embustes (o medias verdades, que son una forma de camuflar con caramelo el engaño), como una canción mediocre de radiofórmula, técnica que, ya dijimos, funciona.

Repasemos, como ejemplo, algunas de las falacias más extendidas que han cuajado profundamente en el colectivo:

“Es que se vivió por encima de nuestras posibilidades”.  Los organismos de Gobierno, la inmensa mayoría, por supuesto, ahí están los balances de las Administraciones. Eso es el “hemos perdido” futbolero, de nuevo perversamente enunciado. Pero la gente llana, no, en general. Bastantes, si, arrastrados por su entorno social. El individuo no suele cuestionarse si su comportamiento es correcto, si el colectivo actúa mayoritariamente en un sentido. Otros cándidos fueron empujados al abismo por los esbirros cualificados de los prestatarios de dinero, que eran empujados a su vez a hacerlo por sus superiores, en una cadena que se pierde en las nubes de los centros de decisión.  Pero la verdad es que la inmensa mayoría vivimos, simplemente, “por encima de nuestras necesidades”, que es muy diferente.  Con reajustar nuestros ingresos a lo que es realmente importante para nuestras vidas, después de un proceso que puede haber sido más o menos doloroso, hemos tirado adelante.

“Es que aquí robaba todo el mundo”.  Maticemos… Apropiarse de algo que no es tuyo se puede hacer de varias maneras. Mediante hurto, robo, estafa, defraudación, usurpación o apropiación indebida, creo que no me dejo ninguna (tampoco tiene mayor importancia, si es así).  Pero, para que cualquiera de esas formas de “robo” sea considerada delito, el valor de lo sustraído debe superar (en la mayoría de casos) los 400 €. Y, seamos sinceros, en España sólo tenían posibilidad de delinquir unos pocos.  El resto podía, a lo sumo, pagar una reparación sin IVA al fontanero, o vender unos grelos sin factura.  Y no, no es lo mismo vender grelos en “B”, que cobrar comisiones millonarias por la adjudicación de obras o la recalificación de terrenos, práctica que han instaurado, de una forma u otra, todos los partidos que han estado en el poder y sus sindicatos acólitos. 

El problema de este país fue la ingente malversación de caudales públicos en beneficio propio o de amigos y familiares, que es algo tan sutil como conseguir que otros roben por ti.  Ser cómplice o beneficiario de un delito no tiene la misma carga negativa que la de autor, coautor o participante. Eso es lo que, moralmente hablando, cree la mayoría. Y ser inductor está rodeado de una peligrosa mística hollywoodiana. El sinónimo que más se usa es en este caso es el de “cerebro” que, en los delitos sin sangre, solía estar muy bien considerado.

“Ya hemos tocado fondo” o, dicho de otra manera, “ya no pueden ir peor las cosas”.  Eso, desde 2008, es, junto con lo de los brotes verdes, el embuste más repetido.  Cuando estás en un nivel de supervivencia, el pensamiento de una acción traumática para provocar un cambio, da miedo. “Virgencita, que me quede como estoy”, piensa la mayoría, que se cree esa mierda y dejan que el miedo les atenace, eso forma parte de la estrategia.  Si tuvieran algo de memoria más allá de los resultados de la jornada futbolística anterior, se darían cuenta de que en 2009 estábamos peor que en 2008. En 2010, peor que en 2011. En 2012, peor que en 2011. En 2012, peor que en 2013. Y en 2014 estaremos peor que en 2013, porque no hay un solo dato que nos beneficie, ni una sola previsión seria, ni, lamentablemente, ningún augurio basado en el oráculo del I Ching (He tirado diez veces las monedas y el resultado más favorable es sinónimo de “cataclismo”). 

Nada nos permite ser optimistas (a la ex clase media, me refiero), antes de tres o cuatro años, como poco.  Pero intentarán convencernos de lo contrario, antes hay Elecciones Generales; en dos años.  Y ya he explicado como lo harán: bombardeándonos con mentiras y más mentiras y datos falseados y manipulados.  Y, lamentablemente, muchos les creerán.

“No sirve de nada ir a votar”. Aceptar eso supone rendirse, que es exactamente lo que esperan de nosotros.  Cuanta menos gente vaya a votar (el único mecanismo pacífico para desmontar su particular chollo) más beneficiados salen los partidos mayoritarios, porque el Sistema está diseñado por y para los grandes partidos que, por supuesto, no van a cambiarlo.  En aras de ese mecanismo, en Galicia gobierna (con mayoría absoluta) un partido que sólo recibió el apoyo del 23% de la población con capacidad de voto.  En España, gobierna otra mayoría absoluta que ya sabemos lo que hizo con las mentiras de su programa electoral en cuanto llegó al poder: archivarlas hasta la siguiente campaña, la gente tiene muy poca memoria.

Lamentablemente, no hay muchas alternativas aceptables.  Hay que reconocer que supieron desarmar muy bien a la Plataforma del 15-M, en un trabajo muy al Gestapo style.  Pero si no aparece una organización decente de aquí a las próximas elecciones, el panorama es muy sombrío y si, como es previsible, no hay una revolución (que no la habrá), la única salida es evitar una mayoría absoluta de quien sea, aunque mi opción favorita sigue siendo Escaños en Blanco, una iniciativa para recolectar votos y dejar asientos vacíos en el Parlamento, algo muy inútil, democráticamente hablando, pero muy romántico.

El pueblo se indigna porque cree que los políticos de hoy actúan igual que los Judenrat de la época.  Que sus “representantes”, democráticamente elegidos, deberían defender sus intereses. ¡Meeeeeec! Error. Los políticos no son como los Consejos Judíos de la época que, bajo la premisa de salvar a unos pocos elegidos, decidieron sacrificar a una mayoría.  Los partidos políticos, paraguas bajo el que se cobijan los esbirros con cargo político, forman parte del Sistema.  Un Sistema que está mejor organizado que el nazi, algo de tiempo ha pasado desde entonces para mejorarlo.

Verás a Eichmann, burócrata obediente y bien remunerado y con un buen carrusel de prebendas a su disposición.  Pero no verás ni a Goebbels, ni a Himmler ni, por supuesto, a Hitler, esos viven en su burbuja de discreta opulencia y que siempre tendrán a un Eichmann dispuesto a lamerle los pies al amo o a un Kastner (el húngaro que salvó a 1684 judíos, pero que mandó a las cámaras de gas a 476.000), dispuesto a formar parte del engranaje, cambiando dignidad por una vida mejor.

Y la gente no se rebela.  Les saquean, organizadamente, los ahorros de una vida y nadie le pega fuego a la sucursal del banco con el director esposado a la caja de caudales.  Algunos se limitan a suicidarse, menuda falta de coraje.  Por lo menos llévate por delante al ladrón que te dejó en ese estado, pocasangre.  En otra perversión del lenguaje que me tiene completamente perplejo, se organizan “manifestaciones festivas”.  A ver, que lo entienda… ¿Vas a protestar o a una juerga?  Por que las dos cosas, a la vez, no tienen sentido y están abocadas al fracaso.  Podría hacer el chiste fácil de la música militar pero ya lo he hecho cuatro palabras atrás.  


El escarnio absoluto consiste en que sean las Asociaciones privadas (Cáritas, Cocinas Económicas, Asociaciones de Vecinos, etc.) las que están capeándole la revuelta al Gobierno, alimentando a los más necesitados y pagando sus facturas más elementales. Heydrich vuelve a asentir, complacido, mientras sigue sin haber nadie que haga nada efectivo para cambiar el final del cuento de Alí Babá y los cuarenta (mil) ladrones.  Un dato publicado en Libertad Digital  (Si, al enemigo hay que leerlo):  “El primer año de Gobierno del Gobierno de Rajoy se saldó con más de 36.000 manifestaciones y concentraciones en toda España, sin contar las celebradas en el País Vasco, lo que supone una media diaria de casi 120protestas.”

No entraré a valorar por qué no cuentan las del País Vasco, porque esos datos los tienen y... ¿Qué más da? Treinta y seis mil manifestaciones festivas. Primero eran “pacíficas”, pero “pacífico” se asocia a “pacifista” y ya sabemos cómo son los pacifistas, ese estereotipo lo han sembrado y hecho germinar muy bien: mugrientos, haraganes y subversivos. Unos perroflautas. Y “nosotros” no somos así, somos honrados y trabajadores pero ya que nos están dando palos por todas partes, nos juntamos los amputados por los bancos y nos lo pasamos teta tocando el silbato, me gustaría saber quién organiza eso y que fin espera conseguir.  Si, ya sé, la calavera de Heydrich esboza otra pérfida sonrisa.

Será muy relajante, muy bueno para la autoestima, pero no funciona.  Son 36.000 concentraciones en un año y las que han venido después. TREINTA Y SEIS MIL, coño, que no se ha colado ningún cero de más. 36.000 y no han servido para nada.  Ellos siguen a la suya.

Y no se te ocurra pasar con una pancarta, camino de una fiesta manifestativa de esas, por delante del portal de sus casas.  Porque te arriesgas a que te empuren por acoso o sedición.  Por escrachero o escrachera, ya puestos.  En mi diccionario de la RAE, escrachar es “romper algo en pedazos” o “pegar a alguien con dureza o reiteración”, no tiene nada que ver con un grupo de gente exhibiendo pancartas y gritando proclamas.  La indignada perversión del término “escrachar” viene de los mismos que llamaban, en público, “terroristas” a toda la izquierda abertzale y “primos de los batasunos” a todos los votantes de Esquerra Republicana.  No debo llamar negro a un Eto’o ni marica a Antonio Gala, porque eso es ofensivo o discriminatorio, pero, en cambio, un señor de izquierdas de Usurbil, afín a la idea de una Euskal Herria separada del estado español (que si, en minúsculas) es, sin posibilidad de defensa, un terrorista, esto es peor que el libre etiquetaje en feisbuc.  Y alguien que agita una pancarta porque está harto, o harta, o menopáusica, o aburrido de no encontrar trabajo, es violenta.  O peligroso.  O las dos cosas, si es una maricona orgullosa de serlo.

Antes había menos manifestaciones.  Pero a las manifas se iba a protestar de verdad. Estaba el sector que montaba las pancartas y el que acumulaba adoquines y combinados de combustible inflamable.  Y los políticos se cagaban de verdad.  Ahora van al Club de Campo por la mañana y, en la sobremesa, algún assistantles tiene montado un vídeo con los mejores momentos de las fiestas manifestativas del día y ellos se ríen, mientras saborean un escocés de 20 años o más.  Menos fiesta y más protesta, es lo que hace falta. ¿Apología de la violencia?  Es posible.  Pero pienso alegar “defensa propia”, Señor Juez.  Y ya le aviso que la lista de agresiones que tengo compilada augura una vista larga y un sumario bastante tocho.

Me dirá alguien que he señalado que ha habido 36.000 manifestaciones, que alguna habrá sido una protesta de las que dan miedo.  Apenas no.  Ahí está el secreto, en la fragmentación, en la división, llevan haciéndolo desde 1873, que yo quiera recordar y, con la transición, cambiaron las formas, pero no el fondo.  Siempre enfrentando, siempre distinguiendo, no ha habido ni un solo impulso institucional para que todo el mundo se sienta emocionalmente ligado a alguien que vive a más de tres manzanas de su calle, que mierda le va a importar a alguien de Almendralejo lo que le pasa a uno de Getaria, aunque los dos hayan sido víctimas de un ERE despiadado.

Y así,  desde el 15-M, excepto para la cadena humana de la Vía Catalana (esa sí que les acojonó) no ha habido una manifestación realmente masiva. Ni peligrosa para el sistema, excepto, quizá, la Marea Blanca en Madrid y, ahora, la huelga de recogida de basuras.  Pero es que lo verdaderamente milagroso es que en Madrid, con los saqueadores que les (des)gobiernan, no hayan montado todavía una guillotina en la Puerta del Sol. (Heydrich, si vuelves a mirarme con suficiencia, traslado tus huesos a un cementerio judío)

Sugeriría “deconstruir” la Democracia, si quisiera parecerme a ellos, pero ¡qué coño! Llamémosle a las cosas por su nombre.  Lo que hay que hacer es, directamente,  desmantelarla para volverla a levantar de cero.  Y eso, con manifas festivaleras, no lo vamos a conseguir, les va el status quo adquirido a esa banda de ladrones.  O se hace algo de verdad, o esto es el Holocausto.

***

Nota del Autor: El título original de estas hojas era “El triunfo de la perversión del lenguaje” y tenía que ser un artículo de un folio y medio o dos, a lo sumo.  Cuando llevaba dos párrafos escritos, me atasqué porque tenía demasiadas notas para tan poco espacio.  Justo entonces, recibí la visita de una amiga, a la que expuse el problema.  “Coge un libro al azar y mira si te inspira”, sugirió.  Como no tenía mejor opción, le di a la rueda del mouse y el cursor se detuvo, obviamente, sobre “Un estudio sobre la banalidad del mal”, de Hannah Arendt. “No lo veo”, le dije, sinceramente.  A ella le encantan los desafíos intelectuales y me respondió: “Si consigues hilvanar algo coherente, te… (En dos palabras vulgares -pero emocionantes- me prometió sexo oral).

Hay pocas cosas que estimulen más el ingenio que la promesa de sexo gratis.  No me puso un límite de extensión y dos días después, a ella el resultado le pareció convincente.  Y a mí, divertido. Porque ya dije hace tiempo, que me la trae al pairo lo que no hagáis con el país, ya lo di por inútil.  Parafraseando al gran Pepe Rubianes diría que “A mí, la unidad de España me suda la polla por delante y por detrás. Y que se metan ya a EspaÃ
          Mitt første sjal!        
Jeg hadde aldri trodd jeg skulle kaste meg på det å strikke sjal.. Jeg har syntes det virket så vanskelig og tidkrevende. Men, så fikk jeg litt blod på tann da jeg har sett så mange flotte sjal på mine bloggrunder rundt omkring. Det er jo så mange flotte strikkeblogger å finne! Inne på hobbyboden er det en masse tråder om sjalstrikking og anbefalinger til førstegangssjal. Jeg småforelsket meg litt i Ishbel (Ravelry-link) av Ysolda Teague og satte i gang. Og så gøy det var å strikke! Garnet var helt fantastisk, og maskene løp unna. Glattstrikkdelen brukte jeg bare et par dager på. Jeg valgte å strikke den største glattstrikkdelen og den minste lace-delen. Jeg tenkte jeg skulle bruke dette som et halsskjerf, og det ser ut til at størrelsen er perfekt til det :o)

Heldigvis var jeg såpass fornuftig at jeg tok rådet om å bruke lifeline når jeg strikket.. På denne måten var det enklere å rekke opp dersom det ble noe feil. Og det ble det litt av på lace-delen.. Jeg la inn en lifeline etter glattstrikkdelen og etter hver ferdige lace-del. Første gangen unnlot jeg å legge inn lifeline etter hver del, men da gikk det galt, og jeg måtte rekke opp. Og det var ikke noe gøy.. Så da la jeg inn lifeline etter hver del :o)


Her ligger sjalet til blokking. Det er første gang jeg har blokket noe så det ble ikke helt perfekt. Men, jeg er fornøyd :o)


Her er herligheten ferdig blokket og klar til bruk :o)


Noen detaljbilder. Mønsteret er bare nydelig!

Jeg er kjempefornøyd med mitt første sjal! Det var så morsomt å strikke og jeg kommer garantert til å strikke flere :o) Garnet jeg brukte her er Wollmeise 100 % Merino Superwash, farge fliederbusch. Sjalet er strikket på pinne nr 4. Det veier 96 gram.

          Number 3 shaped cake tutorial        
I've decided that it'll be fun to always make a cake for Hannah shaped in the number of years she is turning. I made her a two last year and I hope to continue the tradition for a while. So, this past October little Hannah turned three! Crazy. How can she be three already? Anyway, I wanted to make her a three cake so I looked on pinterest and came up with a design to make a number 3 shaped cake. I asked Hananh what she wanted on her cake and she told me "blue flowers". I asked her again a week later and she said "blue flowers" so I guess since she didn't change her mind that's what she really wanted. I'm not big into having fake food coloring in my cake decorations but since it was her one request and since it would be a small part of the cake I figured it would be okay. Plus it's hard to find natural things to turn fondant blue (I even asked a pastry chef). But Hannah loved her cake so all the work was worth it. I really do love making cakes for my littles!

 I'll just let you browse through the photos rather than trying to explain every little cut. Sometimes photos really do speak louder than words! Start with two bundt or jello molds! You want doughnut shapes! This cake is pretty simple and only requires you to cut two pieces from each circle.




 This was my first time making fondant and it actually was fairly easy to do and turned out pretty good. I just did melted marshmallows and powdered sugar. I didn't really plan on eating it (or having others eat it) so I wasn't too worried about the flavor but they were okay to eat as well as pretty. It's kind of a pain to get the marshmallows to mix with the powdered sugar at first but eventually it's like working with a regular dough.
 I bought the little flower cutters at Hobby Lobby and I love the different shapes and colors of the flowers! It was a good choice because hand cutting flowers wouldn't have been so pretty.
 So, I crumb coated my cake...
 Then added a final coat of frosting.
 Here's my tip...If you are writing something on your cake use a dowel or tooth pick to write it out first!! Then if you mess up you can just smooth out the frosting and try again before you add your colored frosting to the cake!!!
 I love how it turned out and can't wait to see what Hannah will want on her "4" cake!!



 Oh and put the leftover cake to good use...make cake balls and just mix the cake with some leftover frosting then dip them in melted chocolate after they're frozen!

          Basic Kitchen Essentials         

 Basic Kitchen Essentials:
(This is a basic suggestion list)
Who could use this List??? Well....just about everyone!
Newly Engaged couples could use this list to compile their gift/wedding registry. It's also great idea for college students & singles. Or.... just use to  replace missing items from your kitchen gallery. I take inventory about every 6 months to replace broken or needed items.

Basic Set of dishes, service for 6-8 minimum, (up to 12)
set should include: Dinner plate, bowl &/or salad plate,
Coffee cup with or without saucers

Serving Bowls/Dishes in several sizes
Casserole Dishes with Lids, several sizes
(*Colors should blend nicely with your dishes)
Pitchers for Drinks 
Gravy Boats, 1 or 2
Sugar and Creamer containers
Salt and Pepper shakers or mills

Silverware, service for 6, 8 or 12
Serving utensils, to match
such as spoons, forks, serving spatulas

Drinking Glasses 6-12, in two sizes

Wine Glasses, 12-24 
(*You may choose to use different sizes, white & red wine glasses) 

Various cocktail & beer glasses to suit your needs

Baking and Roasting pans:
12-15" open roasting pan 
9x13 baking pan, 1 or more; metal, glass, stoneware
5x9 bread pan, 2 in metal, glass or stoneware
2 - 8 or 9" round layer cake pans
2 - 8 or 9" square layer cake pans
1- 8 or 9" round cake pan
1 - 8 or 9" square cake pan
1 - 9 or 10" tube pan
Bundt Style pan, 1 02 more
Cookie sheets, 2 or more
8-10" Pie Plates, 2 or more
Muffin/Cupcake Pan, 1 or 2
Springform pan, 1 or 2
2 - Pizza Pans
Pots & Pans:
1, 2 and 3 quart pans with lids
2 or 3 quart with steamer basket and lid
(*Boiler insert would be great too!)
1 or more, 7-9" fry pan, lid 
1 or more, 10-12" fry pan, lid
6 quart dutch oven
Stock pots, heavy gauge with lids, 2 sizes
Appliances:
Coffee Maker
Mixer, Stand and/or Hand
Toaster
Toaster Oven
Crock Pot
Tea Kettle
Electric Skillet/griddle
Waffle Machine
Blender
Food processor/chopper
 Grill Press
Cooking and Kitchen Essentials
Heat resistant Spoons and Rubber Spatulas in various sizes
(*at least 2 of each)
Large Slotted spoon
Large Solid spoon
Cooking Spatulas, solid and slotted
Pizza Cutter
Pie Server
Desert Server 
Can and Bottle openers
Ice Pick
Wine openers
Corks for bottles
Cooking Bands
Gravy & Soup Ladles, various sizes
Vegetable peeler
Set of Knives, various sizes 
Steak Knife set
Funnels, various sizes
(narrow and wide mouth)
Measuring Spoons & Cups
Liquid & Dry measuring pitchers
Thermometers; cooking, meat, candy 
Graters of several sizes; 4 sided & flat
Tongs; for cooking and serving
Baking Timer
Shelf Liner: for cupboards, drawers...
Drink containers: 2 or more, various sizes
Long Handled Cooking Forks
Large and Small Strainers
Long Handle Strainer (spoon/dipper style)
Rolling pin
Pastry Blender
Pastry Brush
Cake/Cookie Racks (for cooling)
Potato Masher
Kitchen Shears
Knife Sharpener, Steel or Stone
Cutting Boards, various sizes
Whisks/Whips, various sizes & styles
Various sizes of containers/lids or jars/lids
Trivets for Hot Dishes, several
Pot Holders & Oven Mitts
1 dozen dish clothes
1 dozen dish towels
Dish Strainer: for hand washed items, traditional or cloth pad

Stylish and Prepared...

          Verpleegkundige Care Coordinator - KLM Health Services - Schiphol        
Minimaal 5 jaar ervaring in de zorg of zorgondersteuning in een functie waarbij er veel interactie plaatsvindt met patiënten en/of artsen....
Van KLM Health Services - Mon, 10 Jul 2017 13:27:07 GMT - Toon alle vacatures in Schiphol
          Innovativiteit en durf: de drijvende krachten achter XS4ALL         
Het ideaal van XS4ALL zit al gevangen in hun naam: access for all. Toegang voor iedereen. Om dit statement waar te maken, werken zij niet alleen met System Center Suite, maar nemen zij ook deel aan het zogenaamde TAP-programma waarin zij Microsoft’s nieuwe producten en technieken testen. Technology Adoption Program (TAP) Vóór iedere marktintroductie van een nieuw Microsoft-product of een nieuwe versie van een bestaand Microsoft-product, vindt er een periode van testen plaats. Microsoft schakelt daarbij partners in die de software in hun eigen omgeving of in een klantomgeving gaan testen. Dit gebeurt binnen het zogenaamde Technology Adoption Program (TAP). XS4ALL is een van de deelnemende partners. Joey Hofstede, Senior Technical Architect bij XS4ALL, legt uit wat hij zo belangrijk hieraan vindt: “Innovativiteit is hét kenmerk van XS4ALL en zeker onze afdeling Windows Beheer is daarvan een goed voorbeeld.
          The Alwaysbemobile Company realiseert complete ketenintegratie met Microsoft Dynamics AX         
Sinds de liberalisering in de autobranche is het niet meer noodzakelijk dat de het onderhoud plaatsvindt op hetzelfde adres waar het voertuig is gekocht. De klant kiest zelf waar hij zijn auto wil laten onderhouden. The Alwaysbemobile Company speelt hierop in en biedt de klant in dit nieuwe tijdperk van onafhankelijk onderhoud steeds meer keuzemogelijkheden.
          Gebrek aan informatie een ramp        
Het Nederlandse Rode Kruis is, net zoals haar internationale zusterorganisaties, actief op het gebied van ‘tracing’ – het herstellen van contact met familieleden en het verstrekken van informatie tijdens en na een conflict of calamiteit. Met dit doel voor ogen werkt het Nederlandse Rode Kruis tijdens rampen nauw samen met de getroffen gemeente, die daarbij altijd de regie op zich neemt. I-RIS Een ramp vindt plaats. Paniek breekt uit. Ongeruste familieleden willen weten waar hun dierbaren zijn: leven ze nog wel? Zijn ze veilig? Denk bijvoorbeeld maar eens terug aan de vuurwerkramp in Enschede, de nieuwjaarsbrand in Volendam of de brand in het cellencomplex op Schiphol. Om verwanten te informeren kunt u een beroep doen op de Dienst Verwanteninformatie van het Nederlandse Rode Kruis. Die Dienst werkt met een telefoon- en een registratieteam in het geavanceerde, centrale registratiesysteem I-RIS. Inwoners van Nederland kunnen het telefoonteam bereiken door te bellen met een speciaal telefoonnummer dat wordt geopend. Telefoonteam Het telefoonteam van Verwanteninformatie van het Rode Kruis registreert gegevens van gezochte mensen die door de bellers worden doorgegeven. Vrijwilligers van het Rode Kruis registreren na de ramp ook de gegevens van de getroffenen met hun verblijfplaats. Ook medewerkers van de politie en ziekenhuizen verzamelen gegevens. Zoeken naar verwanten De dienst beschikt naast deze vrijwilligers over het geavanceerde, centrale registratiesysteem I-RIS. In dit systeem worden alle verzoeken en gegevens verzameld. De gegevens van geregistreerde mensen en de gegevens van de bellers worden gekoppeld. Zo kan het Rode Kruis vaak snel een antwoord geven op de vragen van familieleden. Het Rode Kruis werkt in deze gevallen altijd in opdracht van de lokale overheid of een van de ministeries. Complete dienst Verwanteninformatie van het Nederlandse Rode Kruis is een complete dienst, die door de uniforme werkwijze inzetbaar is in het gehele land. Er werken vrijwilligers die opgeleid zijn voor deelname in het telefoonteam, voor registratie van getroffenen en in het gebruik van het I-RIS programma. Om deze complete dienst op te zetten en geoefend te houden, sluiten gemeenten die deze assistentie willen, een overeenkomst met het Rode Kruis. Steeds meer gemeenten hebben een dergelijke overeenkomst getekend. Registratie Een gemeente kan besluiten om slachtoffers van een ramp of incident – in dit geval gestrande reizigers – te registreren. Hiervoor wordt dan het deelproces CRIB opgestart. De gemeente kan hierbij gebruik maken van de diensten van het Rode Kruis. Het Nederlandse Rode Kruis heeft voor de registratie van slachtoffers een systeem laten ontwikkelen, het Internet Registratie en InformatieSysteem (I-RIS). Het I-RIS kan worden ingezet op elke plaats waar een PC is aangesloten op het internet. Als het internet onverhoopt uitvalt is een standalone versie inzetbaar. Alle betrokken medewerkers van het Rode Kruis zijn opgeleid om met het systeem te werken. In het I-RIS is een aantal specifieke functies opgenomen die als doel hebben om alle gegevens, vragen en berichten die in velerlei vorm en op diverse tijdstippen binnen komen, terug te brengen tot één set gegevens per persoon. Het I-RIS maakt het mogelijk gegevens van geregistreerde personen zodanig te matchen, dat vragen van verwanten naar bijvoorbeeld de verblijfplaats beantwoord kunnen worden. Snelheid van cruciaal belang ‘Snelheid en nauwkeurigheid zijn bij het informeren van familieleden over het lot van hun verwanten van cruciaal belang. Drie jaar hebben we hiermee geworsteld. Een team van het Nederlandse Rode Kruis, de gemeenten uit het CRIB demonstratieproject Zuid-Limburg, Octaaf Adviesgroep, Pheidis Consultants en Crossing Channels heeft in 8 weken tijd ons nieuwe Internet Registratiesysteem I-RIS ontwikkeld,’ aldus Rob de Voogt, Landelijk Coördinator verwanteninformatie, Rode Kruis.
          Technology Twente bespaart jaarlijks 900 uur met behulp van Windows 7        
Technology Twente wilde een manier vinden om de essentiële bedrijfsprocessen te versnellen zodat de werknemers zich konden richten op het leveren van oplossingen met een toegevoegde waarde waarop klanten kunnen vertrouwen. Alleen al het opstarten en uit de slaapstand halen van de computers kostte per keer enkele minuten waardoor per jaar honderden werkuren verloren gingen. Daarnaast was het voor werknemers vaak een hele klus om snel de juiste bestanden te vinden. De bedrijfsleiding reist regelmatig en neemt werk mee naar huis en dan is het van het grootste belang dat hun laptops niet alleen zijn voorzien van efficiënte batterijen met een lange levensduur maar ook van intuïtieve netwerkinstellingen. De bedrijfsleiding merkte dat het gebruik van oude systemen het vinden van en koppelen aan nieuwe netwerken een frustrerend en langdurig proces maakte. Wilde Technology Twente de dagelijkse werkzaamheden versnellen en de productie vergroten, dan moest op zoek zou gegaan worden naar een gebruiksvriendelijk, snel en betrouwbaar systeem. Dit doel werd behaald toen Technology Twente Windows 7 Professional implementeerde. Aangezien dit nieuwe besturingssysteem snel en efficiënt werkt, zijn gebruikers minder tijd kwijt met wachten op hun computer, waardoor ze meer tijd hebben om toonaangevende oplossingen te bieden. Een kortere opstarttijd en meer adaptieve netwerkmogelijkheden geven gebruikers de vrijheid en flexibiliteit om zowel op kantoor als onderweg meer te kunnen werken. “De snelheid, het uiterlijk en de eenvoud in gebruik van Windows 7 zijn fantastisch,” zegt Rens Hofstede, General Manager bij Technology Twente. “De productiviteit is zonder meer verbeterd sinds we dit systeem hebben geïmplementeerd.” Gebruikers kunnen bestanden en mappen nu ook bijna direct vinden met behulp van Windows Desktop Search dat eigenlijk werkt als een gigantische zoekmachine die de hele pc, het hele netwerk en zelfs het internet in enkele seconden doorzoekt. “Windows Desktop Search vindt razendsnel wat ik nodig heb en is uiterst eenvoudig in het gebruik,” zegt ter Horst. “Bibliotheken is een heel mooie functie waarmee je snel en eenvoudig projectgerelateerde bestanden en documenten bij elkaar kunt zoeken.”
          Met de Business Productivity Online Standard Suite realiseert RWG met een klein team een miljoenenproject op Maasvlakte 2         
Met de bouw van onze nieuwe containerterminal op Maasvlakte 2 is 900 miljoen euro gemoeid,” aldus Frank Keizer van Rotterdam World Gateway. “Als je zo’n project wilt runnen met slechts 16 man die bovendien zelden op hun werkplek zitten, dan moet je op zeer goede online ICT-voorzieningen kunnen rekenen. Twee IT-dienstverleners zagen er geen gat in, Cad & Company bood de oplossing in de vorm van Microsoft BPOS. Waar we ook zijn, we kunnen nu altijd bij onze mail, de agenda’s en alle projectdocumenten. Een IT-afdeling of investering in servers en software is er niet voor nodig, alleen een internetverbinding, voor ons ideaal! Het centrale document center werd ingericht door Cad & Company. Frank Keizer: “Je kunt het vergelijken met Windows Verkenner. Je vindt er allemaal mappen en als je zo’n map opent, bijvoorbeeld de map Correspondentie, dan zie ik submappen waaronder ‘Havenbedrijf IN’, ‘Leverancier x IN’, ‘Leverancier x UIT’ enzovoort. Heel overzichtelijk allemaal.” Frank Keizer: “Elk nieuw document is geen afgeleide van een reeds eerder getypt document waarin wat dingen veranderd zijn, maar van een sjabloon. Daar zijn al onze correspondentie, offerteaanvragen, overeenkomsten etc. op gebaseerd. De documenten worden opgeslagen in het document center, nooit op een vaste schijf. Daardoor is er altijd maar één versie van een document, namelijk altijd de meest actuele versie. Het document center is dan ook de plek waar ál onze documenten staan. Ook als ik thuis werk vind ik daar altijd de laatste versies van onze documenten.”
          Waterschap Hollandse Delta ondersteunt flexwerken en documentmanagement met Microsoft Office SharePoint Server        
Het waterschap Hollandse Delta heeft de zorg voor de waterkeringen (dijken, duinen en kades), het watersysteem (de kwantiteit en kwaliteit van het water in sloten en binnendijkse meren), het zuiveren van afvalwater én voor de wegen. De organisatie heeft ruim 550 medewerkers. Het waterschap Hollandse Delta verhuisde onlangs naar een nieuw kantoorpand met activiteitgerelateerde werkplekken. Om dit werkconcept te ondersteunen is onder andere gekozen voor de implementatie van Microsoft Office SharePoint Server 2007. “SharePoint ondersteunt de organisatie in verdergaande digitalisering, een ontwikkeling die essentieel is in de steeds veranderende maatschappij” aldus het WSHD. Volgens Renata Lochocki, hoofd Informatisering en Automatisering Waterschap Hollandse Delta, levert het gebruik van de Microsoft Office SharePoint Server-omgeving vele voordelen. “Eén daarvan is het per document vastleggen van metadata. Daarmee is het mogelijk je documenten sneller op te slaan en terug te vinden. Deze zoekfunctie is belangrijk in het voordeel ten opzicht van het zoeken via Windows Verkenner: enerzijds wat betreft snelheid, anderzijds wat betreft de mogelijkheden om uitgebreid te zoeken.” John van Uden, externe projectmanager: “Een ander voordeel is dat een deel van de medewerkers nu zelf rechten kan geven aan collega's, bijvoorbeeld om gezamenlijk documenten te delen. In de oorspronkelijke oplossing, via Windows Verkenner, liep dit via de systeembeheerders die namens de organisatie de rechten beheerden. SharePoint levert dus meer flexibiliteit, wat overigens niet inhoudt dat er geen beheer meer plaatsvindt op de structuur. Het beheer op deze structuur is juist verbeterd doordat we meer inzicht hebben. We gaan nu van reactief naar proactief beheer.
          Rabobank omarmt het Nieuwe Werken met Rabo Unplugged        
Financieel dienstverlener Rabobank Nederland introduceert Rabo Unplugged, een integrale werkstijl geïnspireerd op het Nieuwe Werken. Producten en oplossingen van Microsoft zorgen ervoor dat medewerkers beschikken over de nieuwste technologieën om tijd- en plaatsonafhankelijk te kunnen werken. Rabo Unplugged vraagt om een flexibel technologisch platform. Medewerkers moeten immers altijd en overal beschikken over de juiste informatie en middelen om veilig te kunnen (samen)werken: thuis, onderweg en op kantoor. Microsoft-technologie maakt het voor de Rabobank-medewerkers mogelijk om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken. Zo wordt met Microsoft Windows Vista en Office 2007 mobiel werken optimaal ondersteund en lijkt het voor de eindgebruiker alsof hij één transparante werkplek heeft. Wat de gebruiker niet ziet is de onderliggende infrastructuur zoals beheer, beveiliging – door middel van BitLocker – en opslag. Deze onderdelen zijn echter cruciaal om het Nieuwe Werken mogelijk te maken. Ze zorgen immers voor een betrouwbare verbinding, een altijd beschikbare toepassing en de wetenschap dat informatie veilig is en alleen de juiste mensen toegang kunnen krijgen. Ook voor het effectief virtueel met elkaar kunnen communiceren, biedt Microsoft een oplossing aanvullend op Outlook: Office Communicator 2007. Dit product zorgt ervoor dat medewerkers elkaar eenvoudig kunnen vinden en bereiken, onafhankelijk van de locatie waar gewerkt wordt. Rogier Vinckers, medewerker Rabobank: “Met de Communicator kun je, ondanks dat er geen vaste werkplekken meer zijn, toch zien waar iemand zich bevindt en of hij of zij beschikbaar is. Dat is erg prettig wanneer je even een snelle vraag wilt stellen.” En om eenvoudig informatie en kennis te kunnen delen, wordt er bij Rabobank gebruik gemaakt van het Microsoft-platform SharePoint 2007. “Met SharePoint kun je alle informatie op één plek vinden waardoor het een stuk eenvoudiger is om samen te werken. Het is niet langer ieder voor zich en dat is heel fijn”, vindt Stan Petit, ICT-consultant bij Rabobank.
          Careon Levensloop waardeert Microsoft Dynamics CRM als een ‘zeer goed zittend confectiepak’        
De implementatie van Microsoft Dynamics CRM bij Careon Levensloop bewijst dat CRM snel, flexibel en tegen lage investering kan worden geïmplementeerd. Organisatie, medewerkers én klanten hebben er daadwerkelijk profijt van. Na een uitgebreide heroriëntatie van haar eigen toekomst, ambities en organisatie heeft Careon binnen 8 weken tijd Microsoft Dynamics CRM uitgerold. Met deze implementatie is een centraal klantbeeld, operationele ondersteuning in het callcenter, productiviteitsverhoging en campagnemanagement gerealiseerd. “De uitrol van Microsoft Dynamics CRM heeft slechts acht weken geduurd. Als iemand me dat van tevoren had beloofd, dan had ik er een doos wijn op gezet, dat dit niet zou lukken. Ik weet namelijk van andere bedrijven dat het soms meer dan een jaar duurt voordat een CRM-pakket robuust draait. Ik ben dan ook aangenaam verrast door de snelle implementatietijd van Microsoft Dynamics CRM”, aldus Frank Rademakers, manager klantcontact van Careon. Begin 2007 is de oplossing in gebruik genomen. Op dit moment werken er zo’n twintig werknemers met de oplossing, een aantal dat nog groeiende is. Frank Rademakers kan vanuit de praktijk aangeven dat het pakket “absoluut aan de verwachtingen voldoet”. Zo vindt Careon het van groot belang een totaalbeeld te hebben van de klantcontacten in de tijd. “Een klant kan vandaag bellen, morgen e-mailen, een week later een brief schrijven en/of op bezoek komen op kantoor enzovoort. Al deze contacten worden vastgelegd in een ‘totaalbeeld’. Op het moment dat een klant belt, weten eerste én tweede lijn exact wat er eerder besproken is.”
          Comment on Slik avdekker du hersketeknikker! by Thea        
Jeg og mine kolleger ble utsatt for en type latterliggjøring en gang. Vi skulle ha et møte fordi vi hadde spørsmål rundt lønnen vår. Vi hadde nettopp gått igjennom et ledelsesskifte og salg av bedriften vi jobbet i til nye eiere. Vi ble alle tilbudt nye kontrakter med lovnader om at lønnen vår skulle være den samme. Noe den ikke var. Han hadde unnlatt å fortelle at han opererte med reduserte arbeidstider. Ja, timeslønna var den samme, men når vi plutselig gikk ned fra 8 timers dager til å jobbe 7 timers dager i stedet. Så påvirket jo det lønna. Men uansett da. Vi hadde bedt om en forklaring på det fordi han hadde antydet at lønna var den samme. Da vi ankommer møtet så har sjefen tatt med seg slike kollagen pads til å ha under øynene. ( Vi jobbet i skjønnhetsbransjen.) De skulle vi få gratis fordi han var så raus og grei. Men det han ville var at vi skulle prøve dem der og da. Midt under et seriøst møte om arbeidsbetingelser. For å si det sånn så hadde ingen lyst til å klistre på seg de i ansiktet foran en masse folk. Du ser ganske dum ut og du føler deg dum. Da folk begynte å protestere så ble han sur. Og antydet at vi var utakknemlige. Han ville ikke høre på at flere av oss hadde prøvd dem før. Og ikke trengte å prøve dem igjen. Vi vet hvordan de fungerer liksom. Han ga seg ikke før to av oss ikke turte annet enn å gjøre som han sa. Jeg skjønte jo med engang at det var hans måte å jekke oss ned på. Dette er bare en hendelse av mange. Jeg leverte oppsigelsen min 2 uker etterpå.
          18.11.17 20:00 Uhr - Erlangen - Jäger des Lichts        
Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung201517-tickets

Naturfotografen reisen unermüdlich um die Welt und trotzen allen Widrigkeiten – immer auf der Jagd nach atemberaubenden und einmaligen Motiven. Denn ob auf verschneite Berggipfel oder in die Tiefen des Ozeans, mit ihren Bildern entführen sie uns an die entlegensten und faszinierendsten Gegenden der Welt. In dieser Live-Reportage und dem gleichnamigen Bildband präsentieren fünf der bekanntesten deutschen Naturfotografen ihre besten Bilder und Geschichten: Sie erzählen live und mitreißend von ihrer Motivation, ihren Einflüssen und Zielen sowie ihrer ganz

individuellen Arbeits- und Herangehensweise. Eine bildgewaltige Hommage an die Natur und ein bislang einzigartiges Vortragsprojekt im deutschsprachigen Raum.



Sie sind merkwürdige Menschen: Naturfotografen fliegen mit 50 Kilo Übergepäck in Gegenden, in denen sich Polarfuchs und Karibu Gute Nacht sagen, leben wochenlang in einem winzigen Zelt, wo sie sich von Reis und Tütensuppen ernähren, lassen sich von Mücken zerstechen und schleppen Rucksäcke mit sündhaft teurer Ausrüstung durch die Tundra, bis die Bandscheiben streiken – und das alles auf der Jagd nach möglichst einmaligen Bildern. Denn sie berichten mit Vorliebe aus fernen, unbekannten Welten. Sie wollen uns Dinge zeigen, die wir mit eigenen Augen nicht zu sehen bekommen.

Mit diesen Bildern feiern sie die Schönheit der Natur, zeigen jedoch auch ihre Gefährdung, denn das Staunen über die Vielfalt der Schöpfung ist von der Tatsache, dass diese zunehmend bedroht ist, nicht mehr zu trennen. Heutige Naturfotografen haben diesen Zusammenhang wie selbstverständlich verinnerlicht. Auch diese Fünf sind von Sorge um den Zustand der Natur durchdrungen. Sie werden ja bei ihrer Arbeit permanent damit konfrontiert: mit dem Flächenverbrauch und der Zerstörung der Lebensräume, mit der daraus resultierenden Bedrohung der Artenvielfalt, mit den zunehmenden Anzeichen des Klimawandels.

Mit ihren Fotos wollen sie noch mehr bewusst machen, was uns da verlorenzugehen droht. Und so schaffen sie immer wieder Bilder, die uns faszinieren und berühren: der Zug der Monarch-Schmetterlinge über einen ganzen Kontinent hinweg; die unglaubliche Farben- und Formenvielfalt der marinen Nacktschnecken; die bizarre Schönheit eines Bartkauzes im winterlichen Lappland; der unvergleichliche Dialog von Dunst und Licht über den wie von Riesenhand hingezupften Bergspitzen der Alpen; das verblüffende Bild eines Eisbären, der sein Spiegelbild betrachtet. Es ist eine bunte, vielfältige Feier dieses merkwürdigen Phänomens, das unseren Planeten beseelt – und das wir „Leben“ nennen.

Mitreißend erzählen sie in dieser Reportage von ihrer Motivation, ihren Einflüssen und Zielen sowie ihrer ganz individuellen Arbeits- und Herangehensweise.

Die Referenten:

Ingo Arndt wurde 1968 in Frankfurt am Main geboren und gehört seit vielen Jahren zu den herausragenden Naturfotografen. Seine Bilder erscheinen in den international führenden Zeitschriften. Regelmäßig fotografiert er im Auftrag für GEO Deutschland. Er erhielt zahlreiche Auszeichnungen, darunter den Deutschen Preis für Wissenschaftsfotografie sowie einen World Press Photo Award. Zudem war er vielfach Preisträger beim Wildlife Photographer of the Year Award und beim Wettbewerb Europäischer Naturfotograf des Jahres. Er veröffentlichte bisher 15 Bücher. www.ingoarndt.com

David Hettich berichtet seit Jahren als Botschafter der Ozeane. Mit seinen Kameras geht er regelmäßig auf Tuchfühlung mit den größten Bewohnern der Meere – seine Bilder erscheinen in Werbekampagnen, Kalendern und Magazinen. Er ist Mitglied der Ocean Geographic Society und berufenes Mitglied der Gesellschaft für Bild & Vortrag. Zusammen mit dem Fotojournalisten Tobias Hauser veranstaltet er jährlich in seiner Heimatstadt Freiburg das MUNDOlogia-Festival für Fotografie, Reisen und Abenteuer. www.abenteuer-ozean.de

Markus Mauthe ist gelernter Fotograf und hat durch seine Reise- und Abenteuerlust von Anfang an die Naturfotografie für sich entdeckt. In Multivisionsshows, Buch- und Kalenderveröffentlichungen zeigt er die Schönheit der Welt und macht gleichzeitig auf die Notwendigkeit ihrer Erhaltung aufmerksam. Seit dem Jahr 2003 unterstützt er mit seiner Arbeit Greenpeace. Auf Vortragstourneen im gesamten deutschsprachigen Raum begeistert er die Menschen für die Natur. www.markus-mauthe.de

Bernd Römmelt arbeitet seit 2001 als freiberuflicher Fotograf und Reisejournalist. Schwerpunkte seiner Arbeit sind die Alpen sowie die nordischen Regionen Alaska, Kanada, Grönland, Island, Spitzbergen, Lappland und Russland. Mehr als 200 Tage im Jahr verbringt er auf Reisen im In- und Ausland. Bisher veröffentlichte er 22 Bildbände zu den unterschiedlichsten Themen. Darüber hinaus erscheinen seine Bilder regelmäßig in Magazinen, Zeitschriften und Kalendern. 2002 und 2003 wurden zwei seiner Bilder von der BBC beim wichtigsten und prestigeträchtigsten Naturfotowettbewerb der Welt ausgezeichnet. www.berndroemmelt.de

Florian Schulz widmet sich ganz der Naturfotografie, mit der er eine Vision verfolgt – den Erhalt der Artenvielfalt, die die Natur uns bietet. Als jüngstes Gründungsmitglied der International League of Conservation Photographers (ILCP) nutzt er seine Fotografie, um das Interesse und Verständnis seines Publikums für die Bedeutung der Vernetzung von Lebensräumen zum Erhalt gesunder Ökosysteme zu fördern. Seine Arbeiten wurden in zahlreichen Artikeln bedeutender Zeitschriften veröffentlicht und haben eine Vielzahl internationaler Preise gewonnen. www.visionsofthewild.com
          Konzerte        
Konzert in der evangelischen Kirche Arolsen am 29.10.1979 (Auszüge) Alexander Eva, Trompete Reimund Böhmig, Orgel Willy Brandt (1869-1923) Konzertstück F-moll für Trompete und Klavier (Arrangement für Orgel von Reimund Böhmig) Jean Rivier (1896-1987) Aria für Trompete und Orgel Konzert in der evangelischen Stadtkirche Bietigheim am 26.04.1986 (Auszüge) Alexander Eva, Trompete Reimund Böhmig, Orgel  Wolfgang Stockmeier …
          More Chameleon than Lizard?        
One of the new tulips I planted this year is (supposedly) The Lizard. It’s a gorgeous Rembrandt tulip that has red flame patterns on a paler background, but now appears to be Crème Lizard – interesting but not what I was expecting. Until I identified it I kept looking at it hoping that chameleon-like it […]
          5 Jenis Latihan Fisioterapi Pada Stroke        
Kompetensi Fisioterapi Dengan
Stroke
Dari:Jowir
Kumpulan Makalah Ft

Gambaran Umum :

Stroke adalah kematian sel otak yang mendadak atau tiba-tiba oleh karena gangguan sirkulasi darah ke otak. ketika asupan darah keotak lemah, oksigen dan nutrisi yang penting untuk otak tidak dapat disalurkan. Akibatnya tenjadi ketidak normalan fungsi otak. Gangguan aliran darah keotak dapat terjadi oleh karena blokade atau kerusakan dari pembuluh arteri.

Stroke dapat disebabkan oleh trombosis, emboli, perdarahan subarachnoid dan lain-lain yang menimbulkan hemiplegia.

Pemberian latihan pada pasien stroke akibat trombosis dan emboli jika tidak ada komplikasi lain dapat dimulai 23 hari setelah serangan dan bilamana terjadi perdarahan subarachnoid dimulai setelah 2 minggu. Pada stroke karena trombosis atau emboli pada penderita infark miokard tanpa komplikasi, program latihan dapat dimulai setelah minggu ke tiga, tetapi jika segera menjadi stabil dan tidak didapatkan aritmia, latihan yang gentle dapat dimulai pada hari kesepuluh. Pada stroke yang berat lebih aman menunggu sampai tercapai complete stroke kemudian baru dimulal program latihan, meskipun hanya gerakan pasif saja yang diberikan. Jika proses penyebabnya dicurigai berasal dari arteri karotis ditunggu 18 s/d 24 jam dan jika penyebabnya dari sistem vertebrobasiler
tunggu sampai 72 jam sebelum memastikan
tidak ada perburukan lagi.

Ada beberapa bentuk metode atau tipe latihan yang dapat diaplikasikan oleh pasien stroke diantaranya adalah :

1. Conservative/Tradisional :
Metode latihan ini terkesan umum dan latihan-latihannyapun didasarkan penekanan pada pencegahan & perawatan kontraktur dengan mempertahankan luas gerak sendi atau latihan Range Of Motion (ROM exercises).

Memperkenalkan mobilisasi dini kepasien dengan cara pengoptimalan sisi yang sehat untuk mengkompensasi sisi yang sakit. Tipe jenis latihannya adalah penguatan dengan
menggunakan tahanan.

2.Propioseptive Neuromuscular Fascilitation (Metode PNF) Metode latihan ini bertujuan untuk merangsang respon mekanisme neuromuskuler melalui stimulasi proprioseptor. Bertujuan memfasilitasi
pola gerakan sehingga mencapai "functional
relevant" dengan tujuan memfasilitasi irradiasi
impuls untuk tubuh bagian lain yang
berhubungan dengan gerakan utama.
Menggunakan rangsangan proprioseptif
(streetching/peregangan otot, active movement/gerakan sendi dan resisted/tahanan terhadap kontraksi otot sebagai input sensorik yang didesain untuk memfasilitasi kontraksi otot spesifik)Tehnik-tehnik dari PNF dapat dijabarkan sebagai berikut:
1. Pemberian tahanan maksimal
2. Traksi & aproksimasi sendi
3. Quick stretch
4. Cutaneous pressure (hold & grip)
5. Gerakan sinergis (untuk memperkuat gerakan
yang lemah)
6. Mempergunakan aba-aba yang sederhana
(verbal)
7. Pola gerak : spiral - diagonal

3. Movement Therapy/Brunnstorm
Konsepnya :
Reedukasi otot menggunakan latihan refleks.
Dasar teori :
Kerusakan susunan syaraf pusat/SSP telah
menyebabkan evolusi terbalik & regresi kembali
ke pola gerak filogenetik yang lebih tua (terjadi
sinergi dan refleks primitive). Sinergi & refleks
primitive ini dianggap sebagai bagian normal dari
proses penyembuhan sebelum terbentuk pola
baru.
Kombinasi eksteroseptif & proprioseptif
Tehnik :
1. Memberikan tahanan pada ekstremitas yang
normal, tapping (input sensoris) & tehnik
relaksasi
2. Diberikan sesuai dengan 6 stadium
penyembuhan Twitchell :Flasiditas, Spastisitas
dan onset sinergi, Peningkatan spastisitas &
beberapa control sinergi volunteer, Penurunan
spastisitas & peningkatan control sinergi
volunteer, Tidak adanya control fungsi motorik
dari sinergi, Gerakan sendi individual
3. Tahapan tehnik latihan : Merangsang gerak
sinergis (Associated Reaction Pathological Tonic
Neck & Labyrinthine reflex)
Mengontrol gerakan sinergi :
- Latihan terlepas dari pengaruh pola sinergis
(dengan gerakan kombinasi pola sinergis
antagonis)
- Merangsang fungsi tangan & jari tangan secara
volunteer, ada beberapa tahapan yang harus
diperhatikan dalam latihan ini diantaranya
adalah :
Tahap 1-3 : merangsang control volunteer
sinergis & memakai gerakan ini untuk aktifitas
stabilisasi obyek /àyang bertujuan (ROM bahu,
abd volunteer, untuk ADL memegang,
menjinjing, dll)
Tahap 4-5 : mengontrol flexor & ekstensor sinergi
sehingga penderita dapat melakukan aktifitas
fungsional
Tahap 6 : ketrampilan tangan dengan melatih
fungsi tangan

4. Neurodevelopmental Technique/Bobath
Dasar teori :
Pola gerakan patologis tidak boleh digunakan
untuk latihan oleh karena penggunaan berulang
jalur eferen patologis dapat menyebabkan
ekspansi ke jalur normal. Menggunakan konsep
hirarki fungsi SSP manusia, dengan komponen
yang saling integral : input sensorik & system
feedback motorik. Konsep motor relearning
mungkin dapat berurutan seperti pada
perkembangan normal dan Berlawanan dengan
Brunnstorm & PNF.
Prinsip :
1. Kontrol pola spastisitas dengan menghambat
pola abnormal
2. Fasilitasi pola normal / refleks postural normal
(righting & equilibrium reaction)
Tujuan :
1. Stabilisasi tonus postural
2. Inhibisi pola abnormal / gerakan abnormal
3. Fasilitasi refleks otomatis & pola gerakan
normal yang lebih selektif & persiapan
ketrampilan fungsional
Tehnik :
1. Reflex Inhibiting Posture/pattern (RIP) :
meletakkan anggota gerak dalam posisi pola
antispastik
2. Key Point of Control (KPOC) : menghambat
spastisitas & pola gerak abnormal sekaligus
memberi fasilitasi pola gerak yang normal
a. Proximal KPOC (shoulder, hip dan trunk)
b. Distal KPOC (tangan & kaki) Tidak
menganjurkan pemakaian alat bantu jalan, oleh
karena latihan NDT menekankan penggunaan &
weight bearing pada sisi lumpuh
3. Push-pull technique : tehnik untuk
menimbulkan ekstensi terutama pada lengan di
mana fleksi lebih dominan
4. Placing & holding : mempertahankan posisi
dalam RIP position
5. Tapping : pada otot antagonis dari otot yang
spastik


5. Sensory Motor Approach
Fasilitasi/inhibisi pergerakan melalui stimulasi
proprioceptor, exteroceptor atau enteroceptor.
Teori :
Deficit motorik adalah hilangnya fungsi yang
terjadi dipandang dari sudut pandang
yangàselama perkembangan sensorimotorik
normal berhubungan dengan input sensorik
Stimulasi kulit untuk fasilitasi stabilisasi &
mobilisasi otot :
1. Stimulasi free nerve ending : Fasilitasi pada
kulit di atas otot stabilisator 30 menit sebelum
terapi untuk brushing yang tujuannya
memfasilitasi gamma motor neuron dengan
tujuan untuk stabilitas otot proksimal sendi
(biasanya menggunakan electrically powered
brush), Aplikasi dengan es (suhu 12-17derajat F)
3-5 menit memfasilitasi C fiber
2. Fasilitasi mobilizing muscle : Quick stroking /
icing pada tangan, kaki &/bibir
3. Stimulasi otot stabilisator : Electric brushing/
repetitive icing dengan tujuan stimulasi
stabilisator secondary muscle & inhibisi spastic
mobilizing muscle

          23.03.18 20:00 Uhr - Baiersdorf - Kontakte - 4 1/2 Bemühungen - Späteres Glück nicht ausgeschlossen - Komödie von Sylvia Hoffman        
Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung213562-tickets

Liebe per Internet ? - Heutig, frech und modern ....

 

Eine irre witzige Komödie im Zeitalter der "Liebe per Internet" ...

 

K O N T A K T E

Komödie von Sylvia Hoffman

mit Judith Hildebrandt und Pascal Breuer

Regie: Sebastian Goder

Eine Aufführung der "Theatergastspiele Fürth" (Intendanz Thomas Rohmer)

Er, Ende vierzig, frisch geschieden, geht auf Kontaktsuche im Internet. Die erste Verabredung ist ganz anders als erwartet: Die Dame gibt ihm unverblümt zu verstehen, dass sie ihn für einen humorlosen Waschlappen hält. Also gibt er sich beim zweiten Anlauf dynamischer, doch dummerweise läuft dann die zweite Bewerberin weinend davon. Auch seine nächsten beiden Versuche gehen schief, obwohl er immer strategischer denkt und vorsichtiger agiert, bemüht, einen gewinnenden Das ersehnte Glück kommt zuletzt nur vielleicht ganz zufällig und ungeplant daherEindruck zu machen.

Viereinhalb Erstbegegnungen, geprägt von Befangenheit, Missverständnissen, Humor und Lebensweisheiten, bei denen der anpassungswillige Held nacheinander mit fünf gegensätzlichen Frauentypen konfrontiert wird, die von einer einzigen, wandlungsfähigen Schauspielerin gespielt werden.

Die Tatsache, dass tausende von Menschen unter Kontaktanzeigen annoncieren und jede Annonce im Durchschnitt vierzig Zuschriften erhält, zeugt von der Reduktion unmittelbarer Kommunikation und der daraus resultierenden Vereinsamung. So trifft hier ein eher "schüchterner" Herr auf eine "lebensfrohe" Dame - und erlebt sein blaues Wunder.

Dem Tüchtigen gehört die Welt - aber sonst auch nichts. Karriere und Erfolgsstreben ist manchem wichtiger als menschliche Kommunikation. Und für die Partnersuche gibt's die Kontaktanzeigen. Schon bei der "ersten Begegnung" kann man sich dann gegenseitig von seinen beruflichen Erfolgen vorschwärmen - und sich alles andere ersparen.

Wenn man einen Menschen kennenlernen will, muß man ihn verstehen, sich einfühlen, sich identifizieren. Leute, die sich über Kontaktanzeigen kennenlernen, sollten schon bei der "ersten Begegnung" damit beginnen. Möglicherweise ist die zweite Begegnung dann - gar nicht mehr nötig.

 

Judith Hildebrandt ("Sturm der Liebe", "Marienhof") nach ihrem umjubelten Gastspiel "Ausgerechnet Mallorca" erneut zu Gast in Baiersdorf! Als Partner hat sie den Münchner Kultschauspieler Pascal Breuer. Man darf gespannt sein!

Regie führt Sebastian Goder.

 

Das ist junges, frisches Theater. Pointen fliegen und keine Sekunde Langeweile ! Frisch, frech, modern !

 


          The Afternoon Sound Alternative 10-30-2014         
Playlist:

The Mummies- The Fly - The Mummies
Howlin Wolf- Im The Wolf - Howlin Wolf The Chess Box
Violent Femmes- Hallowed Ground - Viva Wisconsin
The Electric Flag- Peters Trip - The Trip
Ennio Morricone- Guerra E Pace Pollo E Brace - B Mus
The Cramps- Goo Goo Muck - Off The Bone
The Phantom- Love Me - The Roots Of The Cramps
Sonic Youth- Halloween - Bad Moon Rising
Suicide- Ghost Rider - Suicide
Screamin Jay Hawkins- I Hear Voices - I Hate CDs Norton Records 45 RPM Singles Collection Vol 1
Dr John- GrisGris Gumbo Ya Ya - GrisGris
The Misfits- American Nightmare - Legacy Of Brutality
Bob Kames- Misirlou - Tabou
The Birthday Party- Sonnys Burning - Hits
Bob Kames- Tabasco - Tabou
Os Mutantes- Ave Lcifer - A Divina Comdia Ou Ando Meio Desligado
Bauhaus- Bela Lugosis Dead - Bela Lugosis Dead Single
16 Horsepower- Spooky - Haw
Thee Oh Sees- I Need Seed - Castlemania
Exuma- Exuma The Obeah Man - Exuma Vol 1 And 2
Dr Hook The Medicine Show- Marie Lavaux - Doctor Hook
Swans- A Little God In My Hands - To Be Kind
Skip James- Devil Got My Woman - Complete Early Recordings
Michael Hurley- Werewolf - Armchair Boogie
Compilation- Last Kind Word Blues - Crumb Original Soundtrack
Roky Erickson- Night Of The Vampire - Gremlins Have Pictures
Butthole Surfers- Strangers Die Everyday - Rembrandt Pussyhorse
Skinny Puppy- 200 Years - Mind The Perpetual Intercourse
Ministry- Scare Crow - Psalm 69 The Way To Succeed The Way To Suck Eggs
Blue Sky Boys- Will You Miss Me When Im Gone - I Dont Feel
Porter Wagoner- The Rubber Room - What Aint To Be Just Might Happen
Hasil Adkins- Haunted House - The Wild Man
Beat Happening- Pinebox Derby - You Turn Me On
Arthur Brown- I Put A Spell On You - Chisholm In My Bosom
Compilation- White Room - The Very Best Of Cream
Wayne Hancock- Dog House Blues - Viper Of Melody
The Handsome Family- Far From Any Road Main Title Theme From True Detective - Far From Any Road Main Title Theme From True Detective Single
Link Wray- Batman Theme - Good Rockin Tonight
Count Five- Psychotic Reaction - Psychotic Reaction Digitally Remastered
The VSS- Nervous Circuits - Nervous Circuits
Slayer- Raining Blood - Reign In Blood


playlist URL: http://www.afterfm.com/index.cfm/fuseaction/playlist.listing/showInstanceID/50/playlistDate/2014-10-30
          08.12.17 19:30 Uhr - Lauf - Ersatztermin: AkustikKusinen - Akustische Oldies und Pop        
Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung215641-tickets

Blutsverwandt und musikverliebt spielen die Kusinen Alice Ruff und Vanessa Landrock alles, was das Herz begehrt. Das Repertoire reicht dabei von aktuellen Pophits über klassische Oldies bis hin zu Chansons und Schlagern. Gesungen wird meist zweistimmig zu Gitarre, Klavier und Schüttelei.
Nach einem wunderschönen Konzert von Alice Ruff im Kulturraum im Herbst 2016 und einigen erfolgreichen gemeinsamen Auftritten auf dem Laufer Altstadtfest bringt sie nun ihre Verwandtschaft mit, um mit ihrer Kusine auch unter dem Dach des Kulturraums aufzutreten. Dabei verzaubern die Damen mit federleichtem Gesang und mit bester „handgemachter“ Musik.
          The Afternoon Sound Alternative 04-25-2014 with 99 & Barry        
Playlist:

The Ghost Of A Saber Tooth Tiger- Animals - Midnight Sun
Animal Collective- Derek - Strawberry Jam
Butthole Surfers- American Women - Rembrandt Pussyhorse
Tackhead- Loose Booty - For The Love Of Money
- Wilderness - Warszawa Tribute To Joy Division
- voicebreak -
Medeski Martin Wood Nels Cline- Los Blank - Woodstock Sessions Vol 2
King Midas Sound- Earth A Killya - Waiting For You
DJ Rupture- Into The Ohio River - Split EP
Herbie Hancock- Juju - Dis Is Da Drum
- voicebreak -
Thinking Plague- I Cannot Fly - Decline And Fall
Meridian Brothers- El Jazz Del Chupasangres - Devocion Works 20052011
The Residents- Jambalaya - Stars Hank Forever
Moondog- Rabbit Hop - The Viking Of 6th Ave A Collection
Black Lodge- Ruebens - SpoMoKinNan
- voicebreak -
Lalo Schifrin- Wheat Germ Landscapes - Theres A Whole Lalo Schifrin Goin On
Dubblestandart- Logics Of Liberation Adrian Sherwood Dub Feat Hoda Mohajerani - In Dub
- Shove This JayOhBee - Office Space Ost
Transgressors- Beyond Addis - Beyond Addis Contemporary Jazz Funk Inspired By Ethiopian Sounds From The 70s
Meesak Nakaratch- Luk Ron - Thai Funk Vol One
Mati Zundel- Senor Montecostez - Amazonico Gravitante
Chuck Upbeat- Cicadas Dance - Funk Globo The Sound Of Neo Baile Compiled By Funk Na Caixa Club Popozuda
- voicebreak -
Nels Cline Singers- The Wedding Band - Macroscope
Franois Rabbath- Walpurgis - Bass Ball New Sound In Jazz Bass Solo Drum
George Shearing- Bewitched Bothered And Bewildered - The Shearing Touch
Xiu Xiu- Ill Fly Away - Unclouded
Bailey Denio Palmer- I Miss A Friend Like You - The Gospel Record
The Art Ensemble Of Chicago- Old Time Religion - A Jackson In Your House Message To Our Folks
- voicebreak -
Frank Zappa- Inca Roads - Roxy By Proxy
Sam Chalpin- Daydream - My Father The Pop Singer
RL Burnside- Shake Em On Down - Too Bad Jim
Various Artists- El Combo De Pepe Descarga En Menor - Gozalo Bugalu Tropical Vol 2
The Meters- Youve Got To Change Youve Got To Reform - Cabbage Alley
Quantic- Descarga Cantica feat Fruko Michi Sarmiento - Magnetica


playlist URL: http://www.afterfm.com/index.cfm/fuseaction/playlist.listing/showInstanceID/65/playlistDate/2014-04-25
          10.12.17 20:00 Uhr - Nürnberg - OHRENFEINDT - Zwei Fäuste für Rock 'n' Roll        
Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung216852-tickets

Mit Ohrenfeindt kommt Vollgasrock in die Clubs unserer Nation! Mit hochgekrempelten Ärmeln und dem letzten Schluck aus dem Bierglas geht es für die Hardrocker aus St. Pauli gewohnt dreckig, laut und unangepasst zurück auf die Bühne, um auch noch die letzte Bühne in Grund und Boden zu rocken.

Seit der Gründungsbesetzung aus dem Jahr 1994 hat sich Ohrenfeindt stetig verändert, lediglich Fronter Chris Laut steht noch an Ort und Stelle. Der ursprüngliche Sound aus harten, bluesigen Gitarrenriffs und rauem Gesang ist aber geblieben. Haben sie mit dem Debüt „Schmutzige Liebe“ bereits schon im Untergrund für Furore gesorgt, treten sie spätestens mit „Rock’n’Roll Sexgott“ voll aufs Gaspedal. Als einziger deutscher Titel schaffte es ihre Kulthymne „Harleyluja“ auf den 100-Jahre-Harley-Davidson-Sampler. Ehrliche Musik, laut, aggressiv und mit der richtigen Portion „Harter-Mann-Image“ hört man auch auf dem vierten Album „Schwarz auf Weiߓ genug raus. „Auf die Fresse ist umsonst“ legt sogar noch eine Schippe drauf und bedient den hartgesottenen Ohrenfeindt-Fan mit reinrassigen, simplen Bluesern auf gewohnt rockigem Niveau.

Die Hamburger Antwort auf AC/DC sagt was sie denkt: Geschichten, die das Leben eben so schreibt über die Liebe, das Hinfallen und Aufstehen und über die „klassischen“ Rockerthemen natürlich auch. Fette Riffs, donnernde Drums, rauer Gesang und Flaschenhals-Gitarre wirken in kleinen Clubs genauso wie auf großen Bühnen: Absolut fett!
          Maynard E. Neighbors, 1933-2016        
Wendt Funeral Home Website
Accessed November 26, 2016
--------------------------------
  Maynard E. Neighbors, 83, of Naperville, formerly of Moline, died Thursday, Nov. 24, 2016, at Spring Meadows Assisted Living in Naperville.
  Visitation will be 4-6 p.m. Monday, Nov. 28, at Wendt Funeral Home in Moline. Services will be 1:30 p.m. Tuesday, Nov. 29, at the funeral home. Burial will be at Rock Island National Cemetery, Arsenal Island, with military honors by American Legion Post 246.
Memorials may be made to Niabi Zoo, Coal Valley, or the Residential Hospice of Naperville.
  He was born April 7, 1933, in Grinnell, Iowa, son of William and Elsie M. (Williams) Neighbors. Maynard served in the U.S. Navy from 1951-1953. On Oct. 31, 1959, in Moline, he married Rebecca “Becky” Langill, who survives.
  Maynard was employed for 40 years as a lithographer at Desaulniers Printing Company in Moline and Milan, last working in 1996. After retirement, he delivered the mail for Black Hawk College in Moline. He was a member of First Congregational Church in Moline, a life member of the Willard Velie VFW Post, a life member of the Cornbelt Running Club, and a 32nd Degree Scottish Rite Mason in Moline.
  In addition to his wife, survivors include a son, Patrick Neighbors of Chicago; daughters, Amy (Daniel) Carroll of Aurora, Illinois, and Kelly (Michael) Flynn of Fort Myers, Florida; sisters, Mary Ann Gordon of Davenport, and Irma Jean Brandom of Moline; and three grandchildren.
  He was preceded in death by his parents and a grandchild.

  Online condolences may be expressed at www.wendtfuneralhome.com.

          Diesel, Autoindustrie & CDU/CSU        

Es muss doch nun auch dem Letzten klar geworden sein, dass es eine vermutlich illegales Gemenge von CDU / CSU und der Autoindustrie gibt. Dass Alexander Dobrindt (CSU) nach links austeilt und selbst nur Klientelpolitik macht, ist doch typisch für die konservativen Parteien Deutschlands: CDU und CSU. Wein trinken und Wasser predigen. Aber klärt Euren […]
          26.01.18 20:00 Uhr - Schnaittach - Richie Arndt - Der Mississippi - Konzert-Reisebericht-Fotoshow        
Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217395-tickets

Mississippi Eine Reise in den tiefen Süden der USA
Konzert / Reisebericht / Fotoshow

Mississippi Vom Winde verweht, Tom Sawyer, New Orleans, der Blues, Baumwollfelder, Soulfood und Jazzmusik, all das verbindet man mit dem Deep South, dem Süden der USA. Doch wer war schon einmal dort?

Richie Arndt, gerade zum besten zeitgenössischen Bluesmusiker Deutschlands gewählt und mit dem BiG Blues Award ausgezeichnet, machte sich im Sommer 2014 auf den Weg zu den Ursprüngen von Blues, Rock´n`Roll und Jazzmusik. In einer multimedialen Lesung, begleitet von seiner Akustikgitarre und Fotografien seiner spannenden Mississippi-Reise, lässt der international gefragte Gitarrist und Sänger die Südstaaten in seinen Erzählungen lebendig werden und bringt uns den tiefen Süden der USA mit einer Mischung aus Audiovisionsreportage und Konzert näher. Viele weltbekannte Songs, die alle vom Unterlauf des Mississippi kommen und handeln, hat er auf seiner CD Mississippi - Songs Along The Road aufgenommen und präsentiert sie nun Live.

Wie schon bei seiner erfolgreichen musikalischen Lesung Train Stories, gibt es bewegende Musik aus den letzten 100 Jahren und Geschichten zum Staunen, Mitfühlen und Dabeisein. Darüber hinaus präsentiert er großformatig projizierte, beeindruckende und stimmungsvolle Bilder seiner Reise und liefert tiefe Einblicke in das Leben der Menschen im Süden der USA gestern und heute, und ganz nebenbei gibt es eine Menge Musikgeschichte und Bildungsentertainment.


          25.11.17 20:00 Uhr - Nürnberg - Walter Sittler "Ich bin immer noch da"        
Tickets erhältlich unter: http://www.frankentipps.de/veranstaltung217812-tickets

Walter Sittler "Ich bin immer noch da"

Als Dieter Hildebrandt im November 2013 starb, lag da noch ein ganzes, fertiges Programm, das er als Abschied geplant hatte:
"Kommen Sie zum Schluss, Hildebrandt!"
Es erschien in Buchform als "Letzte Zugabe"bei Randomhouse und Walter Sittler las es als Hörbuch ein.
Nach begeisterten Rezensionen gab es die "Letzte Zugabe" seit Oktober 2014 auf der Bühne.
Quer durch die Republik hat der Schauspieler Sittler, der sich schon immer dem Erbe Erich Kästners verpflichtet gefühlt hatte, mit seiner außergewöhnlich einfühlsamen und gleichzeitig zwerchfellerschütternden Darbietung der Pointen des Kästner-Bewunderers Hildebrandt Beifallstürme und euphorische Kritiken en masse gesammelt.
Und da die Hildebrandtschen Texte aus 60 Jahren nicht nur ein steter Quell der Freude, sondern geradezu verblüffend weitsichtig und von einer Zeitlosigkeit ohnegleichen sind, speziell bei der Charakterisierung des Homo Politicus, wird das Programm ab dem Sommer 2016 erweitert fortgesetzt, und zwar unter dem Titel:
"ICH BIN IMMER NOCH DA!"
Was manche Rechtskonservative vielleicht als Drohung empfinden, ist in diesem Fall für alle anderen das Versprechen, dass Walter Sittler auch weiter die unbequemen Gedanken eines der größten deutschen Kabarettisten wachhalten und weiterleben lässt. 
"Lasst Euch nicht irremachen, Leute:
Ihr seid's schon!" (1975)

 


          De herfst is losgebarsten        

De Herfst

De ene vindt de herfst helemaal niets, de andere houdt van de herfst. Mij mag je bij de laatste groep zetten. Elk jaar als de herfst begint verwonder ik me weer over hoe de natuur zich voorbereid op de 'barre tijden' die komen gaan. De kleuren die ontstaan, het licht, de zonsopkomsten en -ondergangen, zijn heel anders als in de andere seizoenen. Dit jaar hebben we echt een superstart van de herfst gehad. Normaal gesproken staat herfst synoniem voor koud, guur, nat, winderig en donker weer. Vandaag komt dat synoniem zeker tot haar recht, maar afgelopen weekeinde totaal niet. Grappig om te zien hoe iedereen zich aan probeert te passen aan de weersomstandigheden. De ene kom je in korte broek tegen en de andere heeft een bolderkar op sleeptouw, gevuld met jassen en shirts met lange mouwen. Sommige mensen staan nog duidelijk in zomermodus, terwijl anderen al in de herfst-stand staan.

In dit blog zal ik een aantal beelden laten zien die ik in afgelopen weekeinde heb gemaakt. Helaas heb ik niet heel veel tijd gehad om er maximaal van te kunnen genieten, maar mooi is het zeker al in het bos. Veel blad moet nog gaan kleuren. Sommige bomen zijn al behoorlijk het blad aan het loslaten, terwijl andere bomen nog vol in blad staan. 




Het hele jaar door zijn er paddenstoelen te vinden, maar in de herfst struikel je bijna over de paddenstoelen. Voor elk wat wils, zou je kunnen zeggen. Groot, klein, dik, dun. Er is een soort zwam waar ik me altijd over blijf verbazen en dat is de Parasolzwam. Niet een heel bijzondere soort, maar erg groot en hele mooie structuren op de hoed, maar ook op de stam. In het begrazingsgebied van de Maashorst, de Brobbelbies zijn ze ook veel te vinden. Afgelopen weekeinde vond ik er een die nog niet was uitgeklapt en als een lolly boven het gras uitstak. Als de zon net opkomt ontstaat er een mooie oranje gloed en in dit geval over het gras. De volgende foto heb ik gemaakt met tegenlicht. Door het lage standpunt wat ik het aangenomen speelt het zonlicht met de dauwdruppels in het gras. Om veel onscherpte in de foto te krijgen heb ik gekozen voor een groot diafragma (klein getal) namelijk f/3.5 en scherp gesteld op de Parasolzwam. De druppels springen eruit als lichtvlekken. Dit geeft ,wat mij betreft, meer sfeer aan de foto. 


Exif: 5D II | 70-200mm op 160mm | 1/60sec. | ISO100 | F/3.5 | EV -1 | 


Normaal gesproken zou ik meteen plat op de grond gaan liggen, maar het heeft op Brobbelbies een bepaalde reden waarom je dit niet direct moet doen, althans in ieder geval niet zonder eerst goed op de grond te kijken. De Hooglanders verzetten hier bergen werk en grazen flink wat af, maar laten om de zoveel meter een mooie bruine flats liggen....  Uitkijken geblazen dus.

Na goed gecheckt te hebben toch een lager standpunt gekozen, plat op de grond dus en zie wat alleen het standpunt al kan doen met foto. Dit scheelt hooguit 30cm in hoogte, maar het beeld is compleet anders.


Exif: 5D II | 70-200mm op 200mm | 1/25sec. | ISO100 | F/7.1 | 


 In het bos zijn de bladeren aan de boom langzaam aan het verkleuren. Sommige boomsoorten staan al een tijdje in herfstmodus, anderen moeten nog beginnen en zijn hun bladeren nog veelal groen. Bij de meeste bomen zie je wel dat het eraan zit te komen, maar het is nog niet op grote schaal. Wellicht dat de hogere temperaturen van de laatste tijd roet in het eten gooien. Immers gaan de bomen pas echt in herfstmodus (verkleuring) als de nachttemperaturen dalen.

De Beukenboom is bij mij veruit favoriet wat betreft kleuren in de herfst. Als je de bomen ziet op het juiste moment dan weet je niet wat je meemaakt. Groen, geel, oranje, bruin, rood een prachtig kleurenpalet voor op je foto! Ook hier is het weer en kwestie om je ogen goed de kost te geven alvorens je de camera laat werken. Bedenk van te voren ook goed welke lens je gebruikt. Om een 'overzichtsfoto' te maken kun je het beste voor een groothoek kiezen. Wil je alleen een blad op je foto dan zou je kunnen kiezen voor een telelens of de macrolens.


Exif: 5D II | 24-70mm op 70mm | 1/60sec. | ISO400 | F/6.3 | 


Ook met een groothoeklens kun je mooie effecten creëren door heel dicht naar het onderwerp toe te gaan. Onderstaande foto is met een groothoek gemaakt op 20cm afstand van de 1e tak met bladeren (links op de foto). De foto is van onder naar boven gefotografeerd, leunend tegen de stam. Dit was een van de weinige bomen die al zover in de herfstkleuren was. Op de foto lijkt het alsof het een grote kleurenzee is van herfstblad, maar in werkelijkheid zijn het 3 grote takken met veel blad eraan.


Exif: 5D II | 24-70mm op 55mm | 1/40sec. | ISO200 | F/6.3 | 


Met een telelens kun je het object heel dichtbij halen. In combinatie met zonlicht en een groot diafragma (klein getal) krijg je klein deel (1 blad) scherp en is de rest van je foto onscherp. Doordat de bladeren in de achtergrond vol in de zon hangen en de grote diafragma lijken er allemaal lichtjes in de achtergrond te zijn opgehangen. Door iets onder te belichten (te minnen) wordt het contrast tussen licht en donker groter gemaakt en voorkom je dat de bladeren uitgebeten wit uitslaan.


Exif: 5D II | 70-200mm op 70mm | 1/60sec. | ISO200 | F/3.2 | 



Wat ook een erg leuk en speels effect kan hebben tijdens het fotograferen is in en uitzoomen tijdens het afdrukken. Sommigen vinden dit helemaal niets, maar ik vindt het wel een mooi effect toevoegen aan een foto. in het begin zal het wat lastig gaan misschien en is het zoeken naar de juiste draaisnelheid. Allereerst kun je de camera het beste op de sluitertijdsvoorkeur zetten. Hiermee kun je makkelijk de sluitertijden onder controle houden. Je moet er voor zorgen dat je een iets langere sluitertijd hebt om te kunnen uitzoomen terwijl de camera de foto aan het maken is. Hoe langer de sluitertijd hoe langer je de tijd hebt om uit te zoomen. Met de snelheid van het uitzoomen kun je het effect versterken of verzwakken. De 3 onderstaande foto's zijn gemaakt door uit te zoomen tijdens het afdrukken. Bij de 1e foto is ver en snel uitgezoomd. Bij de 2e even ver, maar minder snel en bij de laatste foto heb ik ligt en kort uitgezoomd om de details van de bladeren te behouden.





Als afsluiting van dit blog wil ik jullie nog graag een foto tonen die ik afgelopen weekend heb gemaakt, maar al een hele tijd als idee in mijn hoofd heb. Hij is nog niet helemaal geworden zoals ik wilde, maar hij benaderd mijn idee, maar komt dichtbij. Het jammere eraan vind ik dat de paddenstoel al behoorlijk is gesprongen en de hoed al niet meer egaal is. Ik zal dus nog even verder moeten zoeken tot ik de juiste paddenstoel op de juiste plek vind. Wel erg lastig zoeken, want de paddenstoel is 5 cm groot....



We gaan weer genieten van de herfst die net is begonnen, maar nu al erg mooi is begonnen.
Binnenkort ga ik  weer naar onze zuiderburen om daar te gaan genieten van de mooie kleuren. Wellicht dat het volgende blog dus niet zo lang op zich laat wachten als deze.

Je mag natuurlijk altijd een berichtje achterlaten wat je er van hebt gevonden of delen. Als je de foto's groter wil zien als dat ze nu getoond worden kun je dubbelklikken op een van de foto's om een automatische slideshow te tonen met grotere voorbeelden.


Groeten,

Hans Koster



          Verden rundt med Four Seasons        
4s_jet_maldives-06746-800x300Har du noen gang ønsket Ã¥ reise verden rundt i en privat jet, og nyte unike og eksklusive opplevelser pÃ¥ noen av klodens mest spennede destinasjoner og bo pÃ¥ noen av verdens mest luksuriøse hoteller? Dette tilbyr Four Sesons nÃ¥r de nÃ¥ introduserer et unikt tilbud som innebærer at man kan flys verden rundt i […]
          August 3, 2017        
Rembrandt Harmenszoon van Rijn (1606-1669), The Descent from the Cross: Sketch (1/1), 1642, etching and drypoint, 5 13/16 x 4 9/16 inches. Brigham Young University Museum of Art, purchase/gift of the Mahonri M. Young Estate, 1959.   Today is the Feast Day of Nicodemus, according to many traditions in WEstern Christianity. Nicodemus, mentioned several times […]
          FrieslandCampina-merk Vifit Sport verbindt zich voor drie jaar aan wielerformatie Team LottoNL-Jumbo        

The post FrieslandCampina-merk Vifit Sport verbindt zich voor drie jaar aan wielerformatie Team LottoNL-Jumbo appeared first on FrieslandCampina.


          Fra jordhaug til høybed        
Hagen Høybed
Teaser Fra jordhaug til høybed

En stor stein og en haug med jord ble forvandlet til et flott høybed i løpet av ei helg. Her kan du se hvor enkelt det var

Fra jordhaug til høybed

Den store jordhaugen og den kjempestore granittsteinen ble liggende i veien etter at vi hadde laget et nytt vedskjul og anlagt gårdsplass. Jorden var vanskelig å fjerne, steinen nærmest umulig. Derfor bestemte vi oss for å lage et høybed rundt begge deler.

Fra jordhaug til høybed
Du kan laste ned !items artikler til denne uken
a:28:{s:4:"type";s:10:"bp_product";s:7:"created";s:10:"1430296754";s:7:"changed";s:10:"1446482090";s:6:"status";s:1:"1";s:16:"teaser_catchword";s:5:"Hagen";s:9:"catchword";s:5:"Hagen";s:31:"bp_productshop_difficulty_level";s:1:"1";s:16:"teaser_image_fid";s:5:"48378";s:12:"teaser_title";s:24:"Fra jordhaug til høybed";s:12:"teaser_class";s:7:"default";s:8:"cat_name";s:5:"Hagen";s:8:"sec_name";s:3:"Bed";s:13:"taxonomy_list";a:3:{i:0;s:4:"1174";i:1;s:3:"459";i:2;s:4:"3081";}s:24:"term_magazine_issue_name";s:2:"08";s:23:"term_magazine_issue_tid";s:2:"33";s:23:"term_magazine_year_name";s:4:"2015";s:22:"term_magazine_year_tid";s:4:"1457";s:21:"teaser_image_filepath";s:29:"files/bonnier-gds/hoejbed.png";s:11:"teaser_text";s:132:"

En stor stein og en haug med jord ble forvandlet til et flott høybed i løpet av ei helg. Her kan du se hvor enkelt det var

";s:23:"teaser_text_unformatted";s:124:"En stor stein og en haug med jord ble forvandlet til et flott høybed i løpet av ei helg. Her kan du se hvor enkelt det var";s:15:"teaser_linktext";s:7:"Les her";s:9:"link_path";s:10:"node/13111";s:12:"node_created";s:10:"1430296754";s:9:"node_date";s:10:"1430296754";s:8:"node_nid";s:5:"13111";s:18:"restricted_content";b:0;s:31:"restricted_content_lockout_type";N;s:16:"teaser_image_tag";s:162:"";}

read more


          413: Autonomous Photography        
Lily...the new throw and shoot camera is revealed. Canon updates the Nifty Fifty. And Wolfram launches a new image identification website. Join Rob Knight, sitting in for Frederick Van Johnson, and his guests Darlene Hildebrandt and Don Komarechka.
          Que 2012 lezing Carrièrekansen in de lichtwereld        

Op 16,17 en 18 januari vindt de Vakbeurs Theatertechniek plaats onder de nieuwe naam Que 2012 in het AHOY in Rotterdam.
Als onderdeel van de beurs heeft de VPT een lezingen programma samengesteld. lezingen programma VPT

Op maandag 16 jan geeft Henk van der Geest een iLo-lezing over carrièrekansen in de lichtwereld.

Lichtontwerper Henk van der Geest (iLo)

meer lezen


          GANDY Elza 1880 1881 son of N M and J S Gandy        
GANDY Elza 1880 1881 son of N M and J S Gandy

DavidStrickland photographed this gravestone in the Morris Cemetery, VanZandt Co., Texas. Feel free to use this picture for your personal records.

See this photograph, one of the 234,680 cemetery photos free, at http://teafor2.com

If you know more about this person please reply here,instead of contacting me because this is most likely not my family.
          295: Learn Me Something        
The changing landscape of online learning. Twitter launches Vine. Vimeo acquires Echograph. Plus an interview with Darlene Hildebrandt from HerViewPhotography.com.
          Interview of Mort D. Turner by Brian Shoemaker        
Interview of Mort D. Turner by Brian Shoemaker Turner, Mort D. Dr. Turner graduated from the University of California, Berkeley, with a major in Geology in the Department of Mining in the College of Engineering. The Army Reserve permitted him to complete his college degree before going to Aberdeen Proving Grounds. At Aberdeen, Edwin Hubble assigned Mort to the exterior ballistics division, where his primary task was to photograph projectiles flying through the air. Later, he worked with Dr. Goddard in tracking rockets. Dr. Turner helped survey the White Sands Proving Ground and worked with Dr. Werner von Braun. After leaving the army, Dr. Turner earned an M.S. in Geology and did the field work in Puerto Rico. Before completing his thesis, he accepted a position with the State Geological Survey in San Francisco. After a few years, he accepted a position as the State Geologist of Puerto Rico. In 1959, Dr. Turner joined the National Science Foundation, Office of Polar Programs as a project officer. He served in many capacities until his retirement in 1985. It was considered desirable for him to have a Ph.D. He studied in the Department of Geology at Kansas and used his Puerto Rico work for part of the thesis. Upon return to NSF, he was in charge of geology and geophysics and recruited many of the important scientists during this time. Dr. Turner discusses the problems of maintaining research projects when the budget is cut. He also discusses some of the ice core storage problems. In the 1960s and 1970s, the research projects tended toward large groups. It became difficult to convince scientists to do projects in Antarctic. The Bureau of Mines was interested in identifying and locating mineral deposits. Dr. Turner observed that bureaucracy increased under the Nixon administration. The Navy resisted the sending of women scientists to Antarctica. The Navy did not want a scientist from the University of Venezuela to go because he was on the wrong side in the Spanish Civil War. Upon Dr. Turner’s retirement from NSF in 1985, he went to the University of Colorado in Boulder. Major Topics 1. Dr. Turner’s educational background. 2. His work for Edwin Hubble at the Aberdeen Proving Ground. 3. He photographed the flights of rockets developed by Dr. Goddard. 4. As an employee of California State Geological Survey he worked on industrial minerals. 5. His position as State Geologist in Puerto Rico. 6. National Science Foundation Office of Antarctic Programs. 7. The pressure to earn a Ph.D. the selection of Kansas, and how his work was handled at NSF are described. 8. The discovery of various fossils in Antarctica supported the continental drift theory. 9. Bureaucracy grew under President Nixon. 10. The transition from Navy to NSF funding is discussed. Key Individuals Mentioned 1. Edwin Hubble – p.2 2. Dr. Edgerton – p.2 3. Dr. Goddard – p.3 4. Dr. Werner von Braun – p.4 5. Laura Pérezy Mendez – p.4, 20 6. Tom Jones – p.6, 8, 16, 21, 34, 36, 41, 42 7. George Toney – p.7, 8, 41 8. Phil Smith – p.7, 8, 41, 42 9. President Eisenhower – p.7 10. John Mullingan – p.10, 29 11. Ed Zeller – p.10, 11, 15, 17, 19, 29 12. Ernie Angino – p.10 13. Bob Nichols – p.11 14. Charles Bentley – p.13 15. John Behrendt – p.13, 30 16. Cassidy – p.13 17. Harry Hess – p.17, 23 18. Frank Foley – p.17 19. Berty Crary – p.19, 20, 21, 25, 26, 42 20. George Llano – p.17, 41 21. Bernie Lettow – p.19 22. Joanne Church Dort – p.20 23. Lamont – p.21, 23, 25 24. Bob Dietz – p.23 25. Ed Thiel – p.24 26. Chet Langley – p.26 27. Gorden Robin – p.27 28. Lyle McGinnis – p.31 29. David Elliott – p.33, 35 30. Ned Colbert – p.33 31. Scott – p.36 32. Larry Frakes – p.36, 40 33. John Crowell – p.36 34. Finn Ronne – p.38 35. Jerry Huffman – p.41 36. Helen Gerasimou – p.42 37. Cruxent – p.45 38. Mary Alice McWhinney – p.46
          De 98 største CO2 udledere i Danmark        
CO2 er et af de store emner i medierne hele tiden. Jeg kaster nu et mashup pÃ¥ banen, der viser de 98 største CO2 udledere (2007) blandt de danske kraftværker. Oplysningerne om CO2 og Ã¥rlig energiproduktion stammer fra den amerikanske … Læs resten
          Relax At Wine Down Wednesday        
For just $25 you can enjoy a nice glass of wine, a mini bundt cake, and a nice little massage all while unwinding with a little live music. Continue reading…
          Veske til Berit        

Min gode kollega og mentor, Berit, fyller år i dag. Berit har gått rundt med strikketøyet sitt i en Rimipose, men nå slipper hun det.


          Weekly Stack Episode 50 - Fitty Deep!        

The guys have made it fifty episodes! All the odds were against them, but they managed to pull it off! They waste no time getting straight into this week's comics and the usual amount of bantering and nonsense! Lucas and Seth go crazy over Atomic Robo and Hellboy! Richard really enjoys the masterpiece that is Dept. H, and Lucas continues practicing his German accent! Whatever you do, do not miss this extra special anniversary episode! Atomic Robo & the Temple of Od #2 - Brian Clevinger (W), Scott Wegener (A), Anthony Clark (C) Dept. H #6 - Matt Kindt (W/A), […]

The post Weekly Stack Episode 50 - Fitty Deep! appeared first on Comic Plunder.


          Weekly Stack Episode 42: Marvel-less        

Richard is back from his sojourn in Costa Rica and ready to talk comics! This week the guys go all independent and discus no Marvel or DC titles! Will this be a wonderful mess? Listen and find out! Also, will Lucas be able to handle the feelings he gets from John Layman and Rob Guillory's Chew? Will Seth love Grant Morrison's new book Avatarex as much as he hopes? And will Richard be okay with no trivia to ask? The answers to all this and more on this episode of Weekly Stack! Dept. H #4 - Matt Kindt (W/A) Black […]

The post Weekly Stack Episode 42: Marvel-less appeared first on Comic Plunder.


          Voormalig Barça-president haalt snoeihard uit: "Hij heeft de club vergiftigd"        

Voormalig Barcelona-president Joan Laporta ziet met lede ogen toe hoe de club is veranderd sinds hij in 2010 is vertrokken. Laporta vindt dat de club van binnenuit kapot is gemaakt door zijn opvolger Sandro Rosell.


          'Barcelona vindt nieuwe versterkingen in Frankrijk... en China'        

FC Barcelona heeft naar verluidt een drietal mogelijke versterkingen op het oog. Volgens de Catalaanse krant Sport zijn Julian Draxler (Paris Saint-Germain), Paulinho (Guangzhou Evergrande) en Jean Michel Seri (OGC Nice) in beeld als potentiële aanvullingen op de selectie.


          Boskamp heeft geen begrip voor Neymar-deal: ''Slaat nergens op''        

Johan Boskamp heeft geen goed woord over voor de miljoenentransfer van Neymar naar FC Barcelona. De analist vindt het monsterbedrag dat Paris Saint-Germain voor hem betaalt absurd.


          No soy        

(Imagen: Lou, Ree y Nietzsche)

No soy profesional de la escritura, tampoco profesional de la lectura. ¿Qué me da, pues, derecho a hablar sobre libros? Bien, supongo que el mismo derecho que les asiste a los que hablan de fútbol sin ser futbolistas, ni comentaristas, ni entrenadores, espectadores nomás. De igual forma creo que es posible reconocer un buen guiso sin ser necesariamente cocinero. Hay, desde luego, ciertos conocimientos que apoyan los gustos literarios, que ayudan a argumentar las jerarquizaciones. Hoy no se me ocurre acudir al bagaje, mejor admitir desde el inicio que no sé nada pero que me asiste el derecho a la ignorancia tanto como el derecho a opinar.

Opino, opino desde la barrera del consumidor, consumo libros. Son bienes que utilizo para satisfacer necesidades y deseos (tal cual, limitándome al verbo “consumir” definido por el DRAE), pero también gasto energía leyendo y gasto dinero comprándolos: Consumo. A veces compro por vicio, aunque el vicio siempre está limitado por el precio del producto.

Dos de mis últimas compras injustificadas, impulsivas, consumadas por la sola seducción del título y la contraportada (ese maldito hábito que tienen las librerías de encerrar el libro en plástico ¿no precisamos tocar el producto, evaluar el índice?) me han dejado con la resaca de subvencionar a fondo perdido: Punto de Lectura y la autora Beatriz Rivas se llevan una tajada, y la editorial Nueva Imagen y el académico Óscar de la Borbolla otro tanto.

Vale mencionar que aunque compro por vicio, mis finanzas se resienten de mis vicios. Pero, como dice mi padre, “no subestimes nunca un libro, todo libro enseña algo”. Así que algo habré obtenido de esas dos lecturas, aunque descubra el retorno de inversión más tarde.

“Filosofía para inconformes” pertenece a la colección Óscar de la Borbolla, dedicada a editar los trabajos del autor. En la contraportada se lee: “canto irónico y ajuste de cuentas con la naturaleza y con la historia”, “libro rebelde”, “desencanto festivo”, y otros adjetivos-gancho. La primera impresión, la visceral, la que te amarra a un libro, fue, traducida a la palabra escrita ¿…? Eso, marcas de interrogación sin más contenido que unos puntos suspensivos, elipsis suspendida. A medida que avanzaba pasando ordenadamente las páginas, todavía con disciplina, no pude sino ver reflejado en este texto los antiguos ensayos nihilistas de los estudiantes de mi vieja universidad. Están las juveniles obsesiones por la decadencia, el hartazgo, la maledicencia humana. El libro no es un libro rebelde, quizá el autor lo sea, pero sus palabras pertenecen a un discurso ya asimilado por el sistema: el del desencanto. Lo siento, mi veredicto desde la ignorancia es que se trata de un libro carente de chispa, de rebelión, más bien me parece un texto engolosinado en la palabra ortodoxa para un sector intelectual: podredumbre, náusea, repugnancia, obscenidad. Me quedo, siguiendo el consejo de mi padre, con un aforismo:

¿Por qué si las circunstancias son claramente más determinantes que las estrellas no hay circunstanciólogos y sí astrólogos? (Me será útil en clase, cuando vuelva a Ortega y Gasset ante ese grupo heterogéneo de estudiantes nocturnos.)

El segundo libro es “La historia sin diosas” de Beatriz Rivas. Me dejé engañar otra vez por la contraportada y tres nombres: Lou Andreas-Salomé, Hanna Arendt y Alma Mahler. Vaya, a mi edad y cayendo en las redes de la mala biografía novelada. La novela de la exasesora de comunicación de Jorge Castañeda (eso no lo supe hasta que googlé su nombre) es aburrida, nada propositiva y poco original. Su originalidad radica en descubrir, como buena aficionada a la historia, que en Europa todos los caminos se cruzan. Poco sé de Lou y Alma, pero a Arendt le he seguido la pista desde hace años, y para conocer a esta pensadora hay que evitar los diálogos ridículos que Rivas le achaca con la libertad que da la ficción. Para conocer a Arendt hay que leerla o, al menos, acercarse a “La filosofía como profesión o el amor al mundo” de Alois Prinz.

Los diálogos, los pensamientos, las situaciones que Rivas crea alrededor de estas tres mujeres empobrecen enormemente y zahieren su naturaleza. Si realmente fueron esas mujeres llenas de “seducción, rebeldía, pasión e inteligencia” como afirma la contraportada, dudo francamente que Rivas haya conseguido siquiera intuir la agudeza de sus palabras y de sus acciones. La novela termina por ridiculizarlas, ofreciendo al lector una imagen deslucida y lineal. La historicidad de las protagonistas debería ser un estímulo a la creatividad, no un obstáculo.

Quedo, pues, con dos libros que me plantean el reto de buscarles una enseñanza. Pero, estimado tú que accidentalmente llegaste a este post, no te fíes de mis comentarios, ¿quién soy yo? No soy.

          Melia Jardines del Teide        
Moois uit alle windstreken verpakt in modern design, wereldse gastronomie en eigentijdse gastvrijheid. Dit is Tenerife-de-luxe, in hotel Melía Jardines del Teide. Deze natural beauty aan de exclusieve Costa Adeje belandt glansrijk in de hoogste vakantieregionen. Niet zo gek als je weet dat 3781 meters berg van de Pico del Teide over je waken. Terwijl […]
          Esmeraldas        
Dit leuke aparthotel ligt aan de rand van het centrum van de sfeervolle badplaats Tossa de Mar. De eenvoudige appartementen van Esmeraldas zijn modern en fris ingericht; dus erg geschikt voor families. Na een dag aan het strand te hebben gelegen is het nog even heerlijk afkoelen in het beschut gelegen zwembad.. Meer info vindt […]
          Varm kakaomælk        
Bland vand og kakao i en gryde.

Tilsæt derefter mælk og varm den stille op til den lige begynder at koge.
Der skal kostant røres rundt i gryden.

Server gerne med en klat flødeskum :)
          Scrapbook 2014        
 photo 67ec8a1f6d7f13be5eb7a9678604f155.gif

Think about the year that has passed. All the memories, the entries and posts that made the year special. Think about all your past layouts, default icons, mood themes. How about all those conversations you had via comments, or the huge post in ONTD that you spent all night commenting on. The 2014 Scrapbook Post is a way to help you remember all of that, in a single post.




❤ Headers

• From ColourLovers: here




❤ Blog Titles

• Oh, who am I to beg for difference? (Tumblr)
• Darkness is a harsh term, don't you think? (LJ)




❤ Layouts

Iso by fruitstyle




❤ Mood Themes

• Donna Noble animated mood by wickedgrdn




❤ Default Icons

Photobucket by dark_jackal32





❤ Desktops

 photo io_zps08dc3c59.jpg by me
 photo 17d_zps2d7436a4.jpg by me




❤ University

Circumterrestrial Physics: 30+






❤ Events

• Lunch @ home and afternoon at Nonna Elvia's (1/01/2014)
• Account @ trakt.tv (2/01/2014)
• Candy shopping (well..kind of) with momma @ L'Aquilone (5/01/2014)
• Finishing my Master's degree exams (W H A T?!) + shopping (Canon camera) + hot chocoa with momma - aka BEST DAY EVER (10/01/2014)
• Moving back home (11-18/01/2014)
• First night @ home (18/01/2014)
• The email and phone call that make my future brighter - BU (31/01 - 02/02/2014)
• Dinner for Fede's b-day @ L'Isola che non c'è and then at a random club (1/02/2014)
• The official letter - BU (3/02/2014)
• The mole and the guy who gets an hernia for picking me up after almost passing out after the surgery (12/02/2014)
• Meet-up in Rome with essiebutton, Aslan and Irene + meeting by chance with Gabriele of Gagliano @ Tiburtina + eating my very first macaroon!!! (25/02/2014)
Going public on Twitter (27/02/2014)
• Ordering the bedrom furniture! (14/03/2014)
• Afternoon baking macarons and cooking pizza at Marta&Paolo's + dinner with mom and day (15/03/2014)
• Master's Degree graduation (26/03/2014)
• Pizza&Suisse @ lab (27/03/2014)
• VenticinquOtto @ Nonna Cristina (28/03/2014)
• Graduation happy hour @ Lucignolo (29/03/2014)
• Graduation lunch @ Porca Vacca (30/03/2014)
• Winning Jenna's giveaway (@thegirlinspired) (5/04/2014)
• Officially accepting Boston University PhD offer (6/04/2014)
• Officially declining the University of Michigan, University of Delaware, University of Minnesota and Dartmouth College offers (11/04/2014)
• Uploading my very first YouTube video on randombeautythingss (15/04/2014)
• Macaroons baking afternoon at Marta's (19/04/2014)
• Easter lunch at Marta's (20/04/2014)
• Vienna EGU 2014 (27/04-1/05//2014)
• First time at Forever21, The Body Shop and Starbucks (29/04/2014)
• New bedroom with missing matress, handlers and chair (3/05/2014)
• Two surprising vaccines (10/05/2014)
• Blood tests without passing out (14/05/2014)
• Meeting Baby @ Rome (29/05/2014)
• Days @ Rome with Irene (29-31/05/2014)
• At the US Embassy of Rome for my Visa interview (19/06/2014)
• Visa disaster & flight booked (20/06/2014)
• Relatives @ home for my birthday celebration (21/06/2014)
• Dinner @ Fede's for my birthday celebration (28/06/2014)
• TOEFL opening ceremony + speech (5/07/2014)
• Dinner @ Otto's for Svale's bday (12/07/2014)
• Getting my prescription sun-glasses (14/07/2014)
• Dinner with Alessandra @ L'Antica Roma (14/07/2014)
• Dinner with Jessica @ Otto e Mezzo (18/07/2014)
• Gelato with Richie&Giusy (23/07/2014)
• Last dentist appointment (after countless ones) (23/07/2014)
• Chopping my hair off in a bob (25/07/2014)
• Monday of goodbyes aka my last day at uni (28/07/2014)
• (1/01/2014)






❤ Quotes

• "Never confuse a single failure for a final defeat." (F. Scott Fitzgerald)
• "I’d like to say I don’t believe in anything, but I keep an open mind." (Deputy Parrish from Teen Wolf)
• "Go granny, or go home." (Estée aka essiebutton)
• "" ()
• "" ()





❤ Books read

• "Gone Girl" by Gillian Flynn (16/09/2013 - 20/07/2014)
• "Looking for Alaska" by John Green (20/07/2014 - )
• "" by ( - )




❤ Songs loved

• "Radioactive" - Imagine Dragons
• "Be my girl" - Sam Palladio & Jonathan Jackson
• "Follow your arrow" - Kacey Musgraves
• "Count me in" - Early Winters
• "" -
• "" -
• "" -





❤ Movies seen

Beautiful Creatures | 7/10 (ENG)
Risky Business | 7/10 (ENG)
The Lone Ranger | 5/10 (ENG)
Man of Steel | 9/10 (ENG)
The Spectacular Now | 6/10 (ENG)
About Time | 10/10 (ENG)
Don Jon | 6/10 (ENG)
The Great Gatsby | 10/10 (ENG)
Blue Jasmine | 8/10 (ENG)
The Wolf of Wall Street | 9/10 (ENG)
Not Another Happy Ending | 7/10 (ENG)
X-Men: Days of the Future Past | 8/10 *
Frozen | 8/10 (ENG)
Heart of the Country | 6/10 (ENG)
One Chance | 9/10 (ENG)
X-Men: L'Inizio | 8/10 (rewatch)
That Awkward Moment | 4/10 (ENG)
The Mortal Instruments: City of Bones | 9/10 (ENG)
Vampire Academy | 6/10 (ENG)
Her | 8/10 (ENG)
The Normal Heart | 8/10 (ENG)
| /10
| /10


*at the cinema




❤ TV Shows

The Big Bang Theory (Season 6)
Glee (Season 5)
Supernatural (Season 9)
The Vampire Diaries (Season 5)
C.S.I.: NY (Season 9)
White Collar (Season 5)
Gilmore Girls ()
New Girl (Season 3)
Revenge (Season 3)
Once Upon a Time (Season 3)
Once Upon a Time in Wonderland (Season 1)
Nashville (Season 2)
Teen Wolf (Season 3 | Season 4)
The Originals (Season 1)
Once Upon a Time in Wonderland (Season 1)
The Almighty Johnsons (Season 3)
Sherlock (Season 3)
Suits (Season 3 | Season 4)
Arrow (Season 1 | Season 2)
(Season )
Un Medico in Famiglia (Stagione 9)
The Voice (Season 5)
The X Factor USA (Season 3)
People's Choice Awards (2014)
Golden Globe Awards Red Carpet (2014)
Golden Globe Awards Main Show (2014)
Oscars - Academy Awards Red Carpet (2014)
Oscars - Academy Awards Main Show (2014)
ACM (2014)
MTV Movie Awards Preshow and Main Show (2014)
()
()





❤ Best Episodes

Sherlock 3x02 "The Sign of Three"
Once Upon a Time 1x11 "Heart of the Matter"
Nashville 2x00 "On the Record"
The Big Bang Theory 7x22 "The Proton Transmogrification"
Once Upon a Time 3x21 "Snow Drifts"
Once Upon a Time 3x22 "There's no place like home"
Suits 3x14 "Heartburn"
Teen Wolf 4x05 "I.E.D."
Gilmore Girls 7x22 "Bon Voyage"
x ""
x ""





❤ Ships

The Almighty Johnsons | Axl/Gaia
The Almighty Johnsons | Dawn/Ty
Sherlock | Sherlock/John
Nashville | Juliette/Avery
Once Upon a Time | Emma/Hook
| /
| /





❤ Random Crushes

• Derek Hale | Teen Wolf
• Tyler Hoechlin
• Styles Stilinski | Teen Wolf
essiebutton | YouTube
PrettyAndPrimped | YouTube
• James McAvoy
• Lydia Martin | Teen Wolf




❤ Fashion loved

Jackets
Tops
Bottoms
Accessories
Dresses
Shoes
Bags
Beauty





❤ Shopping

L'Oreal Paris 3 in 1 Purifying Micellar Solution
Maybelline Color Tatto in On and on bronze #35
Rimmel Scandaleyes Waterproof Kohl Kajal in Nude #005
Canon Legria HF R406 camera
• Ladybug hand warmer
• Sandisk SDHC 16GB
">•</a> Rimmel Stay Matte Primer
NYC Cover Stick in Light
NYC Mosaid Face Powder in Translucent Highlighter Glow 722A
• Fuchsia cardigan by H&M
Eyebrow kit by H&M
• Jeggings by Terranova (17,90€)
6 macaroons in a box + 1 strawberry-marshmallow
Rimmel Scandaleyes Waterproof Kohl Kajal in #004 Taupe
H&M nail polish in Wintersky
H&M skirt+t-shirt+cardigan for my graduation
• H&M black jeggings
Essence Bloom Me Up Blush Stick in #01 Chaising Lacy
Essence Bloom Me Up Due Eyepencil
Essence Superfine eyeliner pen
• Farmacia del Borrello: Acqua di Amamelide, Amido di Riso, Burro di Cacao, Aloe Gel, Olio di Jojoba, Olio di Argan, Olio di Macadamia, Olio di Avocado
The Body Shop Tea Tree Face Wash, Shea Body Butter, Olive Body Butter, Strawberry Body Butter
The Balm Cindy-Lou Manizer
• Essence MySkin gel face washer
• Kiko Boulevard Rock Skinny Fit Kajal in #01
Onitsuka Tiger
• Carry-on
H&M Jumpsuit
• Gel schiarente all'acido glicolico by Fitocose







❤ Presents

Penguin hat & H&M Nudes palette by my sister
• Money from the family for my Master's graduation
Set of 4 nail polishes by Pupa from Alfredo, Roberta, Bee and Chiara
Palette & Eye pencil by Pupa from Alfredo, Roberta, Bee and Chiara
Felix Felicis and money from Otto, Vale, Giuliani, Ruggi, Zufi, Stefania, Romins, Jessica, Cch, Fede, Nunzia for my Master's graduation
Keychain by Prof. Paravano for my Master's graduation
Bracelet by Claudia, Pina & Co. for my Master's Graduation
• Necklace by Marianna & Claudia for my Master's Graduation
• Lindt white chocolate bunny by Marta for Easter
Sleek palette, Collection mascara and Gosh pencil for the giveaway of @thegirlinspired
• Calvin Klein wallet/clutch by my friends for my 25th birthday






❤ Links

Penguins epic fails (video)
X-Men cast, fanart & fanfictions (video)
(video)




          Kommentar til Honey Plum Shawl af jette        
Tak for det! Det skal jeg prøve næste gang! Jeg har også strikket Hollows sjalet og skulle for første gang lukke af med picoter. Jeg fattede overhovedet ikke det, som stod i opskriften, så jeg ledte på YouTube, men endte med at bruge en metode fra Strikkepinden. Da jeg var næsten færdig med det, fandt jeg tilfældigt en video på YouTube (da jeg ledte efter noget andet) og endelig faldt ti-øren. Jeg trævlede hele den næsten færdige kant op og begyndte forfra. :-) Hvor er det forresten sjovt at høre din stemme. Den er helt anderledes end jeg havde forestillet mig!
          MoSGS Conference Only Two Weeks Away!        
We are very excited about the 2017 annual MoSGA conference to be held in Columbia,  MO at the Stoney Creek Conference Center on August 4-5. 




The lineup this year is stellar with our Keynote Speaker Kathleen Brandt offering several not to be missed lectures. Kathleen will be joined by some of the best speakers Missouri has to offer.

If you haven't had a chance to register you can do it here.  We will see you two weeks from today in Columbia!

          Rohbau im Split-Level        
Eines unserer Projekte ist ein Split-Level Reihenhaus. Split-Level bedeutet, der Grundriß besteht aus Halbgeschoßen. Eine Geschoßebene geht nicht über die gesamt Grundfläche, sondern ein Teil ist üblicherweise um die halbe Geschoßhöhe versetzt. Diese Bauform war in den 70er-Jahren beliebt. Angewandt wir diese Bauweise bei einem geringen Geländeversprung, wenn z.B. der Garten um 1-1,5m tiefer liegt.[...]
          Budweiser Gift Box        
Budweiser Gift Box

Budweiser Gift Box

Lindt Lindor Truffles: Sugar, Vegetable Fats (Coconut, Palm Kernel), Cocoa Butter, Cocoa Mass, Whole Milk Powder, Skimmed Milk Powder, Lactose, Anhydrous Milk Fat, Emulsifier (Soya Lecithin), Barley Malt Extract, Flavourings, Vanilla. Milk Chocolate contains Cocoa Solids: 31% Minimum, Milk Solids: 20% Minimum. Milk Chocolate Breasts: Cocoa Butter, Whole Milk Powder, Cocoa Mass, Emulsifier: Soya Lecithin, Natural Vanilla Flavouring, Sugar. Cocoa Solids: 34% Minimum; Milk Solids: 22% Minimum. Milk Chocolate iPhone Replica: Sugar, Whole Milk Powder, Cocoa Butter, Cocoa Mass, Modified Starches (E1422, E1412), Emulsifier: Soya Lecithin; Maltodextrin, Aroma: Natural Vanilla; Dextrose, Glycerine, Water, Stabilisers (E414, E460i), Emulsifiers (E471, E491, E435, E330), Sweetner: Glucose; Aroma: Vanillin; Preservatives (E202, E330), Food Colour: E171, E133, E104, E122, E124, E151, E110. Cocoa Solids: 30% Minimum; Milk Solids: 14% Minimum. This product contains azo-food colours. May have adverse effects on activity and attention in children. Pint Pot Jelly Sweets: Glucose Syrup, Sugar, Corn Starch, Gelatine, Lactic Acid, Flavourings, Gelling Agent (Pectins), Vegetable Oils: (Coconut, Palm Kernel), Glazing Agent: Carnauba Wax, Beeswax; Colours: E150a & E171. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✖ Contains Gluten or Possible Traces ✖ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✔ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✔ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✔ Contains Artificial Flavours ✔


          Neonatal Intensive Care Unit (NICU) RN Registered Nurse        
NY-Cortlandt Manor, Neonatal Intensive Care Unit (NICU) RN Registered Nurse White Glove Placement, Inc. has openings for Neonatal Intensive Care Unit (NICU)RN Registered Nurses. Here is a great career opportunity; diversify your professional experiences with great pay and benefits. White Glove will take you through an exceptional nursing career while you work at a leading hospital in NY. Come build your resume… work
          Lindt Excellence 70% Cocoa Chocolate Bar        
Lindt Excellence 70% Cocoa Chocolate Bar

Lindt Excellence 70% Cocoa Chocolate Bar

Ingredients: Cocoa Mass, Sugar, Cocoa Butter, Natural Bourbon Vanilla Beans. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✔ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✖ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✔ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Excellence 99% Cocoa Chocolate Bar        
Lindt Excellence 99% Cocoa Chocolate Bar

Lindt Excellence 99% Cocoa Chocolate Bar

Ingredients: Cocoa Mass, Cocoa Butter, Low Fat Cocoa Powder, Sugar, Vanilla. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✔ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✖ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✔ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Excellence Dark Chocolate Chilli Bar        
Lindt Excellence Dark Chocolate Chilli Bar

Lindt Excellence Dark Chocolate Chilli Bar

Ingredients: Sugar, Cocoa Mass, Cocoa Butter, Butter Fat (Milk), Emulsifier (Soya Lecithin), Chillli Extract, Flavouring. Contains 49% cocoa solids. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✖ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Excellence Extra Creamy Chocolate Bar        
Lindt Excellence Extra Creamy Chocolate Bar

Lindt Excellence Extra Creamy Chocolate Bar

Ingredients: Sugar, cocoa butter, Milk Powder, Cocoa mass, Butter Fat (Milk), Lactose, Skimmed Milk Powder, Malt Extract (Barley), Emulsifier (Soya Lecithin), Flavouring (Vanillin). Contains Cocoa Solids: 30% Min. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✔ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Excellence Mint Intense        
Lindt Excellence Mint Intense

Lindt Excellence Mint Intense

Ingredients: Sugar, Cocoa Mass, Cocoa Butter, Anhydrous Milk Fat, Emulsifier (Soya Lecithin), Natural Flavour (Peppermint Oil), Flavouring (Vanilla), Dark Chocolate contains: Cocoa Solids: 47% Min. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✔ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✔ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Excellence White with a Touch of Vanilla        
Lindt Excellence White with a Touch of Vanilla

Lindt Excellence White with a Touch of Vanilla

Ingredients: Sugar, Cocoa Butter, Milk Powder, Lactose, Emulsifier: Soya Lecithin; Natural Madagascan Vanilla Aroma. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✖ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✖ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Excellence with a Touch of Sea Salt        
Lindt Excellence with a Touch of Sea Salt

Lindt Excellence with a Touch of Sea Salt

Ingredients: Sugar, Cocoa Mass, Cocoa Butter, Butter Fat (Milk), Emulsifier (Soya Lecithin), Fleur de Sel (Sea Salt) (0.3%), Flavouring (Vanilla). Contains Cocoa Solids: 47% Min. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✖ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Gold Fruit and Nut Bar        
Lindt Gold Fruit and Nut Bar

Lindt Gold Fruit and Nut Bar

Ingredients: Sugar, Cocoa Butter, Whole Milk Powder, Raisins (12%), Hazelnuts (10%), Cocoa Mass, Lactose, Almonds (2%), Skim Milk Powder, Emulsifier (Soya Lecithin), Barley Malt Extract, Flavouring. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✔ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✔


          Lindt Gold Milk Chocolate Bar        
Lindt Gold Milk Chocolate Bar

Lindt Gold Milk Chocolate Bar

Ingredients: Sugar, Cocoa Butter, Whole Milk Powder, Cocoa Mass, Lactose, Skimmed Milk Powder, Emulsifier (Soya Lecithin), Malt Extract (Barley), Flavouring. Cocoa Solids: 31% Min.; Milk Solids: 14% Min. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✔ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Lindt Golf Balls        
Lindt Golf Balls

Lindt Golf Balls

Ingredients: Hazelnut Paste (53%): Sugar, Hazelnuts, Cocoa Butter, Cocoa Mass, Vegetable Fats, Wafer: Wheat Flour, Vegetable Fat, Raising Agent: Sodium Carbonate, Salt, Butter Fat, Emulsifier: Soya Lecithin, Flavouring. Milk Chocolate: Sugar, Cocoa Butter, Whole Milk Powder, Cocoa Mass, Skimmed Milk Powder, Emulsifier: Soya Lecithin, Flavouring. Allergen & Dietary Advice: Suitable for Vegans ✖ Suitable for Vegetarians ✔ Contains Gluten or Possible Traces ✔ Contains Milk, Milk Derivatives or Possible Traces ✔ Contains Eggs, Egg Derivatives or Possible Traces ✖ Contains Peanuts or Possible Traces ✖ Contains Other Nuts or Possible Traces ✔ Contains Soya or Possible Traces ✔ Contains Sulphur Dioxide or Sulphites ✖ Contains Mustard ✖ Contains Celery ✖ Contains Alcohol ✖ Contains Artificial Colours ✖ Contains Artificial Flavours ✖


          Verpleegkundige Care Coordinator - KLM Health Services - Schiphol        
Minimaal 5 jaar ervaring in de zorg of zorgondersteuning in een functie waarbij er veel interactie plaatsvindt met patiënten en/of artsen....
Van KLM Health Services - Mon, 10 Jul 2017 13:27:07 GMT - Toon alle vacatures in Schiphol
          Small Blue Patterned Trinket Box        
Small Blue Patterned Trinket Box

Small Blue Patterned Trinket Box

Lindt Lindor Truffle Ingredients: Sugar, Vegetable Fats (Coconut, Palm Kernel), Cocoa Butter, Cocoa Mass, Whole Milk Powder, Skimmed Milk Powder, Lactose, Anhydrous Milk Fat, Emulsifier (Soya Lecithin), Barley Malt Extract, Flavourings, Vanilla, Milk Chocolate contains Cocoa Solids: 31% minimum, Milk Solids: 20% minimum Contains Milk, Soya and Gluten May Contain Nuts  


          Small Kitten Tin        
Small Kitten Tin

Small Kitten Tin

Lindt Lindor Truffles Ingredients: Sugar, Vegetable Fats (Coconut, Palm Kernel), Cocoa Butter, Cocoa Mass, Whole Milk Powder, Skimmed Milk Powder, Lactose, Anhydrous Milk Fat, Emulsifier (Soya Lecithin), Barley Malt Extract, Flavourings, Vanilla, Milk Chocolate contains Cocoa Solids: 31% minimum, Milk Solids: 20% minimum Contains Milk, Soya and Gluten May Contain Nuts  


          Steven Dwoskin        
‘A cinematographic journey through the photographic atmospheres of Bill Brandt’ by renowned experimental filmmaker Steve Dwoskin. Many of the photographer's most famous images are presented, along with Brandt himself, who died in December 1983. Much of th
          James Salter: Light Years        
Veldig fin, trist og distansert bok om... Hmm.. Ekteskap og forhold og kjærlighet? Om at det som er viktig en dag ikke er sÃ¥ viktig. Om at man lengter etter det man ikke fÃ¥r. Om at det ikke er sÃ¥ lett alltid uansett. Vi fÃ¥r bare streve pÃ¥... 
Handlingen er sentrert rundt et ungt ektepar med barn. De lever, vokser fra hverandre, gÃ¥r fra hverandre, elsker andre, eller kanskje ikke, og barna blir store. SÃ¥rt. 
Men dette er vel et perspektiv. 
Man mÃ¥ jo ikke se slik pÃ¥ det, sÃ¥ trist. 

          Amalie Skram: ForrÃ¥dt        
"Mit Hjerte er fuldt av Kjærlighet til hende. Jeg tror,  jeg kunde dø for hendes Skyld, saa let som jeg spiser et stykke Smørrebrød, ja, ialtfald naar jeg kom lidt i Ekstase."

Slik sitter Rieber og tenker. Hva er det som er galt? Denne mannen rundt 30 har fÃ¥tt sin unge vakre brud, bare 17 Ã¥r, han elsker henne vilt men mismotet brer seg.. 
Akk ja, desverre velger han feil strategi med henne. For nÃ¥ kommer det til Ã¥ gÃ¥ fra vondt til verre.. 

Jeg leser Amalie Skram, Forraadt. Ja, jeg vet, dette burde jeg ha lest for lengst, men det ble aldri slik.

Men under festspillene 2013 sÃ¥ jeg forestillingen KrÃ¥kevik vs Skram, en kjempefin forestilling og etterpÃ¥ bestemte jeg meg for Ã¥ lese mer av Skram. So here we go! 

Og siden den nye biblioteksappen har kommet, er det lettere Ã¥ laste ned og fÃ¥ tak i bøker man fÃ¥r innfall pÃ¥. 
SÃ¥ langt har jeg likt denne boken svært godt.. Stadig slÃ¥r det meg at klassikerne - det er lesverdig, det. 

Men ellers har jeg alltid tenkt om denne boken - som jeg ikke før har lest, at det var "stakkars Amalie Skram.." Men slik er det ikke for en moderne leser, og kanskje ikke for en samtidig? Ory er sÃ¥ ubøyelig, sÃ¥ urimelig i din fordømmelse og det at hun ikke kan slippe. 
Tragedien var vel at de giftet seg.. De ble begge forrÃ¥dt. 

          Olav H Hauge: Dagbok. Utval        
Olav H Hauge skrev dagbok fra han var 15 til han døde 70 Ã¥r senere. 3700 boksider ble det, men jeg har nøyd meg med "Dagbok i utval". 
Dagboken handler mest om bøker Hauge har lest, refleksjoner over egen diktning, samt smÃ¥ gløtt fra hverdagen. Spennende? Ja, virkelig! Dette var leseglede. Jeg ble sÃ¥ betatt av hva han hadde lest, av refleksjonene, av hans personlighet og menneskelighet. F. eks nÃ¥r han har sendt inn en diktsamling, og venter pÃ¥ svar, han er srlvbevisst og smÃ¥lÃ¥ten pÃ¥ samme tid, hÃ¥per men later som han ikke venter seg sÃ¥ mye.. 
De første Ã¥rene sÃ¥ mye ensomhet. Men ettersom han blir kjent sÃ¥ er det en utbredt brevveksling. Hsn blir invitert steder. I begynnelsen sier han nesten alltid nei.. Men langsomt begynner han p si ja. SÃ¥ den siste delen av livet er sÃ¥ mye mer vendt mot menneskene enn den første. Og sÃ¥ kvinnene da, som han langsomt nærmer seg. Skriver med, treffer litt. Og det gleder han. Og han noterer ned om det er en flott dame. 
Dette er jo et dukk i kulturhistorien ogsÃ¥, alle forfatterne og forskerne han treffer, som han besøker eller som besøker han. 
Og sÃ¥ er det historien med Bodil, og kjærligheten han opplevde i de siste Ã¥rene. 

Dess lenger jeg har levd, dess mer ser jeg at jo alles liv er romanstoff, dramatisk, lidenskapelig. Tekstene er mer fortettet enn livet, men vi lever jo og elsker og lengter og drømmer og gjør våre valg, noen riktige, noen gale. "Folk står på i sine liv", tenker jeg ofte. Og blir slått av undring og takknemlighet. Kanskje fordi jeg tenker: "Ja, jeg er og med! Vi er alle med! I det ville livet."

Det er slike ting jeg tenker nÃ¥r jeg leser denne dagboken. Åh, denne leseropplevelsen var stor! 
Og jeg kjøpte Olav H Hauges samlede dikt og hadde ved siden av mens jeg leste, det var bra, da ble det lettere Ã¥ følge med. 


          VÃ¥r og sykling - jeg tar litt teori ogsÃ¥... Sykling av Vegard Lied        
Jeg gleder meg over våren og lyset, trosser kulden, leser minimalt med romaner og tråkker i vei på ettermiddagene- uten at jeg blir hverken sterkere eller raskere... Da tenker en lesehest: "kanskje det finnes en bok?" Denne gleder jeg meg til å bla i - selv om "best" ikke akkurat er et mål for meg... Bedre da.. Enn meg selv... Sykle raskere eller lengre... Vi får se hva boken rommer... Skrevet av Vegard Lied som var med og satte Bergen-Voss-rekorden som stod i femten år! Tips- kom til meg!!!

Joda, jeg er jo ikke så systematisk, men iallefall har jeg forsøkt å skifte litt på vekten når jeg tar en sving.. jeg sykler og når det går fort (som ikke er så fort egentlig) kjenner jeg at jeg trekker pusten ekstra fort, redd, i svingene, for å velte, for å slå meg, og jeg tenker på Vegard her, som sier man må sette begge hjul på hver sin vekt og eksperimentere... vet egentlig ikke hva han sier, jeg kommer aldri til å gjøre det, men iallefall, tyngdepunktet har noe å si...

Vegard sier at man må ta den ene foten fri når man kjører oppover, for å eksperimentere med hvordan man kan gjøre et mest mulig effektivt tråkk...
Vegard sier kloke ting om kosthold.
Vegard sier ikke så mye om hvordan man kan strekke ut så man ikke får vondt i ryggen etter en sykkeltur. Men det er vel ikke det han tenker på. Han tenker hvordan bli best. Jeg tenker hvordan bli bedre...




          Magien tilbake - i siste bok av Wheel of Time        
På side 377, av 900. Det må vel være 12-13000 sider som ligger bak dette, og dette er siste bok... Vemodig, men deilig. Jeg nyter det. Jeg har roen i lesningen. Magien er tilbake.

Da jeg begynte å lese "Tidshjulet" i 1996 var første bok nettopp oversatt til norsk. Jeg leste denne, ble så grepet, det var akkurat det jeg hadde lengtet etter, spenningen, eventyret, det storslåtte... Jeg tok de neste bøkene på engelsk, og det var mitt store gjennombrudd med å lese på engelsk. Så nådde jeg "veis ende" og måtte sammen med resten av verden vente på Robert Jordans neste bok, og neste og nest... når en ny bok nærmet seg snudde jeg bunken og leste gjennom alle tidligere bøker igjen, for å "friske opp"...

Men bok 6-9 begynte Ã¥ bli sÃ¥ seige... Ingen kom noe sted, bok etter bok mens Egwene aldri kom igang med beleiringen av The Tower, Rand var knapt og se og bare sur, Perrin var bare frustrert over Faile og det ble flere og flere bipersoner med uforstÃ¥lige plott rundt omkring, jeg klarte ikke Ã¥ holde orden pÃ¥ hærene som dukket opp overalt, kongen  og dronninger i alle slags land som satt eller ikke satt pÃ¥ tronen, The Forsaken som døde og kom tilbake og hadde sÃ¥ mange ulike navn, og alt ble beskrevet sÃ¥ saaaaaaakte...  Ett lyspunkt var det hele tiden: Mat! Min yndlingsfigur, alltid spennende, sjarmerende, til Ã¥ le av og bli imponert av. Mens alle andre var sÃ¥ tynget ned av ansvar at det nesten ble kjedelig Ã¥ lese om dem, sÃ¥ var Mat fremdeles frisk og morsom.

Og så døde forfatteren. Uten å fullføre.

Så dukket Brandon Sanderson opp, og "den siste boken" skulle bli tre... Ting begynte å skje igjen, disse spådommene som vi har hørt om helt fra begynnelsen av. Plottet har samlet seg. Hovedpersonene er igjen tydligere. Mat er fremdeles en fryd. De andre har kommet seg. Selv om jeg synes det er en "sorg" å tenke at Jordan døde og avslutningen kanskje burde vært annerledes enn det den nå blir, så er jeg glad for at forlaget fikk inn en ghostwriter til å fullføre denne lange, intense fortelllingen.

For en leseropplevelse og leserreise dette har vært. Jeg er takknemlig!



          Say Merry Christmas with a Personalised Chocolate!        
Christmas printable chocolate wrappers by Mon Tresor


This year say Merry Christmas with a personalised chocolate wrapper by Mon Tresor. It is the perfect little gift to give to family, friends or teachers. Customise with your own message, name or photograph.

They are super easy to assemble and affordable too. Our wrappers can be designed to suit any chocolate bar (Moser Roth, Lindt etc)

Take a look at some of our Christmas designs for 2011 and remember we are happy to customise colours & designs for you. Available through our store here .

Hot pink and lime christmas wrappers by Mon Tresor

Natural and red & blue christmas wrappers by Mon Tresor


          Lufthavnstjek og pakning        

Jesper har været en tur i Københavns lufthavn for at sikre, at alle luftfragtsendingerne kan kommer hurtigt og sikkert igennem diverse kontroller, imens Carl arrangerede afhentning af blandt andet de kasser og trofæer pÃ¥ billedet nedenfor. Idag er vi i fuld gang med at pakke de løse trofæer, og fÃ¥ sat de sidste smÃ¥ting pÃ¥ […]

Indlægget Lufthavnstjek og pakning blev vist første gang den Global Trophy Logistics.


          Lewis Baltz. Fundación Mapfre.        
La exposición fotográfica de Lewis Baltz que se exhibe en la Fundación Mapfre hasta junio del presente año se ha concebido como una gran retrospectiva que nos permite disfrutar de la obra de este gran fotógrafo, poco visto en nuestro país.

Lewis Baltz (Newport Beach, California,1945 - París,2014)pertenece a esa gran generación de fotógrafos americanos que concibió la fotografía como herramienta de hacer Arte, y como un arma que dispara más allá de ejercicios meramente estéticos. Entendieron la fotografía como instrumento útil para desvelar inquietudes sociales, políticas y posicionarse ideológicamente frente a la realidad.

Lewis Baltz falleció en París, quizá en un día de aguacero, había llegado a Europa en los años ochenta huyendo de la era Reagan, cambiando su registro y su paleta desde un EEUU hoy conmocionado bajo la era Trump. Sus reflexiones acerca de las nuevas tecnologías, la industrialización desenfrenada, junto a los movimientos de la población, que conducen a la destrucción el planeta, ocuparon el núcleo central de su trabajo.

El archivo de su obra se conserva hoy en la The Getty Research Institute




Su forma de aproximarse a la explicación del mundo y la denuncia de sus males  fue registrar un paisaje magullado, un mundo transformado en estercolero a través de la arqueología industrial modificando y construyendo un paisaje muy diferente al romántico, sobrevolado por el ángel de Walter Benjamín. 


Cuando la fotografía era entendida todavía como un oficio útil para registrar casas, cosas, sucesos o personas, Baltz ya empleaba la fotografía como recurso para interpretar la realidad y trabajar con el paisaje herido por el paso del hombre. No aparecen seres humanos en su fotografía, sólo su huella que construye el paisaje.


Lewis Baltz es un artista conceptual que emplea la fotografía, de una resolución formal impecable, para  relatar la destrucción y la desolación del paisaje. 

Su formación como fotógrafo se sitúa entre Art Institute de San Francisco y la Claremont Graduate School de California. Hace ya más de 40 años que un Lewis Baltz de 26 años comenzó a construir la coherencia de su trabajo avalado por la Galería Leo Castelli desde su primera exposición individual en 1971,Tract Houses, y sobre todo mediante su inclusión en 1975 en el grupo New Topographic.

image of 'Tract House #22, from the portfolio The Tract Houses'
Lewis BaltzTract House #22, from the portfolioThe Tract Houses, 1971
Los historiadores tienden a marcar hitos para explicar de forma práctica la acumulación de hechos que van configurando nuevas realidades. La exposición New Topographics: Photographs of a Man-Altered Landscape celebrada en 1975 en el Museo Internacional de Fotografía George Eastman House (Rochester, New York) fue uno de esos momentos fundacionales que daría lugar a una fructífera generación de fotógrafos paisajistas que concibieron  el paisaje no solamente como un género, sino como medio para poder comprender el mundo que registran.

Fotógrafos a quienes se dotó de capacidades artísticas situándolos en el mismo plano que a los escultores o que a los artistas pioneros del Land art.  En 1990, los Becher recibieron el premio de escultura en la Bienal de Venecia, que si bien no estaba aún constituida una categoría especial  para la fotografía,  pero  si no se hubiera valorado  su obra dentro del campo artístico como un híbrido entre escultura, arquitectura y fotografía, ni siquiera  habrían sido considerados para ser premiados.

Bajo la etiqueta de New Topographics  junto a Lewis Baltz se agrupa también a Robert Adams, Bernd and Hilla Becher, Frank Gohlke, Nicholas Nixon, Stephen Shore, Joe Deal, John Schott y  Henry Wessel, jr.

Reescribieron las reglas de los fotógrafos de paisajes conocidos hasta entonces, deteniéndose en las arqueologías industriales, en lo banal, en las ruinas y los desechos. Sus paisajes comenzaron a ser no-lugares. Espacios en los que no se detenía la mirada con detalles imperceptibles que denotan el paisaje intervenido, y que nos permiten describir el mundo tal y como se va transformando, por la acción del hombre, sin arquetipos emocionales sobre lo natural.

Este grupo de fotógrafos que se rige bajo el espíritu de la New Topographie es descrito como carente de emoción, pero es tan solo que fulminaron la idea romántica del paisaje, por más que aún haya quien quede inevitablemente suspendido ante una puesta de sol saturada de ocres, naranjas, rojos y amarillos.

El primer Baltz trabaja en blanco y negro, se ocupa de las relaciones culturales del hombre con el paisaje, de esos límites inestables entre lo urbano y lo rural, y como los territorios ignotos se ven alterados por la industrialización y la relación que se establece al descubrir el valor urbanizable de la tierra, que nos recuerda a esa máxima de de Richard Cantillon en el  siglo XVIII que parece seguir vigente de que la riqueza está en la tierra.

Hay un Baltz en color, que habita ya entre dos ciudades soñadas, París y Venecia, el de la magnífica serie Sites of technology (81-91) donde se ocupa de los espacios que están alterando el ecosistema, y de la modificación del planeta a través de las nuevas tecnologías que vuelven a asentar un nuevo paradigma de interactuar con el medio.  El centro de riqueza se desplaza de la tierra y la manipulación del paisaje hacia hilos más invisibles.

Con The Power Trilogy (1992-1995) sigue ahondando en los usos de las nuevas tecnologías como mecanismos del poder, ya sean las máquinas de vigilancia, o la vulnerabilidad ante las máquinas de la nueva medicina.  El Big data actual. El gran ojo que ni siquiera Foucault podría haber llegado a soñar.

Al mismo tiempo la materialización de sus trabajos, desde el blanco y negro y el formato más o menos manejable, va derivando en site-specific y grandes instalaciones como Ronda de noche presentada en 1992 en el Centro George Pompidou, donde establece una clara conexión con la monumental pintura de Rembrandt (1642).


El monumental lienzo de Rembrandt recoge el momento en que  la compañía militar del  Capitán Frans Banninck Cocq y el teniente Willem Van Ruytemburgh se prepara para iniciar la ronda nocturna por la ciudad de Ámsterdam en la que han de velar por mantener el orden. Los arcabuces, y lanzas son sustituidos por cascadas de fibras de vidrio y paneles de ventanas encendidas con luz artificial. Los rostros de los arcabuceros individualizados por el artista para ser reconocibles, son sustituidos por un único rostro robótico sin identidad.


La exposición también incluye uno de los últimos trabajos de Lewis Balz, el maravilloso libro Venezia Marghera. El único episodio remarcable sobre la ciudad de Marghera es su proximidad a la ciudad de Venecia. Dos ciudades que agonizan, y se hunden, como la civilización que las vio nacer y que trata de registrar Lewis Baltz.



La obra de Lewis Baltz es, en toda su complejidad, una exploración no solo de la capacidad de mostrar la realidad, sino también de percibirla. El factor narrativo, no resulta, por tanto, solo de lo que nosotros somos capaces de percibir en y sobre las imágenes, sino de la forma específica de cómo es capaz de constituir el sentido de la visión para el observador
Carl Aigner

          Update_6 / Lee Lee-Nam @ Zebrastraat        
UPDATE_6 / Lee Lee-Nam De biënnale Update_6 vindt plaats van 5 november t.e.m. 4 december 2016 in Zebrastraat Gent – België. Een internationale kunsttentoonstelling met technologie als context, gelinkt aan de New Technological Art Award. De missie van Update is het uitbreiden van de reikwijdte van hedendaagse artistieke creaties en traditionele media met werken die […]
           Getting to know the world's greatest artists, volume 2         
Cover Art
Shelf Number: J709.22/G3943g V.2/TWEEN/VIDEO/PLAYER
Notes: Video media player.
Based on the books by Mike Venezia.
Leonardo Da Vinci -- Van Gogh -- Rembrandt -- Claude Monet.

          Comment on AFAS Sprookjes weken bij de Julianatoren + tickets winnen! by Mira Schuttevaar        
Supertoffe actie! Mijn zoon is groot fan van de Julianatoren en sinds we vorig jaar zijn geweest, bouwt hij regelmatig de toren na met zijn blokken of Duplo. En Jul en Julia komen dan uiteraard langs om de toren te bekijken, hihihi. Ik zou hem superblij maken, als hij weer naar de Julianatoren mag! Oh en sprookjes vindt hij ook super, vooral als mama ze voorleest. Maar naar een theatershow is natuurlijk veel leuker!
          LED Mulberry Star        
Det diskrete Tivolimotiv er nænsomt udstanset i det eksklusive Mulberry-papir og giver et elegant look, et fantastisk lysspil og en flot kontrast, da stjernen både oplyses indefra og lader lysstråler strømme ud. Smuk året rundt – i vinduet eller hængende fra loftet, hvor du kan placere flere stjerner i forskudte niveauer. En dekorativ ledestjerne til en hverdag fuld af skønhed og eventyrlig stemning. Den 50 cm store stjerne er skabt af Mulberry papir, hvis historie går mere end 1500 år tilbage i
          RED HEARTS CHAIN        
Kæden med de fine, hjerteformede lys i glas er inspireret af Hjertetræet i Tivoli, som netop er kendt for sine lysende hjerter. Træet har gennem mange år været en af den gamle haves smukkeste attraktioner – en romantisk plet, hvor mange par har beseglet deres kærlighed med et kys.Skab en varm og romantisk stemning i dit hjem med den unikke kæde, som kaster et smukt skær over alt fra blomsterne i vasen til billederne af dine kære i vindueskarmen. De 10 hjerteformede LED-lys i glas er placeret med
          Ole Lukøje natkjole og kalypsotrusser        
Hun husker . . . . .

De fleste større, ogsÃ¥ mindre og smÃ¥ byer, havde i barndommen og ungdommen i50'erne og op gennem 60erne et Schous Sæbehus og eller en Tatol forretning. Fælles for begge butikstyper var, at de havde helt almindelige varer til helt almindelige mennesker. De var faktisk smÃ¥ varehuse, da sortimentet var bredt og alsidigt. Schous Sæbehus førte sæbevarer, hÃ¥ndsæbe, sæbespÃ¥ner, parfumevarer, smykker, hÃ¥rpynt, hÃ¥rbørster, voks til hÃ¥ret i form af Lock-Vox lock-vox, der havde en helt særlig duft, rengøringsmidler, nylonstrømper til damer, trikotage, undertøj til damer, tidens nye kalypsotrusser til damer og som noget helt særligt sidst i 50erne, - Ole Lukøje natkjoler til damer af tyndt, gennemsigtigt nylonstof. SÃ¥dan én drøm stod pÃ¥ ønskesedlen til jul, efter at man havde trykket næsen flad mod ruden for at se forretningens juleudstilling, hvor den eftertragtede sag var dekorativt præsenteret.
 
 
 
I barndommens by, en af Fyns utallige købstæder ved kysten, havde vi bÃ¥de et Schous Sæbehus, der lÃ¥ i Algade, midt i byen og et Tatol, der lÃ¥ pÃ¥ indfaldsvejen gennem byen. I vor familie benyttede vi Schaus Sæbehus til smÃ¥indkøb som hÃ¥ndsæbe, tandpasta, smÃ¥ting til hÃ¥ret, nylonstrømper og andre smÃ¥fornødenheder.
 
 

Ekspeditricerne i Schous Sæbehus var yngre, fikse kvinder og sÃ¥ var forretningen stor og lys med megen venlighed over sig. Det var spændende at bevæge sig rundt blandt alle de velduftende ting og sager, der duftede helt ud pÃ¥ gaden.
 

Anderledes forholdt det sig med byensTatol. En anden type forretning, dog med nogle af de samme varer og så solgte man også både kaffe og tobaksvarer her.
Af en eller anden årsag handlede vi aldrig i Tatol, idet butikken var temmelig støvet, gammeldags og meget mørk og tatoldamen ligeså. Hun gik forøvrigt i kittel som man så damerne i tyske forretninger.

Det manglende dagslys skyldtes de overfyldte butiksvinduer, hvor tingene stod stablet, så intet lys slap ind i forretningen.
          Teenager i 60erne og ryger        
Hun husker . . . . .

I dag er der i hvert fald al mulig grund til at lade være med at ryge. Alle er klar over rygningens farer, bÃ¥de for eget og andres liv og helbred.

Dengang i 60erne var det selvfølgelig ogsÃ¥ valgfrit, om man ville begynde at ryge som ung. Blot blev der ikke, som i dag, malet fanden pÃ¥ væggene, men i en eller anden grad var det nok alligevel forstÃ¥et, at rygning var farligt for helbredet, uden at der derfor blev talt en masse derom og uden advarsler pÃ¥ cigaretpakkerne.


Smarte reklamer i ugebladene med kendte inden- og udenlandske skuespillere, rockmusikere og andre kendte personer, har da helt sikkert dengang i 60erne været med til at sætte focus pÃ¥, at det skam var smart at ryge.



For mit eget vedkommende begyndte det sÃ¥ smÃ¥t omkring konfirmationen og faktisk tror jeg ogsÃ¥, at det netop handlede en hel del om, at være smart og med fremme, mere end det egentlig smagte godt, for det gjorde det jo ikke.

I mit hjem var det kun min far, der røg og det gjorde han kun til jeg var omkring 14-15 år. Så lagde han cigaretterne på hylden og røg aldrig sidenhen. Hvorimod jeg altså først var på begynderstadiet til et liv som ryger.

Der var ikke tale om noget bestemt kvantum om dagen, snarere en cigaret i ny og næ, nÃ¥r lejlighed bød sig og nogen mÃ¥ske havde cigaretter, som de gav ud af. Jeg gik ikke med cigaretter og havde heller ikke penge til at købe dem for i større mÃ¥lestok. Det nærmeste var, nÃ¥r vi veninder i fællesskab købte en pakke cigaretter af mærket Eifel. De fandtes i pakker med 5 stk. i og kunne købes forskellige steder i kiosker og tobakshandeler. Cigaretter kunne ogsÃ¥ trækkes i cigaretautomater, som der dengang var en del af rundt i byen. Ofte i forbindelse med købmandsforretninger og tobaksforretninger.


De fÃ¥ cigaretter i ny og næ, blev langsomt til flere og efterhÃ¥nden var man jo avanceret til en rigtig ryger. Rygeriet stod herefter pÃ¥ i en Ã¥rerække, men heldigvis for mit eget vedkommende fik jeg dog holdt op for over 25 Ã¥r siden, men ikke alle var sÃ¥ heldige. Nogle ryger stadig.
          I popklubben        
Hun husker . . . . . .

Et par Ã¥r eller tre inde i 60erne, var der landet over etableret pigtrÃ¥gsbal og sÃ¥kaldte popklubber for de unge. Her blev landskendte og mindre kendte pigtrÃ¥dsorkestre hyret til at spille for de unge. Samtidig afholdtes pigtrÃ¥dsballer lørdag aften, men det kunne faktisk ogsÃ¥ være søndag eftermiddag med pigtrÃ¥dsmusik og dans. Det foregik ofte pÃ¥ et af de stedlige hoteller og der var trængsel til arrangementerne.
Billedet viser et af tidens pigtrådsorkestre, som vi jævnligt var til popbal med. The Savages var fra Fredericia og bestod bl.a af brødrene Hans og Claus Dal.

The Savages

NÃ¥r vi veninder skulle i popklubben lørdag aften, det foregik altid pÃ¥ Restaurant KongebrogÃ¥rden i Middelfart og vi skulle være medlem af klubben for at blive lukket ind. Der var altid en masse forberedelser, før vi skulle afsted og forberedelserne varede sædvanligvis hele lørdag eftermiddag. Ofte var vi to veninder sammen, hos den ene eller hos den anden. Der skulle vælges tøj og sko, hÃ¥ret skulle sættes, make up'n skulle pÃ¥ plads og det kunne tage timer før resultatet var tilfredsstillende. Alene det, at toupere hÃ¥ret, sÃ¥ det sad fuldstændig perfekt, var et kæmpe ritual, om man nu ogsÃ¥ ramte plet i første forsøg, ellers var det om og om igen til hÃ¥ret sad.


Forventningerne var høje og vi kunne næsten ikke vente til vi skulle afsted. Det kom mÃ¥ske ogsÃ¥ af, at vi kun  fik lov at tage afsted engang imellem. Det var ikke nogen selvfølge, at vi mÃ¥tte gÃ¥ i byen hver lørdag aften, - slet ikke. Piger pÃ¥ 15-16 Ã¥r dengang, skulle spørge forældrene om lov til at gÃ¥ i byen og sÃ¥ var der altid klokkeslet pÃ¥, hvornÃ¥r vi skulle være hjemme. Selvfølgelig mukkede vi, nÃ¥r vi fik nej. Det var ganske forfærdeligt, nÃ¥r veninden fik lov at gÃ¥ og man selv mÃ¥tte blive hjemme, - ja, faktisk slet ikke til at bære.

NÃ¥r der var popbal pÃ¥ KongebrogÃ¥rden, kom vi gerne i god tid. Det gjalt om at fÃ¥ det hele med. - Suset, nÃ¥r man trÃ¥dte indenfor, et mylder af unge, forventningsfulde mennesker og scenen, hvor musikerne havde stillet instrumenterne op. Straks vi havde afleveret overtøjet, - afsted til damernes toiletter, hvor en sidste afpudsning fandt sted foran spejlet.


SÃ¥ gik jagten ind pÃ¥ at finde et rigtig godt bord, - strategisk rigtigt anbragt, sÃ¥ intet skulle blive et forstyrrende element i vor aften og alt, hvad vi kom for at opleve.

Vi var to veninder, som indledte aftenen ens hver gang, vi var afsted i popklubben. Der blev bestilt 2 grape tonic, - én til hver og med mindre nogen gav ud pÃ¥ os, skulle den vare hele aftenen. Vi drak aldrig øl eller spiritus, men evnede at more os alligevel.
Som regel holdt vi altid øje med, om den eller den kom. Det var rimelig nemt og det var stort set de samme, som dukkede op hver gang og naturligvis kendte vi en masse. - Skolekammerater og andre unge fra byen.

Det giver dejlige minder, at tænke på dengang, hvor det hele begyndte og det, at have været en del af det.
                  

Bydreng med Long John i 60erne

han husker . . . . . .

I starten af 60erne var jeg 15 Ã¥r og fik plads hos en købmand som bybud efter skoletid. Masser af drenge var bybude pÃ¥ den tid, men det var faktisk slet ikke meningen, at jeg skulle være bud. Imidlertid skulle budet, hos den købmand mine forældre handlede hos, læse videre og havde ikke mere den fornødne tid til jobbet. Han var et par Ã¥r ældre end jeg, vi kendte hinanden, og han spurgte, om jeg ville have pladsen, sÃ¥ skulle han anbefale mig til købmanden.

Tiden dengang var til, at man ikke handlede pÃ¥ egen hÃ¥nd og jeg mÃ¥tte naturligvis først spørge mine forældre om lov. Jeg fik deres accept og kunne begynde straks, et par timer hver dag efter skoletid - ogsÃ¥ om lørdagen. Det gav nogle gode lommepenge, som jeg sÃ¥ kunne bruge, som jeg ville.


Selve det, at køre rundt i byen med varer til kunderne, foregik på en Long John. Det var en slags varecykel med et lad foran. Her kunne ølkasser, pakkede kurve med varer og andet stå. Sådan en Long John kunne være forbandet tung at træde op ad bakke. Sommetider pakket med flere kasser øl og kurve ved siden af.I den forbindelse skal lige nævnes, at ølkasser i 60erne var tunge trækasser, der kunne rumme 50 ølflasker.


Der var ikke lige meget at bringe ud hver dag. Fredag og lørdag, var de travle dage, hvor flest varer skulle bringes ud og det kunne være hårdt arbejde, at slæbe fulde ølkasser og tungt pakkede kurve flere eteger op, men så fik man jo en drikkeskilling og glemte hurtigt, hvor hårdt det i grunden var.
NÃ¥r købmanden havde pakket kurvene lagde han en bog ned ved siden af varerne. Det var den bog, han skrev op i, hvad folk købte fra gang til gang. Kunden skulle kvittere for at have modtaget varerne og jeg blev indprintet, at fÃ¥ bogen med hjem igen. Engang imellem blev der afregnet, hvor kunden betalte, hvad han skyldte. De fleste mennesker dengang, havde en bog hos købmanden. Udover bogen lagde købmanden ogsÃ¥ et stykke chokolade gratis med for at pÃ¥skønne, at man handlede hos ham. Det var som regel enten et stykke Senator- eller et stykke Pernille chokolade. En sÃ¥dan service var helt almindelig dengang.


PÃ¥ stille dage med fÃ¥ udbringninger, skulle der sorteres flasker og engang imellem, skulle der hentes spegesild fra tønderne i baglokalet over gÃ¥rden. Det var et væmmeligt job. Sildene lÃ¥ i ildelugtende lage i en stor trætønde og herfra skulle de hentes op med en trætang sÃ¥ købmanden kunne pakke dem ind i pergamentpapir og gamle aviser, før jeg bragte dem ud til kunderne. HÃ¥ndteringen af sildene skulle foregÃ¥ med tungen lige i munden, da lagen jo ellers resikerede, at rende én ned af armene. Det med sildene vænnede jeg mig aldrig til.

Købmanden var iøvrigt fremsynet, idet han var begyndt at hente hele oste på mejeriet, der lå tæt ved butikken. Osten skar han ud til passende stykker, som så blev sirligt pakket ind i cellofan. Der blev vejet af og sat prismærker på. Det var noget folk syntes om. Der blev i hvert fald solgt mange stykker ost.

          Persondyrkelse af sportsstjerner i 60erne        

han husker . . . . . . .

Persondyrkelse indenfor sport, film og musik var ogsÃ¥ et kendt begreb først i 60erne, hvor jeg var 16 Ã¥r. Sportsstjerner opnÃ¥ede anerkendelse og popularitet i forhold til deres kunnen. De mange millioner, der gør helt unge sportsstjerne til mangemillionærer pÃ¥ ingen tid i vore dage, var slet ikke aktuelt og involveret i sportens verden dengang. Man dyrkede sine idoler, fordi de var dygtige og nogle enere indenfor den enkelte disciplin.

Esbjerg 1. divisionshold 1949

Mine idoler var 1. divisionsholdet i Esbjerg, som jeg med mine forældre tog rundt og sÃ¥ kampe med om søndagen. Det kunne bl.a. være i Odense, Vejle, Aarhus. Disse ture var bÃ¥de spændende og noget særligt, fordi vi havde kaffe og blødt brød med, som vi nød i grøftekanten efter kampen.
Sådan en dejlig søndag eftermiddag med fodbold på stadion, kaffe og kage i grøftekanten var noget stort og noget særligt, som der kunne leves højt på længe.

Esbjerg 1. divisionshold MÅL 1960

PÃ¥ 1. divisionsholdet i Esbjerg spillede en god bekendt af min far. Det gjorde bl.a., at vi jævnligt fulgte holdet, nÃ¥r de spillede. Naturligvis blev fars gode bekendt introduceret for mig og han blev straks mit store sportsidol.
PÃ¥ et tidspunkt skulle Esbjerg spille pÃ¥ Odense gamle atletikstadion og far havde talt med sin ven om, at jeg skulle møde ham i pausen. Det var stort. Jeg var sÃ¥ spændt, at jeg faktisk blev syg af spændingen og mÃ¥tte tilses af en samaritter. Gudskelov gik det bedre, jeg nÃ¥ede at møde idolet, som er død i dag og en kæmpe oplevelse, jeg aldrig glemmer, var det.

Knud Lundberg overrækker pokal til Esbjergs juniorhold 1951

Efterhånden som jeg blev ældre, faldt idoldyrkelsen bort, men min loyalitet til Esbjerg er stadig den samme i dag som for 50 år siden.

          #Blogoscars 2014 - Best Actress        
10) Olga Kurylenko ( To The Wonder )

Koυβάλησε στους υπέροχους ώμους της όλο το Μαλικόδραμα και απέδειξε οτί δεν υπάρχουν κακοί ηθοποιοί, αλλά λάθος ρόλοι...


9) Veerle Baetens ( The Broken Circle Breakdown )

Γλυκουλίνι ξωτικούλι βυθίστηκε στο μελόδραμα, αλλά μόνο καρδούλες για σένα, sweet Alabama...


8) Luminita Gheorghiu ( Child's Pose )

Η μαντάμ Μαγδάλω, ξεπούλησε το τσατσάδικο και την μπουτίκ κρεάτων του μακαρίτη του Χαρίλαου στα Καμίνια και τώρα το παίζει Νινέτα από το Νέο Ψυχικό. Όλα για τον κανακάρη της...


7) Barbara Sukowa ( Hannah Arendt )

Ηθική διαλεκτική του κακού, PTSD, ιταμές επιθέσεις από τους επα'ί'οντες και η μάχη του να παραμένεις γυναίκα και σωστή επαγγελματίας. Two thumbs up, για την ασπροπρόσωπη Barbara...


6) Amy Adams ( American Hustle )

Έχω εκφράσει πολλές φορές τις αντιθέσεις μου για το άν έχει ταλέντο η Amy, φέτος, πάντως, ήταν σκέτη απόλαυση (καύλα)..


 5) Julie Delpy ( Before Midnight )

 Î”ιατηρώ ακόμα τις αμφιβολίες μου για τη σκηνή του "τσακωμού", η Delpy, όμως, ήταν συνολικά φανταστική, υπηρετώντας, με όλα τα σημάδια της φθοράς της, ένα ρόλο ζωής...


 4) Scarlett Johansson ( Her )

 Î£Î­Î²Î¿Î¼Î±Î¹ και θαυμάζω απόλυτα τη Samantha Morton σαν ηθοποιό, την ταινία, όμως, δε θα μπορούσα καν να την φανταστώ, χωρίς τη Scarlett. Σίγουρα, ούτε και ο Jonze...


3) Paulina Garcia ( Gloria )
Η καλύτερη ερμηνεία του Dustin Hoffman μέχρι σήμερα...



 2) Adèle Exarchopoulos ( La vie d'Adèle - Chapitres 1 et 2)

Straight ηθοποιοί και straight δημιουργοί μιλούν για gay καταστάσεις, κάτι που γενικώς βρήκα ψιλολάθος, το κορίτσι, όμως, είχε μια σχεδόν μυστηριακή ομορφιά, καθώς έσερνε την κορμάρα της στην επώδυνη ενηλικίωση...


 1) Cate Blanchett ( Blue Jasmine ) 

Ψυχωσικιά μπλανσντιμπουά σε ψηλοτάκουνα. Λές και δεν ξέραμε τί ηθοποιάρα είναι η Cate...

          Marathon i Roms gader        

Kom med til Maratona di Roma, som blev afviklet for 23. gang i 2017. Det er Italiens største marathon mÃ¥lt i antal deltagere, og det bød pÃ¥ et krævende, vÃ¥dt, men kulturelt marathonløb. Efter 30 dage med sol og varme i Italien kom regnen, lige før tredje bølge blev sendt afsted, sÃ¥ det var over […]

The post Marathon i Roms gader appeared first on Løberne.dk.


          Foto - Fotoalbum - Gli animali in alcune foto di Nick Btandt (tanogabo)        
tanogabo scrive nella categoria Foto che: La fotografia di Nick Brandt si caratterizza per l’uso di un bianco e nero pittorico dai tratti epici. Il fotografo inglese, attraverso un sapiente uso della composizione, ritrae animali maestosi che
vai agli ultimi aggiornamenti su: bianco e nero fotografia animali
1 Voti

Vai all'articolo completo » .Fotoalbum - Gli animali in alcune foto di Nick Btandt.
Fotoalbum - Gli animali in alcune foto di Nick Btandt
          The Morning Sound Alternative 12-21-2015 with Cary Wolfson        
Playlist:

- voicebreak -
Larry Coryell Philip Catherine- Nuages - Twin House
Bruce Cockburn- Silver Wheels - In The Falling Dark Deluxe Edition
Darlingside- White Horses - Birds Say
Dave Rawlings Machine- The Last Pharaoh - Nashville Obsolete
The Ragpicker String Band- Milk Cow Blues Feat Mary Flower Rich Delgrosso Martin Grosswendt - The Ragpicker String Band
- voicebreak -
James Brown- Santa Claus Go Straight To The Ghetto - 20th Century Masters The Christmas Collection James Brown
Jackie Wilson La Vern Baker- Think Twice Version X - Think Twice Version X Single
The Arcades- Fine Little Girl - Rare Doo Wop Vol 1
Joy Of Cooking- Too Late But Not Forgotten - Pacific High Recorders 1971
Otis Grand- The Shag Shuffle - Blues 65
Clarence Fountain The Blind Boys Of Alabama- Traveling Shoes - Rare Classic Recordings
- voicebreak -
Fontella Bass- I Want Everyone To Know - Now That I Found A Good Thing
Bobby Bland- I Wouldnt Treat A Dog The Way You Treated Me - Dreamer
Barry Levenson- This Time Im Gone For Good feat Billy Price - The Visit
John Mayall The Bluesbreakers- They Call It Stormy Monday - Looking Back
- voicebreak -
Patty Griffin- Hurt A Little While - Servant Of Love
Stephen Stills- Go Back Home - Stephen Stills
Lucinda Williams- Essence - Essence
- voicebreak -
Big Brother The Holding Company- Call On Me - Big Brother The Holding Company feat Janis Joplin
Phil Manzanera- Same Time Next Week - Diamond Head
Leon Bridges- River - Coming Home
Ford Blues Band- 59th Street Bridge Song - In Memory Of Michael Bloomfield
Jim Lauderdale- Neon Hearts - Im A Song
Robert Plant- Monkey - Band Of Joy
Bjork- Cosmogony - Live In Quens 20120206
Richard Thompson- If Love Whispers Your Name - Dream Attic
- voicebreak -
Shannon McNally Hot Sauce- Stronger Than Paradise - Live The Other Room Denver 20100922
Guy Davis- Kokomo Kidd feat Ben Jaffe - Kokomo Kidd
Dmitri Resnik- Turn The Page - It Aint Rocket Science
- voicebreak -


playlist URL: http://www.afterfm.com/index.cfm/fuseaction/playlist.listing/showInstanceID/4/playlistDate/2015-12-21
          Kommentar zu Der Herr Müller im Fernsehen. von Delilah von Art        
liebe Zora...ja es ist unweigerlich ein Skandal- dass Menschen die mit ihren Geschlechtsteilen nichts mehr anderes zu tun wissen- diese verselfien und dann verschicken. Wahrscheinlich gedankenlos- so wie der Herr Müller und unüberlegt- ja wahrlich etwas dumm gehandelt...wie er selber so von sich gibt. NEI- ABERAU!!! Was für eine Schande! Was für eine Tragik! Wenn dann schon etwas abgelichtet und versandt wird- können wir ja nur froh und glücklich sein- dass dies zwischen zwei erwachsenen Menschen stattfindet und nicht's anderes! Stellen sie sich einmal vor- das Ding von Penis wär im All verschwunden zwischen WWW und irgendwo...tja dann hätte die IV auf den Plan gerufen werden müssen- und das können wir uns alle nicht leisten! Guet Nacht denn...
          Klar til jobsamtalen?        
Jeg har haft fornøjelsen af at være jobsøgende de sidste fire mÃ¥neder. Det er ikke noget jeg har prøvet før. Ja jeg har faktisk været vandt til at sidde pÃ¥ den anden side af bordet til jobsamtalerne. Jeg synes faktisk at jeg er blevet ret skrab til at gÃ¥ til jobsamtale, sÃ¥ her har jeg … Læs videre Klar til jobsamtalen?
          Teflon serie        
Har oppdaget en ny teflonserie (lett underholdning) å følge med på,
"Ringer" med Sarah Michelle Gellar. Pent interiør, usannsynlige plott, pen mann (Kristoffer Polaha), etc etc


Ellers er det utrolig morro å se Steve Van Zandt fra The Sopranos, i serien "Lilyhammer". Mixen av de norske teaterskuespillerne, den proffe Steve og alt det norske "satt på spissen", gjør serien ganske komisk.

          Fuglene er gale for tiden!        
Hva feiler det fuglene om dagen? De flyr inn i vinduene og de er stadig vekk inne i stuen vår?
Har hengt ut litt mat til dem, og haven er full!! Skulle tro de ikke har sett mat? Har all nedbøren og fuktigheten fått frø og nøtter til å råtne?
Herved oppfordrer jeg alle til å mate fuglene våre snarest! De skulle jo være fete og klare for vinteren nå?
Så jeg syner her om dagen, eller dro 2 gåseflokker NORDOVER? Har kompasset sviktet? Er magmaen etter alle jordskjelvene rundt på kloden, forskjøvet? Eller er det bare litt for mye regn på vindusviskerene?




          Watch chef Ashlee Aubin make salad with ‘gray fish meatballs’        
Gefilte fish—the traditional Passover dish of ground whitefish mixed with matzo meal, egg, vegetables, and seasonings—can be divisive, inspiring headlines like "Gefilte Fish: Is It Really That Bad?" and "Gefilte Fish: Why, Oy Why?" But until Adam Wendt of the Delta challenged Ashlee Aubin to create a dish with gefilte fish, the chef at Salero and Wood restaurants had tried only homemade versions, which he thought were pretty good.…
          Put and take-jagt i Afrika        
”Jagt er uforudsigelig”. Sådan siger vi til os selv og andre, når vi skal forklare, hvorfor vi den ene morgen efter den anden lister rundt for at finde den ældre returbuk, vi så et glimt af tidligt på sæsonen. Vi lader mange yngre bukke gå, for det er den ældre buk, vi vil have. Og
          Work as a Perfection of the Human Person: A Philosophico- Theological Contextualization of 2 Thes. 3,10        

In the first creation account, Gen 1,28 God mandated man to conquer the earth and subdue. Immediately after the fall in Gen 3, God spells out work as the only way through which man would get his daily bread. It follows therefore, that work remains a conditio sine qua non for man’s survival whether he is at peace with God or no. Hannah Arendt the French philosopher understands work as having a self perfective dimension. Plato in his Republic groups the organization of his political society according to the work every group does. This paper footnotes Paul’s instruction to the Thessalonians to project work as part and parcel of man. It views work as that which perfects man. The researcher believes that without work, the human person can neither be perfected nor can he survive. Thus, the paper documents that work is not just a virtue for survival, it also perfects the human person in as much as it perfects nature. The researcher takes work from the backdrop of its holistic dimension as a term. Distinctions are not made as to the different types or classes of works. The common denominator is that every work perfects the human person. The researcher encourages every person to go back to his drawing board and bend down to work. He believes that God created us without us but cannot help us without us. Using exegetical lens, the paper interprets 2Thes 3,10 from the background of practical experience. It makes a call to all to struggle not just to survive or succeed but to become significant through greater perfections realizable only through hard work.


          Bryd ud af komfortzonen og forny dig som træner        
11 badmintontrænere er vendt hjem fra en inspirationstur til Kina med ny energi på trænergerningen. Se, hvad de har lært og bliv inspireret, til hvordan du kan søge ny inspiration.
          Video: Folk skøjter rundt pÃ¥ flydende badmintonbane        
Den flydende badmintonbane var et hit og garanti for masser af grin, da den blev rullet ud i Vestre Fjordpark til Landsstævnet i Aalborg.
          Matthews Climbs to Victory in Stage 14 of Tour de France        
Michael Matthews takes win in stage 14 of Tour de France 2017; Chris Froome takes general classification lead from Fabio Aru

          Derek Fildebrandt Sees Nothing Wrong With Listing Subsidized Apartment On Airbnb        

EDMONTON — A finance critic for Alberta's new United Conservative Party says there is nothing wrong with using his taxpayer-funded housing allowance to make money.

Derek Fildebrandt says he has been renting his subsidized Edmonton apartment through Airbnb when he isn't using it.

Fildebrandt says renting out an unused residence is reasonable and part of the modern sharing economy.

Derek Fildebrandt

But he says he would be happy to donate what he has collected in rent so far to help pay down Alberta's debt.

The UCP party says it is reviewing what Fildebrandt is doing and a party spokesman says the UCP takes fiscal responsibility seriously.

NDP Finance Minister Joe Ceci says people shouldn't use tax-funded apartments for personal profit.

Alberta Party Leader Greg Clark says he has asked the Speaker of the legislature to conduct a full audit of MLA living expenses.

Also On HuffPost:


          Flavorful Apple Cake        
flavorful apple cake

apple cake


This cake is an extraordinary apple cake – upon first bite, your palate shouts ‘apples’ then the flavor mellows to a deep apple and cinnamon spiciness.  If you make this apple cake, your family or friends will wonder how you infused the deep apple flavor in this cake.  They may say it tastes like apple pie but wonder at the tender cake crumb and the lack of apple chunks.  They may wonder if you used artificial flavorings but dismiss the notion after a second bite as the flavor is so real - it is like biting into an apple.    They may wonder if a Calvados or apple brandy was used but then notice the lack of a liquor zing.  This cake will keep people guessing.  This is not your ordinary applesauce spice cake where applesauce adds moisture and can even replace the fat but not much flavor.  The main event in this cake is the apples with a tender and just moist enough crumb.

The secret is cooking the apples in a low temperature oven until soft enough to puree then return the pureed apples to the oven to evaporate even more liquid and intensify the apple flavor.  Use a tart, flavorful apple but the best apples to use are the ones that have been long forgotten in the back of your vegetable crisper and are too soft to eat out of hand and may even have a slight ferment smell.  

I frosted my cake with a thin layer of smooth whipped cream frosting (recipe below) or a simple sifting of 1 tablespoon of confectioner’s sugar is another option.  I halved the recipe featured in the photos, and made a single 9-inch round cake.

Flavorful Apple Cake
2 9-inch round cakes or 1 9-inch Bundt pan

2 cups all-purpose flour
2 teaspoons baking powder
1/2 teaspoon baking soda
1/4 teaspoon salt
1 ¾ sticks of  butter or 14 tablespoons, at room temperature
1 ½ cups granulated sugar
1 teaspoon ground cinnamon
¼ teaspoon ground allspice
¼ teaspoon fresh grated nutmeg
4 large eggs, at room temperature
1 ½ cups apple puree (recipe below-prepare ahead of time)

Preheat your oven to 350 F.
Butter and flour pan(s) and set aside.
In a medium bowl, whisk together flour, baking powder, baking soda, cinnamon, all-spice, nutmeg and salt.
In the bowl of an electric mixer fitted with the paddle attachment, cream butter and sugar on medium speed.  
Add eggs, one at a time, making sure each one is fully incorporated before adding the next.
Add the apple puree and beat until fully incorporated.
Gradually add flour mixture and mix on the lowest speed.
Transfer batter into prepared pan (s) and smooth.
Bake for 50 minutes, until a cake tester inserted in the center of the cake comes out clean.
Cool in the pan for 15 minutes.
Turn out onto a rack to cool completely.

Apple Puree
4-5 pounds tart apples

Preheat oven to 350 degrees Fahrenheit.
Peel, core and cut apples into large pieces.
Place on a 13 by 9 inch glass baking dish. 
Bake for 1 hour or until soft. 
Stir halfway through add up to a ¼ cup of water if the apples are drying out.
Drop temperature 300 degrees Fahrenheit.
Puree baked apples in a blender; Cuisinart (or use an immersion blender) and puree until smooth.
Return the apple puree back into the glass baking dish and spread evenly.
Bake, stirring and smoothing two or three times during the baking cycle to prevent a crust from forming on top.
Bake for 50-60 minutes. 
If there is too much moisture remove the foil halfway through, just make sure it doesn’t dry out completely.
You are making a dry applesauce that is thick and soft.
If it is too dry add 1 to 2 tablespoons of water at the puree stage.

Recipe adapted from Café Fernando

Smooth Whipped Cream Frosting

1 cup heavy cream
3-5 tablespoons granulated sugar (add more or less sugar to your preference)
¾ teaspoon vanilla extract

Chill your bowl and whisk of your stand mixer, in the freezer or refrigerator 15 minutes prior to mixing.
Add the cream to a mixer with the whisk attachment and set to a low speed*.
Add the sugar and vanilla to the mixture slowly.
Whisk for around 10 to 15 minutes, until the mixture begins to ripple.
Turn the mixer off and finish whisking by hand, until the mixture starts to stiffen and sticks to the whisk.
Be careful not to whisk too hard or the frosting will become clumpy.

*This method of mixing your whip cream produces a thick, smooth and stable whipped cream that will not breakdown and become runny.  The low speed forms small air bubbles that create a stable structure in the cream.  Whipping cream fast creates large unstable air bubbles that collapse and run.   


flavorful apple cake

Untitled

tender cake crumb

Untitled


          Fresh Snow        
We have a light dusting of snow from yesterday. Everything looks so fresh. Ski season is coming.

I did not eat very well yesterday. Panara Bread pasteries showed up at work and I had more than one. I also had several Lindt candies. Overall it wasn't a disaster and I know that I just have some days that are like that and can work on balancing them out.

I was away from home for 12 hours yesterday. Too long of a day. I caught up on dishes and scrubbed the kitchen sink. I h...
          Kendt bilproducent overhalede konkurrent og stak kollegaer i sag om tysk bilkartel         
Problemerne hober sig op for den tyske bilindustri, der nu må slås med en kartel-efterforskning på et tidspunkt, hvor man stadig holder i røgen fra dieselskandalen. Daimler kan dog undgå straf, da man tilsyneladende overhalede VW i at afsløre kartellet.
          The Rape of Lucretia #2        

In the 6th century BC, Rome was ruled by a dynasty of tyrannical kings from the nearby city-state of Etrusca. The last of these kings Tarquinius Superbus, was remarkably despotic. He rose to power by assassinating his father-in-law, Servius Tullius, who was king at the time (patricide, the murder of one’s father, was quite a common tool of political advancement in Ancient Rome — and people say our political system is broken!). Tarquinius Superbus was constantly fighting wars with neighboring city-states and the Greeks, who at the time maintained a considerable presence on the Italian peninsula. The Romans, sick of losing their sons in battle and having their considerable wealth drained, were, understandably, tired of this oppressive foreign-born king.

Tarquinius Superbus’s son, Tarquinius the Prince of Rome, was similarly drunk with power. His rape of Lucretia, the chaste and just wife of Collatinus, a prominent Roman nobleman, was the immediate cause of the revolution that overthrew the Etruscan monarchy and established the Roman Republic. Though many of the specific events surrounding the Roman Republic’s foundation are debatable and mythologized, there is considerable historical evidence that Lucretia existed, that she was indeed the wife of a nobleman named Collatinus, and that she played a critical part in the downfall of the Etruscan dynasty. 


The rape of Lucretia was not only a historical incident that kindled the flames of dissatisfaction over the tyrannical methods of foreign rulers. It was, perhaps even more importantly, a representation of purity defiled by power and lust — an image that has captured the imagination of artists, writers, and musicians throughout Western history. Botticelli, Titian, and Rembrandt all sought to portray Lucretia’s inner torment through visual art; St. Augustine, Chaucer, Dante, and Shakespeare extolled the virtues of pure Lucretia, as did the West Coast heavy metal band Megadeth in their 1990 album, “Rust in Peace.” Eventually, Benjamin Britten took on the subject through a dramaturgically fraught libretto (at least in my opinion) by Ronald Duncan, based on French playwright André Obey's 1931  adaptation of the incident. 

The Rape of Lucretia, premiered a year after the close of WWII, is one of Benjamin Britten’s artistic statements on war, along with, of course the hugely impressive War Requiem. Being a conscientious objector, Britten refused to partake in military action during WWII and undoubtedly hated the patriotic idealism of his country during and after the War. Through The Rape of Lucretia, the composer endeavored to encapsulate the distress of Europe during WWII, by choosing a narrative in which a virtuous sensitive individual is traumatically violated and driven to self-destruction. However, in my opinion, this opera transcends contemporary political events. It isn’t just a metaphor for the devastation of England, Germany, and Europe; The Rape of Lucretia is about human tragedy — the violence that men can inflict on one another through jealousy, greed, and lust; and the innocence that such violence can destroy.  


          Perverted Professor Coulndt Take His Dirty Hands Off Sexy Schoolgirls Ass        
Watch Perverted Professor Coulndt Take His Dirty Hands Off Sexy Schoolgirls Ass on rnoPo.com - free hardcore porn videos and amateur sex tapes.
          11 things we've learnt this week        

1. World champion Peter Sagan does an impressive hair throw!
Find out more here. 

 

Tacx Booster -1.jpg

Tacx Booster -1.jpg

2. Using your bike on a turbo trainer could void the warranty, depending on the brand.
Find out more here. 

 

Sir Bradley Wiggins on The Jump (source Channel 4, cropped).PNG

Sir Bradley Wiggins on The Jump (source Channel 4, cropped).PNG

3. Sir Bradley Wiggins once turned down the chance of a walk-on part in EastEnders.
Find out more here.

 

bellio bell 4.jpg

4. You can mount a Bluetooth button on your handlebar that will ring a ‘bell’ via an app on your smartphone. If you want, like. 
Find out more here.

 

5. Spanish sports daily AS has asked whether world cyclo-cross champion Wout Van Aert is using an illegal hidden motor in his bike thanks to this clip (the incident is at 1:44mins).
Find out more here.

 

6. You can get a mini-pump that lives inside your seatpost.
Find out more here. 

 

Rue Pelletier, Montmagny (picture credit Canalblog.com).PNG

7. This cycle path, complete with speed bumps, exists in Paris.
Find out more here. 

 

Christian_Black.jpg8. Manchester jobseekers are being offered free recycled cycles to help them get back into work.
Find out more here. 

 

FabianCancellara-pages3.jpg

FabianCancellara-pages3.jpg

9. Fabian Cancellara’s former teammate Roberto Petito gave him the nickname Spartacus because he thought he looked like a gladiator.
Find out more here.

 

Lumos helmet - image via Lumos.jpg10. You can get a bicycle helmet that has a set of indicators on the rear that are controlled by wireless controls on the handlebars.
Find out more here. 

 

Reader-Awards-2017---champion.jpg11. Peter Sagan and Chris Boardman have jointly won the Cycling Champion 2016/17 vote in the road.cc Reader Awards. 
Find out more here.

Home Page Teaser: 
Our compendium of fascinating facts and figures from the past seven days on road.cc
News Topics Term: 
Story weight: 
2
google_report_api: 
0

          Flot belægning til livsstilsbloggeren        
Livsstilsblogger Apu Reimar - også kendt som Lille Snefnug - har fået en ny flot belægning fra Randers Tegl omkring sit hus.
          Støj er ikke bare støj        
Multi-Wing er blandt andet eksperter i at måle støj fra blæsere, som sidder i ventilation, maskiner og mange andre steder. De er nødvendige, men skal helst sige så lidt som muligt.
          C2IT giver 24/7 IT i mange lande        
DSH WOOD er en handelsvirksomhed, som er til stede i mange lande. De har outsourcet deres it til C2IT for at være sikre på, at systemerne kører døgnet rundt - og kloden rundt.
          JJD outsourcer IT til C2IT        
For Jørgen Jensen Distribution er det vigtigt, at deres IT er driftssikkert og skalerbar, så der er mulighed for vækst. Blandt andet derfor valgte de C2IT til at sørge for at deres IT kører 24/7.
          Indonesia’s Sinister Slide Toward Philippine-Style Drug Slayings        

An officer from the police mobile brigade patrols near the police headquarters, in Jakarta, Indonesia June 30, 2017.

© 2017 Reuters

Today, Jakarta’s police chief said that when dealing with suspected drug dealers, “sending them to God” would take priority over arrest and prosecution. Inspector General Idham Azis’ not-very-veiled threat to summarily execute drug suspects was compounded by his pledge to “take responsibility for his subordinates’ actions if they shoot alleged drug traffickers during raids.”

Azis is taking his cues from the highest levels of the Indonesian government and police. On July 20, the National Police chief, Gen. Tito Karnavian, made an explicit reference to Philippine President Rodrigo Duterte’s murderous anti-drug campaign when unveiling a new approach to combating drugs in Indonesia: “shooting drug dealers.” The next day, President Joko “Jokowi” Widodo issued the equivalent of a “shoot to kill” order by instructing police who encounter foreign drug dealers who resist arrest to “Gun them down. Give no mercy.” The National Narcotics Agency (BNN) head, Comr. Gen. Budi Waseso, joined the chorus last month with praise for Duterte’s “drug war,” saying that it “shows he is taking care of his citizens.” Waseso’s stance comes as no surprise since he began calling for police to emulate the Philippines’ “war on drugs” in September.

What Jokowi and the police officials under his command ignore in their casual instigation of unlawful use of force against criminal suspects is the brutality of Duterte’s drug war.

President Duterte has unleashed a human rights calamity in the Philippines. State security forces and “unidentified gunmen” have killed more than 7,000 suspected drug users and dealers since July 1, 2016, including at least 3,116 killings by police, according to Philippine government data. The vast majority of victims are some of the country’s poorest, most marginalized citizens. That death toll doesn’t include victims Duterte calls “collateral damage” – children shot in the crossfire of anti-drug operations. Efforts to seek accountability for drug-war deaths have gone nowhere. The Duterte administration has subjected prominent critics of the government’s abusive anti-drug campaign to harassment, intimidation, and even arrest and detention.

Jokowi and his police commanders should publicly vilify Duterte’s “war on drugs,” not pitch it as a model of effective crime control. He should make clear his opposition to extrajudicial killings of drug dealers and warn the police that such abuses will reap prosecution, not praise.


          Optimate - Flotte fakturaer i Dynamics        
Det er forlængst fortid, at en faktura printes ud og sendes med papir. Hos Optimate er de specialister i at skræddersy løsninger til Microsoft Dynamics. Blandt andet har de skabt Optidoc, som gør det muligt at sende fakturaer som pdf, xml, EDIFACT og andre formater.
          Kan man flyve rundt i jet i Europa?        
Tjah, det kan man da. Men hvis man er et større firma fra USA, Singapore, Dubai eller andre steder, så er det ret triggy. Uden en firmaadresse i Europa skal man virkelig kende reglerne for ikke at komme i klemme. Dem kender Opmas, som rådgiver og hjælper store business kunder fra hele verden med at flyve rundt i Europa uden problemer.
          Comment on Lemon Zing Bundt Cake by Nonstick Blog        
<p><strong>Sur La Table Pumpkin Spice Chocolate Chip Bundta Cake Mix</strong></p> <p>[…] upside down at the bottom of the bundt cake pan (which is at the top) and gentl […]</p>
          Ferreo har styr pÃ¥ kvaliteten        
Stålvirksomheden Ferreo i Kolding har fået styr på kvalitetskontrollen, efter de er begyndt at bruge iKontrol. Til glæde for både kunder og ansatte.
          The eagle has landed        
Den kan skære 5 mm jern med 7 meter i sekundet. Det går sindssygt hurtigt i Eagle eVision 12KW laserskærer, som skærer jern op i alverdens former med lynets hastighed. Det er da også verdens hurtigste.SIGNAfilm så den imponerende maskine på metalmessen Værktøjsmaskiner 2017 i Odense, hvor vi producerede film for flere af deltagerne - blandt andet Eagle Denmark.
          Make mine a T'a: Chocolate breakfast at Maze with Jason Atherton and T'a chocolates        

Chocolate is high on the list of essential foodstuffs in this household. Along with good bread, butter, porridge oats, yoghurt, anchovies and brown cheese, dark chocolate is always in stock. I began my love affair with the dark stuff when I needed all the help I could get for a dastardly International Baccalaureate maths exam in 1998 and scarfed an entire bar of 70% Lindt before going in for the trigonometry kill. Armed with a ruler, plenty of sharpened pencils and a nifty Hewlett Packard calculator I was as wired as a nerd could get.

Needless to say it wasn't the most brilliant idea and in the pantheon of hairbrained ideas I've had over the years this was sheer lunacy. I could Not. Sit. Still. and was acutely aware that as my mind whirled around like a demented dervish I was losing precious time. Forget Pythagoras' theorem, I could barely scribble my own name.

So maths was never going to be my forte, with or without the ill-fated inhalation of Lindt's 70%. But the kick that ensued from this act of theobromide madness was a salutary lesson: dark chocolate makes you alert. I mean, really really alert. I may not have been able to write anything for the first ten minutes of the exam, but then I suddenly nailed it. Why snort the Columbian white stuff when you can have an instant hit of adrenaline from good dark Venezuelan chocolate I say.

So when I received an invitation to a chocolate breakfast held at Jason Atherton's restaurant Maze to launch snazzy Milan brand T'a Chocolate I did a little dance. After a gloomy and illness-laden January I was ready to enter the land of the living and what better way to welcome February's arrival than with a chocolate breakfast at Maze?

It may have been a grey and damp day in foggy Londontown yesterday but I virtually skipped all the way way to Mayfair from Bloomsbury. Upon arrival, Andre Dang who organised the event as part of T'a Chocolates' launch at Selfridges introduced me to the lovely Jason Atherton. I'd heard much about Jason and how great he is to work with from soon to be Iron Chef and all-round great gal Judy Joo. Judy knows Jason from her time working as a pastry chef at Gordon Ramsay's Royal Hospital Road restaurant and speaks highly of him so I was curious to chat to Jason about the chocolate breakfast he'd concocted for T'a.


Along with the T'a chocolates on display at the tasting, there was a table replete with four delectable chocolate spreads. Some food connoisseurs turn their noses up at chocolate spread but it's a cherished part of my childhood and in recent months I have been known to slather both chocolate spread and peanut butter on Peter's Yard crispbread as a mid-afternoon snack. The good people at Peter's Yard no doubt wince at my desecration of their delicious crispbread, but trust me it's amazing.

All of Jason's chocolate spreads were inspired by his time spent cooking and training in Spain, Dubai, France and of course here in the UK which was a thoughtful approach to creating four distinctive flavours. The British ale vinegar and winter berries chocolate spread (picture above) was mellow and tangy at the same time, a real treat using the very best of British ingredients. Sampling his Middle Eastern-inspired chocolate spread with saffron, Greek thyme and Arabian honey I thought "Saffron and chocolate, it works!" and I can imagine this spread would knock the socks off regular chocolate spread on pancakes this coming Shrove Tuesday. We then sampled an Iberico ham and sherry vinegar chocolate spread which was subtle in its porcine and sherry flavour, inspired by his time at El Bulli. But the star of the spreads was undoubtedly this baby:


Holy mackerel! I had seconds. Being the incorrigible magpie that I am I may even have contemplated sneaking the entire jar into my handbag. Mediterranean sea salt, lemon and chocolate: this is the ne plus ultra chocolate spread. If it isn't on sale soon in Selfridges alongside T'a's chocolates I shall have to do a Lisbeth Salander and hack into Jason's laptop to nick the recipe. It's quite possibly the best way - other than porridge, smoothies and eggs benedict - to wake up in the morning: a light and refreshing lemon, sea salt and chocolate spread on sourdough toast. Or so I imagine. We had it with baguette.

But it wasn't all spreads and creative flavours, there was the serious business of chocolate tasting too. Selfridges has a history of launching hot-to-trot chocolate brands such as Willie Harcourt Cooze's Cacao bars, so I expect we'll see a lot more of T'a Chocolate soon enough. While it may be unknown over here, T'a is owned by Tancredi and Alberto Alemagna, two brothers who come from a long line of celebrated confectioners and patissiers in Milan. Tancredi told me Alemagna was the first place to make panettone way back when, a claim I'm not entirely convinced of but I learnt never to argue with an Italian about the origins of panettone. We chatted more about the origin of the cocoa beans in his chocolate bars and the varying degrees of cocoa percentage. Nibbling my way through the 55, 60, 72 and 80% samples I found the smoothness of T'a chocolates comforting and the flavours not nearly as intense as some artisan chocolate brands such as Michel Cluizel or Amadei. Having just reprised yesterday's sampling as I type this blog post I reckon the mellowness of the 40, 55, and 60% T'a chocolates makes for a perfect afternoon lift.

Having tasted the best molten hot chocolate ever in Cova, an old-school pastry shop and cafe in Milan's fashionable Via Montenapoleone, I have absolute faith in the Milanese brothers Tancredi and Alfredo's ability to craft fine chocolate, and one that is more accessible than some of the complex terroir-laden big guns out there.

Not that terroir is irrelevant to T'a, they source cocoa beans from single estates in Mexico, Venezuela, Ecuador, Columbia, Brazil, Ghana and Tanzania and there's a selection of small tasting chocolate pieces, pralines and dragees to showcase the best of those countries' cocoa beans.

It just wouldn't be Milanese if it weren't stylish, and I have to confess I love T'a Chocolates' style with its vivid colours and clever packaging. It's bright, enticing and pretty. If you're looking for a gift for a chocoholic this Valentine's day then you might want to swing by Selfridges in the next week and pick up one of these eye-catching T'a Chocolate boxes:


What can I say? Good design and good chocolate do it for me. Now if you'll excuse me, I have to hack into Jason Atherton's computer for that lemon sea salt chocolate spread recipe ;-)
          2015 d'arte: Firenze e le sue meraviglie        
 
 
Il mese scorso ho passato delle bellissime giornate a Firenze. Con un po' di ritardo vi mostro alcune delle foto più belle che interessano soprattutto gli Uffizi e le Gallerie Palatine di Palazzo Pitti: sono stata davvero contentissima di poter visitare questi siti e soprattutto ammirare tutte le opere d'arte che ho studiato! Tra Botticelli, Raffaello, Caravaggio, Rubens, Rembrandt e Artemisia Gentileschi (giusto per citarne pochi) mi sono sentita emozionata come una bambina davanti ad una vetrina di giocattoli! Vi ho scelto i quadri a cui sono più affezionata e che mi piacciono di più...
Buona visita!


 
 Alle Gallerie Palatine...
 Raffaello: Madonna della seggiola e Ritratto di Maddalena Doni
 Portafinestra con vetri dipinti
 Botticelli: Madonna delle Rose
 Stanza Blu e Stanza Bianca in Palazzo Pitti
(dovevate vedere il baldacchino...troppo chic!)
 Sezione di arte contemporanea/moderna alle Gallerie Palatine
 Loggia De'Lanzi in Piazza della Signoria
 Agli Uffizi: Madonna di Filippo Lippi
 Io super emozionata col Dittico dei duchi di Urbino di Piero della Francesca
 Botticelli: Madonna del Magnificat, Madonna della Melagrana e Primavera
 Simone Martini: Annunciazione
 Io e l'Adorazione dei Magi di Gentile da Fabriano
 Masaccio: Sant'Anna metterza
 Raffaello: Madonna del cardellino
 Parmigianino: Madonna dal collo lungo
 Caravaggio: La Medusa
---

          La naturaleza de la actividad voluntaria - (1/6) El crecimiento y los valores        
La Edad Moderna trajo consigo la glorificación teórica del trabajo, cuya consecuencia ha sido la transformación de toda la sociedad en una sociedad de trabajo. Por lo tanto, la realización del deseo [de liberarse del trabajo], al igual que sucede en los cuentos de hadas, llega en un momento en que sólo puede ser contraproducente. Puesto que se trata de una sociedad de trabajadores que está a punto de ser liberada de las trabas del trabajo, y dicha sociedad desconoce esas otras actividades más elevadas y significativas por cuyas causas merecería ganarse esa libertad.
Hannah Arendt en el prólogo de La condición humana, (1958)


Cuando Simon Kuznets creó el PIB, el índice de referencia para valorar el desempeño económico de las naciones, ya dijo que se trataba de una herramienta para medir la producción, no el bienestar. Al preparar una guerra o tras un desastre natural el PIB aumenta por la inversión necesaria para superar ambas situaciones sin que nadie en su sano juicio pueda ver alguna de esas calamidades como algo deseable. Al ser ejemplos extremos, muestran con claridad que el objetivo de aumentar la actividad económica es algo distinto del progreso social, el bienestar o el bienvivir. Y siendo procesos distintos, pueden chocar entre sí: tratar de maximizar el PIB puede provocar desastres sociales y ambientales.

La contabilidad nacional, centrada en el PIB y limitada a lo que este indicador puede medir, no refleja el balance final entre lo producido y lo perdido (que no son sólo bienes contabilizables) mostrando con ello una engañosa bonanza en el suma y sigue. La destrucción de capital natural se contabiliza como algo bueno en la medida en que implica movimiento de rentas: su venta suma sin descontar ningún valor por el patrimonio natural perdido. Y siguiendo esta lógica, no es raro que la desigualdad y todos sus males asociados acaben pareciendo algo deseable para la economía convencional en tanto exigen una continua actividad de compensación. La propia exclusión social, como un terremoto constante pero elegido políticamente, crea la necesidad y la oportunidad de alimentar un continuo crecimiento económico. Es decir, el crecimiento del PIB no sólo puede resultar antieconómico (algo que se aprecia al incluir las externalidades de la producción en la valoración cuantitativa) sino que su propio desarrollo puede implicar un gran malestar o malvivir.


Para la política del crecimiento carece de valor lo que no puede medir el PIB, (como el imponderable valor de la biodiversidad), y también lo que no es cuantificable, como el valor de la actividad humana no laboral. Esta deficiente formulación actúa como si no existiera ese valor o como si fuera secundario. El concepto de valor queda así degradado, limitado al ámbito de los bienes y servicios con los que se puede comerciar, y dentro de estos a los que tienen un ‘valor de merado’ actual. Lo demás no cuenta o incluso se fuerza su introducción en un sistema de precios sin estimar la destrucción o el sufrimiento que esto implique. Así el propio tiempo, la vida de las personas, se ve absorbido por esta forma de intentar darle valor. Se tiende a pensar que la actividad humana voluntaria debe quedar relegada al tiempo libre que deje la producción máxima posible en cada momento.

¿Pero qué pasa si los valores a los que responde esa actividad voluntaria en realidad son superiores a la mayoría de lo que tiene valor comercial? ¿No tendríamos que tener en cuenta cómo se ven influidos estos valores por la gestión económica? Si tratamos de maximizar la producción y la comercialización, es decir, el trabajo remunerado, quizá lo hagamos a costa de la adecuada educación para los hijos, descuidando la necesaria presencia de los padres. O quizá lo hagamos sacrificando el aprendizaje y la reflexión sobre qué necesitamos realmente; o descuidando la información y la participación política que nos permitiría controlar democráticamente toda esta peligrosa mega-máquina de producción. Puede ocurrir, y de hecho suele ocurrir, que para producir y vender algo superfluo se abandone lo fundamental. Pero no solo lo básico sale perjudicado. También restamos posibilidades a la expresión de las mejores posibilidades del ser humano y de la sociedad.

Porque de lo que se trata siempre es de vivir. Comprendo que esa pretensión inquiete a los mercaderes, que compran el trabajo y venden el vivir.
José Luis Sampedro. De cómo dejé de ser Homo Oeconomicus

Fragmento de MOMO (3 min.)